Kinderen
alle pijlers
Overbezorgd als moeder
zaterdag 17 september 2016 om 23:05
Naar aanleiding van mijn andere topic vraag ik me af wanneer ben je als moeder overbezorgd?
Dit zet me tot denken na, ben ik overbezorgd soms? Het enige wat ik kan bedenken is dat ik mijn kinderen niet alleen op internet laat. Niet op de slaapkamer bijvoorbeeld. Hier mogen ze op internet, maar wel in de huiskamer. Ik heb me trouwens nooit bemoeid met het internet gedrag, ze spelen tot nu toe alleen spelletjes. Maar het geeft wel een gevoel van veiligheid, ik kan altijd een blik werpen op die computer en zien wat ze doen.
Mijn kinderen mogen karten, skiën en alle sporten uitoefenen die gevaarlijk kunnen zijn maar leuk, dus doen. En toch begrijp ik wel dat sommige moeders niet zo denken, misschien te overbezorgd zijn. Ik wil natuurlijk ook niet dat er iets gebeurd.
Dus wanneer ben je als moeder overbezorgd, beschermend of gewoon oplettend?
Dit zet me tot denken na, ben ik overbezorgd soms? Het enige wat ik kan bedenken is dat ik mijn kinderen niet alleen op internet laat. Niet op de slaapkamer bijvoorbeeld. Hier mogen ze op internet, maar wel in de huiskamer. Ik heb me trouwens nooit bemoeid met het internet gedrag, ze spelen tot nu toe alleen spelletjes. Maar het geeft wel een gevoel van veiligheid, ik kan altijd een blik werpen op die computer en zien wat ze doen.
Mijn kinderen mogen karten, skiën en alle sporten uitoefenen die gevaarlijk kunnen zijn maar leuk, dus doen. En toch begrijp ik wel dat sommige moeders niet zo denken, misschien te overbezorgd zijn. Ik wil natuurlijk ook niet dat er iets gebeurd.
Dus wanneer ben je als moeder overbezorgd, beschermend of gewoon oplettend?
maandag 19 september 2016 om 12:13
Ja, hoor ze valt alsnog honderd keer per dag en thuis of in een andere relatief veilige omgeving laat ik haar lekker haar gang gaan. Ze moet juist zelf leren dat ze kan vallen, dat dit pijn doet, hoe ze dit kan vermijden, etc. Helemaal eens. Maar als we in een vreemde omgeving zijn, klimt ze zo een trap op van een paar meter hoog en dan klim ik wel achter haar aan. En sloten vind ik ook niet prettig, net als drukke wegen en bijvoorbeeld honden die ik niet ken, hete barbecues, bosjes waar het volstaat met brandnetels. Het gaat me inderdaad om gevaarlijke/levensbedreigende situaties, maar ook wel om situaties waarbij ze andere mensen stoort. Als er hapjes op een salontafel staan, dan laat ik haar niet alles op de grond gooien.
Kortom, je moet er echt bij blijven bij haar. En ja, sommige mensen zullen dat vast overbezorgd vinden, maar ik weet waartoe ze in staat is, dus ik vind het niet overbezorgd, maar simpelweg nodig. Je stemt je gedrag af op je kind. Ik denk dat iedere ouder dat doet. En ja, dan heb je nog zoiets als je eigen karakter, waardoor de ene gemakkelijker is dan de ander, maar ik weet wel zeker dat bij de meeste zogenaamd overbezorgde ouders, het karakter van het kind de voornaamste rol speelt.
Kortom, je moet er echt bij blijven bij haar. En ja, sommige mensen zullen dat vast overbezorgd vinden, maar ik weet waartoe ze in staat is, dus ik vind het niet overbezorgd, maar simpelweg nodig. Je stemt je gedrag af op je kind. Ik denk dat iedere ouder dat doet. En ja, dan heb je nog zoiets als je eigen karakter, waardoor de ene gemakkelijker is dan de ander, maar ik weet wel zeker dat bij de meeste zogenaamd overbezorgde ouders, het karakter van het kind de voornaamste rol speelt.
maandag 19 september 2016 om 12:24
Inderdaad is het aan de ouders, die weten hoe hun kinderen in elkaar steken. Maar soms kan toch een blik van een buitenstaander je laten zien dat je misschien soms bezorgder bent dan nodig is? Ik bedoel dat in het algemeen hoor, niet per se voor jou alleen. Al zou ik bijv. die brandnetels lekker laten gebeuren. Weet ze dat ook weer
maandag 19 september 2016 om 12:31
quote:Antoon69 schreef op 18 september 2016 @ 00:19:
Ik vind het als vader ook moeilijk om te bepalen wanneer je overbezorgd bent.mijn dochter is nu 11.. Zal blij zijn als ze heelhuids 21 is.Oh jee..ik ben nog steeds soms bezorgd..al zijn ze allang 21 geweest..en nu weer bezorgd om de kleinkinderen...zucht..volgens mij gaat het nooit over..althans bij mij niet.
