Kinderen
alle pijlers
Hechting
dinsdag 15 mei 2018 om 09:15
Mijn vraag gaat over eventuele hechtingsproblemen.
Zelf ben ik als kind niet goed gehecht waar ik denk ik voor het grootste gedeelte overheen ben, maar af en toe nog last van heb.
Nu heb ik een dochtertje die 4 juni 1 jaar word en ik ben soms zo bang dat zij ook niet goed gehecht is. Nu weet ik ook dat ik er extra alert op ben, vandaar dat ik een objectieve blik nodig heb.
Ons dochtertje is erg beweeglijk. Met 6 weken zei de verloskundige met de nacontrole al dat ze weinig rust in zich leek te hebben. Hierdoor sliep ze al snel in haar eigen bedje, want bij ons slapen ging ze gewoon niet. Knuffelen werkt ook niet, want stil tegen je aan liggen/zitten doet ze niet. Af en toe heb ik d'r wel in de draagzak, dat lijkt ze voor ongeveer 20 minuten oke te vinden. Tegenwoordig steekt ze d'r armpjes uit als ik de draagzak omdoe, dus ze vindt het nog steeds oke.
Ze kon zichzelf altijd erg goed vermaken. Met ongeveer 8 maanden was dit over. Ze wil alleen nog maar op schoot, maar echt zo ongeveer altijd. Ze huilt als ik naar de wc ga en de deur dichtdoe of haar in de box zet en even naar de deur loop om een pakketje aan te pakken. Ze kan een paar minuten zelf spelen, tot ik bijvoorbeeld even kuch en ze lijkt te denken: Oh ja! Het zou verlatingsangst kunnen zijn. Maar als ik haar op het kinderdagverblijf achterlaat, kijkt ze niet op of om. Ze gaat spelen en kijkt me niet meer aan. Op schoot zit ze trouwens vervolgens niet stil, wat het extra vermoeiend maakt.
Lichamelijk contact is ze ook geen fan van. Als je d’r in je armen hebt, duwt ze zich vaak van je af met d’r armpjes. Als ze in bed ligt en je raakt haar nog even met je hand, duwt ze je hand vaak weg.
Laatst huilde ze bij mijn man op schoot, en liet zich niet troosten. Een vriend van ons zat naast mijn man en ze stak haar armpjes naar hem uit en liet zich door hem troosten. Als ze nieuwe mensen ontmoet drukt ze wel altijd even d’r hoofdje tegen me aan. Dit is meestal een minuutje en dan vindt ze het oke. Als we ergens anders zijn kan ze zichzelf ineens heel goed vermaken, ook al zijn wij erbij. Aan speelgoed ligt het niet, vorige week bewust nieuw speelgoed gekocht, maar ze kijkt er amper naar om.
Ik was vanochtend wat aan het googlen en ik zag dat ik oktober vorig jaar ook al naar die onderwerpen had gezocht. Dus ja, ik ben er ook wel alert op, en misschien te, maar het baart me ook gewoon zorgen zoals de situatie nu is.
Maar ik zie om me heen ook allemaal kindjes die rustig op schoot blijven zitten en bij het kinderdagverblijf moeten huilen als mama weggaat. Dus ik weet ook niet heel goed wat normaal is misschien.
Dus help me relativeren
of geef me tips.
Zelf ben ik als kind niet goed gehecht waar ik denk ik voor het grootste gedeelte overheen ben, maar af en toe nog last van heb.
Nu heb ik een dochtertje die 4 juni 1 jaar word en ik ben soms zo bang dat zij ook niet goed gehecht is. Nu weet ik ook dat ik er extra alert op ben, vandaar dat ik een objectieve blik nodig heb.
Ons dochtertje is erg beweeglijk. Met 6 weken zei de verloskundige met de nacontrole al dat ze weinig rust in zich leek te hebben. Hierdoor sliep ze al snel in haar eigen bedje, want bij ons slapen ging ze gewoon niet. Knuffelen werkt ook niet, want stil tegen je aan liggen/zitten doet ze niet. Af en toe heb ik d'r wel in de draagzak, dat lijkt ze voor ongeveer 20 minuten oke te vinden. Tegenwoordig steekt ze d'r armpjes uit als ik de draagzak omdoe, dus ze vindt het nog steeds oke.
