Kinderen
alle pijlers
Kind met asperger
dinsdag 2 augustus 2016 om 10:06
Beste dames,
Mijn zoon van nu 7 had in groep 1 en 2 (waar hij 3 jaar heeft gezeten) nogal wat probleempjes.
Zijn juf "klaagde" vaak dat hij nogal teruggetrokken was, aparte humor had, slechte fijne motoriek etc.
Met zijn motoriek zijn we toen bij een ergotherapeut begonnen, die merkte dat hij zowel links als rechts gebruikte en nog niet echt een voorkeurshand had ontwikkeld. Zoon heeft daar ruim 1 jaar therapie gehad en het ging gelukkig steeds beter, alhoewel tekenen en knutselen nooit zijn favoriete vak zal worden.
Juf bleef volhouden dat het wellicht verstandig was om met zoon naar een psycholoog te gaan. Wij wilden haar en zoon natuurlijk ook tegenmoet komen en zijn toen via de HA doorverwezen naar een psycholoog. Daar zijn toen een aantal testen gedaan en is ADHD uitgesloten. De psycholoog waar we al sinds 2014 bij liepen, liep zelf stuk hadden wij het idee. Hij kon niet echt een label vinden die bij zoon paste. Ik heb meerdere opties toen gehoord, depressie, verlatingsangst of misschien autisme.
Die psycholoog is uiteindelijk weggegaan en een nieuwe is toen in zijn plaats gekomen. Daar hebben ze zoon weer van voor af aan getest.
Na 1 gesprek met de psychiater was de diagnose syndroom van Asperger. Ik was enigszins verbaasd dat er zo snel een diagnose was.
Nou heb ik uiteraard 1 en ander gelezen over Asperger, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er weinig in herken. Vanuit de psycholoog volgt nog een gesprek met ons (de ouders) hoe wij met onze zoon het beste kunnen omgaan (de zogenaamde handvaten).
Heeft iemand hier toevallig een zoon/dochter met Asperger?
Waarom deze vraag? het voelt voor mij nog best onwerkelijk, omdat ik zoon niet anders vindt dan zijn broers, afgezien van zijn karakter natuurlijk. Kan zijn gedrag nog zodanig veranderen naarmate hij ouder wordt?
Mijn zoon van nu 7 had in groep 1 en 2 (waar hij 3 jaar heeft gezeten) nogal wat probleempjes.
Zijn juf "klaagde" vaak dat hij nogal teruggetrokken was, aparte humor had, slechte fijne motoriek etc.
Met zijn motoriek zijn we toen bij een ergotherapeut begonnen, die merkte dat hij zowel links als rechts gebruikte en nog niet echt een voorkeurshand had ontwikkeld. Zoon heeft daar ruim 1 jaar therapie gehad en het ging gelukkig steeds beter, alhoewel tekenen en knutselen nooit zijn favoriete vak zal worden.
Juf bleef volhouden dat het wellicht verstandig was om met zoon naar een psycholoog te gaan. Wij wilden haar en zoon natuurlijk ook tegenmoet komen en zijn toen via de HA doorverwezen naar een psycholoog. Daar zijn toen een aantal testen gedaan en is ADHD uitgesloten. De psycholoog waar we al sinds 2014 bij liepen, liep zelf stuk hadden wij het idee. Hij kon niet echt een label vinden die bij zoon paste. Ik heb meerdere opties toen gehoord, depressie, verlatingsangst of misschien autisme.
Die psycholoog is uiteindelijk weggegaan en een nieuwe is toen in zijn plaats gekomen. Daar hebben ze zoon weer van voor af aan getest.
Na 1 gesprek met de psychiater was de diagnose syndroom van Asperger. Ik was enigszins verbaasd dat er zo snel een diagnose was.
Nou heb ik uiteraard 1 en ander gelezen over Asperger, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er weinig in herken. Vanuit de psycholoog volgt nog een gesprek met ons (de ouders) hoe wij met onze zoon het beste kunnen omgaan (de zogenaamde handvaten).
Heeft iemand hier toevallig een zoon/dochter met Asperger?
Waarom deze vraag? het voelt voor mij nog best onwerkelijk, omdat ik zoon niet anders vindt dan zijn broers, afgezien van zijn karakter natuurlijk. Kan zijn gedrag nog zodanig veranderen naarmate hij ouder wordt?
dinsdag 2 augustus 2016 om 12:40
Yella bedankt voor je uitgebreide verhaal. Wat een reis heeft je zoon gemaakt, fijn om te horen dat het goed gaat en uiteindelijk de juiste keuzes voor hem hebt kunnen maken.
