Kinderen
alle pijlers
Selectief mutisme
maandag 18 maart 2019 om 10:16
Goedemorgen dames,
Mijn zoon van 3 wordt tweetalig opgevoed. Al tijden kan hij woorden als auto, papa/mama en koek op uitstekend gebruiken
Wel blijft zijn taalontwikkeling wat steken, wat op zich niet vreemd is bij tweetaligheid. Om die reden zijn we via cb bij logopediste gekomen, waar we wekelijks heengaan. Daar is het ook duidelijk geworden dat hij alles begrijpt, Nederlands zijn eerste taal aan het worden is, en hij leert daar steeds wat klanken en woorden erbij.
Tot zover prima en heb ik geen zorgen over zijn taalontwikkeling.
Wel is het sinds we naar logopedie gaan dat hij niet meer probeert te spreken in sociale situaties. Dus op de peuterspeelzaal zegt hij niets meer, maar maakt alles duidelijk door middel van mimiek of aanwijzing.
Ook als hij bij relatief onbekenden komt gebeurt dit. Ook bij logopedie.
Thuis daarin tegen kletst hij (een combinatie van Nederlands, zijn vaders taal en zn eigen taal) de oren van mn kop.
De mimiek begint steeds sterker te worden in sociale situaties.
Nu kwam de logopediste met de opmerking dat ze aan selectief mutisme moest denken, en als ik hier over wat lees, lijkt het erg op wat mijn zoon tentoon stelt.
Mijn vraag aan jullie eigenlijk; iemand die dit herkent? En tips hoe wij hem kunnen helpen om taal te gaan gebruiken?
Of dit nu selectief mutisme is of niet, zou het voor hem ook fijn vinden dat hij zich beter kan uitdrukken.
Misschien past dit topic beter op psyche, geen idee eigenlijk
Mijn zoon van 3 wordt tweetalig opgevoed. Al tijden kan hij woorden als auto, papa/mama en koek op uitstekend gebruiken
Wel blijft zijn taalontwikkeling wat steken, wat op zich niet vreemd is bij tweetaligheid. Om die reden zijn we via cb bij logopediste gekomen, waar we wekelijks heengaan. Daar is het ook duidelijk geworden dat hij alles begrijpt, Nederlands zijn eerste taal aan het worden is, en hij leert daar steeds wat klanken en woorden erbij.
Tot zover prima en heb ik geen zorgen over zijn taalontwikkeling.
Wel is het sinds we naar logopedie gaan dat hij niet meer probeert te spreken in sociale situaties. Dus op de peuterspeelzaal zegt hij niets meer, maar maakt alles duidelijk door middel van mimiek of aanwijzing.
Ook als hij bij relatief onbekenden komt gebeurt dit. Ook bij logopedie.
Thuis daarin tegen kletst hij (een combinatie van Nederlands, zijn vaders taal en zn eigen taal) de oren van mn kop.
De mimiek begint steeds sterker te worden in sociale situaties.
Nu kwam de logopediste met de opmerking dat ze aan selectief mutisme moest denken, en als ik hier over wat lees, lijkt het erg op wat mijn zoon tentoon stelt.
Mijn vraag aan jullie eigenlijk; iemand die dit herkent? En tips hoe wij hem kunnen helpen om taal te gaan gebruiken?
Of dit nu selectief mutisme is of niet, zou het voor hem ook fijn vinden dat hij zich beter kan uitdrukken.
Misschien past dit topic beter op psyche, geen idee eigenlijk
maandag 18 maart 2019 om 10:27
Mijn dochter is niet twee talig opgevoed en heeft een diagnose van selectief mutisme. Ze heeft moeite met spreken in bepaalde situaties. Op dit moment spreekt ze wel tegen haar juffen gewoon. En thuis is ze sowieso een spraakwaterval.
Ze probeert ook heel erg te sturen in andere situaties, dat het op haar manier gaat en ze er controle over heeft. Volgens de othopedagoge is dat ook wel heel typerend bij een kind met sm.
Vroeger was ze ook onwennig bij grootouders (zag ze niet zo vaak), daar is ze vanzelf over heen gekomen. Ook op kinderdagverblijf en later op bso kwam er weinig uit haar mond. Inmiddels, als je haar de tijd geeft en haar niet dwingt, komt het beetje bij beetje wel.
