Kinderen
alle pijlers
Ten einde raad
donderdag 10 augustus 2017 om 10:29
De titel klinkt dramatisch, maar zo voel ik me op dit moment echt....ten einde raad.
We hebben een zoontje van net 1 jaar en al vanaf zijn geboorte zijn we aan het tobben.
Hij is ons tweede kind, dus we weten echt wel hoe het is om een kind op te voeden.
Maar dat ieder kind anders is weten we natuurlijk ook. Je krijgt niet 2 dezelfde en ieder kind heeft iets anders nodig.
Ons eerste kind was een ontzettende makkelijke baby, zij sliep, dronk en toen ze ouder werd kon ze zich erg goed alleen vermaken.
Nu ze 6 jaar is, is ze een pittig meisje, maar ook ontzettend lief en in vele opzichten nog steeds erg makkelijk.
Ok, nu terug naar ons zoontje.
Hij was vanaf zijn geboorte erg onrustig. We hebben het in allerlei hoeken gezocht...medisch zoals bijv reflux, maar ook over een andere boeg. Het was een heftige zwangerschap met veel angst bij mij, een heftige bevalling voor hem (ze kregen hem er niet uit bij de keizersnede waardoor ze 3x de vacuüm hebben gebruikt en hij was prematuur (36 weken)).
In met name de 1e maanden hebben we de kinderarts, fysiotherapeut, osteopaat en homeopaat gezien.
De fysio heeft hem behandeld voor het overstrekken en daar hebben we goede handvaten voor gekregen, verder was steeds het antwoord: hij is helemaal gezond, maar een erg gevoelig maar ook erg pittig mannetje.
Ok, erg fijn dat hij gezond is en met de rest dealen we wel.
Maar daar gaat het nu wat mis. Ik weet het niet meer.
Toen hij 5 maanden was trok ik het huilen ook niet meer. Hij had toen een piek van 12 uur per dag huilen en is toen opgenomen in het ziekenhuis voor huilprotocol.
Daarna ging het echt wel beter.
Maar nu is hij dus 1 jaar en huilt nog steeds overmatig veel.
Natuurlijk geen uren meer, maar met name erg snel en erg hevig.
Hij oogt erg gefrustreerd en lijkt meer te willen dan hij kan.
Als hij iets vast wil pakken dat gevaarlijk is en dat dus niet mag van ons, reageert hij heel heftig en is bijna niet te troosten.
Een luier verschonen is een gevecht van jewelste. Sowieso is het alleen maar krijsen alsof hem ik weet niet wat aan wordt gedaan, hij gooit zich continue achterover. Hij wil het niet, dat is duidelijk. Maar ja, het moet wel.
Nu zijn we op vakantie.
We zijn echte kampeerders en toen we deze vakantie boekten was hij net het ziekenhuis uit en ging het stukken beter.
Er werd steeds gezegd, het gaat alleen maar makkelijker worden en als hij 1 is kijk je vast alsnog met weemoed terug op de babytijd.
Ik heb me op zich niet zo druk gemaakt om het kamperen, want er was altijd 1 redmiddel om hem stil te krijgen: 1 specifiek filmpje van Nijntje, dus als het echt heel vroeg zou zijn en we kregen hem echt niet stil, hadden we het filmpje op onze tablet.
En nu zit ik hier in onze tent dit bericht te typen en weet ik het niet meer na weer een dramatische start van de dag.
6.15 uur: hij werd wakker en ik ben eruit gegaan om met hem te gaan wandelen, daar wordt hij over het algemeen rustig van en maken we niemand wakker mee.
Bleek hij helemaal doorgelekt.
Dus spullen gepakt en langs het wc gebouw, want verschonen in onze tent betekent een wakkere dochter en heel veel wakkere buren.
Daar het gevecht van omkleden aangegaan en een uur gaan wandelen.
Ook tijdens het wandelen regelmatig huilen.
7.30 uur: terug bij de tent. Ik had het water in de waterkoker al aangezet zodat het warm zou zijn bij terugkomst. Een lekkere warme, volle fles gegeven die hij lekker met zijn ogen dicht tegen me aan ligt te drinken met een dekentje over zich heen....wie weet valt hij wel lekker in slaap.
7.45 uur: de fles is leeg en hij lijkt ervan te schrikken zo half in zijn slaap en begint te krijsen. Ik probeer hem te troosten en loop rondjes met hem...geen effect. Man komt erbij en neemt hem over zodat ik snel nog wat melk in zijn fles kan doen.
En zo gaan we door tot 9.00 uur, dan is hij eindelijk een beetje tevreden en lukt het hem af en toe om even wat te spelen en kunnen wij even ontbijten met dochter.
10.00 uur: hij is moe en wil weer slapen, slaapzak aan, even knuffelen....poept hij heel zijn luier, romper, slaapzak vol en moet hij dus voor de 2e keer deze ochtend volledig omgekleed en gewassen worden. Resultaat: volledig overstuur kind.
Dochter is nu naar de miniclub en man een rondje met de auto rijden met zoon.
En ik zit hier te brullen in de tent...
Ik ben ten einde raad!
Het is een lang verhaal geworden, dat voelt al fijn van me af schrijven.
Ik voel me zo schuldig dat ik het soms gewoon echt niet leuk vind!
We hebben zoveel moeite moeten doen om hem überhaupt te mogen krijgen, hij is zo ontzettend gewenst (net als dochter natuurlijk), maar de leuke en ontspannen momenten zijn het afgelopen jaar zo schaars geweest dat het me gewoon niet lukt om te genieten.
