Kinderen
alle pijlers
Het maakbare leven?
zondag 16 oktober 2016 om 02:51
Goedenacht mensen;
Ik zat me zo af te vragen; wat vinden jullie eigenlijk van het maakbare leven?
Denk daarbij aan het klinisch bevruchten van vrouwen.
Tegenwoordig schijnt het heel normaal te zijn om ook vrouwen ver boven de 40 nog kansen te geven om een kind te baren, uiteraard met kunstmatige opties, daar het niet meer allemaal vanzelf gaat.
Maar ook steeds meer jongere vrouwen/koppels komen in aanmerking, omdat ze geen geduld hebben om binnen een voor hun vastgestelde termijn [6 mnd] te voldoen. Dus gaan ze liegen dat ze al jaren bezig zijn. En voila..daar komt een baby aan.
Het duurt ff maar dan heb je ook wat!
Zijn hier ook vrouwen die zich, zonder al te ingewikkelde procedures, erbij hebben neergelegd dat een kind niet voor hun bestemd is? En belangrijker nog; daar helemaal tevreden mee zijn!!? en hun leven daaróp anders ingericht hebben? En hoe?
Ik zat me zo af te vragen; wat vinden jullie eigenlijk van het maakbare leven?
Denk daarbij aan het klinisch bevruchten van vrouwen.
Tegenwoordig schijnt het heel normaal te zijn om ook vrouwen ver boven de 40 nog kansen te geven om een kind te baren, uiteraard met kunstmatige opties, daar het niet meer allemaal vanzelf gaat.
Maar ook steeds meer jongere vrouwen/koppels komen in aanmerking, omdat ze geen geduld hebben om binnen een voor hun vastgestelde termijn [6 mnd] te voldoen. Dus gaan ze liegen dat ze al jaren bezig zijn. En voila..daar komt een baby aan.
Het duurt ff maar dan heb je ook wat!
Zijn hier ook vrouwen die zich, zonder al te ingewikkelde procedures, erbij hebben neergelegd dat een kind niet voor hun bestemd is? En belangrijker nog; daar helemaal tevreden mee zijn!!? en hun leven daaróp anders ingericht hebben? En hoe?
Je verwacht het niet........
zondag 16 oktober 2016 om 02:58
zondag 16 oktober 2016 om 03:06
Tsja, ach, ben zelf onvruchtbaar, met de nodige perikelen rondom een zwangerschap..
Ik weet ook dat er reacties komen die vooral pijnlijk zijn, maar ik weet zeker dat er ook vrouwen zijn die er inmiddels een andere kijk op hebben?
Niet elke vrouw schiet uit haar panty als het om kinderen krijgen gaat.
Naar die vrouwen ben ik nieuwsgierig!
Ik weet ook dat er reacties komen die vooral pijnlijk zijn, maar ik weet zeker dat er ook vrouwen zijn die er inmiddels een andere kijk op hebben?
Niet elke vrouw schiet uit haar panty als het om kinderen krijgen gaat.
Naar die vrouwen ben ik nieuwsgierig!
Je verwacht het niet........
zondag 16 oktober 2016 om 03:38
Persoonlijk ben ik helemaal voor hulp bij zwanger worden bij stellen waarbij het niet of moeizaam lukt. Ik vind het fijn voor hen dat ze toch hun droom in vervulling kunnen zien gaan. Hoe anders was dat jaren terug wel niet? Fijn dat dat, vaak jarenlange, verdriet veel mensen nu bespaard kan blijven.
Wel vind ik dat de natuur niet volledig uit het oog verloren moet worden. Ik vind 42 dan ook een goede grens waarboven er geen ingrepen meer gedaan gaan worden. Je leest steeds meer verhalen over vrouwen die ver voorbij de overgang zijn en op deze manier toch nog een kind krijgen. Dat zou, naar mijn mening verboden moeten worden. Voor een kind lijkt me dat een heel ongezonde situatie.
Selectie om ziektes te voorkomen (ben even de officiële naam kwijt) steun ik ook. Echter zelf een kind samenstellen (geslacht, oogkleur, haarkleur etc) vind ik vreselijk tegennatuurlijk en derhalve ook niet toelaatbaar.
Er zijn meer dingen waar ik over nadenk maar dat is hoogstwaarschijnlijk een beetje te zweverig voor deze discussie.
