Kinderen
alle pijlers
Frustraties!!
woensdag 1 februari 2017 om 20:37
Help!! Ik merk dat mijn gedrag ten opzichte van mijn kind mij heel erg tegen staat, maar dat het me niet lukt om dit zelf positief te veranderen, ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven.
Mijn dochter is 8 jaar en momenteel wordt ze getest op autisme. Het is over het algemeen een schat van een meid, tot ze moe en overprikkeld bij haar vader vandaan komt, dan gaat ze compleet overstuur en schopt, slaat en zuigt net zo lang bij mij tot ze een negatieve reactie krijgt en dan kalmeert ze (meestal is dit een kleine tik op haar billen) dit is bekend bij de instantie die haar nu onderzoekt.
De laatste tijd merk ik echter dat ze consequent niet luistert, dwars is, brutaal en dat ik af en toe haar echt 'bij kop en kont' pak om haar te laten doen wat ik vraag of zeg (tanden poetsen, omkleden) we schreeuwen tegen elkaar uit frustratie, want zij wil niet naar mij luisteren en ik op mijn beurt niet naar haar.. ik ben niet de moeder die ik wil zijn, dat zij als ze volwassen is zegt dat er thuis alleen geschreeuwd werd (zoals ik zelf kan zeggen) ik wil dit doorbreken, maar ik weet niet hoe!! Ik baal zo enorm van mezelf en voel me zo inmens schuldig naar m'n kind..
De instantie waar we de onderzoeken doen heb ik over een paar weken een gesprek mee en daar zal ik ook open en eerlijk communiceren over deze ontwikkelingen, maar ik wil niet nog weken wachten. Haar vader heeft zogezegd nooit problemen met haar en ik lijk ze alleen maar te hebben...ik wil het ook leuk hebben met m'n kind!
Mijn dochter is 8 jaar en momenteel wordt ze getest op autisme. Het is over het algemeen een schat van een meid, tot ze moe en overprikkeld bij haar vader vandaan komt, dan gaat ze compleet overstuur en schopt, slaat en zuigt net zo lang bij mij tot ze een negatieve reactie krijgt en dan kalmeert ze (meestal is dit een kleine tik op haar billen) dit is bekend bij de instantie die haar nu onderzoekt.
De laatste tijd merk ik echter dat ze consequent niet luistert, dwars is, brutaal en dat ik af en toe haar echt 'bij kop en kont' pak om haar te laten doen wat ik vraag of zeg (tanden poetsen, omkleden) we schreeuwen tegen elkaar uit frustratie, want zij wil niet naar mij luisteren en ik op mijn beurt niet naar haar.. ik ben niet de moeder die ik wil zijn, dat zij als ze volwassen is zegt dat er thuis alleen geschreeuwd werd (zoals ik zelf kan zeggen) ik wil dit doorbreken, maar ik weet niet hoe!! Ik baal zo enorm van mezelf en voel me zo inmens schuldig naar m'n kind..
De instantie waar we de onderzoeken doen heb ik over een paar weken een gesprek mee en daar zal ik ook open en eerlijk communiceren over deze ontwikkelingen, maar ik wil niet nog weken wachten. Haar vader heeft zogezegd nooit problemen met haar en ik lijk ze alleen maar te hebben...ik wil het ook leuk hebben met m'n kind!
woensdag 1 februari 2017 om 21:59
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 21:53:
[...]
Ik zat daar zelf ook over na te denken, ik bepaal eigenlijk alles omdat spontaniteit vaak resulteert in n negatieve ervaring. Ik denk dat hierin ms ook nog n flinke verbetering in kan zitten, zeker omdat ze pienter genoeg is
Ja misschien kunnen jullie een middenweg vinden, waardoor zij zich volwassener en serieus genomen voelt, en daardoor misschien ook minder in opstand komt?
Dat zou jou ook meer rust geven, want minder strijd.
Slaapt ze bij haar vader wel alleen op een kamer?
[...]
Ik zat daar zelf ook over na te denken, ik bepaal eigenlijk alles omdat spontaniteit vaak resulteert in n negatieve ervaring. Ik denk dat hierin ms ook nog n flinke verbetering in kan zitten, zeker omdat ze pienter genoeg is
Ja misschien kunnen jullie een middenweg vinden, waardoor zij zich volwassener en serieus genomen voelt, en daardoor misschien ook minder in opstand komt?
Dat zou jou ook meer rust geven, want minder strijd.
Slaapt ze bij haar vader wel alleen op een kamer?
woensdag 1 februari 2017 om 21:59
Tip van mijn jongere ik: zeg als ze thuiskomt in ieder geval niet 'ik merk dat je weer bij je vader bent geweest...' of: 'als je dit of dat wilt doen, dan ga je maar bij je vader wonen' en dat soort opmerkingen. Voelt heel onveilig en maakte mij alleen maar opstandiger (niet dat dat perse bij jou aan de hand is)
woensdag 1 februari 2017 om 21:59
quote:Heksehazel schreef op 01 februari 2017 @ 21:49:
[...]
Ja het zou beter zijn om het te voorkomen en haar gedrag te draaien in je voordeel. Dus niet negeren maar kijken hoe je er een positieve wending aan kunt geven voor het ontspoort. Dat is soms best lastig, zeker als je zelf doodop bent dus heb geduld met jezelf .
