Kinderen
alle pijlers
Tijgervader
vrijdag 23 september 2016 om 23:54
Hallo,
* Nog even getwijfeld over de pijler maar ik denk dat dit de juiste plek is *
Wij (man en ik) hebben een zoon van bijna 6 jaar. Man is altijd al erg overbeschermend geweest maar dat is hij ook naar mij toe (en de hond). Het laatste jaar begint het mij echter steeds meer op te vallen dat hij werkelijk iedere vorm van commentaar op zoon verkeerd opvat of op de meest negatieve manier uitlegt. Als voorbeeld:
Zoon zit dit schooljaar in groep 3 en leert dus lezen. De kinderen kregen een oefenblaadje mee naar huis met het vriendelijke verzoek (en nuttige tips) aan de ouders om tien minuutjes per dag met het kind te oefenen. Manlief doet dit met fluwelen handschoentjes en volgt strikt de 'instructies' (bedoeld als tips) op. Gisteravond ging zoon logeren bij mijn schoonouders en schoonmoeder heeft schijnbaar zijn woordjes met hem geoefend. Schoonmoeder kennende heeft ze hem al diverse veren in zijn kont gestoken als hij zelfs maar wilde kijken naar het blaadje. Het viel schoonmoeder op dat hij moeite had met een bepaald rijtje (mis-vis-is om precies te zijn). Dit vertelde ze aan manlief. Helemaal fout dus.
Want zijn moeder had vast niet de instructie gevolgd. Schoonmoeder zou zoon vergelijken met de oudere kleinkinderen. Zoonlief was niet gewend aan de manier waarop zij zou hebben geoefend. Zoonlief is een vroege leerling dus het arme schaap loopt al op zijn tenen. Enz enz.
Zo is het eigenlijk met alles. Man werpt zich op als een gigantisch luchtkussen/buffer om zoonlief heen. Andere ouders spreken eigenlijk alleen mij aan als het gaat om zoon. De IB-er op de basisschool werd nog net niet verbaal gefileerd na het bespreken van testresultaten (waar overigens niets uitkwam behalve de conclusie dat zoon stronteigenwijs was). De juf ziet natuurlijk alles verkeerd of begrijpt zoon niet (deze visie deel ik totaal niet). Als ik dit bespreek met man (en tig voorbeelden aanhaal) dan is hij het uiteindelijk wel met mij eens dat hij nogal snel in de overdrive schiet. Om het de volgende dag weer te doen.
Iemand ervaring hiermee of tips?
* Nog even getwijfeld over de pijler maar ik denk dat dit de juiste plek is *
Wij (man en ik) hebben een zoon van bijna 6 jaar. Man is altijd al erg overbeschermend geweest maar dat is hij ook naar mij toe (en de hond). Het laatste jaar begint het mij echter steeds meer op te vallen dat hij werkelijk iedere vorm van commentaar op zoon verkeerd opvat of op de meest negatieve manier uitlegt. Als voorbeeld:
Zoon zit dit schooljaar in groep 3 en leert dus lezen. De kinderen kregen een oefenblaadje mee naar huis met het vriendelijke verzoek (en nuttige tips) aan de ouders om tien minuutjes per dag met het kind te oefenen. Manlief doet dit met fluwelen handschoentjes en volgt strikt de 'instructies' (bedoeld als tips) op. Gisteravond ging zoon logeren bij mijn schoonouders en schoonmoeder heeft schijnbaar zijn woordjes met hem geoefend. Schoonmoeder kennende heeft ze hem al diverse veren in zijn kont gestoken als hij zelfs maar wilde kijken naar het blaadje. Het viel schoonmoeder op dat hij moeite had met een bepaald rijtje (mis-vis-is om precies te zijn). Dit vertelde ze aan manlief. Helemaal fout dus.
Want zijn moeder had vast niet de instructie gevolgd. Schoonmoeder zou zoon vergelijken met de oudere kleinkinderen. Zoonlief was niet gewend aan de manier waarop zij zou hebben geoefend. Zoonlief is een vroege leerling dus het arme schaap loopt al op zijn tenen. Enz enz.
