Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling
woensdag 2 november 2016 om 15:26
quote:Hunniebunnie schreef op 02 november 2016 @ 15:22:
[...]
Ja jeetje, natuurlijk moet je nu handelen vanuit de situatie zoals die is. Maar je mag toch best TO proberen te laten inzien dat ze een geschiedenis heeft van het acties die niet in het belang van de kinderen zijn?Als je inziet dat je een rol hebt gehad in de gebeurtenissen uit het verleden, wordt het makkelijker om in te zien dat je geen willoos slachtoffer bent en regie kunt pakken over je eigen situatie.
[...]
Ja jeetje, natuurlijk moet je nu handelen vanuit de situatie zoals die is. Maar je mag toch best TO proberen te laten inzien dat ze een geschiedenis heeft van het acties die niet in het belang van de kinderen zijn?Als je inziet dat je een rol hebt gehad in de gebeurtenissen uit het verleden, wordt het makkelijker om in te zien dat je geen willoos slachtoffer bent en regie kunt pakken over je eigen situatie.
woensdag 2 november 2016 om 15:29
Ach nee, Hunniebunnie. Dat schiet toch niet op.
Ten eerste kan TO daar ook niks meer aan veranderen en als er iemand spijt heeft zal ze het vast zelf wel zijn. En ten tweede is dat wel erg makkelijk oordelen. Als ze toen wist wat ze nu weet had het vast anders gedaan. Maar geldt dat niet voor ons allemaal? Ik vind echt dat er te makkelijk geoordeeld wordt en dat dat verder ook nog vrij zinloos is.
Ten eerste kan TO daar ook niks meer aan veranderen en als er iemand spijt heeft zal ze het vast zelf wel zijn. En ten tweede is dat wel erg makkelijk oordelen. Als ze toen wist wat ze nu weet had het vast anders gedaan. Maar geldt dat niet voor ons allemaal? Ik vind echt dat er te makkelijk geoordeeld wordt en dat dat verder ook nog vrij zinloos is.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
woensdag 2 november 2016 om 15:29
quote:Frizz schreef op 02 november 2016 @ 15:12:
[...]
Dit soort dingen, gecombineerd met het zorgelijke gedrag van de kinderen (zichtbaar op school, door hulpverlening en een evt regiehouder) zouden echt wel zorgen dat 'de instanties' in actie komen.
Natuurlijk. Dit zou allemaal als zeer zorgelijk worden gezien.
As usual zal dat wel niet worden geloofd. Of 'de hulpverlening moet er geld aan kunnen verdienen'
[...]
Dit soort dingen, gecombineerd met het zorgelijke gedrag van de kinderen (zichtbaar op school, door hulpverlening en een evt regiehouder) zouden echt wel zorgen dat 'de instanties' in actie komen.
Natuurlijk. Dit zou allemaal als zeer zorgelijk worden gezien.
As usual zal dat wel niet worden geloofd. Of 'de hulpverlening moet er geld aan kunnen verdienen'
woensdag 2 november 2016 om 15:32
quote:Lelietje-van-Dalen schreef op 02 november 2016 @ 15:29:
Ach nee, Hunniebunnie. Dat schiet toch niet op.
Ten eerste kan TO daar ook niks meer aan veranderen en als er iemand spijt heeft zal ze het vast zelf wel zijn. En ten tweede is dat wel erg makkelijk oordelen. Als ze toen wist wat ze nu weet had het vast anders gedaan. Maar geldt dat niet voor ons allemaal? Ik vind echt dat er te makkelijk geoordeeld wordt en dat dat verder ook nog vrij zinloos is.Ik bedoel het als: als TO inziet dat ze tot nu toe niet de handigste keuzes heeft gemaakt en wat de consequenties daarvan zijn, kan ze voortaan misschien leren ándere keuzes te maken. Wat gebeurd is, is gebeurd. En ik ga er van uit dat TO altijd het beste voor haar kinderen wilde. Dan kan juist een scherpe blik van een buitenstaander haar helpen in te zien dat dat, ondanks de goede bedoelingen, niet is gebeurd. Eerder het tegendeel.
Ach nee, Hunniebunnie. Dat schiet toch niet op.
Ten eerste kan TO daar ook niks meer aan veranderen en als er iemand spijt heeft zal ze het vast zelf wel zijn. En ten tweede is dat wel erg makkelijk oordelen. Als ze toen wist wat ze nu weet had het vast anders gedaan. Maar geldt dat niet voor ons allemaal? Ik vind echt dat er te makkelijk geoordeeld wordt en dat dat verder ook nog vrij zinloos is.Ik bedoel het als: als TO inziet dat ze tot nu toe niet de handigste keuzes heeft gemaakt en wat de consequenties daarvan zijn, kan ze voortaan misschien leren ándere keuzes te maken. Wat gebeurd is, is gebeurd. En ik ga er van uit dat TO altijd het beste voor haar kinderen wilde. Dan kan juist een scherpe blik van een buitenstaander haar helpen in te zien dat dat, ondanks de goede bedoelingen, niet is gebeurd. Eerder het tegendeel.
woensdag 2 november 2016 om 15:32
quote:Wikka schreef op 02 november 2016 @ 15:30:
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.Die info heb je ook van die internetsite vol eenzijdige informatie? Lees je ook wel eens de tegenhanger, Dwazevaders.nl? Dat is waar alle zielige vaders zich verzamelen en is al net zo 'objectief' en vol met 'feiten'.
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.Die info heb je ook van die internetsite vol eenzijdige informatie? Lees je ook wel eens de tegenhanger, Dwazevaders.nl? Dat is waar alle zielige vaders zich verzamelen en is al net zo 'objectief' en vol met 'feiten'.
woensdag 2 november 2016 om 15:39
woensdag 2 november 2016 om 15:41
woensdag 2 november 2016 om 15:43
quote:Wikka schreef op 02 november 2016 @ 15:30:
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.