Ze kon zichzelf altijd erg goed vermaken. Met ongeveer 8 maanden was dit over. Ze wil alleen nog maar op schoot, maar echt zo ongeveer altijd. Ze huilt als ik naar de wc ga en de deur dichtdoe of haar in de box zet en even naar de deur loop om een pakketje aan te pakken. Ze kan een paar minuten zelf spelen, tot ik bijvoorbeeld even kuch en ze lijkt te denken: Oh ja! Het zou verlatingsangst kunnen zijn. Maar als ik haar op het kinderdagverblijf achterlaat, kijkt ze niet op of om. Ze gaat spelen en kijkt me niet meer aan. Op schoot zit ze trouwens vervolgens niet stil, wat het extra vermoeiend maakt.
Lichamelijk contact is ze ook geen fan van. Als je d’r in je armen hebt, duwt ze zich vaak van je af met d’r armpjes. Als ze in bed ligt en je raakt haar nog even met je hand, duwt ze je hand vaak weg.
Laatst huilde ze bij mijn man op schoot, en liet zich niet troosten. Een vriend van ons zat naast mijn man en ze stak haar armpjes naar hem uit en liet zich door hem troosten. Als ze nieuwe mensen ontmoet drukt ze wel altijd even d’r hoofdje tegen me aan. Dit is meestal een minuutje en dan vindt ze het oke. Als we ergens anders zijn kan ze zichzelf ineens heel goed vermaken, ook al zijn wij erbij. Aan speelgoed ligt het niet, vorige week bewust nieuw speelgoed gekocht, maar ze kijkt er amper naar om.
Ik was vanochtend wat aan het googlen en ik zag dat ik oktober vorig jaar ook al naar die onderwerpen had gezocht. Dus ja, ik ben er ook wel alert op, en misschien te, maar het baart me ook gewoon zorgen zoals de situatie nu is.
Maar ik zie om me heen ook allemaal kindjes die rustig op schoot blijven zitten en bij het kinderdagverblijf moeten huilen als mama weggaat. Dus ik weet ook niet heel goed wat normaal is misschien.
Dus help me relativeren
of geef me tips.
dinsdag 15 mei 2018 om 09:22
Ik herken je situatie wel. Mijn zoontje was rond die leeftijd ook zo druk en leek zich meer te hechten aan vreemden dan aan mij. Ook op de crèche keek hij niet achterom Op dat moment vond ik dat ook heel moeilijk en maakte ik me zorgen ivm hechting.
Ik moet zeggen, toen hij iets ouder was, zo’n 2 jaar veranderde dat en is hij nu één van de weinig die altijd wilt zwaaien op de crèche (nu 3,5), is het altijd mama mama en gelukkig niet meer zo happig op het knuffelen van vreemden:)
ik denk dat hechting niet zozeer met lichamelijk contact te maken heeft maar het feit dat jij een constante factor in haar leven bent, en dat ben je volgens mij!
Maak je geen zorgen zou ik zeggen!!
Ik moet zeggen, toen hij iets ouder was, zo’n 2 jaar veranderde dat en is hij nu één van de weinig die altijd wilt zwaaien op de crèche (nu 3,5), is het altijd mama mama en gelukkig niet meer zo happig op het knuffelen van vreemden:)
ik denk dat hechting niet zozeer met lichamelijk contact te maken heeft maar het feit dat jij een constante factor in haar leven bent, en dat ben je volgens mij!
Maak je geen zorgen zou ik zeggen!!
dinsdag 15 mei 2018 om 09:23
Maar als je je echt zorgen maakt dan kan je dat altijd met je huisarts bespreken? Wel goed van je dat je zo oplettend bent, ook door je eigen ervaringen 
dinsdag 15 mei 2018 om 09:23
dinsdag 15 mei 2018 om 09:28
Onze peuter van nu bijna 2 is ook zo! Behalve het knuffelen met vreemden niet. Het enige moment dat ik een kusje krijg is als ze naar bed gaat.
Wegbrengen naar het kinderdagverblijf is ook: dag mamma! En hup ze gaat spelen. Altijd al zo geweest.
Geen zorgen maken. Blijf er voor je kind. Je kan ze niet dwingen om met je te knuffelen of zo.
Heel langzaamaan wordt het hier meer. Dus uiteindelijk komt het wel goed.
Wegbrengen naar het kinderdagverblijf is ook: dag mamma! En hup ze gaat spelen. Altijd al zo geweest.
Geen zorgen maken. Blijf er voor je kind. Je kan ze niet dwingen om met je te knuffelen of zo.
Heel langzaamaan wordt het hier meer. Dus uiteindelijk komt het wel goed.
dinsdag 15 mei 2018 om 09:29
Besef ook dat rond de 7-8 maanden de eenkennigheidsfase begint.
