Kinderen
alle pijlers
Bonusmoeder
zaterdag 14 april 2018 om 22:40
Hoi ik ben nieuw hier dus geen idee wat ik moet verwachten, maar hier komt het 
Ik woon al bijna 4 jaar samen met mijn inmiddels man (geregistreerd partnerschap). Hij heeft een zoon met zijn ex en samen hebben we een zoontje van bijna anderhalf nu. Sinds de geboorte van ons zoontje heeft mijn man co-ouderschap. Zijn zoon is hier om de week 7 dagen. Nu is het al een tijdje zo dat ik mij ontzettend kan ergeren hoe mijn man met zijn zoon omgaat. Alles wat ik zeg is maar onzin of wordt afgedaan. Als ik iets zeg over opruimen, school etc dan wordt het maar weggewuifd en neemt hij het altijd voor zijn zoon op. Ik noem het al zo dat hij zijn zoon op handen draagt. Dat botst on ontzettend vaak tussen ons. Mijn schoonouders helpen ook nog een handje mee want ze verwennen hem op en top. Hij heeft het al moeilijk zat en bla bla bla. Is het gek dat ik mij daar aan erger? Ik heb zelf geleerd van huis uit dat verwennen e.d. vervelende kinderen oplevert. Maar het grootste punt is bij mij dat ik me niet gewaardeerd voel. Alles wat je zegt of doet wordt maar weggewuifd met als antwoord wees niet zo streng, zie de lol er van in. Heeft er iemand tips of iets?
Ik woon al bijna 4 jaar samen met mijn inmiddels man (geregistreerd partnerschap). Hij heeft een zoon met zijn ex en samen hebben we een zoontje van bijna anderhalf nu. Sinds de geboorte van ons zoontje heeft mijn man co-ouderschap. Zijn zoon is hier om de week 7 dagen. Nu is het al een tijdje zo dat ik mij ontzettend kan ergeren hoe mijn man met zijn zoon omgaat. Alles wat ik zeg is maar onzin of wordt afgedaan. Als ik iets zeg over opruimen, school etc dan wordt het maar weggewuifd en neemt hij het altijd voor zijn zoon op. Ik noem het al zo dat hij zijn zoon op handen draagt. Dat botst on ontzettend vaak tussen ons. Mijn schoonouders helpen ook nog een handje mee want ze verwennen hem op en top. Hij heeft het al moeilijk zat en bla bla bla. Is het gek dat ik mij daar aan erger? Ik heb zelf geleerd van huis uit dat verwennen e.d. vervelende kinderen oplevert. Maar het grootste punt is bij mij dat ik me niet gewaardeerd voel. Alles wat je zegt of doet wordt maar weggewuifd met als antwoord wees niet zo streng, zie de lol er van in. Heeft er iemand tips of iets?
maandag 16 april 2018 om 08:40
Typisch ook weer dat nu jij je kind hebt, het opeens een probleem is.
Maar toen je nog per se zelf een kind wilde, was je bereid hier over heen te kijken blijkbaar.
Nu zul je daarmee op de blaren moeten zitten, al acht ik de kans groter dat deze relatie strandt en nog een kind in co ouderschap moet opgroeien.
Je spreekt ook gruwelijk koud over zoon. 'moeilijk gehad en blablabla'. Hij heeft het wel moeilijk gehad ja.
Denk je dat hij zat te wachten op een scheiding, papa en mama de helft van de tijd missen, een nieuw broertje en een stiefmoeder die bijna afgunstig klinkt?
Maar toen je nog per se zelf een kind wilde, was je bereid hier over heen te kijken blijkbaar.
Nu zul je daarmee op de blaren moeten zitten, al acht ik de kans groter dat deze relatie strandt en nog een kind in co ouderschap moet opgroeien.
Je spreekt ook gruwelijk koud over zoon. 'moeilijk gehad en blablabla'. Hij heeft het wel moeilijk gehad ja.
Denk je dat hij zat te wachten op een scheiding, papa en mama de helft van de tijd missen, een nieuw broertje en een stiefmoeder die bijna afgunstig klinkt?