Ik vind het als vader ook moeilijk om te bepalen wanneer je overbezorgd bent.mijn dochter is nu 11.. Zal blij zijn als ze heelhuids 21 is.Oh jee..ik ben nog steeds soms bezorgd..al zijn ze allang 21 geweest..en nu weer bezorgd om de kleinkinderen...zucht..volgens mij gaat het nooit over..althans bij mij niet.
maandag 19 september 2016 om 12:31
Ja, ach. Ze heeft dan zo'n kort broekje aan, blote benen/voeten in sandalen, dan vind ik het toch wat sneu als ze daarmee in een gigantisch veld brandnetels gaat rondlopen. Ieder zo zijn ding. Ik ben echt altijd heel relaxt geweest, zelfs wel roekeloos toen ik nog geen kinderen had, maar ik laat mijn kind toch niet van een metershoge trap vallen, of in de sloot terechtkomen. Ik vind dat gewoon mijn verantwoordelijkheid als moeder.
maandag 19 september 2016 om 12:46
quote:Hunniebunnie schreef op 19 september 2016 @ 12:24:
Inderdaad is het aan de ouders, die weten hoe hun kinderen in elkaar steken. Maar soms kan toch een blik van een buitenstaander je laten zien dat je misschien soms bezorgder bent dan nodig is? Ik bedoel dat in het algemeen hoor, niet per se voor jou alleen. Al zou ik bijv. die brandnetels lekker laten gebeuren. Weet ze dat ook weer Dat zou ik echt niet doen ze in de brandnetels laten lopen. Waarom zou ik. Kan ik niet echt een relaxte moeder noemen, eerder onverschilllig of haar kind valt of niet of in de de brandnetels loopt. Neuh niet mijn manier. Ook dus met die boom, ik vind het nogal apart dat je het goed van jezelf vindt dat je denkt: vallen ze dan vallen ze....
Inderdaad is het aan de ouders, die weten hoe hun kinderen in elkaar steken. Maar soms kan toch een blik van een buitenstaander je laten zien dat je misschien soms bezorgder bent dan nodig is? Ik bedoel dat in het algemeen hoor, niet per se voor jou alleen. Al zou ik bijv. die brandnetels lekker laten gebeuren. Weet ze dat ook weer Dat zou ik echt niet doen ze in de brandnetels laten lopen. Waarom zou ik. Kan ik niet echt een relaxte moeder noemen, eerder onverschilllig of haar kind valt of niet of in de de brandnetels loopt. Neuh niet mijn manier. Ook dus met die boom, ik vind het nogal apart dat je het goed van jezelf vindt dat je denkt: vallen ze dan vallen ze....
maandag 19 september 2016 om 13:22
Bij de brandnetels heb ik ze als kruipende baby weggehouden, maar al vrij snel heb ik ze zelf laten ondervinden dat brandnetels prikken. Daar ben ik vrij makkelijk in: het doet niet heel erg pijn en het is niet gevaarlijk. Ik moet daarbij zeggen dat mijn kinderen al heel jong wisten dat je van brandnetels af moet blijven. Hetzelfde met bijen: zoon van 2 wou ook een keer een bij iets beter bekijken: hij wist daarna meteen dat je bijen beter niet kan vastpakken (uiteraard had ik hem al vele malen uitgelegd dat bijen steken, maar nu was het echt duidelijk).
Qua bomen klimmen waarschuw ik mijn kinderen en verder vertrouw ik er op dat ze zelf weten hoe ver (hoog) ze kunnen gaan. Ik wil het niet altijd zien overigens (dit gaat dan wel om kinderen van boven de 8 jaar).
Ik houd de kleintjes altijd wel heel goed in de gaten trouwens: als ik ergens ben met de jongste van 3 houd ik hem eigenlijk continu in het oog, wat ook betekent dat ik mijn gesprekspartner niet aankijk tijdens een gesprek. Ik vind dat zelf heel onbeleefd, maar ik ken ook mijn kind en ik weet dat hij binnen 3 seconde weg kan zijn en gek is op gevaarlijke dingen.
