Kinderen
alle pijlers
Kat & Kind
zaterdag 2 januari 2016 om 20:02
Vrienden van ons kregen een tijd geleden een kindje. Wolk van een baby en wij gingen deze na een paar weken bewonderen.
Daar aangekomen zaten de katten in de tuin. Het kattenluikje was verplaatst van de achterdeur naar de schuurdeur. Na een gesprekje bleek dat de vrouw van het stel al tijdens de zwangerschap minder interesse kreeg in de katten. Waren ze eerst nog dol op hun beestjes die ze met liefde in huis gehaald hadden, waren het nu haarballen die vooral uit de buurt van de baby moesten blijven. Ze gaven eerlijk toe dat de katten totaal niet meer interessant waren zodra hun kind geboren was.
Stomtoevallig bleek de baby na enkele weken ook nog eens allergisch te zijn voor katten dus toen moesten ze helemaal weg. De advertentie ging op Marktplaats en de katten vertrokken uit hun vertrouwde huisje. Weg van hun ooit zo liefhebbende baasjes.
Nu ben ik 8 weken zwanger en hebben we twee dotjes van katten. We zijn gek op ze en zij gedragen zich netjes, hebben ruimte (verticaal & horizontaal) en lijken ons ook wel te mogen. Voor alle ongemakken van onze huisgenoten hebben we wel een work-a-round en zo leven we vredig met elkaar samen. Ik vrees nu dat als bij mij de hormonen net zo grondig toeslaan als bij de vriendin, dat ik ook een hekel krijg aan onze katten.
Ik ben opzoek naar hoe andere verse gezinnen omgingen met hun katten + baby. Gingen ze de deur uit? Mogen ze zelfs in het bedje bij de baby komen? Had je een net over de box gespannen? En natuurlijk alle nuances er tussenin.
Daar aangekomen zaten de katten in de tuin. Het kattenluikje was verplaatst van de achterdeur naar de schuurdeur. Na een gesprekje bleek dat de vrouw van het stel al tijdens de zwangerschap minder interesse kreeg in de katten. Waren ze eerst nog dol op hun beestjes die ze met liefde in huis gehaald hadden, waren het nu haarballen die vooral uit de buurt van de baby moesten blijven. Ze gaven eerlijk toe dat de katten totaal niet meer interessant waren zodra hun kind geboren was.
Stomtoevallig bleek de baby na enkele weken ook nog eens allergisch te zijn voor katten dus toen moesten ze helemaal weg. De advertentie ging op Marktplaats en de katten vertrokken uit hun vertrouwde huisje. Weg van hun ooit zo liefhebbende baasjes.
Nu ben ik 8 weken zwanger en hebben we twee dotjes van katten. We zijn gek op ze en zij gedragen zich netjes, hebben ruimte (verticaal & horizontaal) en lijken ons ook wel te mogen. Voor alle ongemakken van onze huisgenoten hebben we wel een work-a-round en zo leven we vredig met elkaar samen. Ik vrees nu dat als bij mij de hormonen net zo grondig toeslaan als bij de vriendin, dat ik ook een hekel krijg aan onze katten.
Ik ben opzoek naar hoe andere verse gezinnen omgingen met hun katten + baby. Gingen ze de deur uit? Mogen ze zelfs in het bedje bij de baby komen? Had je een net over de box gespannen? En natuurlijk alle nuances er tussenin.
zondag 3 januari 2016 om 08:10
quote:stokske schreef op 03 januari 2016 @ 08:08:
[...]
Mijn katten waren ook mijn kinderen, mijn alles. Maar in vergelijking met de liefde voor mijn zoon verbleekt dat hoor. Nooit verwacht maar het is echt anders de liefde voor je huisdier of voor je kindNou, dat is bij mij echt wel anders hoor. Lees mijn post.
[...]
Mijn katten waren ook mijn kinderen, mijn alles. Maar in vergelijking met de liefde voor mijn zoon verbleekt dat hoor. Nooit verwacht maar het is echt anders de liefde voor je huisdier of voor je kindNou, dat is bij mij echt wel anders hoor. Lees mijn post.
zondag 3 januari 2016 om 08:15
quote:nina1966 schreef op 03 januari 2016 @ 03:38:
[...]
En dus doe je liever je kat weg dan dat je je kind leert om geen dieren pijn te doen? Tja, mijn keus zou het niet zijn.
Inderdaad, dan schiet je als opvoeder echt tekort. Of het nu andere kindjes of dieren zijn, een kind moet leren dat anderen gevoel hebben en je een ander geen pijn mag doen.
Maar als ouders dat vertikken vind ik wel dat een dier een ander baasje verdient die wel respect voor ze hebben.
[...]
En dus doe je liever je kat weg dan dat je je kind leert om geen dieren pijn te doen? Tja, mijn keus zou het niet zijn.
Inderdaad, dan schiet je als opvoeder echt tekort. Of het nu andere kindjes of dieren zijn, een kind moet leren dat anderen gevoel hebben en je een ander geen pijn mag doen.