Dit is idd waar. Je kunt de kinderen niet meer beschermen en geen bliksemafleider meer zijn.
Dit heb ik zelf ook gedaan. Het wordt er in eerste instantie ook echt niet beter op als je gaat scheiden. Zelf heb ik ervoor gekozen om me niet teveel te verzetten tegen de omgang( vnl benoemd wat ik te bieden had. Het is nl toch zijn woord tegen het mijne. )Wel gezegd wat mijn zorgen zijn maar er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan)( let op de wet is in 2009 veranderd). Ik praat niet negatief en uiteindelijk blijf je wie je bent scholen en sportclubs trekken nu aan de bel over hem.
Kijk dan ben je niet meer de enige die het roept. De raad wilde dit en nu mogen ze het met hem oplossen.
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.
Dit is idd waar. Je kunt de kinderen niet meer beschermen en geen bliksemafleider meer zijn.
Dit heb ik zelf ook gedaan. Het wordt er in eerste instantie ook echt niet beter op als je gaat scheiden. Zelf heb ik ervoor gekozen om me niet teveel te verzetten tegen de omgang( vnl benoemd wat ik te bieden had. Het is nl toch zijn woord tegen het mijne. )Wel gezegd wat mijn zorgen zijn maar er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan)( let op de wet is in 2009 veranderd). Ik praat niet negatief en uiteindelijk blijf je wie je bent scholen en sportclubs trekken nu aan de bel over hem.
Kijk dan ben je niet meer de enige die het roept. De raad wilde dit en nu mogen ze het met hem oplossen.
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
woensdag 2 november 2016 om 15:45
quote:Frizz schreef op 02 november 2016 @ 15:41:
Overigens geloof ik prima in het bestaan van dit soort vaders en moeders. Die echt hele rare dingen doen en de kinderen ernstig in gevaar brengen. Maar als het zo extreem is (en de kinderen wél goed zitten bij moeder?) maak je mij niet wijs dat er niks aan te doen is.En toch is het zo.
Overigens geloof ik prima in het bestaan van dit soort vaders en moeders. Die echt hele rare dingen doen en de kinderen ernstig in gevaar brengen. Maar als het zo extreem is (en de kinderen wél goed zitten bij moeder?) maak je mij niet wijs dat er niks aan te doen is.En toch is het zo.
woensdag 2 november 2016 om 16:02
quote:Rhae schreef op 02 november 2016 @ 13:22:
[...]
Van iemand die met hangende pootjes terug gaat naar een enge ex verwacht ik weinig meer. Wel bijzonder dat zon man altijd pas na het verwekken der kinderen een narcist is. Daarvoor deed ie nóóit gekke dingen en was het een betrouwbare hardwerkende huisvader die overliep van liefde en zorg en aandacht en empathie.Ik heb een vader zien ontsporen toen er kinderen kwamen. Daarvoor was het een hele lieve man, maar de zorg voor zijn kinderen bleek voor hem veel te zwaar te zijn en dat kwam zijn gedrag niet ten goede. Hij is bij zijn vrouw en kinderen weggegaan, hij kon het niet aan. Niemand had dat van te voren kunnen voorspellen. Ik neem aan dat deze man niet de enige in NL is.
[...]
Van iemand die met hangende pootjes terug gaat naar een enge ex verwacht ik weinig meer. Wel bijzonder dat zon man altijd pas na het verwekken der kinderen een narcist is. Daarvoor deed ie nóóit gekke dingen en was het een betrouwbare hardwerkende huisvader die overliep van liefde en zorg en aandacht en empathie.Ik heb een vader zien ontsporen toen er kinderen kwamen. Daarvoor was het een hele lieve man, maar de zorg voor zijn kinderen bleek voor hem veel te zwaar te zijn en dat kwam zijn gedrag niet ten goede. Hij is bij zijn vrouw en kinderen weggegaan, hij kon het niet aan. Niemand had dat van te voren kunnen voorspellen. Ik neem aan dat deze man niet de enige in NL is.
woensdag 2 november 2016 om 20:38
quote:Niceday76 schreef op 02 november 2016 @ 15:43:
[...]
Dit is idd waar. Je kunt de kinderen niet meer beschermen en geen bliksemafleider meer zijn.
Dit heb ik zelf ook gedaan. Het wordt er in eerste instantie ook echt niet beter op als je gaat scheiden. Zelf heb ik ervoor gekozen om me niet teveel te verzetten tegen de omgang( vnl benoemd wat ik te bieden had. Het is nl toch zijn woord tegen het mijne. )Wel gezegd wat mijn zorgen zijn maar er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan)( let op de wet is in 2009 veranderd). Ik praat niet negatief en uiteindelijk blijf je wie je bent scholen en sportclubs trekken nu aan de bel over hem.
Kijk dan ben je niet meer de enige die het roept. De raad wilde dit en nu mogen ze het met hem oplossen.
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
Je kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen... Really? Is dát hoe je het voor jezelf goedpraat?
Wat een verschrikkelijk topic. Vrouwen die doodsbange kinderen naar geweldadige partners sturen want 'ik heb er nou eenmaal geen invloed op'
Iets zegt me dat dit wel degelijk een karaktertrek is, je rolt écht niet zomaar in een relatie met een narcist. En blijkbaar blijft het slachtoffergedrag ook na de scheiding bestaan, met compleet kapotte kinderen als gevolg.
Excuses voor de harde woorden maar ik word er gewoon misselijk van, hoe deze kinderen moeten opgroeien.
[...]
Dit is idd waar. Je kunt de kinderen niet meer beschermen en geen bliksemafleider meer zijn.