-
maandag 16 april 2018 om 09:11
Wat een onaardige, harteloze reactie.Phloxx schreef: ↑16-04-2018 08:40Typisch ook weer dat nu jij je kind hebt, het opeens een probleem is.
Maar toen je nog per se zelf een kind wilde, was je bereid hier over heen te kijken blijkbaar.
Nu zul je daarmee op de blaren moeten zitten, al acht ik de kans groter dat deze relatie strandt en nog een kind in co ouderschap moet opgroeien.
Je spreekt ook gruwelijk koud over zoon. 'moeilijk gehad en blablabla'. Hij heeft het wel moeilijk gehad ja.
Denk je dat hij zat te wachten op een scheiding, papa en mama de helft van de tijd missen, een nieuw broertje en een stiefmoeder die bijna afgunstig klinkt?
Bovendien lees ik dat het co-ouderschap pas na de geboorte van het kind is ingegaan. Niet erg handig misschien, maar wel een nieuwe situatie, ook voor TO.
Bovendien is hier ook nog een vader in het spel die een tweede kind wilde, en ook zijn aandeel heeft in de problemen die zijn ontstaan.
Hij moet niet haar problemen en bezwaren zomaar wegwuiven zodat zij de "boze stiefmoeder" lijkt; hij heeft evengoed de verantwoordelijkheid om hierin samen op één lijn te komen. Dat is wat zijn kind nodig heeft.
maandag 16 april 2018 om 09:17
Ik vraag me af waar deze onaardige reactie vandaan komt. Je klinkt zo verbitterd. Is er bij jou iets soortgelijks aan de hand maar ben jij de ex ofzo?Phloxx schreef: ↑16-04-2018 08:40Typisch ook weer dat nu jij je kind hebt, het opeens een probleem is.
Maar toen je nog per se zelf een kind wilde, was je bereid hier over heen te kijken blijkbaar.
Nu zul je daarmee op de blaren moeten zitten, al acht ik de kans groter dat deze relatie strandt en nog een kind in co ouderschap moet opgroeien.
Je spreekt ook gruwelijk koud over zoon. 'moeilijk gehad en blablabla'. Hij heeft het wel moeilijk gehad ja.
Denk je dat hij zat te wachten op een scheiding, papa en mama de helft van de tijd missen, een nieuw broertje en een stiefmoeder die bijna afgunstig klinkt?
maandag 16 april 2018 om 09:48
Precies. We hebben hier dezelfde tijdlijnen ongeveer. Na minder dan 4 jaar relatie was er een tweede. Maar hier zitten we op 1 lijn qua opvoeden en loopt het goed tussen de stiefjes. Dat is voor mij wel de voorwaarde.Fizzyhideous schreef: ↑16-04-2018 07:32Ze woont 4 jaar samen. Misschien hadden ze daarvoor al 3 jaar een relatie. Dit klinkt niet alsof ze halsoverkop bij hem in is getrokken.
Goed dat er hulp is ingeschakeld. Je klinkt niet als een boze stiefmoeder, als jou iets dwarszit dan mag je dat best uiten. Zo gek vind ik het niet wat je zegt. Maar laat het wel aan je man over, ga niet zelf op die jongen zitten vitten. Probeer op een redelijke manier met je man in gesprek te blijven.
Ik vind het best erg dat de tendens op het forum is dat je geen nieuwe relatie mag aangaan met een man met kinderen, of in ieder geval daar niet mee mag samenwonen. Een kindje samen mag al helemaal niet, want dat is zielig voor het kind dat er al was. Kom op zeg..het ligt er helemaal aan hoe je er als ouders mee omgaat. Daarom is het toch juist goed dat TO hier raad vraagt?
Zoon heeft wel lopen stuiteren rond geboorte zus, maar dat ligt meer eraan dat hij erbij even in 2 weken tijd een nieuwe vriendin van papa inclusief 2 kinderen met problemen door zijn strot geduwd kreeg.