Qua bomen klimmen waarschuw ik mijn kinderen en verder vertrouw ik er op dat ze zelf weten hoe ver (hoog) ze kunnen gaan. Ik wil het niet altijd zien overigens (dit gaat dan wel om kinderen van boven de 8 jaar).
Ik houd de kleintjes altijd wel heel goed in de gaten trouwens: als ik ergens ben met de jongste van 3 houd ik hem eigenlijk continu in het oog, wat ook betekent dat ik mijn gesprekspartner niet aankijk tijdens een gesprek. Ik vind dat zelf heel onbeleefd, maar ik ken ook mijn kind en ik weet dat hij binnen 3 seconde weg kan zijn en gek is op gevaarlijke dingen.
maandag 19 september 2016 om 13:52
Ik denk niet dat mijn dochter dat nu al zou leren. De volgende keer zou ze zo weer in de brandnetels springen, niet wetende dat dat branderige gevoel de vorige keer daardoor kwam. Die verbanden leggen ze pas wanneer ze wat ouder zijn, dan kan ik ook wel begrijpen dat je het toelaat, zodat ze het leren, maar een kind van 1? Nee, die heeft daar alleen de verdere dag en avond/nacht last van en dan vind ik het toch mijn taak als moeder om haar daarvoor te behoeden.
Het is zo verschillend per kind. De ene kun je prima zelf alles uit laten zoeken, bij de ander zit je dan dezelfde dag nog in het ziekenhuis. Mijn moeder dacht ook dat ze een fantastische opvoeder was en die wist het ook allemaal zo goed. Totdat mijn broertje werd geboren, toen bleek dat het bij hem toch net even allemaal anders werkte
Het is zo verschillend per kind. De ene kun je prima zelf alles uit laten zoeken, bij de ander zit je dan dezelfde dag nog in het ziekenhuis. Mijn moeder dacht ook dat ze een fantastische opvoeder was en die wist het ook allemaal zo goed. Totdat mijn broertje werd geboren, toen bleek dat het bij hem toch net even allemaal anders werkte
maandag 19 september 2016 om 13:56
quote:hgjb266 schreef op 19 september 2016 @ 12:46:
[...]
Dat zou ik echt niet doen ze in de brandnetels laten lopen. Waarom zou ik. Kan ik niet echt een relaxte moeder noemen, eerder onverschilllig of haar kind valt of niet of in de de brandnetels loopt. Neuh niet mijn manier. Ook dus met die boom, ik vind het nogal apart dat je het goed van jezelf vindt dat je denkt: vallen ze dan vallen ze....Dan verschillen we daarin. Ik heb liever dat mijn kinderen dingen onderzoeken, zich vrij voelen om hoog in een boom te klimmen, zonder dat ik allerlei voorbehouden sta op te noemen. Ik ben zelf als kind de brandnetels in gerold, vanaf de dijk, met alleen een broekje aan. Nee, was echt niet fijn. Ik kreeg een natte handdoek om mijn schouders en een ijsje. En daarna ben ik nooit meer in de brandnetels gevallen. Ik vind het nogal wat om mij onverschillig te noemen, eerlijk gezegd. Maar goed...
[...]
Dat zou ik echt niet doen ze in de brandnetels laten lopen. Waarom zou ik. Kan ik niet echt een relaxte moeder noemen, eerder onverschilllig of haar kind valt of niet of in de de brandnetels loopt. Neuh niet mijn manier. Ook dus met die boom, ik vind het nogal apart dat je het goed van jezelf vindt dat je denkt: vallen ze dan vallen ze....Dan verschillen we daarin. Ik heb liever dat mijn kinderen dingen onderzoeken, zich vrij voelen om hoog in een boom te klimmen, zonder dat ik allerlei voorbehouden sta op te noemen. Ik ben zelf als kind de brandnetels in gerold, vanaf de dijk, met alleen een broekje aan. Nee, was echt niet fijn. Ik kreeg een natte handdoek om mijn schouders en een ijsje. En daarna ben ik nooit meer in de brandnetels gevallen. Ik vind het nogal wat om mij onverschillig te noemen, eerlijk gezegd. Maar goed...
maandag 19 september 2016 om 13:58
quote:anky schreef op 19 september 2016 @ 13:22:
Bij de brandnetels heb ik ze als kruipende baby weggehouden, maar al vrij snel heb ik ze zelf laten ondervinden dat brandnetels prikken. Daar ben ik vrij makkelijk in: het doet niet heel erg pijn en het is niet gevaarlijk. Ik moet daarbij zeggen dat mijn kinderen al heel jong wisten dat je van brandnetels af moet blijven. Hetzelfde met bijen: zoon van 2 wou ook een keer een bij iets beter bekijken: hij wist daarna meteen dat je bijen beter niet kan vastpakken (uiteraard had ik hem al vele malen uitgelegd dat bijen steken, maar nu was het echt duidelijk).