Elk kind is anders, de een houdt van knuffelen, de ander niet. De een is meegaand en de ander denkt ik doe lekker wat ik wil.
Maak je geen zorgen, ga evt een keer met je huisarts praten en laat het los. Grote kans dat het alleen maar groter wordt in je hoofd en dat is voor niemand goed!
Elk kind is anders, de een houdt van knuffelen, de ander niet. De een is meegaand en de ander denkt ik doe lekker wat ik wil.
Maak je geen zorgen, ga evt een keer met je huisarts praten en laat het los. Grote kans dat het alleen maar groter wordt in je hoofd en dat is voor niemand goed!
dinsdag 15 mei 2018 om 09:30
dinsdag 15 mei 2018 om 09:32
Het ene kind is aanrakerig en het andere niet. Ligt er ook aan hoe makkelijk de ouder hiermee is; hoe natuurlijk ze het zelf vindt. Verlegen ouders brengen hun ongemak een beetje over op het kind maar dat wil niet zeggen dat het kind daardoor gedoemd is. Het hangt ook af van latere contacten.
Houd gewoon van je kind en forceer niets omdat het zo hoort.
Houd gewoon van je kind en forceer niets omdat het zo hoort.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 15 mei 2018 om 09:36
dinsdag 15 mei 2018 om 09:40
Ik denk dat de fase van verlatingsangst wat begint op te spelen. Veel kiekeboe-spelletjes doen, zodat ze leert dat je niet verdwenen bent als je even de kamer uitloopt.
Onze dochter zwaaide altijd vriendelijk naar ons op het kdv en ging dan spelen. En soms was ze te druk om te zwaaien. Tegenwoordig is het dik drama. Ze is nu 20 maanden. Tranen met tuiten! Dus: niks zo veranderlijk als een kind en het is heel normaal dat er verschillende fases zijn.
Onze dochter zwaaide altijd vriendelijk naar ons op het kdv en ging dan spelen. En soms was ze te druk om te zwaaien. Tegenwoordig is het dik drama. Ze is nu 20 maanden. Tranen met tuiten! Dus: niks zo veranderlijk als een kind en het is heel normaal dat er verschillende fases zijn.
dinsdag 15 mei 2018 om 09:47
Ik lees niks vreemds eigenlijk. Kinderen verschillen, dus kijk niet teveel naar andere kinderen in je omgeving met het idee dat jouw kind precies hetzelfde zou moeten zijn en doen. Mijn oudste wil van baby af aan al niet op schoot of knuffelen of een kus krijgen/geven, mijn jongste juist zoveel mogelijk. Oudste is zeer beweeglijk, zit nooit stil, jongste is heel rustig en kan zo een half uur op schoot zitten. Dat is gewoon karakter.
Ik vind het goed dat je het in de gaten houdt of het goed gaat met de hechting en ik begrijp ook dat je er vanuit jouw achtergrond extra op gefocust bent, maar probeer niet je eigen jeugd te projecteren op je kind, die - naar ik aanneem - heel anders opgroeit. Hechtingsproblemen ontstaan niet door te weinig knuffelen, maar door het negeren van je kind of er juist verschrikkelijk bovenop zitten, onvoorspelbaar zijn (de ene keer om iets heel kleins uitvallen en dan weer poeslief zijn en dat niet 1 keertje maar stelselmatig) en/of opeens voor lange tijd uit het leven van je kind verdwijnen. Als jij/jullie voor je kind een veilige en liefdevolle thuishaven zijn van waaruit je kind zichzelf en de wereld kan ontdekken dan denk ik dat je je onnodig zorgen maakt.
Ik vind het goed dat je het in de gaten houdt of het goed gaat met de hechting en ik begrijp ook dat je er vanuit jouw achtergrond extra op gefocust bent, maar probeer niet je eigen jeugd te projecteren op je kind, die - naar ik aanneem - heel anders opgroeit. Hechtingsproblemen ontstaan niet door te weinig knuffelen, maar door het negeren van je kind of er juist verschrikkelijk bovenop zitten, onvoorspelbaar zijn (de ene keer om iets heel kleins uitvallen en dan weer poeslief zijn en dat niet 1 keertje maar stelselmatig) en/of opeens voor lange tijd uit het leven van je kind verdwijnen. Als jij/jullie voor je kind een veilige en liefdevolle thuishaven zijn van waaruit je kind zichzelf en de wereld kan ontdekken dan denk ik dat je je onnodig zorgen maakt.
