Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling
donderdag 3 november 2016 om 09:02
quote:Niceday76 schreef op 02 november 2016 @ 15:43:
[...]
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
Wat bedoel je hiermee 'mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen'? Als je kinderen schade oplopen door de situatie bij vader dan schakel je toch hulpverlening in, dan meld je bij veilig thuis, dan gaan jullie toch een traject in samen als ouders? Die trajecten zijn er in allerlei vormen en maten. Als er onderzoek door de raad loopt, dan neem ik aan dat jullie er hulpverlening bij hebben of daar naar toegeleid worden. Als je kinderen schade oplopen bij vader dan hou je ze toch bij jou, schakel je hulpverlening in en kom je uit eindelijk (als de hulp niet helpt) bij de kinderrechter terecht. Je blijft gewoon beiden verantwoordelijk en, nee, je hebt geen invloed op wat vader doet met de kinderen, maar als je zorgen hebt is het wel jouw verantwoordelijkheid om die te blijven aangeven en als het echt niet meer kan je kinderen daar weg te houden. En ja, daar zitten gevolgen aan, want je mag kinderen niet zomaar bij hun ouders weghouden, maarja, je wil ook niet dat je kinderen geschaad worden.
De vader van je kinderen wordt aan zijn verantwoordelijkheid gehouden. Jullie zijn niet meer partners, maar nog steeds ouders. Natuurlijk klopt de raad ook bij hem aan als er signalen komen dat hij schade toebrengt aan de kinderen. Jij hebt inderdaad geen invloed op vader.
Ik snap wel dat je je machteloos voelt, dat is vaak in deze situaties. En het gaat allemaal niet zo simpel en zwart/wit als ik hier opschrijf in de praktijk. En er spelen allemaal emoties mee. Je gaat niet voor niks uit elkaar, maar je moet het toch blijven doen met die andere ouder. En aan de bel blijven trekken als je je zorgen maakt. Niet alleen bij de 'controlerende' instanties, maar ook gewoon bij de uitvoerende hulpverlening, echt die hulp aangaan. Allebei. Dan kan er ook van alles geregistreerd worden als één van de ouders het af laat weten, dan kan er ook veel beter iets aan gedaan worden.
[...]
Mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen. Het is niet anders.Als ze bij mij zijn doe ik mijn uiterste best en bij vader heb ik geen invloed.
Wat bedoel je hiermee 'mijn kinderen moeten leren voor zichzelf op te komen'? Als je kinderen schade oplopen door de situatie bij vader dan schakel je toch hulpverlening in, dan meld je bij veilig thuis, dan gaan jullie toch een traject in samen als ouders? Die trajecten zijn er in allerlei vormen en maten. Als er onderzoek door de raad loopt, dan neem ik aan dat jullie er hulpverlening bij hebben of daar naar toegeleid worden. Als je kinderen schade oplopen bij vader dan hou je ze toch bij jou, schakel je hulpverlening in en kom je uit eindelijk (als de hulp niet helpt) bij de kinderrechter terecht. Je blijft gewoon beiden verantwoordelijk en, nee, je hebt geen invloed op wat vader doet met de kinderen, maar als je zorgen hebt is het wel jouw verantwoordelijkheid om die te blijven aangeven en als het echt niet meer kan je kinderen daar weg te houden. En ja, daar zitten gevolgen aan, want je mag kinderen niet zomaar bij hun ouders weghouden, maarja, je wil ook niet dat je kinderen geschaad worden.
De vader van je kinderen wordt aan zijn verantwoordelijkheid gehouden. Jullie zijn niet meer partners, maar nog steeds ouders. Natuurlijk klopt de raad ook bij hem aan als er signalen komen dat hij schade toebrengt aan de kinderen. Jij hebt inderdaad geen invloed op vader.
