Kinderen
alle pijlers
Pleegouder
nou
zaterdag 4 mei 2019 om 11:05
DoesliefEmmadePemma schreef: ↑04-05-2019 10:47Waarom bemoei je je met het leven van je zus? Zij heeft jullie goedkeuring niet nodig.
ik geef mn bek ook maar een douw
zaterdag 4 mei 2019 om 11:05
zaterdag 4 mei 2019 om 11:30
To: als ik jouw OP lees, komt het op mij over dat je graag wil weten hoe het is om pleegouder te zijn, en hoe dat is voor de omgeving van de pleegouders.
Ik zit in het (hele begin van het) traject om pleegouder te worden. Ons werd al geadviseerd om het te bespreken met onze dierbaren (ouders, beste vrienden), omdat de omgeving andere vragen hebben en andere beren op de weg zien dan wij.
Misschien is het een idee om een keer naar een informatieavond van de pleegzorgorganisatie te gaan. Samen met je zus, zodat je daarna samen kan bespreken het hoe en wat.
Mijn ervaring tot nu toe is dat Pleegzorg ook goed kijkt naar wat de eventuele pleegouders aankunnen. Er wordt gekeken naar waarom je pleegouder wil worden, wat jouw achtergrond is, en wat je van een pleegkind verwacht. Als je net een traumatische en/of levensveranderende ervaring hebt gehad, zoals verandering van werk, verhuizing, de dag dat je hoort dat je zelf geen kinderen kan krijgen, dan krijg je (wij iig) een x aantal maanden om ff op adem te komen. Daarna ga je weer verder in het traject.
Mijn familie staat hier bijna allemaal achter. 1 iemand vindt het eng en massogistisch “omdat we onszelf zoveel pijn doen, wat het zijn altijd Terror kindjes en daarna gaan ze weer weg.” Dit zijn niet mijn woorden!!
Ik zie pleegzorg als een kans om een kind een veilige haven te bieden. En dat zal niet makkelijk zijn, en ik zal echt verdrietig zijn als het kind weer terug naar de ouders gaat. Maar tegelijkertijd zal ik dan heel blij zijn dat we het mogelijk hebben gemaakt dat het kindje weer een nieuwe start kan maken met de biologische ouders.
Ik zit in het (hele begin van het) traject om pleegouder te worden. Ons werd al geadviseerd om het te bespreken met onze dierbaren (ouders, beste vrienden), omdat de omgeving andere vragen hebben en andere beren op de weg zien dan wij.
Misschien is het een idee om een keer naar een informatieavond van de pleegzorgorganisatie te gaan. Samen met je zus, zodat je daarna samen kan bespreken het hoe en wat.
Mijn ervaring tot nu toe is dat Pleegzorg ook goed kijkt naar wat de eventuele pleegouders aankunnen. Er wordt gekeken naar waarom je pleegouder wil worden, wat jouw achtergrond is, en wat je van een pleegkind verwacht. Als je net een traumatische en/of levensveranderende ervaring hebt gehad, zoals verandering van werk, verhuizing, de dag dat je hoort dat je zelf geen kinderen kan krijgen, dan krijg je (wij iig) een x aantal maanden om ff op adem te komen. Daarna ga je weer verder in het traject.
Mijn familie staat hier bijna allemaal achter. 1 iemand vindt het eng en massogistisch “omdat we onszelf zoveel pijn doen, wat het zijn altijd Terror kindjes en daarna gaan ze weer weg.” Dit zijn niet mijn woorden!!
Ik zie pleegzorg als een kans om een kind een veilige haven te bieden. En dat zal niet makkelijk zijn, en ik zal echt verdrietig zijn als het kind weer terug naar de ouders gaat. Maar tegelijkertijd zal ik dan heel blij zijn dat we het mogelijk hebben gemaakt dat het kindje weer een nieuwe start kan maken met de biologische ouders.
Adem in, adem uit, en herhaal indien nodig 
zaterdag 4 mei 2019 om 11:54
Ik denk dat je die documentaire zou moeten kijken van dat meisje met ‘probleemgedrag’ voor wie er steeds geen pleeggezin was. Als je ook zo’n meisje een liefdevol thuis kunt geven, kun je er met een gerust hart aan beginnen. Een baby of peuter kan iedereen wel opvangen, maar juist kinderen boven de 12 hebben vaak heel hard een stabiel pleeggezin nodig.
Ik denk dat je zo’n pittig kind alleen maar aan kunt als je met zijn tweeën bent en geen eigen kinderen hebt, anders gaat je gezin eraan ten onder.
Ik denk dat je zo’n pittig kind alleen maar aan kunt als je met zijn tweeën bent en geen eigen kinderen hebt, anders gaat je gezin eraan ten onder.
zaterdag 4 mei 2019 om 12:29
Ik ken een meid die pleegmoeder is van twee meisjes. Ze wonen al van jongs af aan bij haar. Na een bepaalde leeftijd wordt het een stuk moeilijker plaatsen en aarden (niet dat het niet mogelijk is).
De 'dochtertjes' van deze vrouw zij goed geaard bij haar en zeer gelukkig.
Ze krijgen bepaalde toeslagen voor de kinderen. Het fijne weet ik daar niet vanaf.
Het is een leuk gezin...
De 'dochtertjes' van deze vrouw zij goed geaard bij haar en zeer gelukkig.
Ze krijgen bepaalde toeslagen voor de kinderen. Het fijne weet ik daar niet vanaf.