School vind hij zelf ook niet leuk, maar leuker dan in groep 1 en 2. Hij gaat nu naar groep 4 en waar hij in groep 1 en 2 huilend wakker werd omdat hij niet naar school wilde is dat gelukkig voorbij. Hij staat zonder morren op en gaat naar school. BSO is een ander verhaal, dat vind hij vreselijk. Ik probeer altijd wat met werk te schuiven zodat hij niet hoeft te gaan. Ik ben zelf ook bezig met iets anders zoeken zodat hij helemaal niet meer hoeft te gaan, maar dat is lastig in deze tijden.
Ik wil absoluut niet dat hij zich anders zou moeten voordoen dan dat hij is, dat zou ik vreselijk vinden. Speciaal onderwijs hebben wij nog niet aan gedacht. De juf van groep 3 had hem graag in de plus klas gezien, maar vanwege zijn onzekerheid durfde hij dat niet aan.
Waar ik dan wel aan denk is dat de psycholoog zei dat asperger in principe erfelijk is en het bij een van ons moest komen. Hebben jullie daar ervaring mee?
De zorgen die ik nu heb voor mijn zoon is zijn schooltijd. Ik vind het pijnlijk om te horen en te zien dat hij weinig tot geen vrienden heeft in de klas en dat hij meestal buiten tijdens de pauze alleen speelt met zijn bal. De juf probeert wel om hem meer te betrekken bij zijn klasgenootjes, maar dat heeft weinig succes. Ook wordt hij nooit uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje.
School vind hij zelf ook niet leuk, maar leuker dan in groep 1 en 2. Hij gaat nu naar groep 4 en waar hij in groep 1 en 2 huilend wakker werd omdat hij niet naar school wilde is dat gelukkig voorbij. Hij staat zonder morren op en gaat naar school. BSO is een ander verhaal, dat vind hij vreselijk. Ik probeer altijd wat met werk te schuiven zodat hij niet hoeft te gaan. Ik ben zelf ook bezig met iets anders zoeken zodat hij helemaal niet meer hoeft te gaan, maar dat is lastig in deze tijden.
Ik wil absoluut niet dat hij zich anders zou moeten voordoen dan dat hij is, dat zou ik vreselijk vinden. Speciaal onderwijs hebben wij nog niet aan gedacht. De juf van groep 3 had hem graag in de plus klas gezien, maar vanwege zijn onzekerheid durfde hij dat niet aan.
Waar ik dan wel aan denk is dat de psycholoog zei dat asperger in principe erfelijk is en het bij een van ons moest komen. Hebben jullie daar ervaring mee?
De zorgen die ik nu heb voor mijn zoon is zijn schooltijd. Ik vind het pijnlijk om te horen en te zien dat hij weinig tot geen vrienden heeft in de klas en dat hij meestal buiten tijdens de pauze alleen speelt met zijn bal. De juf probeert wel om hem meer te betrekken bij zijn klasgenootjes, maar dat heeft weinig succes. Ook wordt hij nooit uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:08
Er is inderdaad een erfelijke component, maar om nu te zeggen dat het "dus" bij vader of moeder vandaan moet komen vind ik een beetje kort door de bocht. Kan ook verderop in de familie zitten. Mijn schoonvader is een autist pur sang, mijn zwager ook. Maar nooit getest, dat werd zeker in de jaren '50 niet gedaan. Schoonvader was gewoon een "lastig kind" en als je ziet hoe hysterisch er gereageerd werd op zoons diagnose snap ik best dat zwager ook nooit onderzocht is.
Heeft je zoon zelf last van het geen vrienden hebben, en nauwelijks contact hebben in de klas of het niet voor feestjes uitgenodigd worden? Mijn zoon had daar op de basisschool namelijk helemaal geen behoefte aan, die vermaakte zich liever in zijn eentje. Ik vond het erger dan hij. Pas op de middelbare school vond hij meer gelijkgestemden en klasgenoten die zijn "eigenaardigheden" gewoon accepteerden of helemaal niet zo eigenaardig vonden.