Wel vind ik dat de natuur niet volledig uit het oog verloren moet worden. Ik vind 42 dan ook een goede grens waarboven er geen ingrepen meer gedaan gaan worden. Je leest steeds meer verhalen over vrouwen die ver voorbij de overgang zijn en op deze manier toch nog een kind krijgen. Dat zou, naar mijn mening verboden moeten worden. Voor een kind lijkt me dat een heel ongezonde situatie.
Selectie om ziektes te voorkomen (ben even de officiële naam kwijt) steun ik ook. Echter zelf een kind samenstellen (geslacht, oogkleur, haarkleur etc) vind ik vreselijk tegennatuurlijk en derhalve ook niet toelaatbaar.
Er zijn meer dingen waar ik over nadenk maar dat is hoogstwaarschijnlijk een beetje te zweverig voor deze discussie.
zondag 16 oktober 2016 om 06:15
Ik geloof trouwens nooit dat er mensen zijn die na 6 maanden overgaan tot Iui/ivf etc.
Ik heb bij vrienden gezien wat dat traject inhoudt, zij zijn na 2,5 jaar er pas ingegaan omdat ze er zo tegen op zagen. Was trouwens ook daarna niet bepaald 'en voila... daar komt de baby'. Gek dat je dat beeld hebt. Heb je wel eens de echte ervaringen gehoord van mensen in zon traject (voor de vrouw zwanger was, daarna raakt het beeld soms wat positief vertekend). Ik ken de verhalen wel en het is echt geen lolletje.
Andere vrienden waren na 2 jaar onbeschermde seks 'pas'zwanger, maar hebben bewust gekozen niet naar de huisarts te gaan. Ik snap allebei de kanten goed. Ik snap niet wat er mis is met medisch ingrijpen (binnen grenzen van oa leeftijd). Heb overigens een collega die geen kinderen heeft ondanks een sterke wens. Haar man en zij wilden niet dat het medisch werd ivm geloof. Ze is nu 50 en wil nog steeds niet op kraambezoek, omdat ze het te pijnlijk vindt.
Ik heb bij vrienden gezien wat dat traject inhoudt, zij zijn na 2,5 jaar er pas ingegaan omdat ze er zo tegen op zagen. Was trouwens ook daarna niet bepaald 'en voila... daar komt de baby'. Gek dat je dat beeld hebt. Heb je wel eens de echte ervaringen gehoord van mensen in zon traject (voor de vrouw zwanger was, daarna raakt het beeld soms wat positief vertekend). Ik ken de verhalen wel en het is echt geen lolletje.
Andere vrienden waren na 2 jaar onbeschermde seks 'pas'zwanger, maar hebben bewust gekozen niet naar de huisarts te gaan. Ik snap allebei de kanten goed. Ik snap niet wat er mis is met medisch ingrijpen (binnen grenzen van oa leeftijd). Heb overigens een collega die geen kinderen heeft ondanks een sterke wens. Haar man en zij wilden niet dat het medisch werd ivm geloof. Ze is nu 50 en wil nog steeds niet op kraambezoek, omdat ze het te pijnlijk vindt.
zondag 16 oktober 2016 om 07:09
quote:Tante-Til schreef op 16 oktober 2016 @ 03:06:
Tsja, ach, ben zelf onvruchtbaar, met de nodige perikelen rondom een zwangerschap..
Ik weet ook dat er reacties komen die vooral pijnlijk zijn, maar ik weet zeker dat er ook vrouwen zijn die er inmiddels een andere kijk op hebben?
Niet elke vrouw schiet uit haar panty als het om kinderen krijgen gaat.
Naar die vrouwen ben ik nieuwsgierig!
Vind ik wel rot voor je.
En knap dat je niet verzand bent in verdriet maar kans gezien hebt je wens los te laten, fijn!
Tsja, ach, ben zelf onvruchtbaar, met de nodige perikelen rondom een zwangerschap..
Ik weet ook dat er reacties komen die vooral pijnlijk zijn, maar ik weet zeker dat er ook vrouwen zijn die er inmiddels een andere kijk op hebben?
Niet elke vrouw schiet uit haar panty als het om kinderen krijgen gaat.
Naar die vrouwen ben ik nieuwsgierig!
Vind ik wel rot voor je.
En knap dat je niet verzand bent in verdriet maar kans gezien hebt je wens los te laten, fijn!
zondag 16 oktober 2016 om 07:19
Ik ben tot anderhalf jaar geleden onbegrepen infertiel verklaard. Toen lukte de IUI en was ik zwanger. Bij ons ging dat balletje pas rollen na twee jaar. En ik ken geen stellen bij wie dat anders was eigenlijk. Trajecten van jaren en vele teleurstellingen.