Zolang je je kind serieus neemt, kan er best veel. Kinderen accepteren best een nieuwe partner als er ook rekening met hen gehouden wordt en als ze gezien en gehoord worden.
Alleen veel mensen zijn nogal druk met hun eigen behoeftes en walsen over hun kind heen. Het kind moet zich altijd maar aanpassen.
En begrijp ook al die mensen niet die hier een topic openen dat ze willen gaan samenwonen, maar dat er een kind dwars ligt.
Waarom wil je dan persé gaan samenwonen? Kiezen voor een partner met kinderen betekent kiezen ook voor de kinderen. Klikt het ergens niet, dan zit er niet meer in dan latten.
Mijn zoon kwam met de mededeling thuis dat hij rond ongeveer 2 jaar ging samenwonen met de vriendin van papa en haar 2 kinderen. Hij had haar 1 keer ontmoet. Geen idee wat er precies gezegd is, maar dit zat er in zijn hoofd. Moet je je voorstellen hoe je dan in het contact staat: het moet lukken.
maandag 16 april 2018 om 15:41
Ik heb niet alles gelezen, maar ik ben ook een bonusmoeder. Ik vind het een raar woord, maar mijn man vind stiefmoeder heel naar klinken dus het is bonusmoeder 
Ik bemoei me wel degelijk met alles wat zijn zoon aangaat. Hij is nu 13, 7 jaar in mijn leven en we hebben samen inmiddels 2 kinderen erbij. Gezin bestaat dus uit 3 kinderen, er is geen co-ouderschap ivm de afstand. Ik spreek zijn zoon net zo aan op dingen als waar ik mn eigen kinderen op aanspreek. Ik help hem met zijn huiswerk, spreek hem aan als hij iets doet wat wij niet ok vinden en gedraag me als een moeder tegenover hem. Hij heeft er niet voor gekozen dat ik in zijn leven kwam, maar samen hebben we er wel iets goeds van gemaakt.
Wat hier scheelt is dat vader en ik altijd op 1 lijn hebben gezeten, en als we het soms niet met elkaar eens zijn dan zeggen we dat tegen elkaar. Ik heb me altijd als een soort moeder over hem ontfermd, hij heeft maar 1 moeder hoor en dat is een goede moeder. Ik vervang dus niemand, maar bij ons gelden wel regels en we communiceren onderling met elkaar, ook met zijn moeder (ex van mijn man dus). Het is zo gegroeid, het scheelde wel dat zijn ouders al 6 jaar uit elkaar waren.
Ik vind het gelul dat een geschieden vader of moeder geen relatie meer mag aangaan of nog een kind mag krijgen. In ons geval heeft mijn man er nooit voor gekozen, hij is verlaten en werd van de 1 op andere dag gedwongen zijn kind niet meer dagelijks te zien omdat moeder een uur verderop ging wonen. Uiteindelijk is alles goed gekomen tussen hen in de zin van dat ze goed uit elkaar zijn gegaan, geen vechtscheiding maar alles in belang van hun kind. Vervolgens 6 jaar later ontmoet hij mij, beide een kinderwens en dat zou dan niet mogen omdat zijn zoon van inmiddels 6 daar zoveel moeite mee zou hebben? Hij is juist dol op zijn broer en zus en andersom. Met mijn familie heeft hij er een hele familie bijgekregen die voor hem gewoon opa en oma zijn met neefjes en nichtjes. Hij gaat mee op familievakanties etc, hij hoort namelijk gewoon bij ons gezin/familie. Natuurlijk is een scheiding nooit leuk voor kinderen en het zal per gezin verschillen, maar hier is een nieuwe relatie + kinderen erbij een verrijking in het leven van mijn stiefzoon.
Die vooroordelen altijd op dit forum over zielige stiefkinderen, niet alles valt over 1 kam te scheren en er zijn ook stiefvaders/moeders die goed voor die kinderen zorgen en het belang van die kinderen in hun achterhoofd houden.
