Kinderen
alle pijlers
Frustraties!!
woensdag 1 februari 2017 om 20:37
Help!! Ik merk dat mijn gedrag ten opzichte van mijn kind mij heel erg tegen staat, maar dat het me niet lukt om dit zelf positief te veranderen, ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven.
Mijn dochter is 8 jaar en momenteel wordt ze getest op autisme. Het is over het algemeen een schat van een meid, tot ze moe en overprikkeld bij haar vader vandaan komt, dan gaat ze compleet overstuur en schopt, slaat en zuigt net zo lang bij mij tot ze een negatieve reactie krijgt en dan kalmeert ze (meestal is dit een kleine tik op haar billen) dit is bekend bij de instantie die haar nu onderzoekt.
De laatste tijd merk ik echter dat ze consequent niet luistert, dwars is, brutaal en dat ik af en toe haar echt 'bij kop en kont' pak om haar te laten doen wat ik vraag of zeg (tanden poetsen, omkleden) we schreeuwen tegen elkaar uit frustratie, want zij wil niet naar mij luisteren en ik op mijn beurt niet naar haar.. ik ben niet de moeder die ik wil zijn, dat zij als ze volwassen is zegt dat er thuis alleen geschreeuwd werd (zoals ik zelf kan zeggen) ik wil dit doorbreken, maar ik weet niet hoe!! Ik baal zo enorm van mezelf en voel me zo inmens schuldig naar m'n kind..
De instantie waar we de onderzoeken doen heb ik over een paar weken een gesprek mee en daar zal ik ook open en eerlijk communiceren over deze ontwikkelingen, maar ik wil niet nog weken wachten. Haar vader heeft zogezegd nooit problemen met haar en ik lijk ze alleen maar te hebben...ik wil het ook leuk hebben met m'n kind!
Mijn dochter is 8 jaar en momenteel wordt ze getest op autisme. Het is over het algemeen een schat van een meid, tot ze moe en overprikkeld bij haar vader vandaan komt, dan gaat ze compleet overstuur en schopt, slaat en zuigt net zo lang bij mij tot ze een negatieve reactie krijgt en dan kalmeert ze (meestal is dit een kleine tik op haar billen) dit is bekend bij de instantie die haar nu onderzoekt.
De laatste tijd merk ik echter dat ze consequent niet luistert, dwars is, brutaal en dat ik af en toe haar echt 'bij kop en kont' pak om haar te laten doen wat ik vraag of zeg (tanden poetsen, omkleden) we schreeuwen tegen elkaar uit frustratie, want zij wil niet naar mij luisteren en ik op mijn beurt niet naar haar.. ik ben niet de moeder die ik wil zijn, dat zij als ze volwassen is zegt dat er thuis alleen geschreeuwd werd (zoals ik zelf kan zeggen) ik wil dit doorbreken, maar ik weet niet hoe!! Ik baal zo enorm van mezelf en voel me zo inmens schuldig naar m'n kind..
De instantie waar we de onderzoeken doen heb ik over een paar weken een gesprek mee en daar zal ik ook open en eerlijk communiceren over deze ontwikkelingen, maar ik wil niet nog weken wachten. Haar vader heeft zogezegd nooit problemen met haar en ik lijk ze alleen maar te hebben...ik wil het ook leuk hebben met m'n kind!
woensdag 1 februari 2017 om 20:43
Straf jezelf niet af. En vergelijk jezelf niet, niet met jouw ouders of hoe het bij haar vader gaat.
Dat is niet te doen. Jij bent jij. En ik begrijp dat je het alleen doen, en misschien is ze meer bij jou dan bij vader? Maar al doen jullie 50/50, je kunt het niet vergelijken.
Jij moet het met jezelf doen, en elke fase vraagt weer wat anders.
Ik heb inmiddels 17 jaar ervaring.
Wees lief voor jezelf en heb geduld. Je doet je best en soms lukt het niet. Dan ben je op, moe, geprikkeld, leeg.
Het is toch ook super zwaar af en toe?!