Ook hoor ik vooral, en zo voelde ik het ook, dat het een grote schaamte is om niet natuurlijk zwanger te kunnen worden. Dat voelde bij mij, en bij meerdere vriendinnen, als een afgang, geen echte vrouw zijn, mislukt zijn.
Dus na 6 maanden geen zin meer hebben en 'hop' een baby: nee, echt nog nooit van gehoord. Gelukkig maar.
Ook hoor ik vooral, en zo voelde ik het ook, dat het een grote schaamte is om niet natuurlijk zwanger te kunnen worden. Dat voelde bij mij, en bij meerdere vriendinnen, als een afgang, geen echte vrouw zijn, mislukt zijn.
Dus na 6 maanden geen zin meer hebben en 'hop' een baby: nee, echt nog nooit van gehoord. Gelukkig maar.
zondag 16 oktober 2016 om 07:22
Och tja, dat is wel een wat versimpelde weergave van de werkelijkheid. Na 1 jaar gingen wij naar de huisarts, diagnose slecht zaad. Na nog eens 9 maanden kon ik starten met de eerste IVF. Zo snel gaan die trajecten helemaal niet vaak, met onderzoeken, wachttijden, etc. Alleen al om een afspraak bij de gyn te krijgen kostte 3 maanden. Daarna op de wachtlijst voor IVF.
Nu 10.5 week zwanger en wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. Ondanks twijfels die ik had, ondanks het kinderloze leven dat ook steeds meer vorm kreeg in mijn hoofd en waar ik ook gelukkig mee had kunnen zijn. Net zo gelukkig, dat denk ik oprecht, want gelukkig worden zit uiteindelijk in jezelf.
Maar dit was wel de makkelijkere weg, dit was de route die ik al jaren kende, al jaren wilde en dit is het kind waar ik al jaren op hoop. Vanaf dat ik wist wat een gezin was wist ik dat ik er later zelf een wilde. Die andere weg, daarvan zag ik maar een heel klein stukje en zou eerst een enorme rouw en geploeg met zich meebrengen alvorens ik verder kon. Dat had ik wel gekund, maar ik ben heel blij dat het niet hoefde.
Ik ben dankbaar voor IVF en dankbaar voor het kindje in mijn buik. Ik vind het prachtig dat de medische wetenschap ons dat kon geven. En ik denk dat ik pas echt toe was geweest aan een kinderloos leven, als ik alles geprobeerd had.
Je OP heeft nogal een nare toon, zeker met je achtergrond van eigen onvruchtbaarheid. Waarom dat oordeel over vrouwen die een ander traject kiezen dan jij? Ik denk toch ook niet bij mezelf dat jouw kinderloosheid dan 'eigen schuld dikke bult' is? Ik begrijp het heel goed als de MM niks voor je is. Juist omdat ik met hetzelfde probleem gekampt heb. Ieder moet voor zichzelf uitmaken waar de grens ligt en juist als vrouwen die hetzelfde meegemaakt hebben zouden we toch van elkaar moeten begrijpen dat die grens voor iedereen elders ligt en dat daar geen goed of fout in is.
Waarom oordelen over zoiets moeilijks en persoonlijks?
Nu 10.5 week zwanger en wat ben ik blij dat ik het heb gedaan. Ondanks twijfels die ik had, ondanks het kinderloze leven dat ook steeds meer vorm kreeg in mijn hoofd en waar ik ook gelukkig mee had kunnen zijn. Net zo gelukkig, dat denk ik oprecht, want gelukkig worden zit uiteindelijk in jezelf.
Maar dit was wel de makkelijkere weg, dit was de route die ik al jaren kende, al jaren wilde en dit is het kind waar ik al jaren op hoop. Vanaf dat ik wist wat een gezin was wist ik dat ik er later zelf een wilde. Die andere weg, daarvan zag ik maar een heel klein stukje en zou eerst een enorme rouw en geploeg met zich meebrengen alvorens ik verder kon. Dat had ik wel gekund, maar ik ben heel blij dat het niet hoefde.
Ik ben dankbaar voor IVF en dankbaar voor het kindje in mijn buik. Ik vind het prachtig dat de medische wetenschap ons dat kon geven. En ik denk dat ik pas echt toe was geweest aan een kinderloos leven, als ik alles geprobeerd had.