Zo is het eigenlijk met alles. Man werpt zich op als een gigantisch luchtkussen/buffer om zoonlief heen. Andere ouders spreken eigenlijk alleen mij aan als het gaat om zoon. De IB-er op de basisschool werd nog net niet verbaal gefileerd na het bespreken van testresultaten (waar overigens niets uitkwam behalve de conclusie dat zoon stronteigenwijs was). De juf ziet natuurlijk alles verkeerd of begrijpt zoon niet (deze visie deel ik totaal niet). Als ik dit bespreek met man (en tig voorbeelden aanhaal) dan is hij het uiteindelijk wel met mij eens dat hij nogal snel in de overdrive schiet. Om het de volgende dag weer te doen.
Iemand ervaring hiermee of tips?
zaterdag 24 september 2016 om 07:17
Sjemig wat wordt dit zwaar gemaakt zeg. Hier is het naast onze karakters (ik een beetje richting man van To, man een beetje te positief) een beetje een wisselwerking.
Ik had laatst nogal a-typisch oudste zonder toezicht buiten wat dingetjes laten doen. Man zo in shock (was ook niks voor mij maar ik vond dat ik kind tegemoet moest komen en alles was ook goed gegaan) dat man een soort flip kreeg.
Het is denk ik ook een soort voor zijn gevoel (en overdreven ook) oppakken wat er volgens hem moet gebeuren.
'maar IEMAND moet nu toch zeggen...'
Het klinkt mij in de oren, ook gezien het feit dat ik to hoog heb zitten en dus ook haar partnerkeuze, alsof hij zijn vorm nog moet vinden.
Gezien mijn professionele achtergrond heb ik soms ook de eerste neiging om io kritiek 'maar wie ben jij dan ' achtig te reageren.
Laatst begon een leidster een heel verhaal waarin ze zichzelf erg opmerkzaam vond, net een cursus had gehad en ik dacht alleen maar: Je gebruikt die uitdrukking verkeerd en dit hoor je ook niet zo te doen.
Even mond houden en luisteren naar de intentie. En nemen wat er gezegd wordt en ze bleek ondanks de wat rare manier van brengen een goede observatie te hebben gedaan.
Maar eerst was ik ook beledigd.
Maar dat is ook omdat ik als moeder en ooit ex-leidster weet hoe er tegen betweterige ouders wordt aangekeken en ik gewoon een goede verstandhouding met die leidster wil houden voor mijn kind.
Man heeft die nuance niet in dat contact en gaat er gewoon vol in lijkt.
Afspraken maken en dan bespreken dat hij in eerste instantie luistert, thuis bespreken jullie zijn observatie, en dan indien nodig nog een afspraak zou ik voorstellen.
Want het is wel degelijk nuttig om kritisch te blijven merk ik.
Ik had laatst nogal a-typisch oudste zonder toezicht buiten wat dingetjes laten doen. Man zo in shock (was ook niks voor mij maar ik vond dat ik kind tegemoet moest komen en alles was ook goed gegaan) dat man een soort flip kreeg.
Het is denk ik ook een soort voor zijn gevoel (en overdreven ook) oppakken wat er volgens hem moet gebeuren.
'maar IEMAND moet nu toch zeggen...'
Het klinkt mij in de oren, ook gezien het feit dat ik to hoog heb zitten en dus ook haar partnerkeuze, alsof hij zijn vorm nog moet vinden.
Gezien mijn professionele achtergrond heb ik soms ook de eerste neiging om io kritiek 'maar wie ben jij dan ' achtig te reageren.
Laatst begon een leidster een heel verhaal waarin ze zichzelf erg opmerkzaam vond, net een cursus had gehad en ik dacht alleen maar: Je gebruikt die uitdrukking verkeerd en dit hoor je ook niet zo te doen.
Even mond houden en luisteren naar de intentie. En nemen wat er gezegd wordt en ze bleek ondanks de wat rare manier van brengen een goede observatie te hebben gedaan.
Maar eerst was ik ook beledigd.
Maar dat is ook omdat ik als moeder en ooit ex-leidster weet hoe er tegen betweterige ouders wordt aangekeken en ik gewoon een goede verstandhouding met die leidster wil houden voor mijn kind.
Man heeft die nuance niet in dat contact en gaat er gewoon vol in lijkt.