dinsdag 15 mei 2018 om 09:58
Ik lees ook geen vreemde dingen. Ieder kind is anders. Mijn oudste dochter hield toen ze klein was ook niet van knuffelen en op schoot zitten. Sowieso stilzitten was niets voor haar. Dat veranderde heel erg en ze is nu 14 en nog steeds heel knuffelig en we hebben een ijzersterke band. En “verlatingsangst” hebben bijna alle kinderen als ze klein zijn.
dinsdag 15 mei 2018 om 10:14
Verder komt verlatingsangst voor in allerlei soorten en maten en fasen/perioden. Mijn oudste ging met 4 maanden brullen als een vreemde te dichtbij kwam, met 9 maanden (toen volgens de boekjes de verlatingsangst juist zou moeten beginnen) ging hij vrolijk naar het kinderdagverblijf en voor het eerst bij opa en oma logeren, met 1 jaar zette hij het opeens op een janken als we de kamer even uit gingen, maar op de juffen van het kinderdagverblijf kroop hij stralend af en hij zwaaide ons dan vrolijk uit en met 1,5 jaar hing hij juist weer brullend aan ons been als we hem wegbrachten. Waar, wanneer, hoe en in welke mate ze eenkennig zijn zegt erg weinig, er zit zoveel variatie in van kind tot kind en van fase tot fase.
dinsdag 15 mei 2018 om 10:19
Hier ook: ik lees niets raars, wel veel herkenbare dingen.
Mijn zoontje is even oud en gedraagt zich bijna hetzelfde.
Als ik hem ergens kom ophalen kan hij me straal negeren, maar als ik thuis even naar het toilet wil dan zet hij het op een schreeuwen.
En stil zitten of liggen heeft hij nog nooit gedaan. De wereld is veels te interessant en daar mag je niets van missen. Het liefst door zoveel mogelijk te bewegen
Mijn zoontje is even oud en gedraagt zich bijna hetzelfde.
Als ik hem ergens kom ophalen kan hij me straal negeren, maar als ik thuis even naar het toilet wil dan zet hij het op een schreeuwen.
En stil zitten of liggen heeft hij nog nooit gedaan. De wereld is veels te interessant en daar mag je niets van missen. Het liefst door zoveel mogelijk te bewegen
dinsdag 15 mei 2018 om 10:24
Hechting heeft erg sterk te maken met of je als ouder stabiel, veilig en voorspelbaar aanwezig bent. Dat geeft het kind de mogelijkheid om vanuit die veiligheid zijn eigen ontwikkeling te doorlopen, zichzelf te zijn (druk/rustig, ontdekkend/kat uit de boom kijker, enzv) en alle ontwikkelingsfasen mee te maken. Jouw kindje klinkt heel normaal eigenlijk, actief enthousiast en ondernemend. Dat ze en aanhankelijk is nu past ook bij eenkennig zijn. Maar ze durft blijkbaar ook te ontdekken als er iets nieuws is, voelt ze zich blijkbaar ook veilig genoeg voor.
Maar mocht je je ondanks dat zorgen maken bespreek het dan ook eens op het CB. Daar kunnen ze je waarschijnlijk ook veel uitleggen en geruststellen.
Als een kindje gezond is hecht hij zich vaak veilig als je als ouder veilig en voorspelbaar bent. En aangezien je er sterk op gericht bent zit dat vast goed.
Maar mocht je je ondanks dat zorgen maken bespreek het dan ook eens op het CB. Daar kunnen ze je waarschijnlijk ook veel uitleggen en geruststellen.
Als een kindje gezond is hecht hij zich vaak veilig als je als ouder veilig en voorspelbaar bent. En aangezien je er sterk op gericht bent zit dat vast goed.
dinsdag 15 mei 2018 om 10:38
Op mij komt het ook allemaal normaal en gezond over.
Het is lastig dat bij je eigen onveilige hechting ook een beetje hoort dat je hier onzeker over bent. Alleen al door het feit dat je er alert op bent, er naar informeert of het wel goed gaat, denk ik dat je het goed doet.
Veilige hechting zit 'm ook in dat je haar grenzen accepteert, dus als zij bijvoorbeeld niet wil knuffelen, dat dat dan ook niet hoeft van jou. Ze heeft blijkbaar andere behoeften aan troost en die onderken en respecteer je. Dat is veilig voor je kind!
Mocht je er onzeker over blijven, dan zou je voor je eigen gemoedsrust een keer een pedagoog naar jullie interactie kunnen laten kijken. Ik kan me voorstellen dat het oordeel van een deskundige die jullie gezien heeft, meer gewicht in de schaal legt.