Je OP heeft nogal een nare toon, zeker met je achtergrond van eigen onvruchtbaarheid. Waarom dat oordeel over vrouwen die een ander traject kiezen dan jij? Ik denk toch ook niet bij mezelf dat jouw kinderloosheid dan 'eigen schuld dikke bult' is? Ik begrijp het heel goed als de MM niks voor je is. Juist omdat ik met hetzelfde probleem gekampt heb. Ieder moet voor zichzelf uitmaken waar de grens ligt en juist als vrouwen die hetzelfde meegemaakt hebben zouden we toch van elkaar moeten begrijpen dat die grens voor iedereen elders ligt en dat daar geen goed of fout in is.
Waarom oordelen over zoiets moeilijks en persoonlijks?
zondag 16 oktober 2016 om 07:31
quote:lionlily schreef op 16 oktober 2016 @ 07:19:
Ik ben tot anderhalf jaar geleden onbegrepen infertiel verklaard. Toen lukte de IUI en was ik zwanger. Bij ons ging dat balletje pas rollen na twee jaar. En ik ken geen stellen bij wie dat anders was eigenlijk. Trajecten van jaren en vele teleurstellingen.
Ook hoor ik vooral, en zo voelde ik het ook, dat het een grote schaamte is om niet natuurlijk zwanger te kunnen worden. Dat voelde bij mij, en bij meerdere vriendinnen, als een afgang, geen echte vrouw zijn, mislukt zijn.
Dus na 6 maanden geen zin meer hebben en 'hop' een baby: nee, echt nog nooit van gehoord. Gelukkig maar.
Ik ken wel zo'n verhaal. Maar dat zijn de grote uitzonderingen gelukkig.
De meeste vrouwen willen namelijk gewoon graag met hun man in bed een kind verwekken, ipv dat de embryologen het doen voor je. Als je kunt kiezen dan hè. Wat een verdriet had ik van de diagnose, van het 'verdict' IVF. Niks niet zelf ons kind maken, niks niet we keken elkaar diep in de ogen, wilde nacht, etc. en toen kwam onze zoon/dochter.
Wij keken hand in hand naar het echoscherm terwijl het embryo via een katheter in mijn baarmoeder gespoten werd, een wit streepje vocht dat zichtbaar wordt en daar zit hij/zij dan in. En zo komt onze zoon/dochter. En uiteindelijk was dat toch op een bepaalde manier ook romantisch.
Ik ben tot anderhalf jaar geleden onbegrepen infertiel verklaard. Toen lukte de IUI en was ik zwanger. Bij ons ging dat balletje pas rollen na twee jaar. En ik ken geen stellen bij wie dat anders was eigenlijk. Trajecten van jaren en vele teleurstellingen.
Ook hoor ik vooral, en zo voelde ik het ook, dat het een grote schaamte is om niet natuurlijk zwanger te kunnen worden. Dat voelde bij mij, en bij meerdere vriendinnen, als een afgang, geen echte vrouw zijn, mislukt zijn.
Dus na 6 maanden geen zin meer hebben en 'hop' een baby: nee, echt nog nooit van gehoord. Gelukkig maar.
Ik ken wel zo'n verhaal. Maar dat zijn de grote uitzonderingen gelukkig.
De meeste vrouwen willen namelijk gewoon graag met hun man in bed een kind verwekken, ipv dat de embryologen het doen voor je. Als je kunt kiezen dan hè. Wat een verdriet had ik van de diagnose, van het 'verdict' IVF. Niks niet zelf ons kind maken, niks niet we keken elkaar diep in de ogen, wilde nacht, etc. en toen kwam onze zoon/dochter.
Wij keken hand in hand naar het echoscherm terwijl het embryo via een katheter in mijn baarmoeder gespoten werd, een wit streepje vocht dat zichtbaar wordt en daar zit hij/zij dan in. En zo komt onze zoon/dochter. En uiteindelijk was dat toch op een bepaalde manier ook romantisch.
zondag 16 oktober 2016 om 07:35
quote:lux. schreef op 16 oktober 2016 @ 07:31:
[...]
Ik ken wel zo'n verhaal. Maar dat zijn de grote uitzonderingen gelukkig.
De meeste vrouwen willen namelijk gewoon graag met hun man in bed een kind verwekken, ipv dat de embryologen het doen voor je. Als je kunt kiezen dan hè. Wat een verdriet had ik van de diagnose, van het 'verdict' IVF. Niks niet zelf ons kind maken, niks niet we keken elkaar diep in de ogen, wilde nacht, etc. en toen kwam onze zoon/dochter.