Dit heb ik zelf ook gedaan. Het wordt er in eerste instantie ook echt niet beter op als je gaat scheiden. Zelf heb ik ervoor gekozen om me niet teveel te verzetten tegen de omgang( vnl benoemd wat ik te bieden had. Het is nl toch zijn woord tegen het mijne. )Wel gezegd wat mijn zorgen zijn maar er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan)( let op de wet is in 2009 veranderd). Ik praat niet negatief en uiteindelijk blijf je wie je bent scholen en sportclubs trekken nu aan de bel over hem.
Kijk dan ben je niet meer de enige die het roept. De raad wilde dit en nu mogen ze het met hem oplossen.
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
Je kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen... Really? Is dát hoe je het voor jezelf goedpraat?
Wat een verschrikkelijk topic. Vrouwen die doodsbange kinderen naar geweldadige partners sturen want 'ik heb er nou eenmaal geen invloed op'
Iets zegt me dat dit wel degelijk een karaktertrek is, je rolt écht niet zomaar in een relatie met een narcist. En blijkbaar blijft het slachtoffergedrag ook na de scheiding bestaan, met compleet kapotte kinderen als gevolg.
Excuses voor de harde woorden maar ik word er gewoon misselijk van, hoe deze kinderen moeten opgroeien.
woensdag 2 november 2016 om 21:13
quote:mamaweethetevenniet schreef op 02 november 2016 @ 10:37:
Natuurlijk heb ik al professionele hulp ingeschakeld voor mijn kinderen (in het diepste geheim want vader moet daarvoor toestemming geven maar zal dat zeker niet doen, weet ik ook al uit ervaring, hij wil namelijk geen pottekijkers), maar blijft dat er een structurele oplossing moet komen. Mijn gedachten gaan uit naar een nieuwe rechtsgang, waarbij de kinderen de mogelijkheid krijgen hun verhaal te doen en hun wens te uiten; ze willen zelf kiezen wanneer ze naar papa gaan.
Ik weet dat hun leeftijd daarbij parten kan spelen terwijl zij - zoals zoveel andere kinderen van deze tijd - heel goed weten wat ze willen, zuiver zijn in hun emoties en die ook heel goed onder woorden kunnen brengen.
Is ben dus heel benieuwd of er iemand is die ervaring heeft met het hoorrecht van kinderen op deze leeftijd. Nogmaals dank!
Hiermee werk je alleen maar mee aan het probleem. Ik besef dat je in een heel nare situatie zit, maar stiekem hulp voor je kinderen zoeken is echt niet handig. Ik vraag me ook af wat voor hulp dit is, want een goede hulpverlener werkt hier NIET aan mee, dat is namelijk tegen de wet en in veel gevallen tegen de beroepscode. (uitzondering: (acute) veiligheidszaken, maar dan zit je al bij de rechter/jeugdbescherming/raad/veilig thuis)
Zo veel ouders die zeggen 'ik kan niet anders, want de andere ouder zal geen toestemming geven dus hij/zij zet mij klem.' Dan wordt het probleem nooit opgelost. Een hulpverlener die in zo'n situatie in het belang van de kinderen handelt wil dat beide ouders om tafel gaan. Als één van die ouders het af laat weten dan kan je dat aanvoeren als bewijs als je toch naar de rechter moet. Laat het er zijn, out in the open. Laat het gedrag van de vader van je kinderen voor de ogen van hulpverleners, advocaat, kinderrechter zich afspelen en ga niet voor hem denken en handelen. Dat is niet in het belang van je kinderen. Daarmee ga je namelijk nooit aan een structurele oplossing (nouja 'oplossing' is soms een groot woord, maar in ieder geval een betere situatie voor je kinderen) komen. Dit in het geheim hulp inschakelen voor je kinderen is ook niet gezond voor je kinderen.
Je kinderen kunnen beter hun verhaal doen bij een hulpverlener die getraind is in omgaan met dit soort situaties en niet bij een kinderrechter. Dat is minder belastend voor je kinderen en áls ze bij de kinderrechter uit eindelijk hun verhaal moeten doen is het beter dat zij daarin professioneel begeleid zijn. Ik zou overigens zeer zeker naar de kinderrechter stappen als de zaken zo zijn zoals jij hier omschrijft. Het is een zeer schadelijke situatie voor jouw kinderen en heel verdrietig. Ook erg jammer dat de ervaringen met BJZ zo slecht zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat je vertrouwen in de hulpverlening en het systeem daardoor geschaad is. Belabberd is dat.
Natuurlijk heb ik al professionele hulp ingeschakeld voor mijn kinderen (in het diepste geheim want vader moet daarvoor toestemming geven maar zal dat zeker niet doen, weet ik ook al uit ervaring, hij wil namelijk geen pottekijkers), maar blijft dat er een structurele oplossing moet komen. Mijn gedachten gaan uit naar een nieuwe rechtsgang, waarbij de kinderen de mogelijkheid krijgen hun verhaal te doen en hun wens te uiten; ze willen zelf kiezen wanneer ze naar papa gaan.
Ik weet dat hun leeftijd daarbij parten kan spelen terwijl zij - zoals zoveel andere kinderen van deze tijd - heel goed weten wat ze willen, zuiver zijn in hun emoties en die ook heel goed onder woorden kunnen brengen.
Is ben dus heel benieuwd of er iemand is die ervaring heeft met het hoorrecht van kinderen op deze leeftijd. Nogmaals dank!