Ik loop op mijn tenen en ben niet te genieten....ons huwelijk begint behoorlijk wat barsten te vertonen en ik ben niet de moeder die ik wil zijn.
Hopelijk kan ik hier van me af schrijven of zijn er nog tips waar ik nog niet aan gedacht heb.
We hebben een zoontje van net 1 jaar en al vanaf zijn geboorte zijn we aan het tobben.
Hij is ons tweede kind, dus we weten echt wel hoe het is om een kind op te voeden.
Maar dat ieder kind anders is weten we natuurlijk ook. Je krijgt niet 2 dezelfde en ieder kind heeft iets anders nodig.
Ons eerste kind was een ontzettende makkelijke baby, zij sliep, dronk en toen ze ouder werd kon ze zich erg goed alleen vermaken.
Nu ze 6 jaar is, is ze een pittig meisje, maar ook ontzettend lief en in vele opzichten nog steeds erg makkelijk.
Ok, nu terug naar ons zoontje.
Hij was vanaf zijn geboorte erg onrustig. We hebben het in allerlei hoeken gezocht...medisch zoals bijv reflux, maar ook over een andere boeg. Het was een heftige zwangerschap met veel angst bij mij, een heftige bevalling voor hem (ze kregen hem er niet uit bij de keizersnede waardoor ze 3x de vacuüm hebben gebruikt en hij was prematuur (36 weken)).
In met name de 1e maanden hebben we de kinderarts, fysiotherapeut, osteopaat en homeopaat gezien.
De fysio heeft hem behandeld voor het overstrekken en daar hebben we goede handvaten voor gekregen, verder was steeds het antwoord: hij is helemaal gezond, maar een erg gevoelig maar ook erg pittig mannetje.
Ok, erg fijn dat hij gezond is en met de rest dealen we wel.
Maar daar gaat het nu wat mis. Ik weet het niet meer.
Toen hij 5 maanden was trok ik het huilen ook niet meer. Hij had toen een piek van 12 uur per dag huilen en is toen opgenomen in het ziekenhuis voor huilprotocol.
Daarna ging het echt wel beter.
Maar nu is hij dus 1 jaar en huilt nog steeds overmatig veel.
Natuurlijk geen uren meer, maar met name erg snel en erg hevig.
Hij oogt erg gefrustreerd en lijkt meer te willen dan hij kan.
Als hij iets vast wil pakken dat gevaarlijk is en dat dus niet mag van ons, reageert hij heel heftig en is bijna niet te troosten.
Een luier verschonen is een gevecht van jewelste. Sowieso is het alleen maar krijsen alsof hem ik weet niet wat aan wordt gedaan, hij gooit zich continue achterover. Hij wil het niet, dat is duidelijk. Maar ja, het moet wel.
Nu zijn we op vakantie.
We zijn echte kampeerders en toen we deze vakantie boekten was hij net het ziekenhuis uit en ging het stukken beter.
Er werd steeds gezegd, het gaat alleen maar makkelijker worden en als hij 1 is kijk je vast alsnog met weemoed terug op de babytijd.
Ik heb me op zich niet zo druk gemaakt om het kamperen, want er was altijd 1 redmiddel om hem stil te krijgen: 1 specifiek filmpje van Nijntje, dus als het echt heel vroeg zou zijn en we kregen hem echt niet stil, hadden we het filmpje op onze tablet.
En nu zit ik hier in onze tent dit bericht te typen en weet ik het niet meer na weer een dramatische start van de dag.
6.15 uur: hij werd wakker en ik ben eruit gegaan om met hem te gaan wandelen, daar wordt hij over het algemeen rustig van en maken we niemand wakker mee.
Bleek hij helemaal doorgelekt.
Dus spullen gepakt en langs het wc gebouw, want verschonen in onze tent betekent een wakkere dochter en heel veel wakkere buren.
Daar het gevecht van omkleden aangegaan en een uur gaan wandelen.
Ook tijdens het wandelen regelmatig huilen.
7.30 uur: terug bij de tent. Ik had het water in de waterkoker al aangezet zodat het warm zou zijn bij terugkomst. Een lekkere warme, volle fles gegeven die hij lekker met zijn ogen dicht tegen me aan ligt te drinken met een dekentje over zich heen....wie weet valt hij wel lekker in slaap.
7.45 uur: de fles is leeg en hij lijkt ervan te schrikken zo half in zijn slaap en begint te krijsen. Ik probeer hem te troosten en loop rondjes met hem...geen effect. Man komt erbij en neemt hem over zodat ik snel nog wat melk in zijn fles kan doen.
En zo gaan we door tot 9.00 uur, dan is hij eindelijk een beetje tevreden en lukt het hem af en toe om even wat te spelen en kunnen wij even ontbijten met dochter.
10.00 uur: hij is moe en wil weer slapen, slaapzak aan, even knuffelen....poept hij heel zijn luier, romper, slaapzak vol en moet hij dus voor de 2e keer deze ochtend volledig omgekleed en gewassen worden. Resultaat: volledig overstuur kind.
Dochter is nu naar de miniclub en man een rondje met de auto rijden met zoon.
En ik zit hier te brullen in de tent...
Ik ben ten einde raad!
Het is een lang verhaal geworden, dat voelt al fijn van me af schrijven.
Ik voel me zo schuldig dat ik het soms gewoon echt niet leuk vind!