Wij keken hand in hand naar het echoscherm terwijl het embryo via een katheter in mijn baarmoeder gespoten werd, een wit streepje vocht dat zichtbaar wordt en daar zit hij/zij dan in. En zo komt onze zoon/dochter. En uiteindelijk was dat toch op een bepaalde manier ook romantisch.Precies, wij wilden ook wel gezellig in bed een kind verwekken. Veel fijner, veel minder klinisch. Ik vond het echt niet romantisch, op geen enkel vlak. Ik heb het ook nog niet verwerkt, die jaren wachten. En ik weet toch dat ik zonder kind ook een prachtig, gelukkig leven had gehad.
[...]
Ik ken wel zo'n verhaal. Maar dat zijn de grote uitzonderingen gelukkig.
De meeste vrouwen willen namelijk gewoon graag met hun man in bed een kind verwekken, ipv dat de embryologen het doen voor je. Als je kunt kiezen dan hè. Wat een verdriet had ik van de diagnose, van het 'verdict' IVF. Niks niet zelf ons kind maken, niks niet we keken elkaar diep in de ogen, wilde nacht, etc. en toen kwam onze zoon/dochter.
Wij keken hand in hand naar het echoscherm terwijl het embryo via een katheter in mijn baarmoeder gespoten werd, een wit streepje vocht dat zichtbaar wordt en daar zit hij/zij dan in. En zo komt onze zoon/dochter. En uiteindelijk was dat toch op een bepaalde manier ook romantisch.Precies, wij wilden ook wel gezellig in bed een kind verwekken. Veel fijner, veel minder klinisch. Ik vond het echt niet romantisch, op geen enkel vlak. Ik heb het ook nog niet verwerkt, die jaren wachten. En ik weet toch dat ik zonder kind ook een prachtig, gelukkig leven had gehad.
zondag 16 oktober 2016 om 07:42
quote:lionlily schreef op 16 oktober 2016 @ 07:35:
[...]
Precies, wij wilden ook wel gezellig in bed een kind verwekken. Veel fijner, veel minder klinisch. Ik vond het echt niet romantisch, op geen enkel vlak. Ik heb het ook nog niet verwerkt, die jaren wachten. En ik weet toch dat ik zonder kind ook een prachtig, gelukkig leven had gehad.Wat lastig Lion ik heb heel veel baat gehad bij een psycholoog tijdens het traject, misschien ook wat voor jou? Dat bracht mij veel rust.
[...]
Precies, wij wilden ook wel gezellig in bed een kind verwekken. Veel fijner, veel minder klinisch. Ik vond het echt niet romantisch, op geen enkel vlak. Ik heb het ook nog niet verwerkt, die jaren wachten. En ik weet toch dat ik zonder kind ook een prachtig, gelukkig leven had gehad.Wat lastig Lion ik heb heel veel baat gehad bij een psycholoog tijdens het traject, misschien ook wat voor jou? Dat bracht mij veel rust.
zondag 16 oktober 2016 om 07:44
Ik heb alleen het voortraject mogen meemaken bij de infertiliteitspoli.
Het was echt zo relaxt en fijn.
Drie keer per week op een verplicht tijdstip sex, en dan in de ochtend voor je werk even als de grabbelton van de artsen en de artsen in opleiding fungeren.
Inclusief keurig netjes gebrachte opmerkingen over je eitjes, temperatuur, slijmvlies etc.
Keer op keer over de meest intieme zones van je lichaam en vrouw/ man zijn opmerkingen krijgen over hoe buiten de orde het functioneert.
Twee kijkoperaties, narcose en toch best pijnlijk een week (dus een aantal dagen niet kunnen werken) en dan eindigen met zogenaamd 'onopvallende'littekens.
Maar toch 4 littekens op allemaal andere plekken die best opvallen eigenlijk.
Met bijbehorend slecht nieuws steeds want zoiets hadden ze wederom weer eens nog nooit gezien.
Een onverdoofde scan van de eileiders waarbij de contrastvloeistof gelijk wordt
om de eileiders open te spuiten.
Nee, dat is echt een makkelijker keuze, zo fijn en makkelijk.
Beter pas je je op aan want hoe je het nu stelt slaat nergens op.
(en deze ouwe moer heeft dus na dit circus afgezien van verdere behandelingen.
En is op de natuurlijke manier zwanger geworden. Krijg ik nu een sticker, en mijn vriendinnen die zichzelf hebben geinjecteerd, tijden dol van de hormoonbehandelingen hebben rondgelopen, ingrepen om de eitjes te oogsten te hebben ondergaan, hun man zaad hebben moeten leveren waar ook de nodige diagnoses over waren en aan gesleuteld moest worden nu straf punten wegens relaxt zwanger worden ofzo?).