Ze heeft de diagnose via UMC Utrecht gekregen, daar zijn een aantal mensen ook gespecialiseerd. Ze hebben ons doorverwezen naar een orthopedagoge die op de school zelf komt om met onze dochter aan de slag te gaan. Wij gebruiken de methode "Spreekt voor zich" (spreektvoorzich.nl ). Ze weet wat dapper denken en donder denken is, en ze wordt uitgedaagd (zonder haar om te duwen) om dingen te doen die ze weliswaar spannend vindt, maar die ze dan vaak wel doet. Ook de juffen worden erbij betrokken en verzinnen vaak wel uitdagende opdrachtjes die nog behapbaar zijn voor haar maar waar ze wel van leert.
Ook leert ze zaken als dat "ik weet het niet" ook gwoon een prima antwoord is om te geven. Of "ik moet daar nog even over nadenken". Ze is ook heel perfectionistisch.
Mijn dochter is non-verbaal vaak wel in staat om te communiceren, alleen verbaal is het moeilijker. Ze heeft al wel heel veel vooruitgang geboekt.
Selectief Mutisme komt ook wel vaker voor bij kinderen die tweetalig opgevoed worden. Ik zou bij de huisarts eens een doorverwijzing vragen naar een plek waar ze bekend zijn met sm en je zoon dan te laten testen.
En ja, psyche is wel een passende plek, het is een angststoornis
.
Vaak ook wel gezien als een kind wat extreem verlegen is (maar dat is het dan dus niet).
Ze probeert ook heel erg te sturen in andere situaties, dat het op haar manier gaat en ze er controle over heeft. Volgens de othopedagoge is dat ook wel heel typerend bij een kind met sm.
Vroeger was ze ook onwennig bij grootouders (zag ze niet zo vaak), daar is ze vanzelf over heen gekomen. Ook op kinderdagverblijf en later op bso kwam er weinig uit haar mond. Inmiddels, als je haar de tijd geeft en haar niet dwingt, komt het beetje bij beetje wel.
Ze heeft de diagnose via UMC Utrecht gekregen, daar zijn een aantal mensen ook gespecialiseerd. Ze hebben ons doorverwezen naar een orthopedagoge die op de school zelf komt om met onze dochter aan de slag te gaan. Wij gebruiken de methode "Spreekt voor zich" (spreektvoorzich.nl ). Ze weet wat dapper denken en donder denken is, en ze wordt uitgedaagd (zonder haar om te duwen) om dingen te doen die ze weliswaar spannend vindt, maar die ze dan vaak wel doet. Ook de juffen worden erbij betrokken en verzinnen vaak wel uitdagende opdrachtjes die nog behapbaar zijn voor haar maar waar ze wel van leert.
Ook leert ze zaken als dat "ik weet het niet" ook gwoon een prima antwoord is om te geven. Of "ik moet daar nog even over nadenken". Ze is ook heel perfectionistisch.
Mijn dochter is non-verbaal vaak wel in staat om te communiceren, alleen verbaal is het moeilijker. Ze heeft al wel heel veel vooruitgang geboekt.
Selectief Mutisme komt ook wel vaker voor bij kinderen die tweetalig opgevoed worden. Ik zou bij de huisarts eens een doorverwijzing vragen naar een plek waar ze bekend zijn met sm en je zoon dan te laten testen.
En ja, psyche is wel een passende plek, het is een angststoornis
.Vaak ook wel gezien als een kind wat extreem verlegen is (maar dat is het dan dus niet).
maandag 18 maart 2019 om 10:33
Ik heb een neefje en een nichtje met selectief mutisme. Ik vind ze in eerste instantie zo heerlijk rustig maar zij negeren behalve hun ouders alles en iedereen ook op school. Ik zou het met de huisarts bespreken en het niet onbehandeld laten.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 18 maart 2019 om 10:36
T zijn meer woorden hoor, spreekt thuis voldoende.
De logopediste had het inderdaad over een orthopedagoog, volgende week heb ik overleg met haar welk vervolg we hieraan willen geven. Zij zal dan ook de huisarts informeren hierover.
Dank je poppie, het leek inderdaad op verlegenheid, maar zijn andere communicatie methodes gebruikt hij wel. Hij is ook erg perfectionistisch, doet pas iets als hij zeker weet dat hij t kan. Fijn om je verhaal te lezen
De logopediste had het inderdaad over een orthopedagoog, volgende week heb ik overleg met haar welk vervolg we hieraan willen geven. Zij zal dan ook de huisarts informeren hierover.