Het scheelt als je het niet persoonlijk aantrekt en observeert wat je kind blijkbaar nodig heeft, en dat dan op vriendelijke manier gebruikt. Een soort positief spiegelen. Liefst met wat humor die ze kan volgen, dat breekt ook spanning.
Wb het slapen, misschien helpt een joekel van een knuffel, of een bedrol oid. Mijn dochter slaapt ook nog steeds met een flink formaat knuffel, het geeft haar een heel veilig gevoel als iets stevigs en groots naast haar ligt.
Heel af en toe lukt het me om t positief te draaien, maar dat is meestal eenmalig en ik ben echt zoekende naar wat consequent werkt, ene keer is t vastpakken en zeggen dat ze het begrijpt (al snap ik er soms geen snars van) en andere keer wil ze geen begrip maar heeft ze de harde hand nodig (en nu ga je want anders) ????
Slapen doet ze het liefst met al haar meer dan 100 knuffels.. want een kleine hoarder is t ook nog..
[...]
Ja het zou beter zijn om het te voorkomen en haar gedrag te draaien in je voordeel. Dus niet negeren maar kijken hoe je er een positieve wending aan kunt geven voor het ontspoort. Dat is soms best lastig, zeker als je zelf doodop bent dus heb geduld met jezelf .
Het scheelt als je het niet persoonlijk aantrekt en observeert wat je kind blijkbaar nodig heeft, en dat dan op vriendelijke manier gebruikt. Een soort positief spiegelen. Liefst met wat humor die ze kan volgen, dat breekt ook spanning.
Wb het slapen, misschien helpt een joekel van een knuffel, of een bedrol oid. Mijn dochter slaapt ook nog steeds met een flink formaat knuffel, het geeft haar een heel veilig gevoel als iets stevigs en groots naast haar ligt.
Heel af en toe lukt het me om t positief te draaien, maar dat is meestal eenmalig en ik ben echt zoekende naar wat consequent werkt, ene keer is t vastpakken en zeggen dat ze het begrijpt (al snap ik er soms geen snars van) en andere keer wil ze geen begrip maar heeft ze de harde hand nodig (en nu ga je want anders) ????
Slapen doet ze het liefst met al haar meer dan 100 knuffels.. want een kleine hoarder is t ook nog..
woensdag 1 februari 2017 om 22:01
quote:elfje26 schreef op 01 februari 2017 @ 21:59:
[...]
Ja misschien kunnen jullie een middenweg vinden, waardoor zij zich volwassener en serieus genomen voelt, en daardoor misschien ook minder in opstand komt?
Dat zou jou ook meer rust geven, want minder strijd.
Slaapt ze bij haar vader wel alleen op een kamer?
Nee, ook bij hem in bed, tenzij zijn vriendin er is..
Ik ga er eens over nadenken, morgen gaat ze naar haar vader en dan komt ze zaterdag weer terug. Dat geeft me even tijd om op te laden en over deze tip eens goed na te denken.. dank je wel!
[...]
Ja misschien kunnen jullie een middenweg vinden, waardoor zij zich volwassener en serieus genomen voelt, en daardoor misschien ook minder in opstand komt?
Dat zou jou ook meer rust geven, want minder strijd.
Slaapt ze bij haar vader wel alleen op een kamer?
Nee, ook bij hem in bed, tenzij zijn vriendin er is..
Ik ga er eens over nadenken, morgen gaat ze naar haar vader en dan komt ze zaterdag weer terug. Dat geeft me even tijd om op te laden en over deze tip eens goed na te denken.. dank je wel!
woensdag 1 februari 2017 om 22:02
Een vraagje, heb de beschikking over een berging / garage aan huis? Zou het misschien een idee zijn om in de berging / garage een boksbal (zo een die je koopt bij Intertoys ofzo)? Als je dochter bij haar vader geweest is dan samen even 'rauszen', zeg maar een half uurtje lekker tekeer gaan tegen die boksbal, waardoor ze haar frustraties kwijt kan. Dan sorry tegen elkaar zeggen.
Mijn oudste heeft ook een lange periode gehad waarin hij ontzettend druk was en daardoor moeilijk te handhaven. We hebben dit opgelost door hem elke dag 5 minuten (met kookwekker) ontzettend gek te laten doen waarbij alles mocht. Zodra het belletje klonk was het klaar. Binnen 2 weken ging het een stuk beter waarbij zodat het afgebouwd kon worden. Als het nodig was werd het weer gebruikt.
Voor jou misschien niet het beste advies, wellicht heeft iemand anders er wat aan.
Zorg goed voor jezelf en wees lief voor jezelf. Je doet je best, je houdt van je dochter ook al kun je haar soms achter het behang plakken
Zou al wel contact opnemen met de (huis)arts of instantie waar je dochter wordt onderzocht dat nú hulp nodig hebt. Er komt weer een vakantie aan (voorjaarsvakantie) en omdat je doodmoe bent trek je het niet meer. Wat kunnen zij voor JOU doen?
Mijn oudste heeft ook een lange periode gehad waarin hij ontzettend druk was en daardoor moeilijk te handhaven. We hebben dit opgelost door hem elke dag 5 minuten (met kookwekker) ontzettend gek te laten doen waarbij alles mocht. Zodra het belletje klonk was het klaar. Binnen 2 weken ging het een stuk beter waarbij zodat het afgebouwd kon worden. Als het nodig was werd het weer gebruikt.
Voor jou misschien niet het beste advies, wellicht heeft iemand anders er wat aan.