Het was echt zo relaxt en fijn.
Drie keer per week op een verplicht tijdstip sex, en dan in de ochtend voor je werk even als de grabbelton van de artsen en de artsen in opleiding fungeren.
Inclusief keurig netjes gebrachte opmerkingen over je eitjes, temperatuur, slijmvlies etc.
Keer op keer over de meest intieme zones van je lichaam en vrouw/ man zijn opmerkingen krijgen over hoe buiten de orde het functioneert.
Twee kijkoperaties, narcose en toch best pijnlijk een week (dus een aantal dagen niet kunnen werken) en dan eindigen met zogenaamd 'onopvallende'littekens.
Maar toch 4 littekens op allemaal andere plekken die best opvallen eigenlijk.
Met bijbehorend slecht nieuws steeds want zoiets hadden ze wederom weer eens nog nooit gezien.
Een onverdoofde scan van de eileiders waarbij de contrastvloeistof gelijk wordt
om de eileiders open te spuiten.
Nee, dat is echt een makkelijker keuze, zo fijn en makkelijk.
Beter pas je je op aan want hoe je het nu stelt slaat nergens op.
(en deze ouwe moer heeft dus na dit circus afgezien van verdere behandelingen.
En is op de natuurlijke manier zwanger geworden. Krijg ik nu een sticker, en mijn vriendinnen die zichzelf hebben geinjecteerd, tijden dol van de hormoonbehandelingen hebben rondgelopen, ingrepen om de eitjes te oogsten te hebben ondergaan, hun man zaad hebben moeten leveren waar ook de nodige diagnoses over waren en aan gesleuteld moest worden nu straf punten wegens relaxt zwanger worden ofzo?).
zondag 16 oktober 2016 om 07:53
Ik ben blij dat het kan, want in mijn omgeving zijn er stellen bij wie het helaas nodig is. Binnen de leeftijdsgrens en na de benodigde tijd zelf proberen, vind ik het geen slecht iets. Wel denk ik dat het tegenwoordig vaker nodig is, doordat mensen later met proberen zwanger te worden beginnen. Feit blijft dat na je 25e (correct me if I'm wrong) je vruchtbaarheid al afneemt.
Wij hebben destijds zelf al voordat ik zwanger was, besloten om niet de medische molen in te gaan als het niet zou lukken.
Wij hebben destijds zelf al voordat ik zwanger was, besloten om niet de medische molen in te gaan als het niet zou lukken.
zondag 16 oktober 2016 om 08:06
quote:-Belle- schreef op 16 oktober 2016 @ 07:53:
Ik ben blij dat het kan, want in mijn omgeving zijn er stellen bij wie het helaas nodig is. Binnen de leeftijdsgrens en na de benodigde tijd zelf proberen, vind ik het geen slecht iets. Wel denk ik dat het tegenwoordig vaker nodig is, doordat mensen later met proberen zwanger te worden beginnen. Feit blijft dat na je 25e (correct me if I'm wrong) je vruchtbaarheid al afneemt.
Wij hebben destijds zelf al voordat ik zwanger was, besloten om niet de medische molen in te gaan als het niet zou lukken.
Nou dat valt wel mee. In principe ben je minstens tot je 35ste goed vruchtbaar en vaak nog wel langer. Zijn meer de uitzonderingen die met vruchtbaarheidsproblemen kampen door vroeg oud wordende eicellen. En ik heb in die fertiliteitskliniek gezeten op m'n 26ste en zat tussen een hoop leeftijdgenoten hoor. Vooral voor de kans op een succesvolle behandeling is leeftijd van belang, want je produceert gewoon veel meer eicellen onder stimulatie op jonge leeftijd, en dus verhoog je je slagingskans aanzienlijk (cryo's). Maar tot je 40ste rijpt er meestal gewoon een prima eicel per maand, echt in veruit de meeste gevallen, en daar kun je prima zwanger van worden. Je hebt wel iets meer kans op miskramen en chromosoomafwijkingen, maar daar kan een vruchtbaarheidstraject niet bij helpen.
Punt is dat je gewoon niet weet of je een van die vrouwen bent met een verkorte houdbaarheidsdatum op haar eicellen en tegen de tijd dat je erachter komt ben je al bijna te laat. Vandaar: 'Een slimme meid krijgt haar kinderen op tijd'..