Ik bemoei me wel degelijk met alles wat zijn zoon aangaat. Hij is nu 13, 7 jaar in mijn leven en we hebben samen inmiddels 2 kinderen erbij. Gezin bestaat dus uit 3 kinderen, er is geen co-ouderschap ivm de afstand. Ik spreek zijn zoon net zo aan op dingen als waar ik mn eigen kinderen op aanspreek. Ik help hem met zijn huiswerk, spreek hem aan als hij iets doet wat wij niet ok vinden en gedraag me als een moeder tegenover hem. Hij heeft er niet voor gekozen dat ik in zijn leven kwam, maar samen hebben we er wel iets goeds van gemaakt.
Wat hier scheelt is dat vader en ik altijd op 1 lijn hebben gezeten, en als we het soms niet met elkaar eens zijn dan zeggen we dat tegen elkaar. Ik heb me altijd als een soort moeder over hem ontfermd, hij heeft maar 1 moeder hoor en dat is een goede moeder. Ik vervang dus niemand, maar bij ons gelden wel regels en we communiceren onderling met elkaar, ook met zijn moeder (ex van mijn man dus). Het is zo gegroeid, het scheelde wel dat zijn ouders al 6 jaar uit elkaar waren.
Ik vind het gelul dat een geschieden vader of moeder geen relatie meer mag aangaan of nog een kind mag krijgen. In ons geval heeft mijn man er nooit voor gekozen, hij is verlaten en werd van de 1 op andere dag gedwongen zijn kind niet meer dagelijks te zien omdat moeder een uur verderop ging wonen. Uiteindelijk is alles goed gekomen tussen hen in de zin van dat ze goed uit elkaar zijn gegaan, geen vechtscheiding maar alles in belang van hun kind. Vervolgens 6 jaar later ontmoet hij mij, beide een kinderwens en dat zou dan niet mogen omdat zijn zoon van inmiddels 6 daar zoveel moeite mee zou hebben? Hij is juist dol op zijn broer en zus en andersom. Met mijn familie heeft hij er een hele familie bijgekregen die voor hem gewoon opa en oma zijn met neefjes en nichtjes. Hij gaat mee op familievakanties etc, hij hoort namelijk gewoon bij ons gezin/familie. Natuurlijk is een scheiding nooit leuk voor kinderen en het zal per gezin verschillen, maar hier is een nieuwe relatie + kinderen erbij een verrijking in het leven van mijn stiefzoon.
Die vooroordelen altijd op dit forum over zielige stiefkinderen, niet alles valt over 1 kam te scheren en er zijn ook stiefvaders/moeders die goed voor die kinderen zorgen en het belang van die kinderen in hun achterhoofd houden.
maandag 16 april 2018 om 15:48
Mij zeer beslist niet. Of we moeten daar een wel heel verschillende definitie van hebben.
Ontopic: to, jij hebt zeker wat in te brengen als het gaat om de regels in huis. Jij woont er tenslotte ook. Maar in een gesprek hierover met je man kun je hem beter niet aanvallen op zijn opvoedstijl. Dat doe je nu wel, in ieder geval hier wel, en dat trekken mensen slecht. Beter positief ingesteld kijken over welke regels jullie het eens kunnen worden.
maandag 16 april 2018 om 15:52
Ik ben wel benieuwd wat jij onder verwennen verstaat. Het kan net zo goed zijn dat jij iets al heel snel als verwennerij bestempelt en in zijn ogen dus onredelijk streng bent. In dat geval kan ik me wel voorstellen dat hij het voor zijn zoon opneemt.
Hoe ging dat voor jullie samen een kind hadden?
Hoe ging dat voor jullie samen een kind hadden?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 16 april 2018 om 16:30
Ik ken eigenlijk geen kinderen die vervelend zijn geworden van het verwend worden. Ik weet niet wat je verwennen vindt overigens.
En je kunt voor 2 kinderen best andere regels hebben, zeker als er een enorm leeftijdsverschil is. Dat doe je ook bij kinderen waarvan 1 of beide een verschillend etiketje hebben. Ga uit van het individuele kind - jij als volwassene kunt het beste aanleren om je daarin flexibeler op te stellen.