Maar als ouders dat vertikken vind ik wel dat een dier een ander baasje verdient die wel respect voor ze hebben.
zondag 3 januari 2016 om 09:51
Onze zoon kon ook nog wel eens in zijn enthousiasme iets te wild doen met de katten, en ze per ongeluk slaan. Maar dan gaven we altijd gelijk aan dat de poes dat niet leuk vindt, en dat hij moet aaien. Eerst laten we het zelf zien hoe dat moet, en dan met zijn handje vast het nadoen. Als je nu zegt poes aaien, dan aait ie ze ook.
Overigens hebben we een kat die dan zo lekker uitdagend op zn rug gaat liggen van 'aai mijn buik toe maar' en vervolgens gaat bijten. Maar die heeft geen tanden meer, dus dan ligt die kleine in een scheur en omdat we binnen katten hebben, worden de nageltjes altijd geknipt, dus echt uithalen kunnen ze niet meer (dat knippen deden we ook al voor de zwangerschap, dus dat zijn ze sowieso gewend).
Als je baby echt extreem onder de eczeem zit en benauwd is, kan ik me voorstellen dat je een paar dagen je kat uit logeren brengt om te kijken of het inderdaad door de kat komt. Maar als dat zo zou blijken te zijn, zou ik toch eerst kijken of er geen andere oplossing is. Als mijn katten echt zielsongelukkig zouden zijn en dat dat ook niet na een lange tijd beter zou worden, dan zou ik misschien nog overwegen om een ander huisje te zoeken waar mn kat wel gelukkig is. Maar elke keer als wij een kat erbij namen, moesten ze ook eerst een tijdje aan elkaar wennen. En dat gaat nu ook gewoon goed (de een is meer vriendjes met elkaar dan de ander maar goed, mensen vinden ook niet iedereen even leuk), je moet het ook welde tijd geven. Een paar weken is dan echt niet voldoende in mijn ogen.
Overigens hebben we een kat die dan zo lekker uitdagend op zn rug gaat liggen van 'aai mijn buik toe maar' en vervolgens gaat bijten. Maar die heeft geen tanden meer, dus dan ligt die kleine in een scheur en omdat we binnen katten hebben, worden de nageltjes altijd geknipt, dus echt uithalen kunnen ze niet meer (dat knippen deden we ook al voor de zwangerschap, dus dat zijn ze sowieso gewend).
Als je baby echt extreem onder de eczeem zit en benauwd is, kan ik me voorstellen dat je een paar dagen je kat uit logeren brengt om te kijken of het inderdaad door de kat komt. Maar als dat zo zou blijken te zijn, zou ik toch eerst kijken of er geen andere oplossing is. Als mijn katten echt zielsongelukkig zouden zijn en dat dat ook niet na een lange tijd beter zou worden, dan zou ik misschien nog overwegen om een ander huisje te zoeken waar mn kat wel gelukkig is. Maar elke keer als wij een kat erbij namen, moesten ze ook eerst een tijdje aan elkaar wennen. En dat gaat nu ook gewoon goed (de een is meer vriendjes met elkaar dan de ander maar goed, mensen vinden ook niet iedereen even leuk), je moet het ook welde tijd geven. Een paar weken is dan echt niet voldoende in mijn ogen.
zondag 3 januari 2016 om 10:40
quote:stokske schreef op 03 januari 2016 @ 08:08:
[...]
Mijn katten waren ook mijn kinderen, mijn alles. Maar in vergelijking met de liefde voor mijn zoon verbleekt dat hoor. Nooit verwacht maar het is echt anders de liefde voor je huisdier of voor je kind
Oh ik verwacht wel dat ik meer van mijn kind ga houden dan van mijn katten hoor. Maar mijn katten blijven mijn meisjes, je doet je oudste toch ook niet weg als hij je jongste niet leuk vindt? Toen onze oudste poes een zusje kreeg was het een halfjaar lang mot, en nu vinden ze elkaar gewoon aardig.
Genoeg kinderen die jaloers zijn op hun broertje of zusje en er vervelend tegen doen. Mochten mijn katten vervelend doen dan is het mijn verantwoordelijkheid om ze dat af te leren, niet om ze eruit te schoppen.
[...]
Mijn katten waren ook mijn kinderen, mijn alles. Maar in vergelijking met de liefde voor mijn zoon verbleekt dat hoor. Nooit verwacht maar het is echt anders de liefde voor je huisdier of voor je kind
Oh ik verwacht wel dat ik meer van mijn kind ga houden dan van mijn katten hoor. Maar mijn katten blijven mijn meisjes, je doet je oudste toch ook niet weg als hij je jongste niet leuk vindt? Toen onze oudste poes een zusje kreeg was het een halfjaar lang mot, en nu vinden ze elkaar gewoon aardig.