We hebben zoveel moeite moeten doen om hem überhaupt te mogen krijgen, hij is zo ontzettend gewenst (net als dochter natuurlijk), maar de leuke en ontspannen momenten zijn het afgelopen jaar zo schaars geweest dat het me gewoon niet lukt om te genieten.
Ik loop op mijn tenen en ben niet te genieten....ons huwelijk begint behoorlijk wat barsten te vertonen en ik ben niet de moeder die ik wil zijn.
Hopelijk kan ik hier van me af schrijven of zijn er nog tips waar ik nog niet aan gedacht heb.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:13
Ik herken het trouwens wel een beetje: mijn jongste is ook een kind dat vrij gevoelig is voor prikkels en vakantie was de eerste jaren heel lastig voor hem. Wij kamperen normaal ook altijd, maar voor hem toch bewust een paar keer gekozen voor een huisje. Dat gaat beter: lijkt meer op thuis en minder prikkels. Hij vindt kamperen geweldig, maar het is gewoon drukker, later slapen, meer activiteiten op de camping ect.
Hij is nu 4 jaar en toevallig van de week nog naar een pretpark geweest. Hij vindt dat geweldig, wil en gaat overal in en staat te huilen dat hij nog niet in de achtbaan mag, maar zijn gedrag is dan heel lastig: veel driftbuien, huilen, aandacht vragen. Dit soort uitstapjes doe ik dus bij voorkeur niet te vaak met hem, hoe leuk hij het ook vindt. In de natuur gaat bij hem wel heel goed, dan heb ik ook een ander kind (1 die wel luistert en niet kliert).
Hij is nu 4 jaar en toevallig van de week nog naar een pretpark geweest. Hij vindt dat geweldig, wil en gaat overal in en staat te huilen dat hij nog niet in de achtbaan mag, maar zijn gedrag is dan heel lastig: veel driftbuien, huilen, aandacht vragen. Dit soort uitstapjes doe ik dus bij voorkeur niet te vaak met hem, hoe leuk hij het ook vindt. In de natuur gaat bij hem wel heel goed, dan heb ik ook een ander kind (1 die wel luistert en niet kliert).
donderdag 10 augustus 2017 om 11:21
Nee, slapen in een tent, als je het alleen vertelt niet nee. Maar je kunt toch plaatjes laten zien aan een kind en dan erbij vertellen wat er te zien is of zo? Of eventueel een boekje/verhaaltje lezen wat over vakantie gaat of zo? Ik begrijp niet dat je je kind zomaar op vakantie meeneemt zonder enige vorm van uitleg/voorbereiding en, zeker niet wanneer je al een kindje hebt met een wat moeilijk karakter. Ik zou sowieso eerst een weekendje kamperen uitproberen met een jong kind, zeker wanneer je een kind(je) hebt dat moeilijk gedrag vertoont zoals uit het verhaal van TO.
Is het jullie eigen tent TO? Dan kun je ook alleen een dagje uitproberen en eventueel uitbreiden met een nacht.
Wel erg jammer van jullie vakantie. Op deze manier heeft niemand er wat aan.
Verder is het misschien beter om je zoontje pap te geven 's morgens. En eventueel dit in een bordje doen zodat hij zelf kan proberen te eten met een lepeltje met jou of je man ernaast om te helpen. Dit hebben wij ook met onze dochter gedaan en natuurlijk was het een hoop geknoei, maar ze was altijd wel lekker bezig en kreeg genoeg pap binnen.
Is het jullie eigen tent TO? Dan kun je ook alleen een dagje uitproberen en eventueel uitbreiden met een nacht.
Wel erg jammer van jullie vakantie. Op deze manier heeft niemand er wat aan.
Verder is het misschien beter om je zoontje pap te geven 's morgens. En eventueel dit in een bordje doen zodat hij zelf kan proberen te eten met een lepeltje met jou of je man ernaast om te helpen. Dit hebben wij ook met onze dochter gedaan en natuurlijk was het een hoop geknoei, maar ze was altijd wel lekker bezig en kreeg genoeg pap binnen.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:22
ik kan me goed voorstellen dat het je opbreekt. wij hebben ook 2 kinderen die dit gedrag vertonen/vertoonden. wel in mindere mate als ik het zo lees, maar ik werd er ook moedeloos van. en ik kan toch veel hebben.
vooral het gehuil triggert je zenuwen.
onze zoon van inmiddels 6 is nog steeds een snel gefrustreerd kind,maar dat is toch anders dan toen hij nog een baby was.
onze jongste heeft er ook last van. gaat huilend slapen,wordt huilend wakker.wordt snachts huilend wakker en gaat na een flesje huilend weer slapen.huilt als iets niet mag,huilt als iets niet lukt.huilt als hij iets wil.
dat het na een jaar makkelijker word ben ik het absoluut niet mee eens. na een jaar begint het pas is mijn ervaring/beleving. van 1 tot 2,5 vind ik de moeilijkste tijd. na een jaar zeulen,troosten en voeden begint je dat op te breken.ze worden mobieler en ondernemender waardoor ze sneller in situaties komen waarin iets niet kan/mag/lukt.ze worden sterker,het gekrijs wordt harder en ze zetten alles in om hun frustratie te uiten.onze jongste heeft zelfs een periode express overgegeven om "aandacht te trekken".