Je zou voor jezelf gedragstherapie kunnen overwegen om beter om te gaan met dingen die niet gaan zoals jij ze precies zou willen hebben en om af te leren om je te ergeren aan de omgang van anderen met een klein jongetje.
En natuurlijk onderscheid maken tussen het overschrijden van jouw grenzen en over dat wat niet jouw grenzen zijn, maar jouw standpunten over opvoeding van een kind van een ander. Het is logisch dat je niet zit te wachten op een kind dat heel creatief het behang in jouw slaapkamer onderkalkt (grens) maar of hij 1, 2 of 3 uur achter met elkaar zit te gamen en jij het daar mee eens bent, dat is een opvoedingsdingetje en niet aan jou.
En je kunt voor 2 kinderen best andere regels hebben, zeker als er een enorm leeftijdsverschil is. Dat doe je ook bij kinderen waarvan 1 of beide een verschillend etiketje hebben. Ga uit van het individuele kind - jij als volwassene kunt het beste aanleren om je daarin flexibeler op te stellen.
Je zou voor jezelf gedragstherapie kunnen overwegen om beter om te gaan met dingen die niet gaan zoals jij ze precies zou willen hebben en om af te leren om je te ergeren aan de omgang van anderen met een klein jongetje.
En natuurlijk onderscheid maken tussen het overschrijden van jouw grenzen en over dat wat niet jouw grenzen zijn, maar jouw standpunten over opvoeding van een kind van een ander. Het is logisch dat je niet zit te wachten op een kind dat heel creatief het behang in jouw slaapkamer onderkalkt (grens) maar of hij 1, 2 of 3 uur achter met elkaar zit te gamen en jij het daar mee eens bent, dat is een opvoedingsdingetje en niet aan jou.
maandag 16 april 2018 om 16:56
Je kunt wel voor twee kinderen andere regels hebben, maar je kunt niet als twee ouders/opvoeders ieder je eigen regels hebben. Je moet "per kind" wel op een lijn zitten.-jolijn- schreef: ↑16-04-2018 16:30En je kunt voor 2 kinderen best andere regels hebben, zeker als er een enorm leeftijdsverschil is. Dat doe je ook bij kinderen waarvan 1 of beide een verschillend etiketje hebben. Ga uit van het individuele kind - jij als volwassene kunt het beste aanleren om je daarin flexibeler op te stellen.
maandag 16 april 2018 om 18:17
-jolijn- schreef: ↑16-04-2018 16:30Ik ken eigenlijk geen kinderen die vervelend zijn geworden van het verwend worden. Ik weet niet wat je verwennen vindt overigens.
En je kunt voor 2 kinderen best andere regels hebben, zeker als er een enorm leeftijdsverschil is. Dat doe je ook bij kinderen waarvan 1 of beide een verschillend etiketje hebben. Ga uit van het individuele kind - jij als volwassene kunt het beste aanleren om je daarin flexibeler op te stellen.
Je zou voor jezelf gedragstherapie kunnen overwegen om beter om te gaan met dingen die niet gaan zoals jij ze precies zou willen hebben en om af te leren om je te ergeren aan de omgang van anderen met een klein jongetje.
En natuurlijk onderscheid maken tussen het overschrijden van jouw grenzen en over dat wat niet jouw grenzen zijn, maar jouw standpunten over opvoeding van een kind van een ander. Het is logisch dat je niet zit te wachten op een kind dat heel creatief het behang in jouw slaapkamer onderkalkt (grens) maar of hij 1, 2 of 3 uur achter met elkaar zit te gamen en jij het daar mee eens bent, dat is een opvoedingsdingetje en niet aan jou.
Kinderen kunnen daar heel daar heel onzeker van worden.
maandag 16 april 2018 om 18:46
Naar welk deel verwijs je specifiek, of worden kinderen overal onzeker van? Ervaring?Joostisandersgeaard2 schreef: ↑16-04-2018 18:17Kinderen kunnen daar heel daar heel onzeker van worden.
maandag 16 april 2018 om 19:12
Leg me toch eens uit hoe dat zit met dat stiefmoeder of bonusmoeder of kadootjeskimderen.