Genoeg kinderen die jaloers zijn op hun broertje of zusje en er vervelend tegen doen. Mochten mijn katten vervelend doen dan is het mijn verantwoordelijkheid om ze dat af te leren, niet om ze eruit te schoppen.
zondag 3 januari 2016 om 10:46
Mijn kat was ook een beetje een kind voor ik kinderen had. Ik heb me tijdens mijn zwangerschap zelfs wel eens afgevraagd of ik net zoveel van een kaal lelijk mensje zou kunnen houden als van mijn wollige knuffeltje. Maar sinds ik kinderen heb is hij gewoon weer een kat geworden. Hij is prima gezelschap, kan lekker op schoot liggen en ik kan leuk tegen hem kletsen, maar hij staat bij lange na niet op hetzelfde niveau als mijn kinderen. Hij is een huisdier en mijn kinderen zijn mijn kinderen.
zondag 3 januari 2016 om 11:31
Wij hebben 2 katten en een zoon van bijna 3,
Ze krijgen minder aandacht, dat moeten ze nu eenmaal delen. Er is echter nooit twijfel geweest dat ze zouden blijven. Zij waren er eerst
Ze mochten niet in de box (geen netje) en niet in z'n ledikant. Nu heeft hij een peuterbed en mogen ze bij hem slapen als hij dat wil. Ze groeien steeds meer naar elkaar toe en dat vind ik geweldig, ze zijn superlief voor hem en hij leert steeds beter om zachtjes te doen met ze. As we speak ligt er 1 kat tegen me aan te slapen en te spinnen en is m'n zoon languit tegen hem aan een verhaal aan het vertellen aan hem over z'n cars auto <3
Ze krijgen minder aandacht, dat moeten ze nu eenmaal delen. Er is echter nooit twijfel geweest dat ze zouden blijven. Zij waren er eerst
Ze mochten niet in de box (geen netje) en niet in z'n ledikant. Nu heeft hij een peuterbed en mogen ze bij hem slapen als hij dat wil. Ze groeien steeds meer naar elkaar toe en dat vind ik geweldig, ze zijn superlief voor hem en hij leert steeds beter om zachtjes te doen met ze. As we speak ligt er 1 kat tegen me aan te slapen en te spinnen en is m'n zoon languit tegen hem aan een verhaal aan het vertellen aan hem over z'n cars auto <3
zondag 3 januari 2016 om 16:18
quote:nina1966 schreef op 03 januari 2016 @ 03:38:
[...]
En dus doe je liever je kat weg dan dat je je kind leert om geen dieren pijn te doen? Tja, mijn keus zou het niet zijn.
Ik had deze reactie wel verwacht maar je begrijpt me dus verkeerd.
Natuurlijk leer ik liever zoon dat hij de kat met rust moet laten maar zijn handje was enorm! Niet een beetje dik, nee echt een vreselijk allergische reactie.
Zoontje vond het nog jet ergst van iedereen dat de kat weg ging.
[...]
En dus doe je liever je kat weg dan dat je je kind leert om geen dieren pijn te doen? Tja, mijn keus zou het niet zijn.
Ik had deze reactie wel verwacht maar je begrijpt me dus verkeerd.
Natuurlijk leer ik liever zoon dat hij de kat met rust moet laten maar zijn handje was enorm! Niet een beetje dik, nee echt een vreselijk allergische reactie.
Zoontje vond het nog jet ergst van iedereen dat de kat weg ging.
zondag 3 januari 2016 om 16:22
quote:AnDu schreef op 03 januari 2016 @ 08:15:
[...]
Inderdaad, dan schiet je als opvoeder echt tekort. Of het nu andere kindjes of dieren zijn, een kind moet leren dat anderen gevoel hebben en je een ander geen pijn mag doen.
Maar als ouders dat vertikken vind ik wel dat een dier een ander baasje verdient die wel respect voor ze hebben.
Jeetje wat een nare reactie zeg
Ik schiet tekort als opvoeder. Dat is niet mis.
Want mijn kind reageert allergisch op een kattenbeet en moet naar het ziekenhuis.
En ik schiet dus tekort?
Lekker dan!
Ik weet gelukkig wel beter zeg.
[...]
Inderdaad, dan schiet je als opvoeder echt tekort. Of het nu andere kindjes of dieren zijn, een kind moet leren dat anderen gevoel hebben en je een ander geen pijn mag doen.
Maar als ouders dat vertikken vind ik wel dat een dier een ander baasje verdient die wel respect voor ze hebben.
Jeetje wat een nare reactie zeg
Ik schiet tekort als opvoeder. Dat is niet mis.
Want mijn kind reageert allergisch op een kattenbeet en moet naar het ziekenhuis.
En ik schiet dus tekort?
Lekker dan!
Ik weet gelukkig wel beter zeg.
zondag 3 januari 2016 om 16:32
quote:Mietrot schreef op 02 januari 2016 @ 20:12:
Ik heb geen kat voor even.
Ik heb drie katten voor 't leven.
Zo is dat, al zijn het er hier 2.
Katten hier waren al 5 toen oudste kwam. Ze vonden het de eerste 2 jaar niets. Kind snapte niet dat hij zachtjes moest doen etc. Ze gingen elkaar uit de weg. katten zaten vaak in hun krabpaal, waar kind niet aan mocht komen. Verder mochten ze gewoon door het huis, deur van de babykamer ging dicht. Box bleven ze uit, want er heeft een paar weken aluminiumfolie en balonnen in gelegen, waar ze doodsbang voor waren en dat maakte indruk. Zodra zoontje zijn slaapjes deed of 's avonds naar bed was gingen ze lekker op de bank liggen en met ons knuffelen etc.
Nu is oudste 3 jaar en heel langzaam gaat het weer beter. Knuffelen en aaien mag inmiddels. HIj weet ook beter dat hij zachtjes moet doen, en komt ze dan heel lief roepen. Ook mag hij vaak de etensbakjes aan ze geven, zodat katten hem ook met eten gaan associeren (de liefde van die van mij gaat door de maag
)
Ik heb geen kat voor even.