Ik ben blij dat het kan, want in mijn omgeving zijn er stellen bij wie het helaas nodig is. Binnen de leeftijdsgrens en na de benodigde tijd zelf proberen, vind ik het geen slecht iets. Wel denk ik dat het tegenwoordig vaker nodig is, doordat mensen later met proberen zwanger te worden beginnen. Feit blijft dat na je 25e (correct me if I'm wrong) je vruchtbaarheid al afneemt.
Wij hebben destijds zelf al voordat ik zwanger was, besloten om niet de medische molen in te gaan als het niet zou lukken.
Nou dat valt wel mee. In principe ben je minstens tot je 35ste goed vruchtbaar en vaak nog wel langer. Zijn meer de uitzonderingen die met vruchtbaarheidsproblemen kampen door vroeg oud wordende eicellen. En ik heb in die fertiliteitskliniek gezeten op m'n 26ste en zat tussen een hoop leeftijdgenoten hoor. Vooral voor de kans op een succesvolle behandeling is leeftijd van belang, want je produceert gewoon veel meer eicellen onder stimulatie op jonge leeftijd, en dus verhoog je je slagingskans aanzienlijk (cryo's). Maar tot je 40ste rijpt er meestal gewoon een prima eicel per maand, echt in veruit de meeste gevallen, en daar kun je prima zwanger van worden. Je hebt wel iets meer kans op miskramen en chromosoomafwijkingen, maar daar kan een vruchtbaarheidstraject niet bij helpen.
Punt is dat je gewoon niet weet of je een van die vrouwen bent met een verkorte houdbaarheidsdatum op haar eicellen en tegen de tijd dat je erachter komt ben je al bijna te laat. Vandaar: 'Een slimme meid krijgt haar kinderen op tijd'..
zondag 16 oktober 2016 om 08:21
Nou ja, zo simpel als 'voila, daar komt dan een baby' is een medisch traject ook weer niet. En ik denk dat er weinig stellen zijn die daar na zes maanden proberen voor kiezen, als je leert wat het medisch traject inhoudt. Wij zijn pas na anderhalf jaar proberen naar de huisarts gestapt en doorverwezen naar het ziekenhuis. De diagnose slecht zaad, met IVF tot gevolg, heeft man en ik nog een fikse ruzie opgeleverd, want ineens werd ik wel heel bang: voor het traject zelf, voor een kinderloos leven. Uiteindelijk leek de behandeling meegevallen, omdat het er bij eentje bleef waarschijnlijk. Pas toen ik zwanger werd van de tweede zonder ingrepen, besefte ik mij pas hoeveel verdriet het gegeven heeft en hoeveel het met mij gedaan heeft. Juist omdat ik dit nu besefte hoeveel moeite en pijn bespaard blijft als je natuurlijk zwanger raakt. Dus even doe je het niet natuurlijk.
Ik vind het mooi dat het bestaat, want ik heb er nu mijn oudste kind door. Waar ik intens van geniet, wat een gaaf, lief meisje ze is, met d'r hobbitkrullen. En dat gun ik iedere vrouw.
Al vind ik niet kiezen voor een medisch traject, of er afscheid van nemen zonder resultaat, enorm dapper. Dat vergt meer moeder dan een medisch traject. Dus TO, voor jou:
Ik vind het mooi dat het bestaat, want ik heb er nu mijn oudste kind door. Waar ik intens van geniet, wat een gaaf, lief meisje ze is, met d'r hobbitkrullen. En dat gun ik iedere vrouw.
Al vind ik niet kiezen voor een medisch traject, of er afscheid van nemen zonder resultaat, enorm dapper. Dat vergt meer moeder dan een medisch traject. Dus TO, voor jou:
zondag 16 oktober 2016 om 08:25
Wat een mooie posten hier van Lux en Liolilly bv.
Ik was ook onbegrepen onvruchtbaar. Na een jaar zelf proberen naar de huisarts. Vijf maanden later eerste afspraak in het ziekenhuis. Jaar van onderzoeken. Half jaar wachtperiode zes IUI behandelingen om de maand een, dus duurde een jaar. Zonder resultaat. Op de wachtlijst voor IVF, eerste drie maanden zeker geen plek, advies: ga iets leuks doen. Dus we gingen en grote reis maken. Daarna bellen op de dag dat je menstruatie begon om ingepland te kunnen worden. Drie maanden later was er plaats (ze kunnen namelijk maar een beperkt aantal mensen tegelijk laten starten per dag) Ruim vier jaar na het stoppen met de pil werd ik zwanger. En inderdaad voilá, daar kwam ons kind!