Zorg goed voor jezelf en wees lief voor jezelf. Je doet je best, je houdt van je dochter ook al kun je haar soms achter het behang plakken
Zou al wel contact opnemen met de (huis)arts of instantie waar je dochter wordt onderzocht dat nú hulp nodig hebt. Er komt weer een vakantie aan (voorjaarsvakantie) en omdat je doodmoe bent trek je het niet meer. Wat kunnen zij voor JOU doen?
woensdag 1 februari 2017 om 22:05
quote:Fishie44 schreef op 01 februari 2017 @ 21:59:
Tip van mijn jongere ik: zeg als ze thuiskomt in ieder geval niet 'ik merk dat je weer bij je vader bent geweest...' of: 'als je dit of dat wilt doen, dan ga je maar bij je vader wonen' en dat soort opmerkingen. Voelt heel onveilig en maakte mij alleen maar opstandiger (niet dat dat perse bij jou aan de hand is)
Die eerste gooi ik er af en toe wel uit en zij roept juist altijd dat ze bij papa gaat wonen..
Bij mijn ex is ze teouwens recent wel 1x weg gelopen toen ze haar zin ergens niet mee kreeg, dat heeft ze bij mij gelukkig nog nooit gedaan..
Ik zeg ook nooit dingen als 'je bent vervelend' ik probeer altijd puur te spreken over gedrag. 'Je doet vervelend' of 'ik vind het niet leuk als je ... doet'
Tip van mijn jongere ik: zeg als ze thuiskomt in ieder geval niet 'ik merk dat je weer bij je vader bent geweest...' of: 'als je dit of dat wilt doen, dan ga je maar bij je vader wonen' en dat soort opmerkingen. Voelt heel onveilig en maakte mij alleen maar opstandiger (niet dat dat perse bij jou aan de hand is)
Die eerste gooi ik er af en toe wel uit en zij roept juist altijd dat ze bij papa gaat wonen..
Bij mijn ex is ze teouwens recent wel 1x weg gelopen toen ze haar zin ergens niet mee kreeg, dat heeft ze bij mij gelukkig nog nooit gedaan..
Ik zeg ook nooit dingen als 'je bent vervelend' ik probeer altijd puur te spreken over gedrag. 'Je doet vervelend' of 'ik vind het niet leuk als je ... doet'
woensdag 1 februari 2017 om 22:07
Lees ook eens bij t kletstopic over autisme bij jonge kinderen. Als er sprake is van ASS is een andere aanpak nodig. Dat kost even tijd en geduld maar je bereikt bij je kind dan zoveel meer. "Onhandelbare" kinderen kunnen dan omgedraaid worden naar "lieve kinderen met een gebruiksaanwijzing".
Verder veel sterkte! T is niet makkelijk.
Verder veel sterkte! T is niet makkelijk.
woensdag 1 februari 2017 om 22:09
quote:Kleppeboxx schreef op 01 februari 2017 @ 22:02:
Een vraagje, heb de beschikking over een berging / garage aan huis? Zou het misschien een idee zijn om in de berging / garage een boksbal (zo een die je koopt bij Intertoys ofzo)? Als je dochter bij haar vader geweest is dan samen even 'rauszen', zeg maar een half uurtje lekker tekeer gaan tegen die boksbal, waardoor ze haar frustraties kwijt kan. Dan sorry tegen elkaar zeggen.
Mijn oudste heeft ook een lange periode gehad waarin hij ontzettend druk was en daardoor moeilijk te handhaven. We hebben dit opgelost door hem elke dag 5 minuten (met kookwekker) ontzettend gek te laten doen waarbij alles mocht. Zodra het belletje klonk was het klaar. Binnen 2 weken ging het een stuk beter waarbij zodat het afgebouwd kon worden. Als het nodig was werd het weer gebruikt.
Voor jou misschien niet het beste advies, wellicht heeft iemand anders er wat aan.
Zorg goed voor jezelf en wees lief voor jezelf. Je doet je best, je houdt van je dochter ook al kun je haar soms achter het behang plakken
Zou al wel contact opnemen met de (huis)arts of instantie waar je dochter wordt onderzocht dat nú hulp nodig hebt. Er komt weer een vakantie aan (voorjaarsvakantie) en omdat je doodmoe bent trek je het niet meer. Wat kunnen zij voor JOU doen?
Dank je wel, de tip van de boksbal ga ik zeker meenemen, soort agressie lijkt t toch wel te zijn en scheelt mij blauwe plekken...
Ik ga morgen zeker bellen, dit kan ik ons zo niet langer aandoen, het wordt steeds erger
Een vraagje, heb de beschikking over een berging / garage aan huis? Zou het misschien een idee zijn om in de berging / garage een boksbal (zo een die je koopt bij Intertoys ofzo)? Als je dochter bij haar vader geweest is dan samen even 'rauszen', zeg maar een half uurtje lekker tekeer gaan tegen die boksbal, waardoor ze haar frustraties kwijt kan. Dan sorry tegen elkaar zeggen.
Mijn oudste heeft ook een lange periode gehad waarin hij ontzettend druk was en daardoor moeilijk te handhaven. We hebben dit opgelost door hem elke dag 5 minuten (met kookwekker) ontzettend gek te laten doen waarbij alles mocht. Zodra het belletje klonk was het klaar. Binnen 2 weken ging het een stuk beter waarbij zodat het afgebouwd kon worden. Als het nodig was werd het weer gebruikt.