Ik heb drie katten voor 't leven.
Zo is dat, al zijn het er hier 2.
Katten hier waren al 5 toen oudste kwam. Ze vonden het de eerste 2 jaar niets. Kind snapte niet dat hij zachtjes moest doen etc. Ze gingen elkaar uit de weg. katten zaten vaak in hun krabpaal, waar kind niet aan mocht komen. Verder mochten ze gewoon door het huis, deur van de babykamer ging dicht. Box bleven ze uit, want er heeft een paar weken aluminiumfolie en balonnen in gelegen, waar ze doodsbang voor waren en dat maakte indruk. Zodra zoontje zijn slaapjes deed of 's avonds naar bed was gingen ze lekker op de bank liggen en met ons knuffelen etc.
Nu is oudste 3 jaar en heel langzaam gaat het weer beter. Knuffelen en aaien mag inmiddels. HIj weet ook beter dat hij zachtjes moet doen, en komt ze dan heel lief roepen. Ook mag hij vaak de etensbakjes aan ze geven, zodat katten hem ook met eten gaan associeren (de liefde van die van mij gaat door de maag
)
zondag 3 januari 2016 om 20:05
Hier mocht kind de eerste 2 jaar niet aan de kat zitten. Ze zou anders toch alleen maar z'n haren uit z'n kop trekken en ik houd niet van dat gesjouw met en getrek aan dieren door jonge kinderen.
Omgekeerd wil ik ook niet dat de kat bij haar in bed slaapt. Nu ze in een groot bed ligt, ligt hij er wel overdag in. Vinden sommigen misschien vies maar ja, die paar haren.
Omgekeerd wil ik ook niet dat de kat bij haar in bed slaapt. Nu ze in een groot bed ligt, ligt hij er wel overdag in. Vinden sommigen misschien vies maar ja, die paar haren.
zondag 3 januari 2016 om 22:06
Ik had het nooit van tevoren gedacht en voel me er ook rot onder, maar onze poes krijgt idd sinds de komst van onze zoon veeeeeel minder aandacht. Soms zelfs zoveel minder dat ik het zielig vind en dat ik me afvraag of ze niet ergens anders beter af is.
Mijn zoon (nu 3,5) is intensief, mede door tig allergieën die we niet altijd even goed onder controle hebben waardoor we veel met hem bezig zijn. Daarnaast werken mijn vriend en ik per week ieder 32 uur "op kantoor" en circa 8 uur thuis. Er blijft met regelmaat weinig tijd over voor mezelf, mijn vriend en dus ook voor de poes. Zeker wanneer er slecht geslapen en weinig gewerkt kan worden wordt agv allergieën / virusjes (dit is regelmatig).
Het is met de tijd al een wat beter geworden en ik hoop op verdere verbetering. Maar eerlijk; als iemand in mijn vriendenkring uit zichzelf zijn/haar huis zou openstellen, dan zou ik het serieus overwegen. Niet voor mezelf, maar omdat ik eigenlijk vind dat poes meer verdient dan ze nu krijgt.. (Overigens zijn wij destijds niet actief op zoek gegaan naar een poes; ik had idealiter nooit een poes in huis genomen. Ze was aan komen lopen in een studentenhuis waar ik woonde. Poes is twee jaar blijven hangen, maar het was geen geschikte woonplek. Toen gezamenlijk, tot verdriet van meerderen, besloten werd dat ze beter weg kon gaan, heb ik haar meegenomen naar mijn starterswoning. Circa 10 jaar geleden.)
Mijn zoon (nu 3,5) is intensief, mede door tig allergieën die we niet altijd even goed onder controle hebben waardoor we veel met hem bezig zijn. Daarnaast werken mijn vriend en ik per week ieder 32 uur "op kantoor" en circa 8 uur thuis. Er blijft met regelmaat weinig tijd over voor mezelf, mijn vriend en dus ook voor de poes. Zeker wanneer er slecht geslapen en weinig gewerkt kan worden wordt agv allergieën / virusjes (dit is regelmatig).
Het is met de tijd al een wat beter geworden en ik hoop op verdere verbetering. Maar eerlijk; als iemand in mijn vriendenkring uit zichzelf zijn/haar huis zou openstellen, dan zou ik het serieus overwegen. Niet voor mezelf, maar omdat ik eigenlijk vind dat poes meer verdient dan ze nu krijgt.. (Overigens zijn wij destijds niet actief op zoek gegaan naar een poes; ik had idealiter nooit een poes in huis genomen. Ze was aan komen lopen in een studentenhuis waar ik woonde. Poes is twee jaar blijven hangen, maar het was geen geschikte woonplek. Toen gezamenlijk, tot verdriet van meerderen, besloten werd dat ze beter weg kon gaan, heb ik haar meegenomen naar mijn starterswoning. Circa 10 jaar geleden.)
zondag 3 januari 2016 om 23:29
Maar wat ik me afvraag? Mijn katten willen helemaal niet zoveel aandacht hoor. Die spelen met elkaar en hun speelgoed en buiten, en soms speel ik even met ze, maar dat doe ik eigenlijk vrij weinig. 's Avonds liggen ze op hun eigen plekje op de bank of ze komen tegen me aan liggen en 's nachts slapen ze in bed.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.
maandag 4 januari 2016 om 13:47
quote:lux. schreef op 03 januari 2016 @ 23:29:
Maar wat ik me afvraag? Mijn katten willen helemaal niet zoveel aandacht hoor. Die spelen met elkaar en hun speelgoed en buiten, en soms speel ik even met ze, maar dat doe ik eigenlijk vrij weinig. 's Avonds liggen ze op hun eigen plekje op de bank of ze komen tegen me aan liggen en 's nachts slapen ze in bed.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.