Dank je poppie, het leek inderdaad op verlegenheid, maar zijn andere communicatie methodes gebruikt hij wel. Hij is ook erg perfectionistisch, doet pas iets als hij zeker weet dat hij t kan. Fijn om je verhaal te lezen
maandag 18 maart 2019 om 10:40
Heerlijk rustig is hij zeker in het openbaar, thuis daarin tegenviva-amber schreef: ↑18-03-2019 10:33Ik heb een neefje en een nichtje met selectief mutisme. Ik vind ze in eerste instantie zo heerlijk rustig maar zij negeren behalve hun ouders alles en iedereen ook op school. Ik zou het met de huisarts bespreken en het niet onbehandeld laten.
Ik wil eigenlijk niet meer druk op hem zetten, het is net alsof hij t door heeft wanneer hij getest wordt. Dan verandert zijn gekwebbel per direct in mimiek en gebarentaal.
Maar niets doen lijkt me ook niet meteen wenselijk.
maandag 18 maart 2019 om 10:49
Wat viva-amber zegt: mocht het dit zijn, laat het dan niet onbehandeld!
Mijn dochter is verder wel heel gelukkig, maar ze gaat geheid op bepaalde punten later tegen zichzelf aanlopen. Ze zit nu in groep 2, maar in groep 3 zal er verbaal veel meer van haar gevraagd gaan worden en dan zit ze ook nog eens bij nieuwe juffen en andere kindjes dan van haar huidige klas.
Therapie zorgt er niet voor dat iemand ineens heel erg extravert wordt, ze zal altijd wat meer introvert zijn, maar het gaat er vooral om dat ze leert dat het niet erg en niet gek is om te praten en als ze het niet weet, dat ze dat ook gewoon kan zeggen en dat dat helemaal niet gek is.
Als ik zo lees van andere kinderen met sm (wereldwijd) dan gok ik dat mijn dochter nog een relatief milde aandoening ervan heeft. Geef haar tijd, geef haar vertrouwen en ze komt al wat verder. In Amerika zie ik vaker dat ouders ook overgaan op bepaalde medicatie bij hun kinderen om ze op die manier wat zelfvertrouwen te geven en bij veel helpt het wat, bij anderen is er weer last van bijwerkingen op de medicatie zoals bijvoorbeeld aggressief in thuissituaties worden. In Nederland zie ik daar niet zo snel iets over.
Er zijn op facebook diverse groepen van ouders met een kind met selectief mutisme. Zowel in US, UK en ook NL. Je zou in de NL groep ook een keer kunnen vragen over je zoon en vragen waar in de buurt van jouw woonplaats er hulp bekend is. Of bel het UMC Utrecht om te vragen of zij misschien mensen kennen met dit specialisme in jullie omgeving. Je kunt ook naar UMC Utrecht (in Leiden zit volgens mij ook een specialiste die nauw betrokken is bij de spreekt voor zich methodiek) voor een eventuele diagnose en van daaruit weer verder gaan. Maar de eerste plaats zal de huisarts zijn. Wij hebben het daar geregeld zonder onze dochter erbij. Ze heeft dus eerst een observatie traject gehad binnen cjig maar daar konden ze er verder niets mee. Toen dus bij UMC belandt.
Mijn dochter is verder wel heel gelukkig, maar ze gaat geheid op bepaalde punten later tegen zichzelf aanlopen. Ze zit nu in groep 2, maar in groep 3 zal er verbaal veel meer van haar gevraagd gaan worden en dan zit ze ook nog eens bij nieuwe juffen en andere kindjes dan van haar huidige klas.
Therapie zorgt er niet voor dat iemand ineens heel erg extravert wordt, ze zal altijd wat meer introvert zijn, maar het gaat er vooral om dat ze leert dat het niet erg en niet gek is om te praten en als ze het niet weet, dat ze dat ook gewoon kan zeggen en dat dat helemaal niet gek is.
Als ik zo lees van andere kinderen met sm (wereldwijd) dan gok ik dat mijn dochter nog een relatief milde aandoening ervan heeft. Geef haar tijd, geef haar vertrouwen en ze komt al wat verder. In Amerika zie ik vaker dat ouders ook overgaan op bepaalde medicatie bij hun kinderen om ze op die manier wat zelfvertrouwen te geven en bij veel helpt het wat, bij anderen is er weer last van bijwerkingen op de medicatie zoals bijvoorbeeld aggressief in thuissituaties worden. In Nederland zie ik daar niet zo snel iets over.