Qua bomen klimmen waarschuw ik mijn kinderen en verder vertrouw ik er op dat ze zelf weten hoe ver (hoog) ze kunnen gaan. Ik wil het niet altijd zien overigens (dit gaat dan wel om kinderen van boven de 8 jaar).
Ik houd de kleintjes altijd wel heel goed in de gaten trouwens: als ik ergens ben met de jongste van 3 houd ik hem eigenlijk continu in het oog, wat ook betekent dat ik mijn gesprekspartner niet aankijk tijdens een gesprek. Ik vind dat zelf heel onbeleefd, maar ik ken ook mijn kind en ik weet dat hij binnen 3 seconde weg kan zijn en gek is op gevaarlijke dingen.Dit dus. Maar blijkbaak maakt ons dat onverschillige ouders
Bij de brandnetels heb ik ze als kruipende baby weggehouden, maar al vrij snel heb ik ze zelf laten ondervinden dat brandnetels prikken. Daar ben ik vrij makkelijk in: het doet niet heel erg pijn en het is niet gevaarlijk. Ik moet daarbij zeggen dat mijn kinderen al heel jong wisten dat je van brandnetels af moet blijven. Hetzelfde met bijen: zoon van 2 wou ook een keer een bij iets beter bekijken: hij wist daarna meteen dat je bijen beter niet kan vastpakken (uiteraard had ik hem al vele malen uitgelegd dat bijen steken, maar nu was het echt duidelijk).
Qua bomen klimmen waarschuw ik mijn kinderen en verder vertrouw ik er op dat ze zelf weten hoe ver (hoog) ze kunnen gaan. Ik wil het niet altijd zien overigens (dit gaat dan wel om kinderen van boven de 8 jaar).
Ik houd de kleintjes altijd wel heel goed in de gaten trouwens: als ik ergens ben met de jongste van 3 houd ik hem eigenlijk continu in het oog, wat ook betekent dat ik mijn gesprekspartner niet aankijk tijdens een gesprek. Ik vind dat zelf heel onbeleefd, maar ik ken ook mijn kind en ik weet dat hij binnen 3 seconde weg kan zijn en gek is op gevaarlijke dingen.Dit dus. Maar blijkbaak maakt ons dat onverschillige ouders
maandag 19 september 2016 om 14:08
quote:valerievaldera schreef op 19 september 2016 @ 14:02:
Ik vind het nogal een verschil of je kind 8 is, of 1.Hangt af van waarover het gaat. Over verkeer, grote hoogtes, echt gevaar dus.... no way dat ik ze dan maar zelf laat aanklooien natuurlijk. Ik zou zelf die brandnetels zo laten. Prima als anderen dat anders zien. Maar ik vind het nogal wat als iemand mij dan maar een onverschillige ouder noemt. Iedereen die mij kent, weet wel beter. Dus iets te snel geoordeeld.
Ik vind het nogal een verschil of je kind 8 is, of 1.Hangt af van waarover het gaat. Over verkeer, grote hoogtes, echt gevaar dus.... no way dat ik ze dan maar zelf laat aanklooien natuurlijk. Ik zou zelf die brandnetels zo laten. Prima als anderen dat anders zien. Maar ik vind het nogal wat als iemand mij dan maar een onverschillige ouder noemt. Iedereen die mij kent, weet wel beter. Dus iets te snel geoordeeld.
maandag 19 september 2016 om 14:38
Tja, ik noem mezelf onderbezorgd. Waarop 'aan lot overlaten' en 'iets om trots op te zijn?!?' als reactie komen.
Terwijl het heel simpel is.
De 'test' om te kijken of je overbezorgd bent is opmerken dat klasgenoten iets al een jaar mogen terwijl jouw kind dat nog niet mag.
Mijn observatie is dat mijn kinderen vaak dingen veel eerder mogen dan andere kinderen. Niet omdat ze me niks kunnen schelen, maar omdat ik tegen sommige dingen kennelijk anders aan kijk dan vele andere mensen.
Terwijl het heel simpel is.
De 'test' om te kijken of je overbezorgd bent is opmerken dat klasgenoten iets al een jaar mogen terwijl jouw kind dat nog niet mag.