Die van mij is ook zo, hoor. Geen schootkat. Hij loopt je wel de hele tijd achterna en is in de buurt en ligt ook graag bij je op bed maar verder vindt hij het wel oké.
Het ligt denk ik erg aan de individuele kat.
Maar wat ik me afvraag? Mijn katten willen helemaal niet zoveel aandacht hoor. Die spelen met elkaar en hun speelgoed en buiten, en soms speel ik even met ze, maar dat doe ik eigenlijk vrij weinig. 's Avonds liggen ze op hun eigen plekje op de bank of ze komen tegen me aan liggen en 's nachts slapen ze in bed.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.
Die van mij is ook zo, hoor. Geen schootkat. Hij loopt je wel de hele tijd achterna en is in de buurt en ligt ook graag bij je op bed maar verder vindt hij het wel oké.
Het ligt denk ik erg aan de individuele kat.
maandag 4 januari 2016 om 14:06
quote:lux. schreef op 03 januari 2016 @ 23:29:
Maar wat ik me afvraag? Mijn katten willen helemaal niet zoveel aandacht hoor. Die spelen met elkaar en hun speelgoed en buiten, en soms speel ik even met ze, maar dat doe ik eigenlijk vrij weinig. 's Avonds liggen ze op hun eigen plekje op de bank of ze komen tegen me aan liggen en 's nachts slapen ze in bed.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.Hier is het inderdaad schootaandacht. Toen ze nog jonger was ook spelen en vaak 'buitenspelen'. Ze vond het fantastisch om met mij een blokje om te gaan bv. Nu nog maar een klein stukje, maar mijn kat wil echt al-tijd naast en vooral op mij en aai. Sinds kind er is trekt ze meer naar mijn vriend, maar in de avond wil ze gewoon nog steeds het liefst de hele avond eerst aai en dan op schoot bij mij. En toen ik mijn kind nog voedde kwam ze er ook gerust tussen liggen.
Maar wat ik me afvraag? Mijn katten willen helemaal niet zoveel aandacht hoor. Die spelen met elkaar en hun speelgoed en buiten, en soms speel ik even met ze, maar dat doe ik eigenlijk vrij weinig. 's Avonds liggen ze op hun eigen plekje op de bank of ze komen tegen me aan liggen en 's nachts slapen ze in bed.
Wij werken 40u per week van huis, dus veel leven in de brouwerij is er niet voor ze, in het weekend zijn we ook vaak weg. Maar heb niet het idee dat ze eenzaam zijn, zich vervelen, stress hebben of te weinig aandacht krijgen.
Als we op vakantie zijn geweest zijn ze altijd wel van de leg en dat zal na de geboorte van een kind ongetwijfeld ook (even) zo zijn, maar wat voor aandacht gaven jullie je katten dan? Die van mij zijn nog altijd het meest tevreden als ik rustig afwacht tot ze naar mij komen namelijk.Hier is het inderdaad schootaandacht. Toen ze nog jonger was ook spelen en vaak 'buitenspelen'. Ze vond het fantastisch om met mij een blokje om te gaan bv. Nu nog maar een klein stukje, maar mijn kat wil echt al-tijd naast en vooral op mij en aai. Sinds kind er is trekt ze meer naar mijn vriend, maar in de avond wil ze gewoon nog steeds het liefst de hele avond eerst aai en dan op schoot bij mij. En toen ik mijn kind nog voedde kwam ze er ook gerust tussen liggen.
maandag 4 januari 2016 om 14:54
Had mijn kat al tien jaar toen ik een kind kreeg. Voor die tijd was de kat mijn kindje. 
In eerste instantie ging het prima. Inderdaad klamboe over het bedje, 's nachts niet bij de baby. Maar helaas bleek onze kat niet goed te reageren op het kind. Ik heb hier toen ook nog een topic geopend voor advies en tips. Het ras (een Bengaal) schiet helemaal in de stress van kinderen. Het werd zo erg dat hij poepte in de box, plaste op ons bed (als we erin lagen) en meer gek gedrag. Niet onze fout, niet die van de kat. We hebben het anderhalf jaar geprobeerd. Echt, met pijn in mijn hart een heel goed adres voor de kat gevonden. Dus niet op Marktplaats, maar naar iemand waar hij weer zichzelf kon zijn.