Afspraken maken en dan bespreken dat hij in eerste instantie luistert, thuis bespreken jullie zijn observatie, en dan indien nodig nog een afspraak zou ik voorstellen.
Want het is wel degelijk nuttig om kritisch te blijven merk ik.
zaterdag 24 september 2016 om 07:19
quote:fleuriez schreef op 24 september 2016 @ 03:10:
Bijzonder is het te kunnen zien hoe mensen het kunnen manipuleren, en dan heb ik het over zeer intelligente mensen. Die er een draai aan geven, zodat het weer past.
Dat is precies wat jij hier doet. Jij lijkt al besloten te hebben dat man narcistisch is, zoals je zelf zegt: zoals velen in het bedrijfsleven en de ggz....
@Lemoos, geen tips verder. Klinkt als ouderliefde en behoorlijk doorgeslagen betoepsdeformatie. Lastig. En ook een beetje lachwekkend
.
Bijzonder is het te kunnen zien hoe mensen het kunnen manipuleren, en dan heb ik het over zeer intelligente mensen. Die er een draai aan geven, zodat het weer past.
Dat is precies wat jij hier doet. Jij lijkt al besloten te hebben dat man narcistisch is, zoals je zelf zegt: zoals velen in het bedrijfsleven en de ggz....
@Lemoos, geen tips verder. Klinkt als ouderliefde en behoorlijk doorgeslagen betoepsdeformatie. Lastig. En ook een beetje lachwekkend
.
zaterdag 24 september 2016 om 07:49
Ergens kan ik het me ook wel voorstellen van je man. Ik ben GZ-psycholoog en je ziet in je werk zóveel problemen, en ook zóveel die al in de jeugd zijn ontstaan dat je je kind daar voor wil behoeden en idd het liefst overal vangnetten wil ophangen. Mijn kinderen zijn nog erg klein dus hot topic hier (bij mij dus) is dat hun hechting wel veilig moet worden.
Dat al die vangnetten óók hun sporen nalaten, dat maakt dat ik echt mijn best doe om het soms maar te laten gebeuren.
Tips vind ik best lastig om te geven. Ik ben heel blij dat mijn beste vriendin hetzelfde werk doet en kinderen heeft van dezelfde leeftijd zodat ik met haar soms kan sparren daarover. Heeft je man in zijn eigen omgeving iemand die hem die spiegel kan laten zien en waarbij hij dat ook accepteert? Zou ik zelf eerder naar kijken dan een intervisie groep oid.
Dat al die vangnetten óók hun sporen nalaten, dat maakt dat ik echt mijn best doe om het soms maar te laten gebeuren.
Tips vind ik best lastig om te geven. Ik ben heel blij dat mijn beste vriendin hetzelfde werk doet en kinderen heeft van dezelfde leeftijd zodat ik met haar soms kan sparren daarover. Heeft je man in zijn eigen omgeving iemand die hem die spiegel kan laten zien en waarbij hij dat ook accepteert? Zou ik zelf eerder naar kijken dan een intervisie groep oid.
zaterdag 24 september 2016 om 09:02
Ik vind de reacties overdreven. Maar misschien komt dat omdat je maar twee voorbeelden geeft.
Ik zie (nog) niet echt een probleem met de opvoeding. Ik denk dat je best als ouder een eigenschap kunt hebben die overtrokken is. Zeker zo lang de andere ouder dat weer in evenwicht brengt. In welke mate denk jij dat dit een probleem wordt voor jullie zoon?
Voor jou zie ik wel meteen dat het irritant is, zelfs gênant soms.
Ik zou dus de (te verwachte) problemen in de opvoeding proberen te bespreken en de voor jou gênante situaties en kijken of je afspraken kunt maken over hoe dat zoveel mogelijk te voorkomen? En dan daarna weer verder kijken.
Ik vind meteen zeggen dat er sprake is van een persoonlijkheidsstoornis of dat er therapie nodig is ver gaan, voor een heftige karaktertrek (die eigenlijk nu weinig problemen geeft).
Ik zie (nog) niet echt een probleem met de opvoeding. Ik denk dat je best als ouder een eigenschap kunt hebben die overtrokken is. Zeker zo lang de andere ouder dat weer in evenwicht brengt. In welke mate denk jij dat dit een probleem wordt voor jullie zoon?