Er zijn op facebook diverse groepen van ouders met een kind met selectief mutisme. Zowel in US, UK en ook NL. Je zou in de NL groep ook een keer kunnen vragen over je zoon en vragen waar in de buurt van jouw woonplaats er hulp bekend is. Of bel het UMC Utrecht om te vragen of zij misschien mensen kennen met dit specialisme in jullie omgeving. Je kunt ook naar UMC Utrecht (in Leiden zit volgens mij ook een specialiste die nauw betrokken is bij de spreekt voor zich methodiek) voor een eventuele diagnose en van daaruit weer verder gaan. Maar de eerste plaats zal de huisarts zijn. Wij hebben het daar geregeld zonder onze dochter erbij. Ze heeft dus eerst een observatie traject gehad binnen cjig maar daar konden ze er verder niets mee. Toen dus bij UMC belandt.
maandag 18 maart 2019 om 10:56
Je mag kinderen uitdagen, maar je mag ze zeker niet onder druk zetten. Dat helpt zeker niet. En mijn dochter is thuis heel controlerend, wil alles zelf bepalen en we merken inmiddels dat haar broertje (niet sm) daar ook onder te lijden heeft.
En het heet niet voor niks SELECTIEF mutisme..... in veel situaties behoorlijk stil en niet pratend, maar in andere situaties, vaak de thuis situatie als er geen anderen dan het gezin bij zijn, behoorlijk verbaal actief.
Ik ga kijken of het me lukt om je een berichtje te sturen, dan plaats ik daar een paar fb links in (mocht je geen fb account hebben, dan kun je er altijd eentje dummy hiervoor aanmaken).
En het heet niet voor niks SELECTIEF mutisme..... in veel situaties behoorlijk stil en niet pratend, maar in andere situaties, vaak de thuis situatie als er geen anderen dan het gezin bij zijn, behoorlijk verbaal actief.
Ik ga kijken of het me lukt om je een berichtje te sturen, dan plaats ik daar een paar fb links in (mocht je geen fb account hebben, dan kun je er altijd eentje dummy hiervoor aanmaken).
maandag 18 maart 2019 om 12:59
is het een logopediste die bekend is met meertaligheid? Want dat is toch echt een andere tak van sport.EvenWatAnders schreef: ↑18-03-2019 12:43Denk ook dat t goed komt, heb vertrouwen in hem, maar de woorden van de logopediste blijven wel malen.
Ergens wil ik hem niet zomaar een 'stempeltje' geven, maar wil ook niet dat ik veels te laat hierop reageer.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 18 maart 2019 om 13:48
Hier geen ervaring met selectief mutisme. Maar ik heb er wel veel over gelezen en je zorgen zijn herkenbaar, mijn dochter heeft 6 maanden lang geen woord gezegd tegen de kleuterjuf, niet in de kring, reageerde niet op relatief vreemde mensen (ook al had ze ze al vaak gezien) en was (en is) heel rustig. Thuis kletste ze de oren van mijn hoofd.
Hier is het beter gegaan nadat ze buisjes heeft gekregen, ze had daarvoor verminderd gehoor. Het kan ook toeval zijn en dat ze er gewoon overheen is gegroeid. Ze is nu veel uitbundiger en praat op school, doet mee met liedjes. Sinds een tijdje neemt ze initiatief om onbekende mensen dingen te vertellen of vragen..
Natuurlijk kan het best zijn dat je zoontje wel selectief mutisme heeft en in dat geval zou ik inderdaad hulp zoeken. Maar.. het kan ook zijn dat hij gewoon meer tijd nodig heeft, zeker in combinatie met tweetaligheid en een verlegen karakter.
Hier is het beter gegaan nadat ze buisjes heeft gekregen, ze had daarvoor verminderd gehoor. Het kan ook toeval zijn en dat ze er gewoon overheen is gegroeid. Ze is nu veel uitbundiger en praat op school, doet mee met liedjes. Sinds een tijdje neemt ze initiatief om onbekende mensen dingen te vertellen of vragen..