Geef jezelf wat ruimte. Zeg ook tegen je dochter, dat je niet tegen haar wil schreeuwen. Zeg sorry tegen haar. Zo leert zij ook dat het goed is om sorry te zeggen. En dat iedereen het soms even niet meer weet.
Sterkte!
Dat is niet te doen. Jij bent jij. En ik begrijp dat je het alleen doen, en misschien is ze meer bij jou dan bij vader? Maar al doen jullie 50/50, je kunt het niet vergelijken.
Jij moet het met jezelf doen, en elke fase vraagt weer wat anders.
Ik heb inmiddels 17 jaar ervaring.
Wees lief voor jezelf en heb geduld. Je doet je best en soms lukt het niet. Dan ben je op, moe, geprikkeld, leeg.
Het is toch ook super zwaar af en toe?!
Geef jezelf wat ruimte. Zeg ook tegen je dochter, dat je niet tegen haar wil schreeuwen. Zeg sorry tegen haar. Zo leert zij ook dat het goed is om sorry te zeggen. En dat iedereen het soms even niet meer weet.
Sterkte!
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
woensdag 1 februari 2017 om 20:44
Ach wat naar! Voor jou en voor je dochter.
Goed dat je niet nog weken gaat wachten. Is het een idee om specifiek opzoek te gaan naar hulp/ondersteuning voor jouzelf? Misschien psycholoog ofzo?
Tips voor de korte termijn: probeer meer los te laten. Niet schreeuwen wordt nu belangrijker dan aankleden.
Zorg ook goed voor jezelf. Ga zo veel mogelijk iets fysieks doen om je frustraties kwijt te raken. En kijk naar de dingen die wel goed gaan (ook al zijn die erg klein) en probeer je daar meer op de richten. Kun je hier wat positieve dingen op schrijven over je dochter en jullie band?
Goed dat je niet nog weken gaat wachten. Is het een idee om specifiek opzoek te gaan naar hulp/ondersteuning voor jouzelf? Misschien psycholoog ofzo?
Tips voor de korte termijn: probeer meer los te laten. Niet schreeuwen wordt nu belangrijker dan aankleden.
Zorg ook goed voor jezelf. Ga zo veel mogelijk iets fysieks doen om je frustraties kwijt te raken. En kijk naar de dingen die wel goed gaan (ook al zijn die erg klein) en probeer je daar meer op de richten. Kun je hier wat positieve dingen op schrijven over je dochter en jullie band?
Het is zoals het is
woensdag 1 februari 2017 om 20:44
Dank voor je reactie! Pas op het moment dat alle onderzoeken gedaan zijn en er een 'diagnose' is, komen ze met adviezen.
Ik ben ook moe, ik ben elke dag aan t vechten tegen m'n kind en ondanks alle gesprekken die ik met haar heb, haar uitleg dat ik het beste met haar voor heb en dat ik de volwassene ben en beter weet wat zij nodig heeft dan zij (rust, regelmaat, etc) dat ze toch niet luistert, zichzelf wakker houdt tot een uur of 22 en dan in de ochtend met mij op oorlogspad gaat omdat ze doodmoe is. Ik ben ook moe, ze komt elke nacht bij me in bed liggen, waar ze onrustig slaapt en slaat en schopt in haar slaap, dus ik ben emotioneel, maar ook lichamelijk doodmoe..
Ik ben ook moe, ik ben elke dag aan t vechten tegen m'n kind en ondanks alle gesprekken die ik met haar heb, haar uitleg dat ik het beste met haar voor heb en dat ik de volwassene ben en beter weet wat zij nodig heeft dan zij (rust, regelmaat, etc) dat ze toch niet luistert, zichzelf wakker houdt tot een uur of 22 en dan in de ochtend met mij op oorlogspad gaat omdat ze doodmoe is. Ik ben ook moe, ze komt elke nacht bij me in bed liggen, waar ze onrustig slaapt en slaat en schopt in haar slaap, dus ik ben emotioneel, maar ook lichamelijk doodmoe..
woensdag 1 februari 2017 om 20:48
Bel morgen de instantie om het gesprek te vervroegen. Dit kan niet langer.
Misschien kan de vader wat meer zorg overnemen, dat jij even kunt bijtanken?