Ik snap wel dat je je machteloos voelt, dat is vaak in deze situaties. En het gaat allemaal niet zo simpel en zwart/wit als ik hier opschrijf in de praktijk. En er spelen allemaal emoties mee. Je gaat niet voor niks uit elkaar, maar je moet het toch blijven doen met die andere ouder. En aan de bel blijven trekken als je je zorgen maakt. Niet alleen bij de 'controlerende' instanties, maar ook gewoon bij de uitvoerende hulpverlening, echt die hulp aangaan. Allebei. Dan kan er ook van alles geregistreerd worden als één van de ouders het af laat weten, dan kan er ook veel beter iets aan gedaan worden.
donderdag 3 november 2016 om 10:52
quote:mamaweethetevenniet schreef op 02 november 2016 @ 22:17:
Ze heeft geen enkele optie on ze bij hem weg te houden. Dus im snap wel dat ze in eerste instantie terug ging en zich zelf opofferde.
Omdat ze dan in ieder geval bij de kinderen in de buurt was en vokr ze kon opkomen.
[/quote]
Dank je, sugarmiss, dat was inderdaad precies mijn drijfveer.
Ik herinner me de allereerste keer dat mijn zoon - toen dus 2 bijna 3 - naar zijn vader ging voor een weekend. Die was toen nog een onbekende voor hem (behalve dan de keren dat hij hem als een ‘razende Roeland’ had langs zien komen.) Mijn zoon was overstuur en klampte zich aan mij vast, maar zijn vader rukte hem los en sprak de woorden ‘zo, dit moederskindje zal ik wel eens aanpakken’ en gooide de deur in mijn gezicht dicht. Mijn lieve kind was er vreselijk aan toe bij terugkomst. Na een tijdje, waarin dus de omstandigheden alleen maar verslechterden, heb ik besloten alles van mezelf uit te schakelen en terug te gaan… Nogmaals, een bijzonder stomme beslissing achteraf, maar de kinderen waren zo klein, ik dacht dat het beter was.
In de afgelopen 12 jaar hebben wij trouwens amper anderhalf jaar als gezin samen geleefd.
En van een passieve houding is geen sprake. Hooguit ben ik inmiddels zo bang voor de instanties dat ik het omzichtig moet aanpakken. Zo heb ik eerder zelf de hulp van de kinderbescherming ingeroepen. Ik trof een beleidsmedewerkster die mijn verhaal direct serieus nam, uitgebreid met de kinderen heeft gesproken en daarna zeer gealarmeerd was. Op haar aanraden - ‘dan kunnen wij jou straks beter helpen’ - is er een OTS geadviseerd in de rechtzaal en opgelegd. Hoopvol en open heb ik de (eerste van meerdere) gezinsvoogd thuis ontvangen. Zij heeft, zeggen en schrijven, met mij een kop thee aan de keukentafel gedronken, 15 minuten met allebei de kinderen gesproken (ieder apart op hun eigen kamer) en is weer gegaan. Kort daarna verscheen in een schriftelijk verslag daarover dat ons huis er netjes en verzorgd uitzag, de kinderen bij mij op hun gemak leken en zij zich beiden uitsluitend negatief hadden uitgelaten over vader en aangaven voorlopig even niet meer naar hem toe te willen gaan maar bij mij wilden blijven.
Na het eerste gesprek met vader kwam de gezinsvoogd bij mij informeren of ik een borderliner ben. De bekende tekst van mijn ex, dus ik heb direct gevraagd om een psychologisch onderzoek, van ons beiden! De waarheid moest nu eindelijk maar eens boven komen. Het verbaasde mij niet dat vader dat weigerde dus ik keek hoopvol naar BJZ. Die lieten echter weten dat dit een bekend gegeven is; de man zegt dat de vrouw borderliner is, zij dat hij een narcist is, een onderzoek is moeilijk af te dwingen cq. zij hebben die bevoegd niet en dat was dat, ze schoven het terzijde.
En voor jullie complete beeld (nu toch al mijn shit al hier ligt), mijn historie in een notendop; ik heb als klein meisje mijn vader verloren na een tragisch ongeluk. Mijn moeder kon daarna het leven bijna niet meer aan en lag vooral huilend in bed, ik stond er al vroeg alleen voor. Voordat ik was waar ik nu ben, heb ik een aantal keer zelf een psycholoog opgezocht om dingen een plek te geven en te kunnen groeien, een goede moeder te kunnen zijn. Achteraf verklaard dit alles voor mij een beetje mijn ronduit slechte keuze.