In eerste instantie ging het prima. Inderdaad klamboe over het bedje, 's nachts niet bij de baby. Maar helaas bleek onze kat niet goed te reageren op het kind. Ik heb hier toen ook nog een topic geopend voor advies en tips. Het ras (een Bengaal) schiet helemaal in de stress van kinderen. Het werd zo erg dat hij poepte in de box, plaste op ons bed (als we erin lagen) en meer gek gedrag. Niet onze fout, niet die van de kat. We hebben het anderhalf jaar geprobeerd. Echt, met pijn in mijn hart een heel goed adres voor de kat gevonden. Dus niet op Marktplaats, maar naar iemand waar hij weer zichzelf kon zijn.
You have to trust me on this one. (Jack Bauer in 24)
maandag 4 januari 2016 om 15:21
quote:lux. schreef op 02 januari 2016 @ 21:07:
Mijn katten ZIJN mijn kinderen. Dat daar hopelijk straks eindelijk een mensenbaby bij komt verandert er niks aan dat ik al kinderen heb. Ik ben niet zo moeilijk, ook kinderen met een vacht, snorharen en staart zijn welkom bij mij.
En mijn kinderen zullen met zijn allen in mijn huis moeten leven, of ze het nou leuk vinden of niet. Dus nee, ik kan me niets voorstellen bij zoiets.
Hier hou ik van. Ik heb vroeger bij zwangere vriendin ook gezien dat al tijdens de zwangerschap een hekel kwam tegen de katten. Totaal geen begrip voor. Neem dan geen katten als je weet dat je kinderen wilt maar niet samen met dieren. Ik lees/kijk bijna nooit bij MP maar het staat er vol mee met katten die weg ivm kinderen. Echt onbegrijpelijk. En ja, ik ben ook allergisch voor katten maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ze weg te doen. Verder zie je vaak bij dat soort allergieen ook dat je dan bijv. allergisch bent voor stof, huismijt enz. dus een kat weg doen helpt dan ook niet.
Bij mij helpt het wel met de jaren dat je ermee in aanraking komt en langzaamaan wordt de allergische reactie ietsjes minder en de rest neem ik voor lief.
Zelf vind ik het wel gezond dat kinderen met dieren opgroeien en leren om met dieren om te gaan en voor te zorgen. Verder gewoon nooit met kinderen alleen laten, dan kan er weinig gebeuren.
Mijn katten ZIJN mijn kinderen. Dat daar hopelijk straks eindelijk een mensenbaby bij komt verandert er niks aan dat ik al kinderen heb. Ik ben niet zo moeilijk, ook kinderen met een vacht, snorharen en staart zijn welkom bij mij.
En mijn kinderen zullen met zijn allen in mijn huis moeten leven, of ze het nou leuk vinden of niet. Dus nee, ik kan me niets voorstellen bij zoiets.
Hier hou ik van. Ik heb vroeger bij zwangere vriendin ook gezien dat al tijdens de zwangerschap een hekel kwam tegen de katten. Totaal geen begrip voor. Neem dan geen katten als je weet dat je kinderen wilt maar niet samen met dieren. Ik lees/kijk bijna nooit bij MP maar het staat er vol mee met katten die weg ivm kinderen. Echt onbegrijpelijk. En ja, ik ben ook allergisch voor katten maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ze weg te doen. Verder zie je vaak bij dat soort allergieen ook dat je dan bijv. allergisch bent voor stof, huismijt enz. dus een kat weg doen helpt dan ook niet.
Bij mij helpt het wel met de jaren dat je ermee in aanraking komt en langzaamaan wordt de allergische reactie ietsjes minder en de rest neem ik voor lief.
Zelf vind ik het wel gezond dat kinderen met dieren opgroeien en leren om met dieren om te gaan en voor te zorgen. Verder gewoon nooit met kinderen alleen laten, dan kan er weinig gebeuren.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 4 januari 2016 om 15:26
quote:Mevrouw75 schreef op 04 januari 2016 @ 14:06:
[...]
Hier is het inderdaad schootaandacht. Toen ze nog jonger was ook spelen en vaak 'buitenspelen'. Ze vond het fantastisch om met mij een blokje om te gaan bv. Nu nog maar een klein stukje, maar mijn kat wil echt al-tijd naast en vooral op mij en aai. Sinds kind er is trekt ze meer naar mijn vriend, maar in de avond wil ze gewoon nog steeds het liefst de hele avond eerst aai en dan op schoot bij mij. En toen ik mijn kind nog voedde kwam ze er ook gerust tussen liggen.Oh wat grappig. Mijn kleinste volgt me ook door het hele huis en springt vaak op schoot, maar alleen als je toch al ergens zit. Ze gaat niet lopen mauwen om aandacht ofzo. Het enige waar ze aan gaan moeten wennen is dat ik denk dat we ze van de slaapkamer gaan verbannen als er een kind komt. Maar dat wilden we eigenlijk al voordat ik zwanger word doen, maar we vinden het zo gezellig... Mja het schijnt niet goed te zijn om baby én kat samen te laten slapen dus op een gegeven moment moeten we wel
[...]