De vriendin van de vader van mijn kinderen is geen stiefmoeder van mijn kinderen. Zij is de vriendin van papa.
Ze hebben namelijk een moeder, ik ben niet dood.
Net zo is mijn man geen stiefvader van mijn kinderen. Ze hebben een vader.
Stiefmoeder ben je toch als de moeder dood is?
maandag 16 april 2018 om 19:53
Dit zegt Wikipedia:
"Een stiefouder is de echtgenoot, echtgenote of partner van een van iemands ouders op grond van een later huwelijk van die ouder. Stief betekent oorspronkelijk 'beroofd van de bloedband', 'iets missend'. Kinderen uit het eerste huwelijk zijn voor de stiefouder dus stiefkinderen. Deze kinderen worden ook de voorkinderen genoemd. Kinderen uit het tweede huwelijk zijn dan halfbroer en halfzus ten opzichte van de kinderen uit een eerder huwelijk, want zij hebben één gemeenschappelijke ouder. Kinderen uit het eerste huwelijk van de nieuwe partners zijn dan stiefbroer/stiefzus ten opzichte van elkaar, want zij hebben geen gemeenschappelijke (natuurlijke) ouder.
Aanvankelijk werd de term vaak alleen gebruikt voor een latere echtgenoot van een weduwe of weduwnaar. Sinds het einde van de 20e eeuw wordt de term in Nederland en Vlaanderen ook gebruikt voor een persoon die een relatie aangaat met iemand die geen weduwe of weduwnaar is, maar die toch één of meerdere kinderen heeft. Dit oneigenlijke gebruik van het woord stiefouder wordt echter niet door iedereen aanvaard of in die zin gebruikt. In Nederland zijn naar schatting ongeveer 500.000 stiefgezinnen."
Ik heb het ook altijd raar gevonden hoor. Ik heb er niet persoonlijk mee te maken, maar wel in mijn naaste familie. Daar is het "vriendin van", want inderdaad, de kinderen hebben een moeder. De vriendin denkt daar trouwens precies zo over (en heeft een prima band met de kinderen).
"Een stiefouder is de echtgenoot, echtgenote of partner van een van iemands ouders op grond van een later huwelijk van die ouder. Stief betekent oorspronkelijk 'beroofd van de bloedband', 'iets missend'. Kinderen uit het eerste huwelijk zijn voor de stiefouder dus stiefkinderen. Deze kinderen worden ook de voorkinderen genoemd. Kinderen uit het tweede huwelijk zijn dan halfbroer en halfzus ten opzichte van de kinderen uit een eerder huwelijk, want zij hebben één gemeenschappelijke ouder. Kinderen uit het eerste huwelijk van de nieuwe partners zijn dan stiefbroer/stiefzus ten opzichte van elkaar, want zij hebben geen gemeenschappelijke (natuurlijke) ouder.
Aanvankelijk werd de term vaak alleen gebruikt voor een latere echtgenoot van een weduwe of weduwnaar. Sinds het einde van de 20e eeuw wordt de term in Nederland en Vlaanderen ook gebruikt voor een persoon die een relatie aangaat met iemand die geen weduwe of weduwnaar is, maar die toch één of meerdere kinderen heeft. Dit oneigenlijke gebruik van het woord stiefouder wordt echter niet door iedereen aanvaard of in die zin gebruikt. In Nederland zijn naar schatting ongeveer 500.000 stiefgezinnen."
Ik heb het ook altijd raar gevonden hoor. Ik heb er niet persoonlijk mee te maken, maar wel in mijn naaste familie. Daar is het "vriendin van", want inderdaad, de kinderen hebben een moeder. De vriendin denkt daar trouwens precies zo over (en heeft een prima band met de kinderen).
maandag 16 april 2018 om 20:06
Haha, nee, ik heb nog helemaal geen kinderen, vind mezelf daar nog wat te jong voor.Fizzyhideous schreef: ↑16-04-2018 09:17Ik vraag me af waar deze onaardige reactie vandaan komt. Je klinkt zo verbitterd. Is er bij jou iets soortgelijks aan de hand maar ben jij de ex ofzo?