hij is nu bijna 2 en het gehuil wordt iiiiets minder,en hij slaapt iets beter,maar daarvoor is in de plaats gekomen dat hij vreselijk ondeugend is. ons huis is toch echt wel kindproof,maar hij verzint dingen die je niet voor mogelijk houdt.
corrigeren is een aanmoediging om het vooral nog een keer te doen.of dingen door de lucht te smijten.anders vermoeiend,maar nog steeds vermoeiend. maar ik weet inmiddels uit ervaring dat dat overgaat rond de 2,5,als ze beter gaan praten begrijpen en je met ze kan communiceren.
wat mij helpt is accepteren en er vertrouwen in hebben dat het beter wordt.go with the flow,doen wat je kan en regelmatig tijd voor jezelf nemen.
ons zoontje gaat sinds een tijdje 2 ochtenden naar een gastouder. in het begin vond hij het vreselijk,en nog steeds niet heel leuk,maar ik denk dan maar;thuis huilt hij ook.
een van die 2 ochtenden ga ik met man buiten de deur ontbijten en/of winkelen.en 1 a 2 keer per maand komt er een oppas en gaan we op zateravond uiteten oid.
voorheen legde ik eerst de kinderen op bed,maar dat laat ik tegenwoordig ook de oppas doen.
op vakantie incalculeren dat hij/jij weinig zal slapen en je op onchristelijke tijden aan het wandelen of filmpjes kijken bent. nogmaals,go with the flow, laat de een je zoontje verzorgen en vermaken en de ander je dochter. plof op de spaarzame momenten samen op de bank of tuinstoel met een kop thee of borrel. dit is gewoon even jullie leven voor nu.vermoeiend,maar niet onoverkomelijk.
hoe zwaar het ook is,ik denk dat jullie het prima doen zo. probeer het los te laten op momenten als deze,dat je man met hem op stap is. ga even lekker bij je dochter kijken! kijk niet naar anderen,ieder huisje heeft zijn kruisje.
op een gegeven moment ga je bij de eerste kreet al denken;nee he,daar gaan we weer.en vervolgens loopt alles in de soep.
vergeet niet dat je je eigen moedeloze en gefrustreerde gevoel ook overbrengt op je kindje.
waar onze zoon trouwens wel enorm van bleek op te fleuren is buiten kruipen. hij zat/zit dan wel onder het zand en zn kleren vol met vlekken en werkt soms wat gras of modder naar binnen,maar hij vind het tenminste leuk,kan weinig of niks doen wat niet kan of mag.
wat dat poepen betreft;heeft hij daar vaker last van? een van onze kinderen had dat namelijk ook vaak en die bleek gevoelig te zijn voor koemelk. die ben ik toen amandelmelk en later geitenmelk gaan geven en verder geen zuivelproducten en dat hielp.
hij heeft na zn babytijd ook nooit meer zuivel geblieft.allergie is nooit aangetoond (artsen vonden zn symptomen te mild) maar ik ben er van overtuigd dat hij er gewoon niet goed tegenkon. hij had ook snel exzeemachtige plekken,met name rond zijn mond na het eten/drinken van melk,vla of joghurt.
sterkte en een dikke
en hopelijk nog wat plezier tijdens jullie vakantie.
vooral het gehuil triggert je zenuwen.
onze zoon van inmiddels 6 is nog steeds een snel gefrustreerd kind,maar dat is toch anders dan toen hij nog een baby was.
onze jongste heeft er ook last van. gaat huilend slapen,wordt huilend wakker.wordt snachts huilend wakker en gaat na een flesje huilend weer slapen.huilt als iets niet mag,huilt als iets niet lukt.huilt als hij iets wil.
dat het na een jaar makkelijker word ben ik het absoluut niet mee eens. na een jaar begint het pas is mijn ervaring/beleving. van 1 tot 2,5 vind ik de moeilijkste tijd. na een jaar zeulen,troosten en voeden begint je dat op te breken.ze worden mobieler en ondernemender waardoor ze sneller in situaties komen waarin iets niet kan/mag/lukt.ze worden sterker,het gekrijs wordt harder en ze zetten alles in om hun frustratie te uiten.onze jongste heeft zelfs een periode express overgegeven om "aandacht te trekken".
hij is nu bijna 2 en het gehuil wordt iiiiets minder,en hij slaapt iets beter,maar daarvoor is in de plaats gekomen dat hij vreselijk ondeugend is. ons huis is toch echt wel kindproof,maar hij verzint dingen die je niet voor mogelijk houdt.
corrigeren is een aanmoediging om het vooral nog een keer te doen.of dingen door de lucht te smijten.anders vermoeiend,maar nog steeds vermoeiend. maar ik weet inmiddels uit ervaring dat dat overgaat rond de 2,5,als ze beter gaan praten begrijpen en je met ze kan communiceren.
wat mij helpt is accepteren en er vertrouwen in hebben dat het beter wordt.go with the flow,doen wat je kan en regelmatig tijd voor jezelf nemen.
ons zoontje gaat sinds een tijdje 2 ochtenden naar een gastouder. in het begin vond hij het vreselijk,en nog steeds niet heel leuk,maar ik denk dan maar;thuis huilt hij ook.
een van die 2 ochtenden ga ik met man buiten de deur ontbijten en/of winkelen.en 1 a 2 keer per maand komt er een oppas en gaan we op zateravond uiteten oid.
voorheen legde ik eerst de kinderen op bed,maar dat laat ik tegenwoordig ook de oppas doen.