Hiermee werk je alleen maar mee aan het probleem. Ik besef dat je in een heel nare situatie zit, maar stiekem hulp voor je kinderen zoeken is echt niet handig. Ik vraag me ook af wat voor hulp dit is, want een goede hulpverlener werkt hier NIET aan mee, dat is namelijk tegen de wet en in veel gevallen tegen de beroepscode. (uitzondering: (acute) veiligheidszaken, maar dan zit je al bij de rechter/jeugdbescherming/raad/veilig thuis)
Zo veel ouders die zeggen 'ik kan niet anders, want de andere ouder zal geen toestemming geven dus hij/zij zet mij klem.' Dan wordt het probleem nooit opgelost. Een hulpverlener die in zo'n situatie in het belang van de kinderen handelt wil dat beide ouders om tafel gaan. Als één van die ouders het af laat weten dan kan je dat aanvoeren als bewijs als je toch naar de rechter moet. Laat het er zijn, out in the open. Laat het gedrag van de vader van je kinderen voor de ogen van hulpverleners, advocaat, kinderrechter zich afspelen en ga niet voor hem denken en handelen. Dat is niet in het belang van je kinderen. Daarmee ga je namelijk nooit aan een structurele oplossing (nouja 'oplossing' is soms een groot woord, maar in ieder geval een betere situatie voor je kinderen) komen. Dit in het geheim hulp inschakelen voor je kinderen is ook niet gezond voor je kinderen.
Je kinderen kunnen beter hun verhaal doen bij een hulpverlener die getraind is in omgaan met dit soort situaties en niet bij een kinderrechter. Dat is minder belastend voor je kinderen en áls ze bij de kinderrechter uit eindelijk hun verhaal moeten doen is het beter dat zij daarin professioneel begeleid zijn. Ik zou overigens zeer zeker naar de kinderrechter stappen als de zaken zo zijn zoals jij hier omschrijft. Het is een zeer schadelijke situatie voor jouw kinderen en heel verdrietig. Ook erg jammer dat de ervaringen met BJZ zo slecht zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat je vertrouwen in de hulpverlening en het systeem daardoor geschaad is. Belabberd is dat.
woensdag 2 november 2016 om 21:18
Overigens, als de zaken zo zijn zoals in je post van 02-11-2016 10.37 had ik allang bij veilig thuis aan de telefoon gehangen. En was ik zeer zeker niet in het geheim een soort van hulp voor je kinderen aan het zoeken. Ik weet dat je het beste voor je kinderen wil, dus zorg dat ze de juiste hulp krijgen en de begeleiding die ze nodig hebben. Als vader dat dwarsboomt is dat zijn probleem, laat het er maar zijn waar iedereen het kan zien. Dan kan er pas iets mee gedaan worden.
woensdag 2 november 2016 om 21:19
quote:Wikka schreef op 02 november 2016 @ 15:30:
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.Je zou je ook kunnen afvragen of de interactie tussen de twee (ex-) echtlieden niet is wat de heftige reacties bij één of beiden oproept. Dat zou zomaar eens kunnen veranderen wanneer die interactie er niet meer is.
Moeders blijven wel vaker bij een gewelddadige ex om de kinderen te beschermen. Als ze gaat scheiden, dan moeten de kinderen namelijk alleen naar die gewelddadige ex en kan moeder ze helemaal niet beschermen.
Ongelooflijk maar waar.Je zou je ook kunnen afvragen of de interactie tussen de twee (ex-) echtlieden niet is wat de heftige reacties bij één of beiden oproept. Dat zou zomaar eens kunnen veranderen wanneer die interactie er niet meer is.
woensdag 2 november 2016 om 21:26
quote:Amand schreef op 02 november 2016 @ 21:19:
[...]
Je zou je ook kunnen afvragen of de interactie tussen de twee (ex-) echtlieden niet is wat de heftige reacties bij één of beiden oproept. Dat zou zomaar eens kunnen veranderen wanneer die interactie er niet meer is.
Dit kan zeer zeker inderdaad. Afgaande op de informatie die TO geeft is dat niet het geval in deze situatie, maar ook wanneer een ouder de andere ouder mishandelt binnen de relatie betekent niet dat hij/zij de kinderen zal mishandelen of niet goed genoeg voor de kinderen kan zorgen met een omgangsregeling als ouders uit elkaar zijn. En uiteraard is mishandeling een extreme situatie, minder extreem zijn ruzies en spanning die kunnen verdwijnen wanneer ouders uit elkaar gaan. Dat iemand lelijk doet tegen een partner betekent niet dat hij/zij het niet goed genoeg kan doen als ouder.
Maar goed, naar informatie gegeven door TO is dit niet zo'n situatie.
[...]
Je zou je ook kunnen afvragen of de interactie tussen de twee (ex-) echtlieden niet is wat de heftige reacties bij één of beiden oproept. Dat zou zomaar eens kunnen veranderen wanneer die interactie er niet meer is.
Dit kan zeer zeker inderdaad. Afgaande op de informatie die TO geeft is dat niet het geval in deze situatie, maar ook wanneer een ouder de andere ouder mishandelt binnen de relatie betekent niet dat hij/zij de kinderen zal mishandelen of niet goed genoeg voor de kinderen kan zorgen met een omgangsregeling als ouders uit elkaar zijn. En uiteraard is mishandeling een extreme situatie, minder extreem zijn ruzies en spanning die kunnen verdwijnen wanneer ouders uit elkaar gaan. Dat iemand lelijk doet tegen een partner betekent niet dat hij/zij het niet goed genoeg kan doen als ouder.
Maar goed, naar informatie gegeven door TO is dit niet zo'n situatie.
woensdag 2 november 2016 om 22:22
TO, het meest zinvolle dat ik kan bedenken om te doen is steeds als het geweld zich voordoet de politie er bij te halen, aangifte doen en een dossier opbouwen.