En je klinkt moe, en ziet je gedrag in, maar als het de 'anonieme' buurvrouw was geweest had heel het vivaforum al advies gevraagd bij Veilig Thuis.
Succes, ik hoop dat je snel ondersteuning vind zodat je het weer leuk kunt gaan hebben met je dochter.
Misschien kan de vader wat meer zorg overnemen, dat jij even kunt bijtanken?
En je klinkt moe, en ziet je gedrag in, maar als het de 'anonieme' buurvrouw was geweest had heel het vivaforum al advies gevraagd bij Veilig Thuis.
Succes, ik hoop dat je snel ondersteuning vind zodat je het weer leuk kunt gaan hebben met je dochter.
Death may indeed be final, but the love we share while living is eternal
woensdag 1 februari 2017 om 20:49
quote:Teatree schreef op 01 februari 2017 @ 20:41:
Wat doet haar vader anders dan jij?Haar vader en zij lijken qua karakter zo ontzettend op elkaar, zij voelen elkaar veel meer aan. Daarbij doet hij ook niet aan opvoeden, ze mag bij hem letterlijk op de banken springen ed (om een voorbeeld te geven) en het gekke is ook dat ze alles gelooft wat hij zegt, maar alles wat ik zeg trekt ze in twijfel.. om af en toe gek van te worden
Wat doet haar vader anders dan jij?Haar vader en zij lijken qua karakter zo ontzettend op elkaar, zij voelen elkaar veel meer aan. Daarbij doet hij ook niet aan opvoeden, ze mag bij hem letterlijk op de banken springen ed (om een voorbeeld te geven) en het gekke is ook dat ze alles gelooft wat hij zegt, maar alles wat ik zeg trekt ze in twijfel.. om af en toe gek van te worden
woensdag 1 februari 2017 om 20:49
Pijnlijk herkenbaar. Als mijn kinderen net van hun vader komen zijn ze ook helemaal van slag en onhandelbaar. Voor zowel hen als voor mij vervelend. Ik merk dat ze heel veel moeite hebben met de overgang. Ook al is dit al jaren. De overgang proberen we zo relax mogelijk te maken. Nog even een gesprekje met z'n allen over de belevenissen. Maar toch blijft het uur ervoor en het uur erna een puinhoop. Ik probeer ze te vragen waar zij behoefte aan hebben, en probeer ze te 'lezen'. Ik heb het idee dat ze in conflict zijn in zichzelf. Bij papa is een wereld en bij mama is een wereld en op bepaalde tijdstippen botsen deze werelden. Ik kan me goed voorstellen dat ze dan niet weten hoe ze zich moeten gedragen en dat ze moeten schakelen. Mijn oplossing voor nu is de kinderen heel voorzichtig aanpakken, ze hun ruimte geven, even niks vragen qua praktische dingen zoals tandenpoetsen of taakjes, ze hebben tijd nodig om te schakelen. Maar het is moeilijk om je kind te zien worstelen. En oh mijn god wat wil ik dat ze altijd gelukkig zijn..
woensdag 1 februari 2017 om 20:50
Vanuit je dochter gezien: ze heeft gescheiden ouders, een moeder die tegen haar schreeuwt en haar pijn doet en mogelijk autisme.
Vanuit jou: je bent alleenstaande moeder, met een kind wat niet luistert. Je hebt hulp gevraagd, want je voelt je schuldig.
Ik denk dat het heel goed is dat je hulp vraagt. Je klinkt moe en wanhopig. De situatie zoals die nu is, is niet goed voor jou en je kind.
Hoe is jouw relatie met de vader? Is het een vechtscheiding, of communiceren jullie op een goede manier? Hoe vaak is dochter bij vader? Heeft ze ook brusjes? Heb jij steun van familie of vrienden? Heb jij een uitlaatklep, zoals werk, sport en hobby's? Doen jullie ook wel leuke dingen samen? Ben je perfectionistisch?
Ik denk dat het, naast de hulp die je al vraagt, belangrijk is dat je rust probeert te creëren. Door zelf een uitlaatklep te creëren, voor jezelf, maar ook voor je dochter. Leg de lat niet te hoog bij dingen die er niet toe doen, zoals bepaalde dingen in het huishouden.