Maar er worden talloze topics hier geopend, en elke keer is het hetzelfde liedje.
En wie is elke keer de dupe? De kinderen.
-
maandag 16 april 2018 om 20:07
Niks harteloos, gewoon realistisch. Je moet voor de lol eens de topics nagaan. Het is elke keer hetzelfde! Vrouw wil per se kind, ziet daardoor door de fouten van de man (en soms de fouten van de relatie) heen, en erna is er stront aan de knikker omdat de basis niet goed was om al een kind in de mix te gooien.popita schreef: ↑16-04-2018 09:11Wat een onaardige, harteloze reactie.
Bovendien lees ik dat het co-ouderschap pas na de geboorte van het kind is ingegaan. Niet erg handig misschien, maar wel een nieuwe situatie, ook voor TO.
Bovendien is hier ook nog een vader in het spel die een tweede kind wilde, en ook zijn aandeel heeft in de problemen die zijn ontstaan.
Hij moet niet haar problemen en bezwaren zomaar wegwuiven zodat zij de "boze stiefmoeder" lijkt; hij heeft evengoed de verantwoordelijkheid om hierin samen op één lijn te komen. Dat is wat zijn kind nodig heeft.
En dan maakt hier niet uit of dat die man een tweede kind wilde, want hier is die man niet te vinden, alleen TO. Natuurlijk had man ook beter moeten nadenken.
-
dinsdag 17 april 2018 om 08:28
En ik heb dan weer met andere topics niks te maken; hier gaat het om een voor de TO nieuwe situatie waarin haar man evengoed zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Meer nog misschien wel, want het gaat om zijn kind. Bovendien kan ik nergens uit opmaken dat TO "perse" een kind wilde (wat leest als: haar zin heeft doorgedreven). Haar man schrijft hier dan wel niet, maar was er evengoed bij. Alles maar laten gaan en goedvinden vind ik persoonlijk geen verwennen, maar eerder een vorm van verwaarlozing. En dat is hem aan te rekenen.Phloxx schreef: ↑16-04-2018 20:07Niks harteloos, gewoon realistisch. Je moet voor de lol eens de topics nagaan. Het is elke keer hetzelfde! Vrouw wil per se kind, ziet daardoor door de fouten van de man (en soms de fouten van de relatie) heen, en erna is er stront aan de knikker omdat de basis niet goed was om al een kind in de mix te gooien.
En dan maakt hier niet uit of dat die man een tweede kind wilde, want hier is die man niet te vinden, alleen TO. Natuurlijk had man ook beter moeten nadenken.
(Waarmee ik niet zeg dat TO helemaal geen aandeel heeft in de situatie. Ze zullen hier samen op één lijn moeten zien te komen en allebei water bij de wijn moeten doen, in het belang van beide kinderen.)
dinsdag 17 april 2018 om 08:43
Ik denk dat je mijn bericht verkeerd hebt geïnterpreteerd (of ik het verkeerd heb neergezet). Ik bedoelde niet dat TO het kind heeft doorgedreven bij haar vriend. Die was er inderdaad uiteraard zelf bij.popita schreef: ↑17-04-2018 08:28Bovendien kan ik nergens uit opmaken dat TO "perse" een kind wilde (wat leest als: haar zin heeft doorgedreven). Haar man schrijft hier dan wel niet, maar was er evengoed bij.
(Waarmee ik niet zeg dat TO helemaal geen aandeel heeft in de situatie. Ze zullen hier samen op één lijn moeten zien te komen en allebei water bij de wijn moeten doen, in het belang van beide kinderen.)