En verder staat er op de website van Bezorgde Moeders een reactie waar je misschien wat aan zou kunnen hebben. Omdat de site zo onoverzichtelijk is en de reacties heel verschillend van aard zijn, zet ik hier een kopie neer:
http://bezorgdemoeders.nl ... kbjzrvdkbrechtszaken.html
":: winx :: zondag 6 mei 2012 :: 16:02
Er is soms wel een oplossing, maar hij is niet gemakkelijk en je loopt een groot risico dat het tegen je werkt. Daarnaast vergroot je het conflict misschien onnodig en worden je volgende stappen wellicht moeilijker. Dit is dus niet voor iedereen weggelegd en vereist een ijzersterke discipline. Je mag namelijk niet als ruziemaker overkomen en moet te allen tijde rustig en beheerst blijven. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in dit soort situaties.
Ik heb hiervoor dan ook mijn kinderen helemaal los moeten laten, dat was een groot verlies in mijn hart. Maar het was de enige mogelijkheid om ze te beschermen. Ik heb heel hoog gegokt en dit al vaker gewonnen, maar het had ieder keer ook anders kunnen lopen. Dus bezint eer ge begint!
Ex kwam aan deur voor omgangsregeling. Gedreig, geschreeuw, getier, oneindig lang aan de zeer luide bel hangen en onnodig getrap tegen de glazen voordeur, geram op de ramen. De kinderen zijn bang en rennen naar boven.
De week ervoor zijn de, nog zeer jonge, kinderen, zonder opgaaf van reden onverwacht vroeg teruggebracht en moederziel alleen door de ex voor de woning op straat achtergelaten. Dat was zogezegd mijn schuld, had ik er maar moeten zijn.
Huh? Hoezo? Ik vermoed dat dit zijn idee van straf is voor mij omdat ik niet thuis was en het lef had gehad om tijdens de omgang van de vrije tijd gebruik te maken en dan ook nog eens niet binnen de door hem geëiste 5 minuten terug kon zijn.
Ik heb hierop de omgang, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, tijdelijk opgeschort, schriftelijk, via de advocaat. Dus toen hij daar te keer ging wist hij al dat hij ze niet mee ging krijgen en gedroeg zich er alvast naar. En toen kwam de politie erbij: "U moet de kinderen toch echt aan hem meegeven." Mijn simpel antwoord was: "Dat is goed. Bij deze krijgt u de verantwoording voor het geval er iets mis gaat tijdens de omgang, en mag u ze op eigen titel aan hem overdragen". De agent tot voor enige ogenblikken nog streng en vol vertrouwen, kijkt me nu ineens helemaal verbijsterd aan en stamelt: "Maar die verantwoording kan _ik_ toch niet nemen. Mevrouw dat is toch echt _uw_ verantwoording."
In gedachten was ik de man zeer dankbaar voor deze opening. En dus heb ik de situatie even voor de goede man verduidelijk met "Na vorige week en gezien het momentele gedrag, kan ik, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, die verantwoording niet op me nemen. De wetgever heeft mij, denk ik, belast met de zorg voor en de veiligheid en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn kinderen. Een overdracht is, volgens mij, op dit moment niet bevorderlijk voor de veiligheid en de gezondheid van de kinderen. Maar u mag, in uw functie als gezagsdrager van de overheid, deze overdracht, van mij, graag op eigen titel uitvoeren als _u_ denkt dat het veilig en verantwoord is."
Ik had dan ook al een documentje voorbereid in die richting. "Graag hier even een handtekening plaatsen, dan mag u uitvoeren wat u mij, tegen mijn inschatting en tegen mijn advies in, in deze situatie wilt opleggen." En toen gebeurde er iets. In zo'n geval vinden al deze ijverige dienst- en zorgverleners het ineens niet meer zo verantwoord en vanzelfsprekend om dit soort zaken ten uitvoer te brengen en blijken er ineens hele handige sluiproutes, achterdeurtjes en mogelijkheden te bestaan om het maar even zo te laten.
Ik heb in de loop der tijd dan ook gemerkt dat als mensen op persoonlijke titel worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid die ze als medewerker, namens een bepaalde organisatie, dragen voor hun eigen acties, en ze zich niet meer (heel handig) kunnen verschuilen achter hun organisatie, zo'n verhaal ineens heel anders kan lopen.
Mijn opstelling is inmiddels dan ook ietwat anders geworden. Als ik het niet verantwoord vind en denk dat mijn kind schade oploopt door de beslissing die iemand namens de organisatie waar hij voor werkt aan mij wenst op te leggen voor uitvoering, dan wordt diegene, door mij, hierop schriftelijk gewezen en persoonlijk aansprakelijk gesteld voor de gevolgen ervan. Met kopie aan mijn advocaat. Graag het schriftelijk stuk voor akkoord ondertekenen en retourneren aan mij. Met uw handtekening verklaart u zich namens uw organisatie volledig aansprakelijk voor eventuele nadelige gevolgen van uw handeling/beslissing/opdracht aan mij.
Nodeloos te zeggen, dat ik nog geen enkel ondertekend document heb ontvangen en er telkens dit weer eens aan de orde was er allemaal 'tijdelijke' oplossingen zijn bedacht om er omheen te werken. Men is dan toch niet echt zo happig om risico's te nemen op persoonlijke titel. Dat doet men bij de overheid blijkbaar veel liever gewoon namens of zelfs voor mij en altijd op kosten van mijn kinderen.
Ik heb dan ook via een harde leerschool vastgesteld dat ik dat niet altijd hoeft te accepteren. Al waren het steeds hele moeilijke beslissingen, waarvoor ik vooraf altijd goed had gewikt en gewogen en met instanties en mensen, die er _wel_ voor ons welzijn zijn, had overlegd. En ook had ik vooraf al besloten, dat ik de consequenties behorende bij zo een beslissingen zonder gemopper zou aanvaarden. En ik ben niet ontevreden over het resultaat."