Hier is het inderdaad schootaandacht. Toen ze nog jonger was ook spelen en vaak 'buitenspelen'. Ze vond het fantastisch om met mij een blokje om te gaan bv. Nu nog maar een klein stukje, maar mijn kat wil echt al-tijd naast en vooral op mij en aai. Sinds kind er is trekt ze meer naar mijn vriend, maar in de avond wil ze gewoon nog steeds het liefst de hele avond eerst aai en dan op schoot bij mij. En toen ik mijn kind nog voedde kwam ze er ook gerust tussen liggen.Oh wat grappig. Mijn kleinste volgt me ook door het hele huis en springt vaak op schoot, maar alleen als je toch al ergens zit. Ze gaat niet lopen mauwen om aandacht ofzo. Het enige waar ze aan gaan moeten wennen is dat ik denk dat we ze van de slaapkamer gaan verbannen als er een kind komt. Maar dat wilden we eigenlijk al voordat ik zwanger word doen, maar we vinden het zo gezellig... Mja het schijnt niet goed te zijn om baby én kat samen te laten slapen dus op een gegeven moment moeten we wel
maandag 4 januari 2016 om 15:34
quote:Mylene_Valerie schreef op 04 januari 2016 @ 15:21:
[...]
Hier hou ik van. Ik heb vroeger bij zwangere vriendin ook gezien dat al tijdens de zwangerschap een hekel kwam tegen de katten. Totaal geen begrip voor. Neem dan geen katten als je weet dat je kinderen wilt maar niet samen met dieren. Ik lees/kijk bijna nooit bij MP maar het staat er vol mee met katten die weg ivm kinderen. Echt onbegrijpelijk. En ja, ik ben ook allergisch voor katten maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ze weg te doen. Verder zie je vaak bij dat soort allergieen ook dat je dan bijv. allergisch bent voor stof, huismijt enz. dus een kat weg doen helpt dan ook niet.
Bij mij helpt het wel met de jaren dat je ermee in aanraking komt en langzaamaan wordt de allergische reactie ietsjes minder en de rest neem ik voor lief.
Zelf vind ik het wel gezond dat kinderen met dieren opgroeien en leren om met dieren om te gaan en voor te zorgen. Verder gewoon nooit met kinderen alleen laten, dan kan er weinig gebeuren.
Ik ben zelf opgegroeid met een hele rits dieren, misschien scheelt dat ook. 2 katten is niks vergeleken met de dierentuin waarin ik zelf ben opgegroeid.
En een kat heeft mij wel eens in m'n oog gekrabd en toen moest ik 2 weken met een pleister op m'n oog lopen. Mijn vader zei alleen maar: 'ja dat krijg je als je een kat probeert te laten doen wat jij wil.' Ik kreeg geen medelijden iig
Ik zat ook altijd onder de schrammen en krassen van onze konijnen, van die opgezwollen krassen kreeg je daarvan op je armen, heel pijnlijk was dat. Maar vond het 't allemaal waard werd me in de eerste gevraagd of ik soms aan zelfkastijding deed
[...]
Hier hou ik van. Ik heb vroeger bij zwangere vriendin ook gezien dat al tijdens de zwangerschap een hekel kwam tegen de katten. Totaal geen begrip voor. Neem dan geen katten als je weet dat je kinderen wilt maar niet samen met dieren. Ik lees/kijk bijna nooit bij MP maar het staat er vol mee met katten die weg ivm kinderen. Echt onbegrijpelijk. En ja, ik ben ook allergisch voor katten maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om ze weg te doen. Verder zie je vaak bij dat soort allergieen ook dat je dan bijv. allergisch bent voor stof, huismijt enz. dus een kat weg doen helpt dan ook niet.
Bij mij helpt het wel met de jaren dat je ermee in aanraking komt en langzaamaan wordt de allergische reactie ietsjes minder en de rest neem ik voor lief.
Zelf vind ik het wel gezond dat kinderen met dieren opgroeien en leren om met dieren om te gaan en voor te zorgen. Verder gewoon nooit met kinderen alleen laten, dan kan er weinig gebeuren.
Ik ben zelf opgegroeid met een hele rits dieren, misschien scheelt dat ook. 2 katten is niks vergeleken met de dierentuin waarin ik zelf ben opgegroeid.
En een kat heeft mij wel eens in m'n oog gekrabd en toen moest ik 2 weken met een pleister op m'n oog lopen. Mijn vader zei alleen maar: 'ja dat krijg je als je een kat probeert te laten doen wat jij wil.' Ik kreeg geen medelijden iig
Ik zat ook altijd onder de schrammen en krassen van onze konijnen, van die opgezwollen krassen kreeg je daarvan op je armen, heel pijnlijk was dat. Maar vond het 't allemaal waard werd me in de eerste gevraagd of ik soms aan zelfkastijding deed
maandag 4 januari 2016 om 16:14
Hier heeft de kat wel in aandacht moeten inleveren. Hij leidt zijn leventje zoals voor de komst van onze dochter, maar hij wordt wat meer weggewuifd. Soms omdat ik ineens op moet staan om in te grijpen maar soms is het na een dag met een kind wel fijn om even niets of niemand aan je lijf te hebben. Ik ben absoluut niet minder gaan houden van mijn kat en hij gaat zeker niet weg, maar toegegeven, de onverdeelde aandacht die hij eerst kreeg is er echt niet meer. Maar nu krijgt onze dreumes hem in de gaten en krijgt hij weer wat meer aandacht, maar die blieft hij niet. Te druk.