Vanuit jou: je bent alleenstaande moeder, met een kind wat niet luistert. Je hebt hulp gevraagd, want je voelt je schuldig.
Ik denk dat het heel goed is dat je hulp vraagt. Je klinkt moe en wanhopig. De situatie zoals die nu is, is niet goed voor jou en je kind.
Hoe is jouw relatie met de vader? Is het een vechtscheiding, of communiceren jullie op een goede manier? Hoe vaak is dochter bij vader? Heeft ze ook brusjes? Heb jij steun van familie of vrienden? Heb jij een uitlaatklep, zoals werk, sport en hobby's? Doen jullie ook wel leuke dingen samen? Ben je perfectionistisch?
Ik denk dat het, naast de hulp die je al vraagt, belangrijk is dat je rust probeert te creëren. Door zelf een uitlaatklep te creëren, voor jezelf, maar ook voor je dochter. Leg de lat niet te hoog bij dingen die er niet toe doen, zoals bepaalde dingen in het huishouden.
woensdag 1 februari 2017 om 20:51
Ik lees soms dat kinderen het moeilijkst doen bij de persoon die ze het meest vertrouwen. Ik probeer het dus als iets positiefs te zien als mijn zoon zich overal gedraagt en alleen af en toe bij mij moeilijk doet. Maar gelukkig is dat maar af en toe. Als het vaak voorkomt zoals bij jullie, moet dat erg frustrerend zijn.
I can keep my mouth shut, but you can read the subtitles on my face.
woensdag 1 februari 2017 om 20:52
Dat zie je wel vaker bij kinderen met autisme, dat ze zich bijvoorbeeld op school of in een andere prikkelrijke omgeving 'normaal' gedragen, maar dat ze dan thuis helemaal 'losgaan' omdat alle opgekropte frustraties en spanningen eruit moeten. Dat is natuurlijk niet leuk om mee te maken, maar het is als je erover nadenkt wel logisch. Zou haar vader er voor open kunnen staan om haar wat handvatten te geven, denk je? Wat structuur in de dag aanbrengen en bijvoorbeeld met picto's aangeven wat haar staat te wachten op de dag? Dat is voor kinderen met autisme heel fijn, om te weten wat ze kunnen verwachten: dat geeft grip op een wereld die voor hen heel verwarrend kan aanvoelen. Als jij dat thuis ook doet, heb je kans dat iets als tandenpoetsen wat makkelijker gaat.
Ik weet hoe het voelt om de 'handleiding' van een kind te moeten ontcijferen en daar word je heel moe van. En als je moe bent, word je prikkelbaarder. Net als wanneer je onzeker, gefrustreerd of bijna wanhopig bent. En dan zal je eerder gaan schreeuwen. Jij bent de grip op je dochter kwijt, omdat zij niet goed weet hoe ze grip op de wereld moet krijgen. En dat moeten jullie samen stapje voor stapje leren.
Ik weet hoe het voelt om de 'handleiding' van een kind te moeten ontcijferen en daar word je heel moe van. En als je moe bent, word je prikkelbaarder. Net als wanneer je onzeker, gefrustreerd of bijna wanhopig bent. En dan zal je eerder gaan schreeuwen. Jij bent de grip op je dochter kwijt, omdat zij niet goed weet hoe ze grip op de wereld moet krijgen. En dat moeten jullie samen stapje voor stapje leren.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 1 februari 2017 om 20:53
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 20:49:
[...]
Haar vader en zij lijken qua karakter zo ontzettend op elkaar, zij voelen elkaar veel meer aan. Daarbij doet hij ook niet aan opvoeden, ze mag bij hem letterlijk op de banken springen ed (om een voorbeeld te geven) en het gekke is ook dat ze alles gelooft wat hij zegt, maar alles wat ik zeg trekt ze in twijfel.. om af en toe gek van te worden
Omdat ze met haar vader geen strijd kan aangaan, krijg jij de dubbele portie?
Ik zou minstens een uur na haar vaders bezoek haar even met rust laten.Misschien kan ze even in bad ofoz?