En verder staat er op de website van Bezorgde Moeders een reactie waar je misschien wat aan zou kunnen hebben. Omdat de site zo onoverzichtelijk is en de reacties heel verschillend van aard zijn, zet ik hier een kopie neer:
http://bezorgdemoeders.nl ... kbjzrvdkbrechtszaken.html
":: winx :: zondag 6 mei 2012 :: 16:02
Er is soms wel een oplossing, maar hij is niet gemakkelijk en je loopt een groot risico dat het tegen je werkt. Daarnaast vergroot je het conflict misschien onnodig en worden je volgende stappen wellicht moeilijker. Dit is dus niet voor iedereen weggelegd en vereist een ijzersterke discipline. Je mag namelijk niet als ruziemaker overkomen en moet te allen tijde rustig en beheerst blijven. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in dit soort situaties.
Ik heb hiervoor dan ook mijn kinderen helemaal los moeten laten, dat was een groot verlies in mijn hart. Maar het was de enige mogelijkheid om ze te beschermen. Ik heb heel hoog gegokt en dit al vaker gewonnen, maar het had ieder keer ook anders kunnen lopen. Dus bezint eer ge begint!
Ex kwam aan deur voor omgangsregeling. Gedreig, geschreeuw, getier, oneindig lang aan de zeer luide bel hangen en onnodig getrap tegen de glazen voordeur, geram op de ramen. De kinderen zijn bang en rennen naar boven.
De week ervoor zijn de, nog zeer jonge, kinderen, zonder opgaaf van reden onverwacht vroeg teruggebracht en moederziel alleen door de ex voor de woning op straat achtergelaten. Dat was zogezegd mijn schuld, had ik er maar moeten zijn.
Huh? Hoezo? Ik vermoed dat dit zijn idee van straf is voor mij omdat ik niet thuis was en het lef had gehad om tijdens de omgang van de vrije tijd gebruik te maken en dan ook nog eens niet binnen de door hem geëiste 5 minuten terug kon zijn.
Ik heb hierop de omgang, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, tijdelijk opgeschort, schriftelijk, via de advocaat. Dus toen hij daar te keer ging wist hij al dat hij ze niet mee ging krijgen en gedroeg zich er alvast naar. En toen kwam de politie erbij: "U moet de kinderen toch echt aan hem meegeven." Mijn simpel antwoord was: "Dat is goed. Bij deze krijgt u de verantwoording voor het geval er iets mis gaat tijdens de omgang, en mag u ze op eigen titel aan hem overdragen". De agent tot voor enige ogenblikken nog streng en vol vertrouwen, kijkt me nu ineens helemaal verbijsterd aan en stamelt: "Maar die verantwoording kan _ik_ toch niet nemen. Mevrouw dat is toch echt _uw_ verantwoording."
In gedachten was ik de man zeer dankbaar voor deze opening. En dus heb ik de situatie even voor de goede man verduidelijk met "Na vorige week en gezien het momentele gedrag, kan ik, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, die verantwoording niet op me nemen. De wetgever heeft mij, denk ik, belast met de zorg voor en de veiligheid en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn kinderen. Een overdracht is, volgens mij, op dit moment niet bevorderlijk voor de veiligheid en de gezondheid van de kinderen. Maar u mag, in uw functie als gezagsdrager van de overheid, deze overdracht, van mij, graag op eigen titel uitvoeren als _u_ denkt dat het veilig en verantwoord is."
Ik had dan ook al een documentje voorbereid in die richting. "Graag hier even een handtekening plaatsen, dan mag u uitvoeren wat u mij, tegen mijn inschatting en tegen mijn advies in, in deze situatie wilt opleggen." En toen gebeurde er iets. In zo'n geval vinden al deze ijverige dienst- en zorgverleners het ineens niet meer zo verantwoord en vanzelfsprekend om dit soort zaken ten uitvoer te brengen en blijken er ineens hele handige sluiproutes, achterdeurtjes en mogelijkheden te bestaan om het maar even zo te laten.
Ik heb in de loop der tijd dan ook gemerkt dat als mensen op persoonlijke titel worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid die ze als medewerker, namens een bepaalde organisatie, dragen voor hun eigen acties, en ze zich niet meer (heel handig) kunnen verschuilen achter hun organisatie, zo'n verhaal ineens heel anders kan lopen.
Mijn opstelling is inmiddels dan ook ietwat anders geworden. Als ik het niet verantwoord vind en denk dat mijn kind schade oploopt door de beslissing die iemand namens de organisatie waar hij voor werkt aan mij wenst op te leggen voor uitvoering, dan wordt diegene, door mij, hierop schriftelijk gewezen en persoonlijk aansprakelijk gesteld voor de gevolgen ervan. Met kopie aan mijn advocaat. Graag het schriftelijk stuk voor akkoord ondertekenen en retourneren aan mij. Met uw handtekening verklaart u zich namens uw organisatie volledig aansprakelijk voor eventuele nadelige gevolgen van uw handeling/beslissing/opdracht aan mij.
Nodeloos te zeggen, dat ik nog geen enkel ondertekend document heb ontvangen en er telkens dit weer eens aan de orde was er allemaal 'tijdelijke' oplossingen zijn bedacht om er omheen te werken. Men is dan toch niet echt zo happig om risico's te nemen op persoonlijke titel. Dat doet men bij de overheid blijkbaar veel liever gewoon namens of zelfs voor mij en altijd op kosten van mijn kinderen.