Ik bedoel dat TO per se een kind wilde en daarom niet realistisch keek naar vriend en relatie. Blijkbaar zitten ze totaal niet op 1 lijn wat opvoeden betreft. En heeft ze allerlei meningen over stiefkind en hoe hij behandeld wordt. Ze zegt zelf dat ze deze meningen al had toen er alleen nog een weekendregeling was, dus voordat baby geboren was. Lijkt me geen goede basis om een kind te krijgen! Daarmee bedoelde ik het niet uitmaakte of man wilde, man had zelf ook beter na moeten denken of dit de ideale situatie was. En nu baby er is, zijn die onenigheden opeens WEL een probleem waar stiefkind (en later misschien baby) de dupe van is. Ik vind dat ze erg kil doet over stiefkind.
En dan word ik daar geirriteerd van, want dan denk ik: dit wist je gewoon voordat je hieraan begon.
Voor de rest ben ik het 100% met je eens.
-
dinsdag 17 april 2018 om 08:56
Het is niet belangrijk dat voor beide kinderen precies hetzelfde geldt en ze precies hetzelfde behandeld worden en krijgen. Het is belangrijk dat een kind krijgt wat hij nodig heeft, waar hij behoefte aan heeft, en dat moet je per kind apart beoordelen omdat ze nu eenmaal niet hetzelfde zijn en niet in dezelfde situatie opgroeien. En ja, je stiefkind heeft het wat moeilijker dan je eigen kind, die opgroeit met twee ouders onder één dak. Dat daar aandacht voor is en hij daarin wat gecompenseerd wordt is voor dat kind alleen maar fijn.Proudmommy1987 schreef: ↑16-04-2018 05:49En daar gaat het me om. Dat voor beide zonen dezelfde regels gelden. En niet dat de 1 niks hoeft en de ander straks wel. Daar ben ik bang voor.
Jouw man houdt van beide kinderen, en zal ze allebei willen geven wat ze nodig hebben. Geef je man ook de kans om daarin te groeien en dat op een goede manier in te vullen. Hoe jij je daarover voelt zal je op het tweede plan moeten leren zetten. Anders gaat je samengestelde gezin het niet overleven en heeft jouw kind straks ook compensatieaandacht nodig.
Goed dat je hulp hebt gezocht. Stiefmoeder zijn is ontzettend lastig. Zowel in je eigen gevoel als hoe er tegen je aan wordt gekeken.
patchouli_ wijzigde dit bericht op 17-04-2018 10:23
1.08% gewijzigd
dinsdag 17 april 2018 om 10:29
TO, ik heb alleen de eerste reacties gelezen en wil je gewoon even een hart onder de riem steken. Als stiefmoeder kan je hier op Viva niet goed doen! Wat je ook doet, het is altijd fout! En de grootste dooddoener, je wist toch waar je aan begon...
Niet dus! Ik herken je frustratie!
Sterkte! In jullie huis moeten voor alle kinderen dezelfde regels gelden. Daar doe je je stiefzoon echt niet mee tekort.
Niet dus! Ik herken je frustratie!
Sterkte! In jullie huis moeten voor alle kinderen dezelfde regels gelden. Daar doe je je stiefzoon echt niet mee tekort.
I can keep my mouth shut, but you can read the subtitles on my face.
dinsdag 17 april 2018 om 14:02
Ik weet niet of je stiefmoeder bent als de echter moeder dood is. Ik vind alle woorden niets toevoegen, ik ben idd de vrouw van papa. Geef het beestje een naam, boeit ook niet. Als stiefzoon bij ons is dan gedraag ik me wel als moeder richting hem en ik ben blij dat die band er zo is, maar hij heeft 1 moeder gelukkig.koko67 schreef: ↑16-04-2018 19:12Leg me toch eens uit hoe dat zit met dat stiefmoeder of bonusmoeder of kadootjeskimderen.
De vriendin van de vader van mijn kinderen is geen stiefmoeder van mijn kinderen. Zij is de vriendin van papa.
Ze hebben namelijk een moeder, ik ben niet dood.
Net zo is mijn man geen stiefvader van mijn kinderen. Ze hebben een vader.
Stiefmoeder ben je toch als de moeder dood is?