Heeft je zoon zelf last van het geen vrienden hebben, en nauwelijks contact hebben in de klas of het niet voor feestjes uitgenodigd worden? Mijn zoon had daar op de basisschool namelijk helemaal geen behoefte aan, die vermaakte zich liever in zijn eentje. Ik vond het erger dan hij. Pas op de middelbare school vond hij meer gelijkgestemden en klasgenoten die zijn "eigenaardigheden" gewoon accepteerden of helemaal niet zo eigenaardig vonden.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:12
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:26
Sofief ook jij bedankt voor je verhaal. Wij zijn totaal verder niet begeleid. Wij kregen een link mee waar we alles zouden kunnen lezen en moesten een afspraak maken om handvaten te krijgen hoe met zoon om te gaan.
Zoals ik al eerder vertelde heb ik die nu eigenlijk niet nodig. Zoon functioneert thuis prima, op school is een ander verhaal. Dus wellicht kan ik voorstellen dat ze school hierbij betrekken.
Zoals ik al eerder vertelde heb ik die nu eigenlijk niet nodig. Zoon functioneert thuis prima, op school is een ander verhaal. Dus wellicht kan ik voorstellen dat ze school hierbij betrekken.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:28
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:28
Ik richt me ook op hoe zoon zich voelt, niet op de standaard. Hij is helemaal senang met zijn situatie nu, hoe ongewenst die sociaal ook zal zijn (zit vrijwel constant op zijn kamer, komt sporadisch met andere mensen in contact). Op deze manier heeft hij weinig moeite met dingen die van hem gevraagd worden, zoals zo'n familiefeestje. Als hij zich elke dag in een mal moet wringen, dan gaat het mis.
Ik vind het ook nogal wat om te stellen dat het dus bij een van jullie vandaan MOET komen. Zoons vader heeft beslist autistische kenmerken, maar is nooit gediagnosticeerd. Ook in mijn familie kan ik één of twee personen aanwijzen van wie ik het vermoed, maar niet meer dan dat. Zoals ik eerder al zei: iedereen heeft er wat van meegekregen, soms maar een heel klein beetje.
Ik vind het ook nogal wat om te stellen dat het dus bij een van jullie vandaan MOET komen. Zoons vader heeft beslist autistische kenmerken, maar is nooit gediagnosticeerd. Ook in mijn familie kan ik één of twee personen aanwijzen van wie ik het vermoed, maar niet meer dan dat. Zoals ik eerder al zei: iedereen heeft er wat van meegekregen, soms maar een heel klein beetje.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:29
Wat school betreft: zoon ging hier naar regulier voortgezet onderwijs, omdat het op de basisschool allemaal prima ging. Maar de puberteit zat hem ontzettend in de weg, school bleek niet om te kunnen gaan met kinderen zoals hij. Resultaat: uitval. Het zou mooi zijn als de school van je kind daarin beter kan samenwerken met jullie.
dinsdag 2 augustus 2016 om 15:50
Ik ben het heel erg met Yella eens wat betreft vooral niet te krampachtig alles 'normaal' willen voor je kind. Persoonlijk ben ik helemaal geen voorstander van het Passend Onderwijs principe, simpelweg omdat het in mijn optiek niet werkt voor veel kinderen met complexe problematiek zoals een autistische stoornis. Daarnaast zijn reguliere scholen en leerkrachten er vaak gewoon niet op toegerust om de intensievere zorg en onderwijsvraag van zo'n kind aan te kunnen (wat ook logisch is met nog 25 andere kinderen in de klas en geen gespecificeerde opleiding). Mijn zoon zou totaal verdrinken op het regulier onderwijs en ik ben dus ook heel blij dat we hem op het Speciaal Onderwijs (cluster 4) hebben kunnen krijgen. Hij gedijt daar goed en heeft vriendjes. Ik betwijfel ten zeerste of dat op een reguliere basisschool ook het geval zou zijn.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 2 augustus 2016 om 15:54
Wat betreft de erfelijke component: die is er vaak wel, maar dat is geen wet van Meden en Perzen. En het hoeft ook niet persé bij één van jullie vandaan te komen. Misschien zijn er verder in de familie wel mensen met autistische eigenschappen, die nooit gediagnosticeerd zijn. Het heeft verder ook weinig zin om daarbij stil te staan, want je doet er verder toch niks aan.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
donderdag 4 augustus 2016 om 16:48
Bij zowel mijn man als mijzelf zie je kenmerken van ASS terugkomen in de familie en hebben verschillende achterneefjes ook de diagnose Asperger. Terugkijkend zie je ook bij met name enkele ooms dat er duidelijk ASS in het spel moet zijn geweest. Wij hebben zelf ook allebei wel wat kenmerken. Te weinig voor een diagnose, we functioneren ook vrijwel 'normaal', maar het is er wel.