op vakantie incalculeren dat hij/jij weinig zal slapen en je op onchristelijke tijden aan het wandelen of filmpjes kijken bent. nogmaals,go with the flow, laat de een je zoontje verzorgen en vermaken en de ander je dochter. plof op de spaarzame momenten samen op de bank of tuinstoel met een kop thee of borrel. dit is gewoon even jullie leven voor nu.vermoeiend,maar niet onoverkomelijk.
hoe zwaar het ook is,ik denk dat jullie het prima doen zo. probeer het los te laten op momenten als deze,dat je man met hem op stap is. ga even lekker bij je dochter kijken! kijk niet naar anderen,ieder huisje heeft zijn kruisje.
op een gegeven moment ga je bij de eerste kreet al denken;nee he,daar gaan we weer.en vervolgens loopt alles in de soep.
vergeet niet dat je je eigen moedeloze en gefrustreerde gevoel ook overbrengt op je kindje.
waar onze zoon trouwens wel enorm van bleek op te fleuren is buiten kruipen. hij zat/zit dan wel onder het zand en zn kleren vol met vlekken en werkt soms wat gras of modder naar binnen,maar hij vind het tenminste leuk,kan weinig of niks doen wat niet kan of mag.
wat dat poepen betreft;heeft hij daar vaker last van? een van onze kinderen had dat namelijk ook vaak en die bleek gevoelig te zijn voor koemelk. die ben ik toen amandelmelk en later geitenmelk gaan geven en verder geen zuivelproducten en dat hielp.
hij heeft na zn babytijd ook nooit meer zuivel geblieft.allergie is nooit aangetoond (artsen vonden zn symptomen te mild) maar ik ben er van overtuigd dat hij er gewoon niet goed tegenkon. hij had ook snel exzeemachtige plekken,met name rond zijn mond na het eten/drinken van melk,vla of joghurt.
sterkte en een dikke
en hopelijk nog wat plezier tijdens jullie vakantie.
clueless17 wijzigde dit bericht op 10-08-2017 11:33
6.09% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 11:30
donderdag 10 augustus 2017 om 11:31
.minoes5 schreef: ↑10-08-2017 11:21Nee, slapen in een tent, als je het alleen vertelt niet nee. Maar je kunt toch plaatjes laten zien aan een kind en dan erbij vertellen wat er te zien is of zo? Of eventueel een boekje/verhaaltje lezen wat over vakantie gaat of zo? Ik begrijp niet dat je je kind zomaar op vakantie meeneemt zonder enige vorm van uitleg/voorbereiding en, zeker niet wanneer je al een kindje hebt met een wat moeilijk karakter. Ik zou sowieso eerst een weekendje kamperen uitproberen met een jong kind, zeker wanneer je een kind(je) hebt dat moeilijk gedrag vertoont zoals uit het verhaal van TO.
Is het jullie eigen tent TO? Dan kun je ook alleen een dagje uitproberen en eventueel uitbreiden met een nacht.
Wel erg jammer van jullie vakantie. Op deze manier heeft niemand er wat aan.
Verder is het misschien beter om je zoontje pap te geven 's morgens. En eventueel dit in een bordje doen zodat hij zelf kan proberen te eten met een lepeltje met jou of je man ernaast om te helpen. Dit hebben wij ook met onze dochter gedaan en natuurlijk was het een hoop geknoei, maar ze was altijd wel lekker bezig en kreeg genoeg pap binnen.
Je overschat de begripsvermogens van een eenjarige nogal. Dat het bij jou goed uitpakte is meer mazzel dan dat het is toe te schrijven aan jouw fameuze voorbereiding.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:35
Ach kom op, het kind is net 1. Dit slaat echt nergens op hoor. Beetje onzinnig om nu tegen TO te zeggen dat ze haar net-niet-meer-baby niet goed heeft voorbereid op een vakantie.minoes5 schreef: ↑10-08-2017 11:21Nee, slapen in een tent, als je het alleen vertelt niet nee. Maar je kunt toch plaatjes laten zien aan een kind en dan erbij vertellen wat er te zien is of zo? Of eventueel een boekje/verhaaltje lezen wat over vakantie gaat of zo? Ik begrijp niet dat je je kind zomaar op vakantie meeneemt zonder enige vorm van uitleg/voorbereiding en, zeker niet wanneer je al een kindje hebt met een wat moeilijk karakter. Ik zou sowieso eerst een weekendje kamperen uitproberen met een jong kind, zeker wanneer je een kind(je) hebt dat moeilijk gedrag vertoont zoals uit het verhaal van TO.
Wat betreft ontbijt ben ik het met je eens. Mijn kinderen hadden op die leeftijd allang niet meer genoeg aan een fles melk. Ik zou eens kijken of pap of een boterham erbij beter werkt. Mijn jongste (bijna anderhalf) krijgt 's morgens een grote fles pap en daarna nog een banaan.
Verder: sterkte.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:41
En voor volgende jaren: accepteer dat vakantie de komende tijd anders zal zijn.
Ik lees dat jullie geboekt hebben op een moment dat het supergoed ging. Het is wellicht een les dat jullie dat niet meer moeten doen. Niet uitgaan van een makkelijke dreumes/peuter in goeden doen op vakantie, maar uitgaan van zijn 'gebruikelijke gedrag' met bijbehorende slechte dagen. En wat is dan het meest relaxed voor jullie? Hoe houden jullie het vol?
Misschien is dat de komende jaren een huisje (op een camping), iets meer luxe, thuis blijven en uitstapjes doen?