Natuurlijk kan het best zijn dat je zoontje wel selectief mutisme heeft en in dat geval zou ik inderdaad hulp zoeken. Maar.. het kan ook zijn dat hij gewoon meer tijd nodig heeft, zeker in combinatie met tweetaligheid en een verlegen karakter.
maandag 18 maart 2019 om 17:25
Je mag wel een pb sturen. (Als dat lukt..)EvenWatAnders schreef: ↑18-03-2019 10:59Wat een verhelderende site, spreektvoorzich... Dank je!
Op de angst bij slapen gaan/weggaan na, lijkt hij alle punten van selectief mutisme te hebben.
Ik ga inderdaad even in overleg met de huisarts, zonder hem erbij.
Graag trouwens krentenbolletje
maandag 18 maart 2019 om 20:53
Wij hebben vermoedens gehad van selectief mutisme bij mijn zoontje. Hij stopte op de peuterspeelzaal opeens met praten, en de leidster kreeg er met heel veel moeite weer het één en ander uit. Hij heeft een jaar lang bijna niks gezegd. Online kwam ik al snel bij selectief mutisme uit, maar we hebben er toen nog niks mee gedaan.
Op school ging het ook erg moeizaam en de juf kwam toen zelf met selectief mutisme. Zij zou iemand gaan mailen voor hulp, daar heb ik eigenlijk niks meer over gehoord. Want hij praat eindelijk. Niet alleen met de juf maar ook met de kindjes. Of het uiteindelijk een lichte vorm van selectief mutisme is weet ik nog steeds niet. Sommige familie leden negeert hij nog steeds, hij durft in sommige gevallen gewoon echt niet te reageren. En als iemand op straat tegen hem praat, dan kijkt hij gewoon de andere kant op en doet hij alsof hij het niet hoort. Dus wie weet is het hier wel extreme verlegenheid, ik heb geen idee.
Hier toevallig ook twee talig opgevoed. Maar de tweede taal kan hij alleen verstaan. Spreken doet hij het niet. En hij heeft verder nooit een taalachterstand gehad.
Op school ging het ook erg moeizaam en de juf kwam toen zelf met selectief mutisme. Zij zou iemand gaan mailen voor hulp, daar heb ik eigenlijk niks meer over gehoord. Want hij praat eindelijk. Niet alleen met de juf maar ook met de kindjes. Of het uiteindelijk een lichte vorm van selectief mutisme is weet ik nog steeds niet. Sommige familie leden negeert hij nog steeds, hij durft in sommige gevallen gewoon echt niet te reageren. En als iemand op straat tegen hem praat, dan kijkt hij gewoon de andere kant op en doet hij alsof hij het niet hoort. Dus wie weet is het hier wel extreme verlegenheid, ik heb geen idee.
Hier toevallig ook twee talig opgevoed. Maar de tweede taal kan hij alleen verstaan. Spreken doet hij het niet. En hij heeft verder nooit een taalachterstand gehad.
dinsdag 19 maart 2019 om 11:36
Mijn dochter sprak bij de diagnose ook prima met de juffen en andere kindjes. Kon beter, maar op zich hadden de juffen er zelf al hard aan gewerkt.
En bij de grootouders is het in de eerste paar jaar ook "overgegaan". En is ze helemaal vertrouwd met ze. Maar dat heeft in al die situaties tijd gekost. En die tijd krijgen ze vaak niet zomaar in nieuwe situaties. Dus dan wil je graag een kind weerbaarder maken zodat ze in onbekende nieuwe situaties en nieuwe mensen zich beter kunnen redden zelf.
Mijn dochter zit sinds kort op zwemles. En van te voren wilde de zwemjuf weten wie welk kindje was. Mijn dochter werd als eerste genoemd. Ik laat het haar nu gewoon in eerste instantie zelf oplossen, als het heeeeel veel te lang duurt wil ik nog wel eens bijspringen. Maar liever niet. Maar dochterlief heeft keurig wat gezegd om aan te duiden dat zij dat was. Een jaar geleden zou ik haar dat nog niet hebben zien doen!
En bij de grootouders is het in de eerste paar jaar ook "overgegaan". En is ze helemaal vertrouwd met ze. Maar dat heeft in al die situaties tijd gekost. En die tijd krijgen ze vaak niet zomaar in nieuwe situaties. Dus dan wil je graag een kind weerbaarder maken zodat ze in onbekende nieuwe situaties en nieuwe mensen zich beter kunnen redden zelf.