Het is een leuk gezin...
zaterdag 4 mei 2019 om 15:07
Dat meisje van `De besloten groep` ?MinkeDeWit schreef: ↑04-05-2019 11:54Ik denk dat je die documentaire zou moeten kijken van dat meisje met ‘probleemgedrag’ voor wie er steeds geen pleeggezin was. Als je ook zo’n meisje een liefdevol thuis kunt geven, kun je er met een gerust hart aan beginnen. Een baby of peuter kan iedereen wel opvangen, maar juist kinderen boven de 12 hebben vaak heel hard een stabiel pleeggezin nodig.
Ik denk dat je zo’n pittig kind alleen maar aan kunt als je met zijn tweeën bent en geen eigen kinderen hebt, anders gaat je gezin eraan ten onder.
zaterdag 4 mei 2019 om 17:04
Mijn schoonmoeder heeft een paar jaar een pleegdochter gehad maar dit is helaas recent misgegaan.
Dit meisje was een jonge tiener toen ze drie jaar geleden bij mijn schoonmoeder kwam, haar moeder is drug verslaafd en haar vader helaas overleden. Na al bij verschillende pleeggezinnen te zijn geweest kwam ze bij mijn schoonmoeder terecht omdat zij haar vader goed kon (jeugd vriend) en haar heel graag de stabiliteit wou geven die ze na het overlijden van haar vader niet meer had gehad.
Het eerste jaar ging heel goed maar daarna werd het steeds moeilijker, grote gedragsproblemen en een tiener die je niet alleen kon/mocht laten.
Mijn schoonmoeder vind het verschrikkelijk dat ze nu recent weg is en het gevoel van falen zal nog lang duren maar ze had geen grip meer op de tiener, ruzies liepen uit de hand en het was geen warm en veilig thuis meer.
Dit meisje was een jonge tiener toen ze drie jaar geleden bij mijn schoonmoeder kwam, haar moeder is drug verslaafd en haar vader helaas overleden. Na al bij verschillende pleeggezinnen te zijn geweest kwam ze bij mijn schoonmoeder terecht omdat zij haar vader goed kon (jeugd vriend) en haar heel graag de stabiliteit wou geven die ze na het overlijden van haar vader niet meer had gehad.
Het eerste jaar ging heel goed maar daarna werd het steeds moeilijker, grote gedragsproblemen en een tiener die je niet alleen kon/mocht laten.
Mijn schoonmoeder vind het verschrikkelijk dat ze nu recent weg is en het gevoel van falen zal nog lang duren maar ze had geen grip meer op de tiener, ruzies liepen uit de hand en het was geen warm en veilig thuis meer.
zaterdag 4 mei 2019 om 17:10
Hou eens op met je negatieve berichten. Waar is dat precies voor nodig?
TO: goed dat je hier ervaringen vraagt, maar misschien kan je zusje beter terecht bij een soort verenigingen van pleegouders. Zit er zoiets niet op Facebook?
zaterdag 4 mei 2019 om 17:19
Veel lijkt mij af te hangen wat de leeftijd van de kinderen is én de achtergrond.
De meeste pubers hebben vaak een héél zware rugzak. En veel te veel gezien.
Een 1- of 2-jarige in langdurige plaatsing kan een hele tijd goed gaan.
Tot er soms tijdens de puberteit bepaalde genen of problemen opduiken.
Veel hangt daarnaast af of je het combineert met "eigen" kinderen. En hoe vaak er contact is tussen pleegkind en bio-ouder(s).
En vergeet ook niet de rol van de pleegzorg-organisatie.
Plus daarnaast dat zo'n plaatsing altijd maar tijdelijk is.
Het kan zijn dat zo'n plaatsing voor 18 jaar is. Maar voor 't zelfde geld zeggen ze "morgen" dat kind wordt opgehaald en terug naar ouder(s) moet.
Waarbij je soms op voorhand al weet dat het nauwelijks gaat werken, maar je weinig tot niets te zeggen hebt. En waarbij het dus soms effectief na een tijd weer verkeerd loopt ... Probeer dan zo'n kind wéér maar es op te lappen nadien.
In sommige gevallen valt het mee en is het positief.
In andere gevallen valt het - vooral helaas voor het kind - tegen.
De meeste pubers hebben vaak een héél zware rugzak. En veel te veel gezien.
Een 1- of 2-jarige in langdurige plaatsing kan een hele tijd goed gaan.
Tot er soms tijdens de puberteit bepaalde genen of problemen opduiken.
Veel hangt daarnaast af of je het combineert met "eigen" kinderen. En hoe vaak er contact is tussen pleegkind en bio-ouder(s).
En vergeet ook niet de rol van de pleegzorg-organisatie.
Plus daarnaast dat zo'n plaatsing altijd maar tijdelijk is.
Het kan zijn dat zo'n plaatsing voor 18 jaar is. Maar voor 't zelfde geld zeggen ze "morgen" dat kind wordt opgehaald en terug naar ouder(s) moet.
Waarbij je soms op voorhand al weet dat het nauwelijks gaat werken, maar je weinig tot niets te zeggen hebt. En waarbij het dus soms effectief na een tijd weer verkeerd loopt ... Probeer dan zo'n kind wéér maar es op te lappen nadien.
In sommige gevallen valt het mee en is het positief.
In andere gevallen valt het - vooral helaas voor het kind - tegen.