[...]
Haar vader en zij lijken qua karakter zo ontzettend op elkaar, zij voelen elkaar veel meer aan. Daarbij doet hij ook niet aan opvoeden, ze mag bij hem letterlijk op de banken springen ed (om een voorbeeld te geven) en het gekke is ook dat ze alles gelooft wat hij zegt, maar alles wat ik zeg trekt ze in twijfel.. om af en toe gek van te worden
Omdat ze met haar vader geen strijd kan aangaan, krijg jij de dubbele portie?
Ik zou minstens een uur na haar vaders bezoek haar even met rust laten.Misschien kan ze even in bad ofoz?
woensdag 1 februari 2017 om 20:54
woensdag 1 februari 2017 om 20:54
quote:Youk79 schreef op 01 februari 2017 @ 20:44:
Ach wat naar! Voor jou en voor je dochter.
Goed dat je niet nog weken gaat wachten. Is het een idee om specifiek opzoek te gaan naar hulp/ondersteuning voor jouzelf? Misschien psycholoog ofzo?
Tips voor de korte termijn: probeer meer los te laten. Niet schreeuwen wordt nu belangrijker dan aankleden.
Zorg ook goed voor jezelf. Ga zo veel mogelijk iets fysieks doen om je frustraties kwijt te raken. En kijk naar de dingen die wel goed gaan (ook al zijn die erg klein) en probeer je daar meer op de richten. Kun je hier wat positieve dingen op schrijven over je dochter en jullie band?Mijn dochter is heel enthousiast, creatief, ze wil graag voldoen aan de verwachtingen (op school), ze heeft een sterk karakter, pienter. Onze band is op zich ijzersterk, ik ben voor haar altijd haar veilige haven geweest & ik merk dat ik dat nu niet meer ben. Ik heb deze week geprobeerd zelf een eerste stap in de positieve richting te maken door samen met haar te gaan hardlopen (ik lopen, zij op de fiets) we waren allebei op en zo trots op elkaar dat ik dat er zeker in wil houden. We spelen regelmatig samen een spelletje (dammen), ik lees haar op haar verzoek nog regelmatig voor..
Ach wat naar! Voor jou en voor je dochter.
Goed dat je niet nog weken gaat wachten. Is het een idee om specifiek opzoek te gaan naar hulp/ondersteuning voor jouzelf? Misschien psycholoog ofzo?
Tips voor de korte termijn: probeer meer los te laten. Niet schreeuwen wordt nu belangrijker dan aankleden.
Zorg ook goed voor jezelf. Ga zo veel mogelijk iets fysieks doen om je frustraties kwijt te raken. En kijk naar de dingen die wel goed gaan (ook al zijn die erg klein) en probeer je daar meer op de richten. Kun je hier wat positieve dingen op schrijven over je dochter en jullie band?Mijn dochter is heel enthousiast, creatief, ze wil graag voldoen aan de verwachtingen (op school), ze heeft een sterk karakter, pienter. Onze band is op zich ijzersterk, ik ben voor haar altijd haar veilige haven geweest & ik merk dat ik dat nu niet meer ben. Ik heb deze week geprobeerd zelf een eerste stap in de positieve richting te maken door samen met haar te gaan hardlopen (ik lopen, zij op de fiets) we waren allebei op en zo trots op elkaar dat ik dat er zeker in wil houden. We spelen regelmatig samen een spelletje (dammen), ik lees haar op haar verzoek nog regelmatig voor..
woensdag 1 februari 2017 om 20:58
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 20:54:
[...]
Mijn dochter is heel enthousiast, creatief, ze wil graag voldoen aan de verwachtingen (op school), ze heeft een sterk karakter, pienter. Onze band is op zich ijzersterk, ik ben voor haar altijd haar veilige haven geweest & ik merk dat ik dat nu niet meer ben. Ik heb deze week geprobeerd zelf een eerste stap in de positieve richting te maken door samen met haar te gaan hardlopen (ik lopen, zij op de fiets) we waren allebei op en zo trots op elkaar dat ik dat er zeker in wil houden. We spelen regelmatig samen een spelletje (dammen), ik lees haar op haar verzoek nog regelmatig voor..