Voor jou misschien niet het beste advies, wellicht heeft iemand anders er wat aan.
Zorg goed voor jezelf en wees lief voor jezelf. Je doet je best, je houdt van je dochter ook al kun je haar soms achter het behang plakken
Zou al wel contact opnemen met de (huis)arts of instantie waar je dochter wordt onderzocht dat nú hulp nodig hebt. Er komt weer een vakantie aan (voorjaarsvakantie) en omdat je doodmoe bent trek je het niet meer. Wat kunnen zij voor JOU doen?
Dank je wel, de tip van de boksbal ga ik zeker meenemen, soort agressie lijkt t toch wel te zijn en scheelt mij blauwe plekken...
Ik ga morgen zeker bellen, dit kan ik ons zo niet langer aandoen, het wordt steeds erger
woensdag 1 februari 2017 om 22:10
Maar als zij dat ontladen zo nodig heeft moet je het misschien juist niet voorkomen, alleen een beetje ombuigen. Houdt ze van stoeien? Dat werkt hier soms erg goed.
Benoemen dat je voelt dat je boos wordt en daarom nu even flink gaat schreeuwen en haar uitnodigen om mee te schreeuwen zou ook kunnen werken.
Of vast afspreken dat jullie altijd een flink en ruw kussengevecht houden na thuiskomt van papa. Kan alle frustratie er uit.
Benoemen dat je voelt dat je boos wordt en daarom nu even flink gaat schreeuwen en haar uitnodigen om mee te schreeuwen zou ook kunnen werken.
Of vast afspreken dat jullie altijd een flink en ruw kussengevecht houden na thuiskomt van papa. Kan alle frustratie er uit.
Het is zoals het is
woensdag 1 februari 2017 om 22:10
quote:swifty schreef op 01 februari 2017 @ 22:06:
Je kan bij de instantie waar je nu loopt ook aangeven dat er urgentie is, ipv de weken nog afwachten. Het is het proberen waard voordat je dingen gaat doen waar je spijt van krijgt (weer schreeuwen tegen je 8 jarige of haar hardhandig oppakken of klap geven).Zeker eens! Ik schaam me dood dat ik de moeder ben nu waarvan ik altijd heb gezegd dat ik die niet zou worden..
Je kan bij de instantie waar je nu loopt ook aangeven dat er urgentie is, ipv de weken nog afwachten. Het is het proberen waard voordat je dingen gaat doen waar je spijt van krijgt (weer schreeuwen tegen je 8 jarige of haar hardhandig oppakken of klap geven).Zeker eens! Ik schaam me dood dat ik de moeder ben nu waarvan ik altijd heb gezegd dat ik die niet zou worden..
woensdag 1 februari 2017 om 22:18
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 21:59:
[...]
Heel af en toe lukt het me om t positief te draaien, maar dat is meestal eenmalig en ik ben echt zoekende naar wat consequent werkt, ene keer is t vastpakken en zeggen dat ze het begrijpt (al snap ik er soms geen snars van) en andere keer wil ze geen begrip maar heeft ze de harde hand nodig (en nu ga je want anders) ????
Slapen doet ze het liefst met al haar meer dan 100 knuffels.. want een kleine hoarder is t ook nog..Het is ook lastig! Het kan heel verwarrend zijn. Eén van de dingen die voor mijzelf belangrijk bleken was me stevig voelen, stabiel en zeker. En dan niet te snel reageren maar eerst even kijken. Wat gebeurt er, waarom doet ze dit of dat, wat wil ze nou van mij, wat zit er achter. Maar dat is moeilijk als je het zelf even niet meer weet, of moe bent, of je onzeker voelt (allemaal heel menselijke dingen), dan ben je zelf ook niet in balans. En dat pikt zij weer op. En daar reageert ze dan weer op. Het is complex. Zeker in jullie situatie lijkt me dat pittig.
[...]
Heel af en toe lukt het me om t positief te draaien, maar dat is meestal eenmalig en ik ben echt zoekende naar wat consequent werkt, ene keer is t vastpakken en zeggen dat ze het begrijpt (al snap ik er soms geen snars van) en andere keer wil ze geen begrip maar heeft ze de harde hand nodig (en nu ga je want anders) ????
Slapen doet ze het liefst met al haar meer dan 100 knuffels.. want een kleine hoarder is t ook nog..Het is ook lastig! Het kan heel verwarrend zijn. Eén van de dingen die voor mijzelf belangrijk bleken was me stevig voelen, stabiel en zeker. En dan niet te snel reageren maar eerst even kijken. Wat gebeurt er, waarom doet ze dit of dat, wat wil ze nou van mij, wat zit er achter. Maar dat is moeilijk als je het zelf even niet meer weet, of moe bent, of je onzeker voelt (allemaal heel menselijke dingen), dan ben je zelf ook niet in balans. En dat pikt zij weer op. En daar reageert ze dan weer op. Het is complex. Zeker in jullie situatie lijkt me dat pittig.
woensdag 1 februari 2017 om 22:20
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 22:10:
[...]
Zeker eens! Ik schaam me dood dat ik de moeder ben nu waarvan ik altijd heb gezegd dat ik die niet zou worden..
Niet doen..... onmacht kan zoveel met een mens doen. Het belangrijkste is dat je inziet dat het zo niet gaat en dat hulp van buiten nodig is om uit de negatieve spiraal te komen. Dat maakt je een goede moeder met het hart op de juiste plaats.