Ik heb dan ook via een harde leerschool vastgesteld dat ik dat niet altijd hoeft te accepteren. Al waren het steeds hele moeilijke beslissingen, waarvoor ik vooraf altijd goed had gewikt en gewogen en met instanties en mensen, die er _wel_ voor ons welzijn zijn, had overlegd. En ook had ik vooraf al besloten, dat ik de consequenties behorende bij zo een beslissingen zonder gemopper zou aanvaarden. En ik ben niet ontevreden over het resultaat."
woensdag 2 november 2016 om 23:59
Het doet er niet toe of jij een borderliner en hij een narcist is. Samen zijn jullie ouders van deze twee kinderen en daar moeten jullie het allebei mee doen. Als de ene ouder schade toebrengt aan de kinderen dan meld je dat bij veilig thuis, laat je de juiste hulpverlening komen waarin beide partijen betrokken worden en kom je er niet uit (of werkt de één niet mee, of blijkt uit de gesprekken met je kinderen dat er zorgelijke signalen zijn voor de ontwikkeling en/of veiligheid van de kinderen) dan kom je toch bij de kinderrechter terecht.
Als de situatie zo 'accuut' is (ik weet niet wat je daarmee bedoelt gezien je het tussen aanhalingstekens zet) dan had je toch allang weer bij veilig thuis/raad/kinderrechter gezeten? Dat snap ik niet aan de huidige situatie. Ik vind het zeer dubieus dat een (jeugd)hulpverlener op deze manier de wet omzeilt en daarmee meewerkt aan dit gezin vol geheimen. Jouw kind krijgt echt wel de hulp die hij nodig heeft, wanneer het om veiligheid gaat gaat dat áltijd voor, maar niet zonder de juiste wegen te bewandelen. Dus dan zou het zijn én hulp verlenen én de gang naar de kinderrechter in gang zetten. En niet alleen in het geheim, tegen de wet, hulp verlenen.
Ik snap echt dat jij je machteloos voelt en dat je het beste voor je kinderen wil. Maar doordat jij jezelf als slachtoffer opstelt van deze 'vreselijke man' laat je je kinderen ook slachtoffer zijn. De keuze aan je kinderen geven om open en eerlijk met papa te praten vind ik niet een verantwoordelijkheid die je bij je kinderen moet leggen. Het is de hulpverlener die gespecialiseerd en getraind is in deze problematiek die met jou én vader om de tafel moet gaan en met jullie als ouders en zijn/haar deskundigheid moet bepalen wat in het belang is van de kinderen en de veiligheid van de kinderen moet bewaken en in het verlengde daarvan passend handelen.
Wat ik zou doen:
Hulpverlener getraind om te werken met deze problematiek + moeder + vader om de tafel.
De vervolgstappen komen dan wel afhankelijk van hoe dit verloopt.
Eén vervolgstap zal sowieso zijn dat die hulpverlener of een collega van hem/haar met de kinderen spreekt, want hun stem is uiteraard belangrijk in dit proces.
Je moet niet dingen doen of laten uit angst voor vader of omdat je 'toch weet hoe hij gaat reageren'. Jij bent verantwoordelijk voor jouw handelen en hij is verantwoordelijk voor zijn handelen.
Je moet meewerken aan de gesprekken en eerlijk zijn.
Je moet luisteren naar wat je kinderen vertellen, maar ze niet sturen en je moet tegen je kinderen zeggen dat jij en papa eraan werken om goed voor ze te zorgen. (Ook al vind jij dat papa hier geen drol in doet). Dit betekent overigens niet dat jij zegt dat papa het goed doet, maar je legt de verantwoordelijkheid daar waar hij hoort, namelijk bij jou en vader.
Het kan zijn dat jullie baat hebben bij dit hulpverleningstraject.
Zo niet zullen er andere maatregelen getroffen moeten worden en de hulpverleners zijn er om dit proces en de veiligheid van de kinderen te bewaken en de juiste stappen te nemen hierin. De hulpverleners zijn er om de kinderen te beschermen, voor het belang van de kinderen op te komen en jullie als ouders aan jullie verantwoordelijkheid naar deze kinderen te houden. Allebei.
De gang naar de kinderrechter kan gelijktijdig met het hulpverleningstraject lopen en als jullie er in de hulpverlening niet uitkomen, komen jullie daar toch wel terecht. En dan zijn je kinderen begeleid in het traject en worden ze ondersteund in het proces van hun verhaal mogen doen bij de kinderrechter.
Wat vindt je huidige hulpverlener dat er eigenlijk moet gebeuren? Want als het goed is weet hij/zij de juiste route te bewandelen en zou je het niet hier op het forum hoeven vragen. Als de situatie zo 'accuut' is, waar blijft de gang naar de kinderrechter? Waar blijft het veiligheidsplan?
Als de situatie zo 'accuut' is (ik weet niet wat je daarmee bedoelt gezien je het tussen aanhalingstekens zet) dan had je toch allang weer bij veilig thuis/raad/kinderrechter gezeten? Dat snap ik niet aan de huidige situatie. Ik vind het zeer dubieus dat een (jeugd)hulpverlener op deze manier de wet omzeilt en daarmee meewerkt aan dit gezin vol geheimen. Jouw kind krijgt echt wel de hulp die hij nodig heeft, wanneer het om veiligheid gaat gaat dat áltijd voor, maar niet zonder de juiste wegen te bewandelen. Dus dan zou het zijn én hulp verlenen én de gang naar de kinderrechter in gang zetten. En niet alleen in het geheim, tegen de wet, hulp verlenen.
Ik snap echt dat jij je machteloos voelt en dat je het beste voor je kinderen wil. Maar doordat jij jezelf als slachtoffer opstelt van deze 'vreselijke man' laat je je kinderen ook slachtoffer zijn. De keuze aan je kinderen geven om open en eerlijk met papa te praten vind ik niet een verantwoordelijkheid die je bij je kinderen moet leggen. Het is de hulpverlener die gespecialiseerd en getraind is in deze problematiek die met jou én vader om de tafel moet gaan en met jullie als ouders en zijn/haar deskundigheid moet bepalen wat in het belang is van de kinderen en de veiligheid van de kinderen moet bewaken en in het verlengde daarvan passend handelen.