Mijn observatie is dat mijn kinderen vaak dingen veel eerder mogen dan andere kinderen. Niet omdat ze me niks kunnen schelen, maar omdat ik tegen sommige dingen kennelijk anders aan kijk dan vele andere mensen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 19 september 2016 om 14:50
Nu zijn mijn kinderen nog te jong om hier echt over mee te kunnen praten maar ik denk dat als een kind goed opgevoed is en bepaalde vaardigheden heeft dat het zich best wel redt. OOK als het een keer verkeerd gaat.
Ik was 10 toen ik met 2 vriendinnetje op shetjes ging rijden in een zeer afgelegen weiland. Onze moeders dachten dat er toezicht aanwezig was maar dat was er helemaal niet. Op een dag viel 1 meisje en duidelijk was dat ze haar arm had gebroken. 1 van ons fietste als een gek naar de eerst bijzijnde boerderij om 112 te bellen en mama natuurlijk. De ander bleef bij het gevallen meisje en zorgde dat ze niet meer bewoog en rustig stil bleef liggen. Dus ja het was toen fout gegaan maar zolang kinderen probleemgericht met dingen om kunnen gaan zie ik geen problemen.
Ik was 10 toen ik met 2 vriendinnetje op shetjes ging rijden in een zeer afgelegen weiland. Onze moeders dachten dat er toezicht aanwezig was maar dat was er helemaal niet. Op een dag viel 1 meisje en duidelijk was dat ze haar arm had gebroken. 1 van ons fietste als een gek naar de eerst bijzijnde boerderij om 112 te bellen en mama natuurlijk. De ander bleef bij het gevallen meisje en zorgde dat ze niet meer bewoog en rustig stil bleef liggen. Dus ja het was toen fout gegaan maar zolang kinderen probleemgericht met dingen om kunnen gaan zie ik geen problemen.
maandag 19 september 2016 om 14:53
En met een jaar of 15/16 uitgaan bijvoorbeeld. Ik ben de jongste van 7 kinderen en mijn beste vriendin is enigskind. Als zij te laat thuis was reed haar moeder gelijk naar de mijne toe die dan standaard zei " als het geld op is en ze krijgen honger en worden moe komen ze wel naar huis toe). Die moeder vond dat ongeïnteresseerd van de mijne maar mijn moeder had dat soort dingen al met 6 andere kinderen meegemaakt, zij niet en had ook geen vertrouwen in haar dochter.
maandag 19 september 2016 om 15:14
De ene puber zou nooit iets doms doen en is ontzettend volwassen en verantwoordelijk op jonge leeftijd, terwijl de andere bijvoorbeeld direct zou meegaan wanneer ze een jongen leuk vindt, of drugs zou proberen wanneer dit haar wordt aangeboden. Het is zo afhankelijk van het kind/de situatie. Ik snap best dat sommige ouders bezorgd zijn om hun puber. Ze hebben daar ook alle reden toe. Ben je dan overbezorgd? Ik vind van niet.
maandag 19 september 2016 om 16:35
quote:emka78 schreef op 18 september 2016 @ 09:07:
[...]
ik twijfel soms, als ik jongere kinderen wel zonder toezicht zie, voel ik me wat mutserig.
Aan de andere kant, als er wel wat gebeurt, vergeef ik het mezelf nooit. Het voelt niet goed. Maar andere ouders doen het wél, dus wellicht ben ik gewoon echt overbezorgd. Een van mijn kinderen is ooit in het water gevallen, kon toen nog niet zwemmen, en misschien heeft mij dat gekleurd en ben ik nu bang, terwijl je ook je kinderen los moet kunnen laten.Er is hier in Nederland in zwembaden over het algemeen wel toezicht, door de badmeester. Ik ga regelmatig met mijn kinderen zwemmen en zie dan vaak kinderfeestjes waarbij de ouders neerstrijken, toezicht houden op de tassen maar niet op de kinderen van het feestje.
[...]
ik twijfel soms, als ik jongere kinderen wel zonder toezicht zie, voel ik me wat mutserig.
Aan de andere kant, als er wel wat gebeurt, vergeef ik het mezelf nooit. Het voelt niet goed. Maar andere ouders doen het wél, dus wellicht ben ik gewoon echt overbezorgd. Een van mijn kinderen is ooit in het water gevallen, kon toen nog niet zwemmen, en misschien heeft mij dat gekleurd en ben ik nu bang, terwijl je ook je kinderen los moet kunnen laten.Er is hier in Nederland in zwembaden over het algemeen wel toezicht, door de badmeester. Ik ga regelmatig met mijn kinderen zwemmen en zie dan vaak kinderfeestjes waarbij de ouders neerstrijken, toezicht houden op de tassen maar niet op de kinderen van het feestje.