Stay positive!
[...]
Zeker eens! Ik schaam me dood dat ik de moeder ben nu waarvan ik altijd heb gezegd dat ik die niet zou worden..
Niet doen..... onmacht kan zoveel met een mens doen. Het belangrijkste is dat je inziet dat het zo niet gaat en dat hulp van buiten nodig is om uit de negatieve spiraal te komen. Dat maakt je een goede moeder met het hart op de juiste plaats.
Stay positive!
woensdag 1 februari 2017 om 22:20
woensdag 1 februari 2017 om 22:41
Mijn oudste heeft weliswaar geen ASS maar is zeker een kind met gebruiksaanwijzing (zo constateert ook school en hulpverlening )
Wat bij mijn zoon helpt is een paar dingen:
1. eerst op zijn niveau 'inschakelen' voordat je wat van hem wil. Vergelijk wat jij haar over wil brengen (willekeurige vraag niveau 'hang je jas op') met een estafettestokje: dat kun je niet doorgeven tenzij je even hard loopt (anders valt het). Je dochter kan niet goed harder of zachter lopen, dus jij moet haar tempo gaan voordat het lukt. Dus schakel eerst bij haar in voordat je er jouw wens aan toevoegt: "ik zie dat je naar je boekje gaat, heb je zin om te lezen? Ja, zullen we zo samen lezen of wil jij alleen? Ok, gaan we dan eerst de jas even ophangen?"
In eerste instantie voel je je als een gek geworden zacht ei, maar het bleek hier veel beter te werken dan strenger en consequenter zijn.
2 keuzes. Ook al zijn er geen keuzes. Wil je eerst je pyjama aan en dan tandenpoetsen of eerst poetsen? Wil je dat mama in jouw bed even bij je blijft liggen of zal ik je terug leggen als je slaapt?
3. als hij (of ik en daardoor hij) uit de bocht vliegt dan krijgen we wat jij ook ervaart: het is niet bepaald mishandeling, maar fijn, gepast en leuk is het ook niet als je een kind zijn oor of arm net te stevig vast moet houden om hem op de mat te zetten, als ie probeert te krabben/ bijten/slaan/schoppen en je toch een soort intimidatie/overmacht moet toepassen omdat je anders ook serieus bezeert raakt. Mijn laatste tactiek lijkt daarin momenteel iig te werken: Ik houd hem vast en blijf herhalen dat ik van hem houd en dat ik hem daarom niet zo laat doen. Ik hou van jou, ik hou van jou, ik laat jou niet zo doen, want ik hou van jou. Het kalmeert mij en geeft me tijd om te bedenken wat mijn volgende stap is en ik houd het net zo lang vol totdat hij kalm(er) is en ik weer weet hoe ik verder moet.
Sterkte
Wat bij mijn zoon helpt is een paar dingen:
1. eerst op zijn niveau 'inschakelen' voordat je wat van hem wil. Vergelijk wat jij haar over wil brengen (willekeurige vraag niveau 'hang je jas op') met een estafettestokje: dat kun je niet doorgeven tenzij je even hard loopt (anders valt het). Je dochter kan niet goed harder of zachter lopen, dus jij moet haar tempo gaan voordat het lukt. Dus schakel eerst bij haar in voordat je er jouw wens aan toevoegt: "ik zie dat je naar je boekje gaat, heb je zin om te lezen? Ja, zullen we zo samen lezen of wil jij alleen? Ok, gaan we dan eerst de jas even ophangen?"
In eerste instantie voel je je als een gek geworden zacht ei, maar het bleek hier veel beter te werken dan strenger en consequenter zijn.
2 keuzes. Ook al zijn er geen keuzes. Wil je eerst je pyjama aan en dan tandenpoetsen of eerst poetsen? Wil je dat mama in jouw bed even bij je blijft liggen of zal ik je terug leggen als je slaapt?
3. als hij (of ik en daardoor hij) uit de bocht vliegt dan krijgen we wat jij ook ervaart: het is niet bepaald mishandeling, maar fijn, gepast en leuk is het ook niet als je een kind zijn oor of arm net te stevig vast moet houden om hem op de mat te zetten, als ie probeert te krabben/ bijten/slaan/schoppen en je toch een soort intimidatie/overmacht moet toepassen omdat je anders ook serieus bezeert raakt. Mijn laatste tactiek lijkt daarin momenteel iig te werken: Ik houd hem vast en blijf herhalen dat ik van hem houd en dat ik hem daarom niet zo laat doen. Ik hou van jou, ik hou van jou, ik laat jou niet zo doen, want ik hou van jou. Het kalmeert mij en geeft me tijd om te bedenken wat mijn volgende stap is en ik houd het net zo lang vol totdat hij kalm(er) is en ik weer weet hoe ik verder moet.
Sterkte
woensdag 1 februari 2017 om 22:46
Herkenbaar ... Hier zoontje met autisme, adhd en dcd (problemen met motoriek) en idd, elke dag is alles een strijd. En dan geven vriend en (schoon)ouder(s) je nog het gevoel dat je ongeduldig en onverdraagzaam bent. We hebben nu thuisbegeleiding en na de observatie op school snapte ze al meteen hoe en wat, een verademing! Juf zegt ook dat hij veel energie vraagt.
Dikke knuffel meid, hoop dat je geholpen kan worden want het is idd zwaar.