Wat ik zou doen:
Hulpverlener getraind om te werken met deze problematiek + moeder + vader om de tafel.
De vervolgstappen komen dan wel afhankelijk van hoe dit verloopt.
Eén vervolgstap zal sowieso zijn dat die hulpverlener of een collega van hem/haar met de kinderen spreekt, want hun stem is uiteraard belangrijk in dit proces.
Je moet niet dingen doen of laten uit angst voor vader of omdat je 'toch weet hoe hij gaat reageren'. Jij bent verantwoordelijk voor jouw handelen en hij is verantwoordelijk voor zijn handelen.
Je moet meewerken aan de gesprekken en eerlijk zijn.
Je moet luisteren naar wat je kinderen vertellen, maar ze niet sturen en je moet tegen je kinderen zeggen dat jij en papa eraan werken om goed voor ze te zorgen. (Ook al vind jij dat papa hier geen drol in doet). Dit betekent overigens niet dat jij zegt dat papa het goed doet, maar je legt de verantwoordelijkheid daar waar hij hoort, namelijk bij jou en vader.
Het kan zijn dat jullie baat hebben bij dit hulpverleningstraject.
Zo niet zullen er andere maatregelen getroffen moeten worden en de hulpverleners zijn er om dit proces en de veiligheid van de kinderen te bewaken en de juiste stappen te nemen hierin. De hulpverleners zijn er om de kinderen te beschermen, voor het belang van de kinderen op te komen en jullie als ouders aan jullie verantwoordelijkheid naar deze kinderen te houden. Allebei.
De gang naar de kinderrechter kan gelijktijdig met het hulpverleningstraject lopen en als jullie er in de hulpverlening niet uitkomen, komen jullie daar toch wel terecht. En dan zijn je kinderen begeleid in het traject en worden ze ondersteund in het proces van hun verhaal mogen doen bij de kinderrechter.
Wat vindt je huidige hulpverlener dat er eigenlijk moet gebeuren? Want als het goed is weet hij/zij de juiste route te bewandelen en zou je het niet hier op het forum hoeven vragen. Als de situatie zo 'accuut' is, waar blijft de gang naar de kinderrechter? Waar blijft het veiligheidsplan?
donderdag 3 november 2016 om 04:55
quote:DeKenau schreef op 02 november 2016 @ 20:38:
[...]
Je kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen... Really? Is dát hoe je het voor jezelf goedpraat?
Wat een verschrikkelijk topic. Vrouwen die doodsbange kinderen naar geweldadige partners sturen want 'ik heb er nou eenmaal geen invloed op'
Iets zegt me dat dit wel degelijk een karaktertrek is, je rolt écht niet zomaar in een relatie met een narcist. En blijkbaar blijft het slachtoffergedrag ook na de scheiding bestaan, met compleet kapotte kinderen als gevolg.
Excuses voor de harde woorden maar ik word er gewoon misselijk van, hoe deze kinderen moeten opgroeien.
Wil jij een beetje dimmen?
Wat denk je dat ik mijn kinderen in elkaar laat slaan? Doe even normaal en vraag als je iets niet duidelijk is. Waar lees jij een slachtofferrol?
[...]
Je kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen... Really? Is dát hoe je het voor jezelf goedpraat?
Wat een verschrikkelijk topic. Vrouwen die doodsbange kinderen naar geweldadige partners sturen want 'ik heb er nou eenmaal geen invloed op'
Iets zegt me dat dit wel degelijk een karaktertrek is, je rolt écht niet zomaar in een relatie met een narcist. En blijkbaar blijft het slachtoffergedrag ook na de scheiding bestaan, met compleet kapotte kinderen als gevolg.
Excuses voor de harde woorden maar ik word er gewoon misselijk van, hoe deze kinderen moeten opgroeien.
Wil jij een beetje dimmen?
Wat denk je dat ik mijn kinderen in elkaar laat slaan? Doe even normaal en vraag als je iets niet duidelijk is. Waar lees jij een slachtofferrol?
donderdag 3 november 2016 om 08:48
Het is jammer dat die kreet steeds terugkomt door hulpverleners "wij doen niet aan waarheidsvinding". Het is een dooddoener geworden, hoewel het wel waar is, want als je tussen twee ruziënde ouders zit die allebei een eigen beleving hebben van de hele zaak (die vaak over jaaaren gaat) kún je nooit weten wat de feitelijke waarheid is. Als ouder 1 zegt 'in het weekend heb jij dit en dit gedaan' en ouder 2 zegt 'nee, dat ging anders en dat kwam omdat jij...' kun je als hulpverlener die er niet bij was nooit weten wat er feitelijk is gebeurd. Als hulpverlener kom je net zo klem te zitten als de kinderen dan, je wordt ingezogen in het systeem. En je gaat die zooi ook niet bij het kind leggen, omdat die ouders niet op volwassen manier met elkaar om kunnen gaan. Je kunt een kind altijd horen, maar dan gaat het om de beleving van het kind en niet dat het kind moet gaan zeggen welke ouder gelijk heeft of niet. Wat belangrijk is is dat beide ouders nu hun verantwoordelijkheid nemen en doen wat nodig is om de kinderen een veilige en stabiele basis te geven. En kappen met dat bekvechten. Dat kun je als hulpverlener beter uitleggen aan ouders middels gesprek en voorbeelden dan die loze zin 'wij doen niet aan waarheidsvinding' uit te kramen. Daar wek je alleen maar weerstand mee op. Tegelijkertijd kun je het als ouder niet op de hulpverlener afschuiven die niet 24/7 aan je vastgeplakt zit.