Maar geen enkele keer is bij mij de diagnose ‘borderline’ gesteld, integendeel, het ging (en gaat) eigenlijk heel goed met mij. Ik heb altijd een goede baan gehad en zorg voor mezelf en mijn kinderen. Gelukkig omringd door genoeg lieve vrienden. Zelfstandig, ik krijg van mijn ex enkel een kleine kinderalimentatie. Ook hadden mijn ex en ik een relatietherapeut en daar zijn wij beiden meerdere keren samen, apart en met de kinderen geweest.
De dag voordat ik ben weggegaan bij hem heb ik onze relatietherapeut gebeld. Haar woorden zal ik nooit vergeten, toen ik vertelde over de meest recente situatie thuis. Zij adviseerde mij met zoveel woorden weg te gaan, de kinderen mee te nemen en niet meer terug te komen. Letterlijk zei zij ook ‘het zal zeker heel vuil worden, maar geef niet meer toe!’.
Wat volgde was een ex die zijn oorlog met mij (op geslepen wijze, via de kinderen) kon voortzetten, daarbij BJZ voor zijn karretje wist te spannen (narcisten zijn doorgaans zeer charmante en intelligente mensen, zo ook hij) en we werden door BJZ (met geweld) in het vakje ‘loyaliteitsconflict’ geduwd, ik moest beter mijn best doen om de kinderen te enthousiasmeren.
Het is een bekend gegeven dat BJZ niet aan waarheidsvinding doet en dat hebben ze in dit geval ook nooit gedaan. Je raakt verstrikt in een systeem (valkuil) van talloze gezinsvoogden, weer andere gezinsvoogden die jou en je kinderen nooit eerder hebben gezien maar wel ineens in een rechtzaal opduiken op de momenten dat het erom spant, gedragsdeskundigen die je kind nooit willen zien of spreken maar wel de belangrijkste beslissingen nemen en tal van andere - in mijn ogen incompetente - medewerkers met regels en opvattingen die niet van deze tijd zijn. In de jaren raakte ik verbaasd, verbijsterd, in shock. En mijn kinderen ook. Zij mochten sporadisch hun verhaal doen (eigenlijk weten kinderen namelijk helemaal niet wat ze willen of wat goed voor hun is, is de opvatting) maar als ze dat dan ook eerlijk en duidelijk deden, werd het vervolgens op die manier uitgelegd. Ze begrepen er helemaal niets van, nog steeds niet. Ook al is de OTS opgeheven, de angst zit er goed in bij ons. Toen ik mijn zoon, intens verdrietig, vroeg, wat ik voor hem zou kunnen doen om het beter te maken, antwoordde hij ‘niets, anders halen ze mij weg bij jou’.
Ik heb nu ‘stiekem’ hulp ingeroepen omdat de situatie ‘acuut’ is geworden en ik wilde dat mijn zoon direct de hulp kreeg die hij nodig heeft. Gelukkig vindt hij het heel fijn en doet het hem goed. Ik heb al diverse keren geopperd eens open en eerlijk met papa te praten maar dat willen beiden niet, nog niet. Ze vrezen zijn reactie te zeer.
Mijn idee is om allereerst in gesprek te gaan, met mijn ex, ik en de kinderen. Samen met een onafhankelijke, deskundige, (bij voorkeur voor de kinderen vertrouwde) derde.
Omdat de reactie van mijn ex zich helaas laat raden, moet ik verder denken. En ik weet het even niet. Met name de instanties zijn voor mij de onzekere factor maar misschien is die aanname wel onterecht dit keer. Vandaar deze posts in mijn zoektocht naar de juiste weg..
Nogmaals dank!Ik probeer te begrijpen waarom jouw reactie hierop is: teruggaan, in plaats van 'veilig thuis' of een 'blijf-van-mijn-lijf-huis' bellen. Ik heb het nooit meegemaakt, dus ik realiseer me dat ik niet zomaar kan oordelen. Maar als ik bovenstaande lees..... het is voor mij letterlijk onbegrijpelijk. Dat bedoel ik niet om jou als een slechte moeder neer te zetten, TO, maar het gaat mijn begrip letterlijk te boven.