Betekent niet dat jullie nooit meer kunnen kamperen natuurlijk, maar misschien de komende jaren even niet.
Ik lees dat jullie geboekt hebben op een moment dat het supergoed ging. Het is wellicht een les dat jullie dat niet meer moeten doen. Niet uitgaan van een makkelijke dreumes/peuter in goeden doen op vakantie, maar uitgaan van zijn 'gebruikelijke gedrag' met bijbehorende slechte dagen. En wat is dan het meest relaxed voor jullie? Hoe houden jullie het vol?
Misschien is dat de komende jaren een huisje (op een camping), iets meer luxe, thuis blijven en uitstapjes doen?
Betekent niet dat jullie nooit meer kunnen kamperen natuurlijk, maar misschien de komende jaren even niet.
anoniem_287941 wijzigde dit bericht op 10-08-2017 11:47
0.30% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 11:43
Ik vind het zo sneu voor je TO. Maar ik zou echt naar huis gaan. Kamperen met een zeer pittige eenjarige is gewoonweg voor niemand leuk. Dat is geen falen van jullie kant, dat is gewoon zoals het is. Ik vond trouwens de leeftijd van 1 tot 2,5/3 jaar behoorlijk pittig bij onze jongste. We hebben er toen ook bewust voor gekozen om in ons geval niet met vliegvakantie te gaan, jongste kon nogal tekeer gaan en dat was voor niemand leuk. Kamperen ging dan weer wel, maar hebben we pas gedaan vanaf haar tweede jaar. Laat je verwachtingen wat varen, kijk per dag en hou jezelf voor dat het echt over gaat. Als hij 18 is gaat ie uit huis. 
Kop op!
En wat een ander al zei, als je thuis bent, neem tijd voor elkaar. Zoek een oppas zodat jullie beiden bij kunnen tanken.
Kop op!
En wat een ander al zei, als je thuis bent, neem tijd voor elkaar. Zoek een oppas zodat jullie beiden bij kunnen tanken.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:56
Ik sluit mij aan bij Koffiekop. Dat bedoel ik dus ook met een kind voorbereiden op wat er komen gaat. Het maakt niet uit hoe oud een kind is, je vertelt toch tijdens handelingen wat je doet en waarom? Je doet toch niet stilzwijgend zijn/haar schoenen aan of zet hem/haar toch niet zonder iets uit te leggen in de auto bijvoorbeeld?
Nu weet ik niet of TO dit wel/niet doet.
Nu weet ik niet of TO dit wel/niet doet.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:59
Vertellen dat je sokjes aandoet en nu gaat wandelen (en dat dan ook meteen doen) is heel iets anders dan boekjes lezen over slapen in tenten en op vakantie gaan. Dat laatste is veel te ingewikkeld en abstract voor een (net) eenjarige. En dat is waar jij het over had.minoes5 schreef: ↑10-08-2017 11:56Ik sluit mij aan bij Koffiekop. Dat bedoel ik dus ook met een kind voorbereiden op wat er komen gaat. Het maakt niet uit hoe oud een kind is, je vertelt toch tijdens handelingen wat je doet en waarom? Je doet toch niet stilzwijgend zijn/haar schoenen aan of zet hem/haar toch niet zonder iets uit te leggen in de auto bijvoorbeeld?
Nu weet ik niet of TO dit wel/niet doet.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:11
Ik bedoelde natuurlijk gewoon simpele kinderboekjes over kamperen oid met als aanvulling (bij een wat moeilijker kindje) plaatjes van een echte tent of zelfs de tent die er gehuurd is. Of het zelf vertellen over kamperen op een camping. Gewoon in simpele taal.
Je hebt het er toch over dat je gaat kamperen of iets anders gaat doen? Dat bedoel ik ermee.
Je gaat toch niet van de één op andere dag met vakantie? Daar ben je toch al langer van tevoren mee bezig? En nee, ik kan mij niet voorstellen dat je dat niet tegen je kindje vertelt. Hoe klein of groot je kind ook is.
Misschien ben ik dan apart, maar ik voel mij hier prettig bij. Ik ben van het vertellen, uitleggen en delen van informatie.
Als het te moeilijk is, dan word ik echt niet aangeklaagd door mijn dochter, hoor. Als ze iets niet begrijpt dan probeer ik het in kindertaal uit te leggen of inderdaad plaatjes te laten zien. Is toch niet raar??!!
Je hebt het er toch over dat je gaat kamperen of iets anders gaat doen? Dat bedoel ik ermee.
Je gaat toch niet van de één op andere dag met vakantie? Daar ben je toch al langer van tevoren mee bezig? En nee, ik kan mij niet voorstellen dat je dat niet tegen je kindje vertelt. Hoe klein of groot je kind ook is.
Misschien ben ik dan apart, maar ik voel mij hier prettig bij. Ik ben van het vertellen, uitleggen en delen van informatie.
Als het te moeilijk is, dan word ik echt niet aangeklaagd door mijn dochter, hoor. Als ze iets niet begrijpt dan probeer ik het in kindertaal uit te leggen of inderdaad plaatjes te laten zien. Is toch niet raar??!!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:11
donderdag 10 augustus 2017 om 12:22
Nou shoot me hoor, maar wij gaan gewoon op vakantie en nee, ik ben niet eindeloos bezig met het voorbereiden van mijn dreumes en peuter op van alles en nog wat. Veel dingen doen wij gewoon en dat gaat eigenlijk altijd goed.minoes5 schreef: ↑10-08-2017 12:11Ik bedoelde natuurlijk gewoon simpele kinderboekjes over kamperen oid met als aanvulling (bij een wat moeilijker kindje) plaatjes van een echte tent of zelfs de tent die er gehuurd is. Of het zelf vertellen over kamperen op een camping. Gewoon in simpele taal.