We leren haar de kat lief te aaien en dat lukt aardig, alleen het rustig benaderen krijgen we er nog niet in. Maar dat is met anderhalf jaar ook wel erg moeilijk te begrijpen en daar zal mijn vriendje het mee moeten doen voor nu. Ik vind het al heel bijzonder hoe hij haar accepteert want eerder had hij het heel moeilijk als er kinderen over de vloer kwamen. Heb dus wel enorm veel respect voor dat lieve beestje.
We leren haar de kat lief te aaien en dat lukt aardig, alleen het rustig benaderen krijgen we er nog niet in. Maar dat is met anderhalf jaar ook wel erg moeilijk te begrijpen en daar zal mijn vriendje het mee moeten doen voor nu. Ik vind het al heel bijzonder hoe hij haar accepteert want eerder had hij het heel moeilijk als er kinderen over de vloer kwamen. Heb dus wel enorm veel respect voor dat lieve beestje.
dinsdag 5 januari 2016 om 10:52
Hier katjes en kinderen die goed samengaan. Wij hebben nooit spastisch gedaan over niet op kinderkamer en in de box komen. Onze katten reageerden bij de oudste prima en nieuwsgierig. Toen het nieuwtje eraf was, gingen ze gewoon hun eigen gang. Mijn oudste was best wel druk en we hebben haar altijd gewaarschuwd dat dieren je pijn kunnen doen als je ze plaagt of pijn doet. Ze heeft dat een keer mogen voelen toen ze aan de staart van onze rode kater ging hangen. Daarna begreep ze het en was het klaar. Toen ik in verwachting van de jongste was, bleven de katten op mijn buik liggen, zelfs toen bevalling begon. Vanaf moment 1 dat de jongste er was, ging dat ook prima. Nooit problemen gehad en dt verwacht ik eigenlijk ook niet. Katten en kinderen gaan hier dus prima samen. Kwestie van beide partijen goed opvoeden hier
Enjoy Live
dinsdag 5 januari 2016 om 11:48
Om eerlijk te zijn, ben ik sinds we kinderen hebben vlugger geïrriteerd, mede door rui periodes van onze kat (kan ze niets aan doen, en kam me rot). En als ze ergens aan krabt. Ze heeft een eigen mandje maar gaat standaard op de (schone) was liggen, die daardoor weer onder de haren zit..
Toen ons eerste kind geboren was, mocht ze niet meer boven komen. Vond het niet veilig voor de baby, ik was veel te bang dat ze op of bij het hoofdje van de baby ging liggen. Om de kat te laten wennen, heb ik een gedragen rompertje in haar mandje gelegd. Daar ging ze altijd op liggen. En als ze op de bank sprong om aan de baby te snuffelen, ook gewoon haar gang laten gaan. Niet wegjagen.
Praktische oplossing voor de box : ballonnen in leggen, dan sprong ze er niet zo vlug in.
Toen ons eerste kind geboren was, mocht ze niet meer boven komen. Vond het niet veilig voor de baby, ik was veel te bang dat ze op of bij het hoofdje van de baby ging liggen. Om de kat te laten wennen, heb ik een gedragen rompertje in haar mandje gelegd. Daar ging ze altijd op liggen. En als ze op de bank sprong om aan de baby te snuffelen, ook gewoon haar gang laten gaan. Niet wegjagen.
Praktische oplossing voor de box : ballonnen in leggen, dan sprong ze er niet zo vlug in.
dinsdag 5 januari 2016 om 16:42
Hoe anders is het schijnbaar tegenwoordig, ik ben als kind opgegroeid met veel dieren, honden, katten, paarden en konijnen. Nooit was er een probleem, aandacht werd verdeeld en het hoorde er gewoon lekker bij.
Ben mijn ouders er nog steeds dankbaar voor, ik vond het heel erg gezellig om dieren te hebben en veel kinderen kwamen juist voor de dieren en niet voor mij om te spelen ben ik bang haha.
Ik ben zelf kindervrij en heb ook dieren dus op zich ben ik blij dat ik er nooit aan ben begonnen (aan kinderen dan bedoel ik), je zult maar een kind krijgen die allergisch is, mijn dieren zijn me erg dierbaar.
Als kind was de hond mijn maatje, ik kon alles aan haar kwijt en deelde ook mijn verdrietjes met haar (een duitse herder).
In mijn vrienden- en kennissenkring hebben velen ook kinderen en dieren, ik hoor nooit problemen en mijn vrienden zijn allemaal echte dierenliefhebbers (anders waren het ook geen vrienden van ons denk ik ...)
Ben mijn ouders er nog steeds dankbaar voor, ik vond het heel erg gezellig om dieren te hebben en veel kinderen kwamen juist voor de dieren en niet voor mij om te spelen ben ik bang haha.
Ik ben zelf kindervrij en heb ook dieren dus op zich ben ik blij dat ik er nooit aan ben begonnen (aan kinderen dan bedoel ik), je zult maar een kind krijgen die allergisch is, mijn dieren zijn me erg dierbaar.
Als kind was de hond mijn maatje, ik kon alles aan haar kwijt en deelde ook mijn verdrietjes met haar (een duitse herder).
In mijn vrienden- en kennissenkring hebben velen ook kinderen en dieren, ik hoor nooit problemen en mijn vrienden zijn allemaal echte dierenliefhebbers (anders waren het ook geen vrienden van ons denk ik ...)