Ze heeft geen enkele optie on ze bij hem weg te houden. Dus im snap wel dat ze in eerste instantie terug ging en zich zelf opofferde.
Omdat ze dan in ieder geval bij de kinderen in de buurt was en vokr ze kon opkomen.
[/quote]
Dank je, sugarmiss, dat was inderdaad precies mijn drijfveer.
Ik herinner me de allereerste keer dat mijn zoon - toen dus 2 bijna 3 - naar zijn vader ging voor een weekend. Die was toen nog een onbekende voor hem (behalve dan de keren dat hij hem als een ‘razende Roeland’ had langs zien komen.) Mijn zoon was overstuur en klampte zich aan mij vast, maar zijn vader rukte hem los en sprak de woorden ‘zo, dit moederskindje zal ik wel eens aanpakken’ en gooide de deur in mijn gezicht dicht. Mijn lieve kind was er vreselijk aan toe bij terugkomst. Na een tijdje, waarin dus de omstandigheden alleen maar verslechterden, heb ik besloten alles van mezelf uit te schakelen en terug te gaan… Nogmaals, een bijzonder stomme beslissing achteraf, maar de kinderen waren zo klein, ik dacht dat het beter was.
In de afgelopen 12 jaar hebben wij trouwens amper anderhalf jaar als gezin samen geleefd.
En van een passieve houding is geen sprake. Hooguit ben ik inmiddels zo bang voor de instanties dat ik het omzichtig moet aanpakken. Zo heb ik eerder zelf de hulp van de kinderbescherming ingeroepen. Ik trof een beleidsmedewerkster die mijn verhaal direct serieus nam, uitgebreid met de kinderen heeft gesproken en daarna zeer gealarmeerd was. Op haar aanraden - ‘dan kunnen wij jou straks beter helpen’ - is er een OTS geadviseerd in de rechtzaal en opgelegd. Hoopvol en open heb ik de (eerste van meerdere) gezinsvoogd thuis ontvangen. Zij heeft, zeggen en schrijven, met mij een kop thee aan de keukentafel gedronken, 15 minuten met allebei de kinderen gesproken (ieder apart op hun eigen kamer) en is weer gegaan. Kort daarna verscheen in een schriftelijk verslag daarover dat ons huis er netjes en verzorgd uitzag, de kinderen bij mij op hun gemak leken en zij zich beiden uitsluitend negatief hadden uitgelaten over vader en aangaven voorlopig even niet meer naar hem toe te willen gaan maar bij mij wilden blijven.
Na het eerste gesprek met vader kwam de gezinsvoogd bij mij informeren of ik een borderliner ben. De bekende tekst van mijn ex, dus ik heb direct gevraagd om een psychologisch onderzoek, van ons beiden! De waarheid moest nu eindelijk maar eens boven komen. Het verbaasde mij niet dat vader dat weigerde dus ik keek hoopvol naar BJZ. Die lieten echter weten dat dit een bekend gegeven is; de man zegt dat de vrouw borderliner is, zij dat hij een narcist is, een onderzoek is moeilijk af te dwingen cq. zij hebben die bevoegd niet en dat was dat, ze schoven het terzijde.
En voor jullie complete beeld (nu toch al mijn shit al hier ligt), mijn historie in een notendop; ik heb als klein meisje mijn vader verloren na een tragisch ongeluk. Mijn moeder kon daarna het leven bijna niet meer aan en lag vooral huilend in bed, ik stond er al vroeg alleen voor. Voordat ik was waar ik nu ben, heb ik een aantal keer zelf een psycholoog opgezocht om dingen een plek te geven en te kunnen groeien, een goede moeder te kunnen zijn. Achteraf verklaard dit alles voor mij een beetje mijn ronduit slechte keuze.