Dochter is nu ruim 18, de behandeling ligt meer dan 19 jaar achter me. Het heeft een plaats gekregen. Maar topics als dit roepen alle herinneringen zó weer op. Zeker als de OP zo respectloos is als deze.
Na dochter kregen we nog een zoon, ook met IVF, twee jaar later. Nog eens drie jaar later was ik spontaan zwanger van jongste. Tussen nummer twee en nummer drie ook nog twee keer spontaan zwanger geworden maar twee miskramen gekregen. Hoeveel verdriet kan een mens moeten dragen voor zoiets als een kinderwens.
Ik was ook onbegrepen onvruchtbaar. Na een jaar zelf proberen naar de huisarts. Vijf maanden later eerste afspraak in het ziekenhuis. Jaar van onderzoeken. Half jaar wachtperiode zes IUI behandelingen om de maand een, dus duurde een jaar. Zonder resultaat. Op de wachtlijst voor IVF, eerste drie maanden zeker geen plek, advies: ga iets leuks doen. Dus we gingen en grote reis maken. Daarna bellen op de dag dat je menstruatie begon om ingepland te kunnen worden. Drie maanden later was er plaats (ze kunnen namelijk maar een beperkt aantal mensen tegelijk laten starten per dag) Ruim vier jaar na het stoppen met de pil werd ik zwanger. En inderdaad voilá, daar kwam ons kind!
Dochter is nu ruim 18, de behandeling ligt meer dan 19 jaar achter me. Het heeft een plaats gekregen. Maar topics als dit roepen alle herinneringen zó weer op. Zeker als de OP zo respectloos is als deze.
Na dochter kregen we nog een zoon, ook met IVF, twee jaar later. Nog eens drie jaar later was ik spontaan zwanger van jongste. Tussen nummer twee en nummer drie ook nog twee keer spontaan zwanger geworden maar twee miskramen gekregen. Hoeveel verdriet kan een mens moeten dragen voor zoiets als een kinderwens.
zondag 16 oktober 2016 om 08:28
Verder ben ik het met Miss Colorado eens. Het maakbare leven moet staan voor het helpen van de mens, en niet het ontwerpen van het ideale kind. Ik hoop altijd dat het niet waar is als je hoort dat een beroemdheid een medische behandeling heeft ondergaan om toch een kind van een bepaald geslacht te krijgen. Daar kan ik dan altijd een beetje verdrietig van worden, omdat dat het doel niet is van een medisch traject, maar dat het wel zomaar kan.
Het 'smeden' van bepaalde uiterlijke trekken sta ik sowieso niet achter. Als ik zie wat voor aparte uiterlijke kenmerken er in mijn kinderen zitten (zo heeft mijn oudste blonde haren, bruine ogen en mijn jongste heeft het andersom: bruin haar en blauwe ogen ), dat had ik nooit zelf kunnen bedenken en ben blij dat mijn lijf dat voor me gedaan heeft. Sommige dingen hoor je dus gewoon de natuur zijn gang te laten gaan.
Het 'smeden' van bepaalde uiterlijke trekken sta ik sowieso niet achter. Als ik zie wat voor aparte uiterlijke kenmerken er in mijn kinderen zitten (zo heeft mijn oudste blonde haren, bruine ogen en mijn jongste heeft het andersom: bruin haar en blauwe ogen ), dat had ik nooit zelf kunnen bedenken en ben blij dat mijn lijf dat voor me gedaan heeft. Sommige dingen hoor je dus gewoon de natuur zijn gang te laten gaan.
zondag 16 oktober 2016 om 08:30
Wij hebben, na een intake procedure, gekozen om het zware medische traject niet in te gaan. Ik had ook al diverse miskramen achter de rug. Het leek ons een te grote aanslag op mijn lijf en ons leven. We hebben toen de keuze kinderloos gemaakt.
Na een half jaar was ik toch op natuurlijke weg zwanger. Toen wist mijn lijf hoe het moest en kwam nummer 2 zelfs ook nog.
Ik heb diep respect voor vrouwen/stellen die de medische molen doorgaan. Het is een hel die ik niet aankon.
Na een half jaar was ik toch op natuurlijke weg zwanger. Toen wist mijn lijf hoe het moest en kwam nummer 2 zelfs ook nog.
Ik heb diep respect voor vrouwen/stellen die de medische molen doorgaan. Het is een hel die ik niet aankon.
Zonder oorzaak geen gevolg