Luister naar wat MrsNiceGuy zegt: juist bij haar veilig haven kan je dochter uitrazen. Zoals het nu gaat, is het niet goed; daar moeten jullie een balans in vinden, dat klopt. Maar ze voelt zich nu bij jou júíst het veiligst.
En dat willen voldoen aan verwachtingen op school, is wat het voor jou erg lastig maakt: ze is in een omgeving die voor haar heel lastig te bevatten is, maar doet er wel alles aan om gewenst gedrag te vertonen. Dat kost enorm veel energie en die frustratie komt er thuis uit.
[...]
Mijn dochter is heel enthousiast, creatief, ze wil graag voldoen aan de verwachtingen (op school), ze heeft een sterk karakter, pienter. Onze band is op zich ijzersterk, ik ben voor haar altijd haar veilige haven geweest & ik merk dat ik dat nu niet meer ben. Ik heb deze week geprobeerd zelf een eerste stap in de positieve richting te maken door samen met haar te gaan hardlopen (ik lopen, zij op de fiets) we waren allebei op en zo trots op elkaar dat ik dat er zeker in wil houden. We spelen regelmatig samen een spelletje (dammen), ik lees haar op haar verzoek nog regelmatig voor..
Luister naar wat MrsNiceGuy zegt: juist bij haar veilig haven kan je dochter uitrazen. Zoals het nu gaat, is het niet goed; daar moeten jullie een balans in vinden, dat klopt. Maar ze voelt zich nu bij jou júíst het veiligst.
En dat willen voldoen aan verwachtingen op school, is wat het voor jou erg lastig maakt: ze is in een omgeving die voor haar heel lastig te bevatten is, maar doet er wel alles aan om gewenst gedrag te vertonen. Dat kost enorm veel energie en die frustratie komt er thuis uit.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 1 februari 2017 om 21:03
Hoe kan ik haar veilige haven zijn als ik met haar omga op een manier waar ik zelf niet achtersta? Ik maak met mijn frustraties nu zelf haar vertrouwen in mij kapot. Voor mij komt op dit moment alles tegelijk; nieuwe, drukke baan, onderzoeken van mijn kind, zorgen om mijn eigen gezondheid. Het is heel erg veel zo allemaal tegelijk en niets kan even geparkeerd worden om op adem te komen. Voor m'n kind is het precies zo, getest worden, net jarig geweest, feestdagen, Cito's op school... we hebben beiden veel op ons bordje..binnenkort gaan we samen een echte meidendag doen samen, alleen wij 2.. ik hoop dat dat ons goed zal doen
woensdag 1 februari 2017 om 21:04
Mocht je al voor de eindgesprekken je willen inlezen in autisme; aan veel mensen geeft het boek 'Geef me de vijf' veel houvast. Het is niet zo dat als je de structuur en aanpak hiervan aanbiedt aan je dochter en ze blijkt geen autisme te hebben, je het helemaal verkeerd hebt gedaan: eigenlijk hebben alle kinderen baat bij de duidelijkheid die daarmee wordt geboden.
Als je je echt wilt verplaatsen in iemand met autisme, vind ik 'The Reason I Jump' een echte aanrader: het is geschreven door een jongen van twaalf met autisme en hij legt uit waarom hij bepaald gedrag vertoont.
Als je je echt wilt verplaatsen in iemand met autisme, vind ik 'The Reason I Jump' een echte aanrader: het is geschreven door een jongen van twaalf met autisme en hij legt uit waarom hij bepaald gedrag vertoont.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 1 februari 2017 om 21:04
Mijn dochter heeft geen autisme maar add en is ontzettend prikkelgevoelig. Wat ik heb geleerd is dat ik uitbarstingen voor moet zijn. Bij ons was school een trigger. Ze moest als ze uit school kwam echt met rust gelaten worden anders ontplofde de boel. Ook bij feestjes etc had ze echt halverwege een terugtrek moment nodig. Wandelen in het bos gaf hier ook rust. Dus minder prikkels en op tijd met rust laten en laten kalmeren.