Maar geen enkele keer is bij mij de diagnose ‘borderline’ gesteld, integendeel, het ging (en gaat) eigenlijk heel goed met mij. Ik heb altijd een goede baan gehad en zorg voor mezelf en mijn kinderen. Gelukkig omringd door genoeg lieve vrienden. Zelfstandig, ik krijg van mijn ex enkel een kleine kinderalimentatie. Ook hadden mijn ex en ik een relatietherapeut en daar zijn wij beiden meerdere keren samen, apart en met de kinderen geweest.
De dag voordat ik ben weggegaan bij hem heb ik onze relatietherapeut gebeld. Haar woorden zal ik nooit vergeten, toen ik vertelde over de meest recente situatie thuis. Zij adviseerde mij met zoveel woorden weg te gaan, de kinderen mee te nemen en niet meer terug te komen. Letterlijk zei zij ook ‘het zal zeker heel vuil worden, maar geef niet meer toe!’.
Wat volgde was een ex die zijn oorlog met mij (op geslepen wijze, via de kinderen) kon voortzetten, daarbij BJZ voor zijn karretje wist te spannen (narcisten zijn doorgaans zeer charmante en intelligente mensen, zo ook hij) en we werden door BJZ (met geweld) in het vakje ‘loyaliteitsconflict’ geduwd, ik moest beter mijn best doen om de kinderen te enthousiasmeren.
Het is een bekend gegeven dat BJZ niet aan waarheidsvinding doet en dat hebben ze in dit geval ook nooit gedaan. Je raakt verstrikt in een systeem (valkuil) van talloze gezinsvoogden, weer andere gezinsvoogden die jou en je kinderen nooit eerder hebben gezien maar wel ineens in een rechtzaal opduiken op de momenten dat het erom spant, gedragsdeskundigen die je kind nooit willen zien of spreken maar wel de belangrijkste beslissingen nemen en tal van andere - in mijn ogen incompetente - medewerkers met regels en opvattingen die niet van deze tijd zijn. In de jaren raakte ik verbaasd, verbijsterd, in shock. En mijn kinderen ook. Zij mochten sporadisch hun verhaal doen (eigenlijk weten kinderen namelijk helemaal niet wat ze willen of wat goed voor hun is, is de opvatting) maar als ze dat dan ook eerlijk en duidelijk deden, werd het vervolgens op die manier uitgelegd. Ze begrepen er helemaal niets van, nog steeds niet. Ook al is de OTS opgeheven, de angst zit er goed in bij ons. Toen ik mijn zoon, intens verdrietig, vroeg, wat ik voor hem zou kunnen doen om het beter te maken, antwoordde hij ‘niets, anders halen ze mij weg bij jou’.
Ik heb nu ‘stiekem’ hulp ingeroepen omdat de situatie ‘acuut’ is geworden en ik wilde dat mijn zoon direct de hulp kreeg die hij nodig heeft. Gelukkig vindt hij het heel fijn en doet het hem goed. Ik heb al diverse keren geopperd eens open en eerlijk met papa te praten maar dat willen beiden niet, nog niet. Ze vrezen zijn reactie te zeer.
Mijn idee is om allereerst in gesprek te gaan, met mijn ex, ik en de kinderen. Samen met een onafhankelijke, deskundige, (bij voorkeur voor de kinderen vertrouwde) derde.
Omdat de reactie van mijn ex zich helaas laat raden, moet ik verder denken. En ik weet het even niet. Met name de instanties zijn voor mij de onzekere factor maar misschien is die aanname wel onterecht dit keer. Vandaar deze posts in mijn zoektocht naar de juiste weg..
Nogmaals dank!Ik probeer te begrijpen waarom jouw reactie hierop is: teruggaan, in plaats van 'veilig thuis' of een 'blijf-van-mijn-lijf-huis' bellen. Ik heb het nooit meegemaakt, dus ik realiseer me dat ik niet zomaar kan oordelen. Maar als ik bovenstaande lees..... het is voor mij letterlijk onbegrijpelijk. Dat bedoel ik niet om jou als een slechte moeder neer te zetten, TO, maar het gaat mijn begrip letterlijk te boven.