Dikke knuffel meid, hoop dat je geholpen kan worden want het is idd zwaar.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
woensdag 1 februari 2017 om 22:59
quote:jojo1981 schreef op 01 februari 2017 @ 22:01:
[...]
Nee, ook bij hem in bed, tenzij zijn vriendin er is..
Ik ga er eens over nadenken, morgen gaat ze naar haar vader en dan komt ze zaterdag weer terug. Dat geeft me even tijd om op te laden en over deze tip eens goed na te denken.. dank je wel!Succes! Ik vind het knap hoe eerlijk je naar alles inclusief jezelf kijkt. Dat komt wel goed met jullie.
[...]
Nee, ook bij hem in bed, tenzij zijn vriendin er is..
Ik ga er eens over nadenken, morgen gaat ze naar haar vader en dan komt ze zaterdag weer terug. Dat geeft me even tijd om op te laden en over deze tip eens goed na te denken.. dank je wel!Succes! Ik vind het knap hoe eerlijk je naar alles inclusief jezelf kijkt. Dat komt wel goed met jullie.
woensdag 1 februari 2017 om 23:06
quote:lisbeth schreef op 01 februari 2017 @ 21:43:
Bij ons werd het bij ons willen zijn 's nachts uitgelegd als geborgenheid zoeken. Onzekerheden, bang zijn, ook overdag en 's nachts ga je dan piekeren en dan wil je zijn bij diegene waarbij je je het veiligste voelt. Je moeder dus
Heel logisch natuurlijk. En daarom zou ik er niet voor kiezen nu nieuwe grenzen te gaan stellen of nieuw gedrag pogen aan te leren. Dan verwacht je iets waar ze waarschijnlijk niet aan kan voldoen met nieuwe frustraties als gevolg.
Ik zou het zoeken in meer structuur en rust overdag, waarschijnlijk scheelt dat ook voor de avond en nacht.
Bij ons werd het bij ons willen zijn 's nachts uitgelegd als geborgenheid zoeken. Onzekerheden, bang zijn, ook overdag en 's nachts ga je dan piekeren en dan wil je zijn bij diegene waarbij je je het veiligste voelt. Je moeder dus
Heel logisch natuurlijk. En daarom zou ik er niet voor kiezen nu nieuwe grenzen te gaan stellen of nieuw gedrag pogen aan te leren. Dan verwacht je iets waar ze waarschijnlijk niet aan kan voldoen met nieuwe frustraties als gevolg.
Ik zou het zoeken in meer structuur en rust overdag, waarschijnlijk scheelt dat ook voor de avond en nacht.
•
donderdag 2 februari 2017 om 01:04
Ik herken een deel van je verhaal.
Ik ken een kind van dichtbij, ouders uit elkaar, al geruimte tijd overigens, waarvan de vader voorheen vrijwel nooit problemen had met z'n kind. Bij nader inzien bleek dit niet zo vreemd, wat kindlief kon gewoon doen en laten wat het wilde, want vader vond het allemaal wel gesneden koek. Zolang vader er geen last van had, prima. Dus zowel vader als kind, zaten allebei continu achter de computer. Lekker rustig zou je zeggen.
Moeder daarentegen, hield meer regels in acht. Gelimiteerde tijd achter eender welk scherm. Dat koste soms een dag, misschien 2, wat strijd, maar uiteindelijk weer opnieuw een goed handelbaar kind.
Ook dit kind valt overigens binnen het autisme spectrum.
Kan je, als je goed nadenkt, ergens een punt zien te vinden, waarin je kind tot rust komt? Dat kan van alles zijn... Stevige begrenzing. Duidelijke uitlijning van jullie dag, inclusief een rooster, al dan niet met kleuren en/of tijden. Of is er misschien een specifiek punt, ik noem maar wat een specifiek programma op tv, waar jullie samen naar kunnen kijken, lekker op de bank, en tot rust komen, vooraf de duidelijke boodschap "Als dit programma afgelopen is, dan ga jij tandenpoetsen/omkleden/whatever ? "
Probeer een duidelijk, voorspelbaar punt te creeeren, waarop je kind weet wat het te wachten staat ten opzichte van jouw verwachtingen/de planning... Desnoods tijdens de reclame van het programma nogmaals herhalen...
Mijn ervaring met kinderen die ergens binnen het spectrum vallen, is dat ze eigenlijk altijd wel gebaat zijn bij duidelijkheid. Ook qua planning. Misschien helpen pictogrammen iets? Vaak/voldoende duidelijk herhalen, geen ruimte overlaten voor vragen (Over 5 minuten is dit afgelopen, en dan ....) Dat klinkt aan de ene kant misschien vervelend, maar het helpt echt.
Ik ken een kind van dichtbij, ouders uit elkaar, al geruimte tijd overigens, waarvan de vader voorheen vrijwel nooit problemen had met z'n kind. Bij nader inzien bleek dit niet zo vreemd, wat kindlief kon gewoon doen en laten wat het wilde, want vader vond het allemaal wel gesneden koek. Zolang vader er geen last van had, prima. Dus zowel vader als kind, zaten allebei continu achter de computer. Lekker rustig zou je zeggen.
Moeder daarentegen, hield meer regels in acht. Gelimiteerde tijd achter eender welk scherm. Dat koste soms een dag, misschien 2, wat strijd, maar uiteindelijk weer opnieuw een goed handelbaar kind.