Voor jou zie ik wel meteen dat het irritant is, zelfs gênant soms.
Ik zou dus de (te verwachte) problemen in de opvoeding proberen te bespreken en de voor jou gênante situaties en kijken of je afspraken kunt maken over hoe dat zoveel mogelijk te voorkomen? En dan daarna weer verder kijken.
Ik vind meteen zeggen dat er sprake is van een persoonlijkheidsstoornis of dat er therapie nodig is ver gaan, voor een heftige karaktertrek (die eigenlijk nu weinig problemen geeft).
zaterdag 24 september 2016 om 09:11
Zoon vertoond bepaald (ongewenst?) gedrag op school, zo erg dat ze hem testen en vader schiet bij alles flink door en beschermt hem en neemt het op voor hem ect.
Ik zou daar eens naar kijken, misschien zit ik er helemaal naast maar als zoon met alles wegkomt bij paps en vader praat dan ook nog alles goed, zal er bepaald ongewenst gedrag kunnen oproepen bij zoonlief.
Ik zou daar eens naar kijken, misschien zit ik er helemaal naast maar als zoon met alles wegkomt bij paps en vader praat dan ook nog alles goed, zal er bepaald ongewenst gedrag kunnen oproepen bij zoonlief.
zaterdag 24 september 2016 om 09:30
Dit artikel laten lezen? http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21155774
Net als wat ik hierboven al zei: spreek hem aan op de feiten die hij wel kent, maar niet naar handelt.
Net als wat ik hierboven al zei: spreek hem aan op de feiten die hij wel kent, maar niet naar handelt.
zaterdag 24 september 2016 om 09:34
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.
zaterdag 24 september 2016 om 09:52
quote:sugarmiss schreef op 24 september 2016 @ 09:34:
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.
De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Maar ik vind het zeker niet raar dat man kritisch is. Misschien dat het adequaat uiten nog een aandachtspunt is.
Maargoed, ik ben bij ons de 'bitch' wat betreft onze kinderen (man zit elke week in het zwembad. Ik kom eens in de zoveel tijd een rel schoppen en dan is kind ineens wel klaar om af te zwemmen of een badje verder. Etc).
Kritisch zijn is soms helaas echt wel noodzakelijk maar hoe te uiten zodat je kind er profijt van heeft is een kunst.
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.
De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Maar ik vind het zeker niet raar dat man kritisch is. Misschien dat het adequaat uiten nog een aandachtspunt is.
Maargoed, ik ben bij ons de 'bitch' wat betreft onze kinderen (man zit elke week in het zwembad. Ik kom eens in de zoveel tijd een rel schoppen en dan is kind ineens wel klaar om af te zwemmen of een badje verder. Etc).
Kritisch zijn is soms helaas echt wel noodzakelijk maar hoe te uiten zodat je kind er profijt van heeft is een kunst.
zaterdag 24 september 2016 om 12:02
quote:sugarmiss schreef op 24 september 2016 @ 09:34:
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluf fen.
Nee. Andere ouders vertellen iets over hoe de speelafspraak is verlopen oid. Dan zegt men bijvoorbeeld dat hij tijdens het spelen van de schommel is gevallen (geschaafde knie). Ik neem dat ter kennisgeving aan, kinderen vallen wel vaker en zoon rent weer blij rond. Mijn man begint bij zo'n mededeling aan een derdegraads kruisverhoor over het hoe en wat.
Als ik zoon breng geef ik verbaal geen lijst met nuttige wenken en tips. Ik vraag aan brengende ouders ook geen 'handleiding' over hun kind.
De juffen en meesters op school gaan man niet uit de weg. Ze plannen volgens mij een tijd in voor een mededeling aan man, waar ik voor of na school met twee zinnen voldoende weet. Het probleemgedrag van zoon bestond uit impulsieve wegloopacties (plasketting vragen om naar de wc te mogen en via een andere deur naar buiten rennen om te spelen op het plein van de bovenbouw/onder zijn tafel gaan zitten omdat hij niet naar de invaljuf wilde kijken/gymschoenen uittrekken en in de prullenbak smijten omdat niet meester x maar meester y de gymles gaf en zaken iets anders aanpakte/grote nicht bij de hand pakken en weigeren los te laten om zo met haar naar groep vier te kunnen gaan omdat hij geen zin had in zijn werkje op de kleuterschool)
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluf fen.