Het is lastig dat bij je eigen onveilige hechting ook een beetje hoort dat je hier onzeker over bent. Alleen al door het feit dat je er alert op bent, er naar informeert of het wel goed gaat, denk ik dat je het goed doet.
Veilige hechting zit 'm ook in dat je haar grenzen accepteert, dus als zij bijvoorbeeld niet wil knuffelen, dat dat dan ook niet hoeft van jou. Ze heeft blijkbaar andere behoeften aan troost en die onderken en respecteer je. Dat is veilig voor je kind!
Mocht je er onzeker over blijven, dan zou je voor je eigen gemoedsrust een keer een pedagoog naar jullie interactie kunnen laten kijken. Ik kan me voorstellen dat het oordeel van een deskundige die jullie gezien heeft, meer gewicht in de schaal legt.
dinsdag 15 mei 2018 om 22:24
Ik herken je verhaal erg. Ik ben zelf ook niet goed gehecht en was er daarom heel erg alert op bij mijn zoon. Mijn zoon is goed gehecht, dus het is helemaal goed gekomen. Maar ik kon me er toch wel zorgen om maken. Ook de dingen die jij nu noemt, en heel normaal zijn voor een kind, maakten me soms wel onzeker.
Omdat ik me minder onzeker wilde voelen, heb ik uiteindelijk hulp gezocht bij een pedagogisch medewerker van het cb. Dit heeft me enorm geholpen. Er speelden ook meer dingen uit mijn opvoeding mee, waarbij ik bang was voor herhaling. De gesprekken hebben me echt doen inzien dat ik anders ben dan mijn ouders en ik het anders doe. En ze heeft bevestigd dat mijn zoon geen hechtingsproblematiek laat zien en goed gehecht is.
Omdat ik me minder onzeker wilde voelen, heb ik uiteindelijk hulp gezocht bij een pedagogisch medewerker van het cb. Dit heeft me enorm geholpen. Er speelden ook meer dingen uit mijn opvoeding mee, waarbij ik bang was voor herhaling. De gesprekken hebben me echt doen inzien dat ik anders ben dan mijn ouders en ik het anders doe. En ze heeft bevestigd dat mijn zoon geen hechtingsproblematiek laat zien en goed gehecht is.
woensdag 16 mei 2018 om 19:00
Ik kan je het boek 'Een kind dat zich veilig voelt' van Hoffman, Cooper en Powell aanraden.
Mooi en compleet boek over wat hechting is en hoe je in de praktijk kunt voorkomen in bepaalde valkuilen te stappen. Hoofdboodschap is overigens dat goede intensies ook door je kind worden opgemerkt en dat je dus niet zomaar per ongeluk niet veilig hecht.
Mooi en compleet boek over wat hechting is en hoe je in de praktijk kunt voorkomen in bepaalde valkuilen te stappen. Hoofdboodschap is overigens dat goede intensies ook door je kind worden opgemerkt en dat je dus niet zomaar per ongeluk niet veilig hecht.
zaterdag 19 mei 2018 om 21:23
Ik herken je onzekerheid. Heb hier ook een topic over gemaakt enkele weken terug. Door mijn post partum depressie was ik ook heel bang dat mijn dochter schade had opgelopen in de hechting.. Ze is nu bijna 11 mnd. Vanuit je onzekerheid ga je extra zoeken naar signalen of factoren. Je legt je kind wat dat betreft dan onder een vergrootglas. Mijn dochter begint nu wel steeds meer knuffelig te worden en wordt heel enthousiast als ze mij of haar vader ziet.. Gaat soms huilen als we weg gaan. Maar ook niet altijd.. Ze is nog niet heel knuffelig maar hoor van iedereen dat dit totaal kan veranderen.. En niet ieder kind/mens is even knuffelig. Belangrijkste is zoals hier ook wordt gezegd dat je er voor haar bent als ouder en betrouwbaar en liefdevol bent en goed let op wat je kind nodig heeft. Dan komt het echt goed.
zaterdag 19 mei 2018 om 22:16
Ik heb weinig toe te voegen aan bovenstaande. Vroeg me alleen af of je
"Basic Trust" kent? Zij zijn gespecialiseerd in hechting en bieden volgens mij ook kortdurend/eenmalig consult en kunnen wellicht op basis van wat jij vertelt of op basis van een observatie jou wel gerust stellen (en je anders concrete tips geven).
"Basic Trust" kent? Zij zijn gespecialiseerd in hechting en bieden volgens mij ook kortdurend/eenmalig consult en kunnen wellicht op basis van wat jij vertelt of op basis van een observatie jou wel gerust stellen (en je anders concrete tips geven).