Ook dit kind valt overigens binnen het autisme spectrum.
Kan je, als je goed nadenkt, ergens een punt zien te vinden, waarin je kind tot rust komt? Dat kan van alles zijn... Stevige begrenzing. Duidelijke uitlijning van jullie dag, inclusief een rooster, al dan niet met kleuren en/of tijden. Of is er misschien een specifiek punt, ik noem maar wat een specifiek programma op tv, waar jullie samen naar kunnen kijken, lekker op de bank, en tot rust komen, vooraf de duidelijke boodschap "Als dit programma afgelopen is, dan ga jij tandenpoetsen/omkleden/whatever ? "
Probeer een duidelijk, voorspelbaar punt te creeeren, waarop je kind weet wat het te wachten staat ten opzichte van jouw verwachtingen/de planning... Desnoods tijdens de reclame van het programma nogmaals herhalen...
Mijn ervaring met kinderen die ergens binnen het spectrum vallen, is dat ze eigenlijk altijd wel gebaat zijn bij duidelijkheid. Ook qua planning. Misschien helpen pictogrammen iets? Vaak/voldoende duidelijk herhalen, geen ruimte overlaten voor vragen (Over 5 minuten is dit afgelopen, en dan ....) Dat klinkt aan de ene kant misschien vervelend, maar het helpt echt.
donderdag 2 februari 2017 om 08:51
quote:Moonchild82 schreef op 02 februari 2017 @ 01:04:
Ik herken een deel van je verhaal.
Ik ken een kind van dichtbij, ouders uit elkaar, al geruimte tijd overigens, waarvan de vader voorheen vrijwel nooit problemen had met z'n kind. Bij nader inzien bleek dit niet zo vreemd, wat kindlief kon gewoon doen en laten wat het wilde, want vader vond het allemaal wel gesneden koek. Zolang vader er geen last van had, prima. Dus zowel vader als kind, zaten allebei continu achter de computer. Lekker rustig zou je zeggen.
Moeder daarentegen, hield meer regels in acht. Gelimiteerde tijd achter eender welk scherm. Dat koste soms een dag, misschien 2, wat strijd, maar uiteindelijk weer opnieuw een goed handelbaar kind.
Ook dit kind valt overigens binnen het autisme spectrum.
Kan je, als je goed nadenkt, ergens een punt zien te vinden, waarin je kind tot rust komt? Dat kan van alles zijn... Stevige begrenzing. Duidelijke uitlijning van jullie dag, inclusief een rooster, al dan niet met kleuren en/of tijden. Of is er misschien een specifiek punt, ik noem maar wat een specifiek programma op tv, waar jullie samen naar kunnen kijken, lekker op de bank, en tot rust komen, vooraf de duidelijke boodschap "Als dit programma afgelopen is, dan ga jij tandenpoetsen/omkleden/whatever ? "
Probeer een duidelijk, voorspelbaar punt te creeeren, waarop je kind weet wat het te wachten staat ten opzichte van jouw verwachtingen/de planning... Desnoods tijdens de reclame van het programma nogmaals herhalen...
Mijn ervaring met kinderen die ergens binnen het spectrum vallen, is dat ze eigenlijk altijd wel gebaat zijn bij duidelijkheid. Ook qua planning. Misschien helpen pictogrammen iets? Vaak/voldoende duidelijk herhalen, geen ruimte overlaten voor vragen (Over 5 minuten is dit afgelopen, en dan ....) Dat klinkt aan de ene kant misschien vervelend, maar het helpt echt.Ik kan vooraaankondigen en zij akkoord gaan, als puntje bij paaltje komt dat dan ook gedaan moet worden wat we hebben afgesproken, dan wordt ze boos en weigert het te doen. Ik heb al geprobeerd om hetzelfde bij haar terug te doen, maar dan krijg ik helemaal niks meer gedaan bij d'r en dat is ook de reden dat t af en toe flink hard tegen hard gaat. Ik kan haar ook geen loopje met me laten nemen. Vanmorgen merkte ik wel dat ik meer lucht had. Letterlijk.. de ochtend is dan ook echt zo goed verlopen! Ze was lief, ze deed wat ik vroeg, ik was heel geduldig en gaf haar ruimte om alles te vertellen wat ze wilde en we waren voor het eerst eens op tijd de deur uit zonder onaardig te doen tegen elkaar!! Heb wel mezelf hier flink voor aan de kant moeten zetten want het was weer een ontzettend lange nacht met haar naast me, maar het is me gelukt. Nu op naar m'n werk Voor een lange werkdag..
Ik herken een deel van je verhaal.
Ik ken een kind van dichtbij, ouders uit elkaar, al geruimte tijd overigens, waarvan de vader voorheen vrijwel nooit problemen had met z'n kind. Bij nader inzien bleek dit niet zo vreemd, wat kindlief kon gewoon doen en laten wat het wilde, want vader vond het allemaal wel gesneden koek. Zolang vader er geen last van had, prima. Dus zowel vader als kind, zaten allebei continu achter de computer. Lekker rustig zou je zeggen.
Moeder daarentegen, hield meer regels in acht. Gelimiteerde tijd achter eender welk scherm. Dat koste soms een dag, misschien 2, wat strijd, maar uiteindelijk weer opnieuw een goed handelbaar kind.
Ook dit kind valt overigens binnen het autisme spectrum.