Mijn dochter zit sinds kort op zwemles. En van te voren wilde de zwemjuf weten wie welk kindje was. Mijn dochter werd als eerste genoemd. Ik laat het haar nu gewoon in eerste instantie zelf oplossen, als het heeeeel veel te lang duurt wil ik nog wel eens bijspringen. Maar liever niet. Maar dochterlief heeft keurig wat gezegd om aan te duiden dat zij dat was. Een jaar geleden zou ik haar dat nog niet hebben zien doen!
dinsdag 19 maart 2019 om 11:55
In de Facebookgroep wereldvrouwen is hier ook een item over, https://www.facebook.com/groups/4617471 ... 884594799/
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 22 maart 2019 om 20:55
Wat fijn!! Eerste stap is gezet!EvenWatAnders schreef: ↑22-03-2019 15:35Even klein trots momentje delen; zoon heeft jaaa gezegd tegen de juf op de peuterspeelzaal, heel zachtjes fluisterend, maar wel gedaan...
zondag 24 maart 2019 om 08:24
Direct goed laten onderzoeken en behandelen. Een kind dat echt niets zegt kan namelijk niet naar een reguliere bassisschool. Hier ook gezien bij een kind met een prima intelligentie. Die is verwezen naar speciaal onderwijs (op het gebied van taal/spraak/gehoor) omdat zo'n situatie niet haalbaar is in een normale (volle) klas. Op school was daarvoor een kind in groep
Ik zou die 2 taligheid even laten. Belangrijkste lijkt mij toch dat je kind de moedertaal nu goed leert. Dan komt die 2e taal later wel weer. Liever 1 taal goed dan 2 talen half (of niet zoals bij jou).
Ik zou die 2 taligheid even laten. Belangrijkste lijkt mij toch dat je kind de moedertaal nu goed leert. Dan komt die 2e taal later wel weer. Liever 1 taal goed dan 2 talen half (of niet zoals bij jou).
zondag 24 maart 2019 om 10:08
Het tweetalig opvoeden zullen we zeker niet staken, Nederlands ontwikkeld zich naar verwachting sterker dan zn vader taal, en het begrip in beide talen is gewoon goed. Geen instantie heeft dat tot nu toe aangeraden. Plus dat het ook belangrijk is dat hij kan communiceren met zijn familie.
Ook heb ik dit bij kiezen van school meegenomen, en een gesprek gehad met de intern begeleider daar. Ook als hij niet spreekt is hij gewoon welkom op de school. Is niet het eerste kind wat daar komt wat of geen Nederlands spreekt, of gewoon te verlegen is om te spreken.
Ook heb ik dit bij kiezen van school meegenomen, en een gesprek gehad met de intern begeleider daar. Ook als hij niet spreekt is hij gewoon welkom op de school. Is niet het eerste kind wat daar komt wat of geen Nederlands spreekt, of gewoon te verlegen is om te spreken.
zondag 24 maart 2019 om 13:17
Je hoeft het ook niet volledig te staken maar ik zou nu alle aandacht gaan richten op het leren van zijn belangrijkste taal en het spreken daarvan.EvenWatAnders schreef: ↑24-03-2019 10:08Het tweetalig opvoeden zullen we zeker niet staken, Nederlands ontwikkeld zich naar verwachting sterker dan zn vader taal, en het begrip in beide talen is gewoon goed. Geen instantie heeft dat tot nu toe aangeraden. Plus dat het ook belangrijk is dat hij kan communiceren met zijn familie.
Ook heb ik dit bij kiezen van school meegenomen, en een gesprek gehad met de intern begeleider daar. Ook als hij niet spreekt is hij gewoon welkom op de school. Is niet het eerste kind wat daar komt wat of geen Nederlands spreekt, of gewoon te verlegen is om te spreken.
En school zal hem nu aannemen. Maar dan moeten er wel vorderingen te zien zijn. Dus kind zal op een gegeven moment moeten gaan spreken. Een kind dat in de kleuterklas even niets zegt kan nog. Maar als dat zo blijft kunnen ze er niets mee. Dan kunnen ze die zorg niet bieden met nog 25 andere kinderen. En is een school gericht op taal en spraak stoornissen beter.
Hopelijk is dat niet nodig en schakelen jullie gerichte hulp in van bijvoorbeeld een orthopedagoog. Alleen wat logopedie is echt te weinig.
Is speltherapie niets voor hem? Dit probleem is natuurlijk niet alleen een taalprobleem maar ook psychisch.