Je hebt het er toch over dat je gaat kamperen of iets anders gaat doen? Dat bedoel ik ermee.
Je gaat toch niet van de één op andere dag met vakantie? Daar ben je toch al langer van tevoren mee bezig? En nee, ik kan mij niet voorstellen dat je dat niet tegen je kindje vertelt. Hoe klein of groot je kind ook is.
Misschien ben ik dan apart, maar ik voel mij hier prettig bij. Ik ben van het vertellen, uitleggen en delen van informatie.
Als het te moeilijk is, dan word ik echt niet aangeklaagd door mijn dochter, hoor. Als ze iets niet begrijpt dan probeer ik het in kindertaal uit te leggen of inderdaad plaatjes te laten zien. Is toch niet raar??!!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:32
.minoes5 schreef: ↑10-08-2017 12:11Ik bedoelde natuurlijk gewoon simpele kinderboekjes over kamperen oid met als aanvulling (bij een wat moeilijker kindje) plaatjes van een echte tent of zelfs de tent die er gehuurd is. Of het zelf vertellen over kamperen op een camping. Gewoon in simpele taal.
Je hebt het er toch over dat je gaat kamperen of iets anders gaat doen? Dat bedoel ik ermee.
Je gaat toch niet van de één op andere dag met vakantie? Daar ben je toch al langer van tevoren mee bezig? En nee, ik kan mij niet voorstellen dat je dat niet tegen je kindje vertelt. Hoe klein of groot je kind ook is.
Misschien ben ik dan apart, maar ik voel mij hier prettig bij. Ik ben van het vertellen, uitleggen en delen van informatie.
Als het te moeilijk is, dan word ik echt niet aangeklaagd door mijn dochter, hoor. Als ze iets niet begrijpt dan probeer ik het in kindertaal uit te leggen of inderdaad plaatjes te laten zien. Is toch niet raar??!!
Kind is één, hoeveel je ook vertelt, dit snapt een kind niet! Voor een kind van één is straks en daarnet al een begrip dat buiten hun vermogen ligt. Laat staan morgen en gisteren, dus volgende week is echt veel en veel te ver. Het kind heeft het nog niet mee gemaakt dus heeft geen herinneringen die hij kan koppelen aan jouw verhaal over kamperen.
Ik besefte pas wat ik mijn kind (toen 16 maanden) had aangedaan met de eerste vakantie toen we terug kwamen. We kwamen in de late avond thuis, als eerste werd de jas aan de kapstok (die dus niet mee was geweest) geknuffeld. Daarna ging kind alles in huis bekijken en begroeten. Het speelgoed, de bank, de televisie, het badje, het bedje, de commode mét inhoud, de favoriete handdoek etc etc. Hoewel onze vakantie vlekkeloos was verlopen, realiseerde ik me op dat moment, dat kind nooit begrepen had dat we ooit weer terug zouden komen in ons huis. Toen onze tweede voor het eerst mee was geweest (toen 15 maanden) ongeveer hetzelfde, maar die sliep in de auto en hebben we slapend over gelegd maar die was ook dolgelukkig om weer wakker te worden in het vertrouwde bedje, in het vertrouwde kamertje.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:36
Ik herken veel van wat je schrijft. Ons eerste kind was ook heel erg pittig. Nu inmiddels bijna 2 en sinds een half jaar gaat het echt goed. Kind's taal en woordenschat worden elke dag groter, en kind krijgt steeds meer begrip over wat er met kind en om kind heen gebeurd. Het geeft kind de door kind zo gewenste controle over wat er gebeurd.
Wat ik je wilde zeggen is dat je een goede moeder bent.
Ik lees dat jij/jullie erg betrokken zijn bij de zorg en verzorging van jullie kinderen en dat jullie met liefde, genegenheid en begrip doen.
Ik denk ook dat jullie als gezin nu hulp nodig hebben. Het kan niet zo zijn dat deze situatie jullie het huwelijk gaat kosten. En bovendien hebben jij en je man elkaar nu meer dan ooit nodig.
Wat anderen schrijven over het eten herken ik ook. Wanneer ons kind NU honger heeft, dan is er ook niks meer mee te beginnen. Ons kind was al heel snel enorm actief (liep met 10mnd). En kind at op de eerste verjaardag 's ochtends bij opstaan 2 boterhammen met 150 melk, tussendoor 2 stuks fruit. Bijvoorbeeld hele peer en halve banaan en een mandarijn. Met lunch zelfde als ontbijt en diner was groot bord vol en toetje 100ml. Bij elk eetmoment bied ik kind water aan.
Dus zoek hulp voor jullie als gezin en voor jullie kind. Ik hoop voor jullie dat het snel beter gaat.
Wat ik je wilde zeggen is dat je een goede moeder bent.
Ik lees dat jij/jullie erg betrokken zijn bij de zorg en verzorging van jullie kinderen en dat jullie met liefde, genegenheid en begrip doen.
Ik denk ook dat jullie als gezin nu hulp nodig hebben. Het kan niet zo zijn dat deze situatie jullie het huwelijk gaat kosten. En bovendien hebben jij en je man elkaar nu meer dan ooit nodig.