Kan je, als je goed nadenkt, ergens een punt zien te vinden, waarin je kind tot rust komt? Dat kan van alles zijn... Stevige begrenzing. Duidelijke uitlijning van jullie dag, inclusief een rooster, al dan niet met kleuren en/of tijden. Of is er misschien een specifiek punt, ik noem maar wat een specifiek programma op tv, waar jullie samen naar kunnen kijken, lekker op de bank, en tot rust komen, vooraf de duidelijke boodschap "Als dit programma afgelopen is, dan ga jij tandenpoetsen/omkleden/whatever ? "
Probeer een duidelijk, voorspelbaar punt te creeeren, waarop je kind weet wat het te wachten staat ten opzichte van jouw verwachtingen/de planning... Desnoods tijdens de reclame van het programma nogmaals herhalen...
Mijn ervaring met kinderen die ergens binnen het spectrum vallen, is dat ze eigenlijk altijd wel gebaat zijn bij duidelijkheid. Ook qua planning. Misschien helpen pictogrammen iets? Vaak/voldoende duidelijk herhalen, geen ruimte overlaten voor vragen (Over 5 minuten is dit afgelopen, en dan ....) Dat klinkt aan de ene kant misschien vervelend, maar het helpt echt.Ik kan vooraaankondigen en zij akkoord gaan, als puntje bij paaltje komt dat dan ook gedaan moet worden wat we hebben afgesproken, dan wordt ze boos en weigert het te doen. Ik heb al geprobeerd om hetzelfde bij haar terug te doen, maar dan krijg ik helemaal niks meer gedaan bij d'r en dat is ook de reden dat t af en toe flink hard tegen hard gaat. Ik kan haar ook geen loopje met me laten nemen. Vanmorgen merkte ik wel dat ik meer lucht had. Letterlijk.. de ochtend is dan ook echt zo goed verlopen! Ze was lief, ze deed wat ik vroeg, ik was heel geduldig en gaf haar ruimte om alles te vertellen wat ze wilde en we waren voor het eerst eens op tijd de deur uit zonder onaardig te doen tegen elkaar!! Heb wel mezelf hier flink voor aan de kant moeten zetten want het was weer een ontzettend lange nacht met haar naast me, maar het is me gelukt. Nu op naar m'n werk Voor een lange werkdag..
donderdag 2 februari 2017 om 09:00
quote:Frizz schreef op 01 februari 2017 @ 23:06:
[...]
Heel logisch natuurlijk. En daarom zou ik er niet voor kiezen nu nieuwe grenzen te gaan stellen of nieuw gedrag pogen aan te leren. Dan verwacht je iets waar ze waarschijnlijk niet aan kan voldoen met nieuwe frustraties als gevolg.
Ik zou het zoeken in meer structuur en rust overdag, waarschijnlijk scheelt dat ook voor de avond en nacht.Dit is ook zeker niet iets wat ik nu wil gaan doen, ik wil juist meer begrip voor haar hebben en haar helpen en ik merk dat ik nu idd zo 'op' ben dat ik het af en toe gewoon niet kan opbrengen om begripvol te zijn als ze 'weer een bui' heeft en dat mijn frustraties ineens botgevierd worden op haar want 'voor mij is het zo ook niet leuk' tuurlijk is het voor mij niet leuk, maar er is geen enkel excuus om dat zo tegen haar te zeggen. Ik merk dat ze af en toe gewoon bang voor me is als ik tekeer ga tegen d'r (is ze niet gewend van mij en ik niet van mezelf) gewoon heel naar allemaal..
[...]
Heel logisch natuurlijk. En daarom zou ik er niet voor kiezen nu nieuwe grenzen te gaan stellen of nieuw gedrag pogen aan te leren. Dan verwacht je iets waar ze waarschijnlijk niet aan kan voldoen met nieuwe frustraties als gevolg.
Ik zou het zoeken in meer structuur en rust overdag, waarschijnlijk scheelt dat ook voor de avond en nacht.Dit is ook zeker niet iets wat ik nu wil gaan doen, ik wil juist meer begrip voor haar hebben en haar helpen en ik merk dat ik nu idd zo 'op' ben dat ik het af en toe gewoon niet kan opbrengen om begripvol te zijn als ze 'weer een bui' heeft en dat mijn frustraties ineens botgevierd worden op haar want 'voor mij is het zo ook niet leuk' tuurlijk is het voor mij niet leuk, maar er is geen enkel excuus om dat zo tegen haar te zeggen. Ik merk dat ze af en toe gewoon bang voor me is als ik tekeer ga tegen d'r (is ze niet gewend van mij en ik niet van mezelf) gewoon heel naar allemaal..
donderdag 2 februari 2017 om 09:40
ik zou nu echt eerst een oplossing gaan zoeken voor de nacht, je kunt overdag niet oplossen als je 's nachts niet slaapt. kijk wat je kunt doen om beide te slapen. al is dat een opklapbed.je kunt best uitleggen dat jullie beide slaap nodig hebben, dat je met haar in bed niet slaapt, chagrijnig ervan wordt en dat een bed naast jouw bed zodat je haar af en toe kunt aaien, hand vasthouden etc een beter idee is. 8 jaar is oud genoeg om dit te snappen. en dan kun je afbouwen. mijn dochter sliep eerst bij me, toen naast me in een extra bed, nu ind e kamer naast de onze, haar eigen kamer op zolder gaat nog niet goed. ze is trouwens ouder dan jouw dochter