Wat anderen schrijven over het eten herken ik ook. Wanneer ons kind NU honger heeft, dan is er ook niks meer mee te beginnen. Ons kind was al heel snel enorm actief (liep met 10mnd). En kind at op de eerste verjaardag 's ochtends bij opstaan 2 boterhammen met 150 melk, tussendoor 2 stuks fruit. Bijvoorbeeld hele peer en halve banaan en een mandarijn. Met lunch zelfde als ontbijt en diner was groot bord vol en toetje 100ml. Bij elk eetmoment bied ik kind water aan.
Dus zoek hulp voor jullie als gezin en voor jullie kind. Ik hoop voor jullie dat het snel beter gaat.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:42
Het is toch prima wat Minoes doet?Misschien snapt een kind er geen drol van, het kan in ieder geval geen kwaad. Gezellig juist om een boekje te lezen over vakantie.
On topic: 6.15 uur is best een mooie tijd toch? Wij gaven de kinderen wel altijd direct eten. Ze hadden altijd trek en werden chagrijnig als ze lang moesten wachten.
Vervelend dat de luiers zo doorlekken. Heb je wel de goede maat?
En verder, wat ook al meerdere keren is gezegd, hou een vast ritme aan. Voorspelbaarheid is voor veel kinderen zo belangrijk. En stop met vergelijken.
On topic: 6.15 uur is best een mooie tijd toch? Wij gaven de kinderen wel altijd direct eten. Ze hadden altijd trek en werden chagrijnig als ze lang moesten wachten.
Vervelend dat de luiers zo doorlekken. Heb je wel de goede maat?
En verder, wat ook al meerdere keren is gezegd, hou een vast ritme aan. Voorspelbaarheid is voor veel kinderen zo belangrijk. En stop met vergelijken.
Als het regent is het nat en als het vriest is het glad!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:47
.catharina1000 schreef: ↑10-08-2017 12:42Het is toch prima wat Minoes doet?Misschien snapt een kind er geen drol van, het kan in ieder geval geen kwaad. Gezellig juist om een boekje te lezen over vakantie.
On topic: 6.15 uur is best een mooie tijd toch? Wij gaven de kinderen wel altijd direct eten. Ze hadden altijd trek en werden chagrijnig als ze lang moesten wachten.
Vervelend dat de luiers zo doorlekken. Heb je wel de goede maat?
En verder, wat ook al meerdere keren is gezegd, hou een vast ritme aan. Voorspelbaarheid is voor veel kinderen zo belangrijk. En stop met vergelijken.
Is prima wat ze doet, moet ze ook lekker verder doen als ze denkt dat het bij haar werkt. Maar TO doet het niet fout, en kind van TO is niet achterlijk als het de boekjes en verhaaltjes niet begrepen heeft. En dat is wat Minoes doet, er proberen in te wrijven dat het deels haar eigen schuld is omdat ze het niet of niet genoeg gedaan heeft! Dus dan is het niet prima wat ze doet!
Ik zit me hier echt plaatsvervangend boos over te maken, verdorie. Ik was namelijk degene die er over begon dat kind wel eens helemaal van de rel zou kunnen zijn doordat hij niet begrijpt wat er is gebeurd of wat er gaande is met die vakantie. En daar deed Minoes een schepje bovenop door te beginnen over die voorbereiding die de TO misschien wel niet gedaan zou hebben.
donderdag 10 augustus 2017 om 13:01
Ik ben geen moeder en heb geen ervaring met huilbaby's dus geen advies. Het enige wat ik wil zeggen is: voel je niet schuldig! Ieder mens zou stapel gek worden van een kind dat zoveel huilt. Volgens mij doe je enorm je best! Ik vind het SUPER knap dat je dit volhoudt.
Vraag niet teveel van je zoontje, jezelf en je partner, probeer de zorg goed te verdelen zodat jullie beide af en toe adempauze hebben (kan je zoontje af en toe een nachtje bij opa en oma/tante/vrienden logeren?) en.. Go with the flow. Je man heeft denk ik gelijk, je kunt het maar beter accepteren zoals het is.
Ps: mijn kleine zusje was een mega driftige baby/peuter/kleuter/schoolkind (huilen, krijsen en brullen om álles!). Op de basisschool werd het wel langzaam steeds wat beter. Vooral ook toen ze een soort fysio therapie had gehad, ik zal mijn moeder eens vragen wat dat nou precies was, en vervolgens op sport ging. En ze werd zowaar een hele kalme, brave puber. Maar dat is niet wat jij nu wil horen denk ik. Sorry.
Vraag niet teveel van je zoontje, jezelf en je partner, probeer de zorg goed te verdelen zodat jullie beide af en toe adempauze hebben (kan je zoontje af en toe een nachtje bij opa en oma/tante/vrienden logeren?) en.. Go with the flow. Je man heeft denk ik gelijk, je kunt het maar beter accepteren zoals het is.
Ps: mijn kleine zusje was een mega driftige baby/peuter/kleuter/schoolkind (huilen, krijsen en brullen om álles!). Op de basisschool werd het wel langzaam steeds wat beter. Vooral ook toen ze een soort fysio therapie had gehad, ik zal mijn moeder eens vragen wat dat nou precies was, en vervolgens op sport ging. En ze werd zowaar een hele kalme, brave puber. Maar dat is niet wat jij nu wil horen denk ik. Sorry.