Nee. Andere ouders vertellen iets over hoe de speelafspraak is verlopen oid. Dan zegt men bijvoorbeeld dat hij tijdens het spelen van de schommel is gevallen (geschaafde knie). Ik neem dat ter kennisgeving aan, kinderen vallen wel vaker en zoon rent weer blij rond. Mijn man begint bij zo'n mededeling aan een derdegraads kruisverhoor over het hoe en wat.
Als ik zoon breng geef ik verbaal geen lijst met nuttige wenken en tips. Ik vraag aan brengende ouders ook geen 'handleiding' over hun kind.
De juffen en meesters op school gaan man niet uit de weg. Ze plannen volgens mij een tijd in voor een mededeling aan man, waar ik voor of na school met twee zinnen voldoende weet. Het probleemgedrag van zoon bestond uit impulsieve wegloopacties (plasketting vragen om naar de wc te mogen en via een andere deur naar buiten rennen om te spelen op het plein van de bovenbouw/onder zijn tafel gaan zitten omdat hij niet naar de invaljuf wilde kijken/gymschoenen uittrekken en in de prullenbak smijten omdat niet meester x maar meester y de gymles gaf en zaken iets anders aanpakte/grote nicht bij de hand pakken en weigeren los te laten om zo met haar naar groep vier te kunnen gaan omdat hij geen zin had in zijn werkje op de kleuterschool)
zaterdag 24 september 2016 om 12:10
@Elko: dat klinkt heel bekend. De eerste vier jaar kon ik 'veilige hechting' niet meer horen. Man ziet in zijn werk dagelijks mensen die vroeger teveel geestelijke (en fysieke) klappen hebben gekregen. Hij kan er slecht tegen als zoon huilt of naar zijn kamer wil gaan als ik zoon corrigeer (en dan doe ik gewoon zoiets lulligs als zeggen dat zoon zijn spullen moet opruimen voordat ik de tipi tent ga opzetten ofzo). Ik vind dat vrij normaal en gezond gedrag (frustratie, zelf gaan afkoelen). Zoon huilt ook graag uit bij de hond, dat vindt man dan ook raar. Want alles moet gezegd worden en uitgesproken worden. Ik vind het hartstikke normaal dat hij bij de pluizige vriend zijn verhaal doet, die spreekt hem niet tegen en laat zich mooi knuffelen en aaien.
Man heeft maar 1 collega met kleine kinderen maar ik persoonlijk vind hem (en haar) net zo 'erg'. Het is wel grappig als ze bij ons over de vloer komen, die man gaat nog eerst het veiligheidsnet rondom de trampoline inspecteren. Om dan het gezicht van mijn man te zien (alsof er ook maar 1 defect te vinden is met hem in de buurt). Overige collega's zijn een stuk ouder en uit de kleine kinderen.
Man heeft maar 1 collega met kleine kinderen maar ik persoonlijk vind hem (en haar) net zo 'erg'. Het is wel grappig als ze bij ons over de vloer komen, die man gaat nog eerst het veiligheidsnet rondom de trampoline inspecteren. Om dan het gezicht van mijn man te zien (alsof er ook maar 1 defect te vinden is met hem in de buurt). Overige collega's zijn een stuk ouder en uit de kleine kinderen.
zaterdag 24 september 2016 om 12:15
Het klinkt alsof je man de verantwoording -die jullie zoon natuurlijk al best een klein beetje heeft- niet aan zoon kan plakken maar aan zichzelf plakt. Schijnbaar voelt hij zich verantwoordelijk voor alles wat zoon (goed en fout) doet en maakt van alles een schuldverhaal.
Ik zou de man willen aanraden een beetje vertrouwen in jullie kind te hebben, dat zou enorm veel lucht geven denk ik zo.
Ik zou de man willen aanraden een beetje vertrouwen in jullie kind te hebben, dat zou enorm veel lucht geven denk ik zo.
zaterdag 24 september 2016 om 12:36
Ik heb ook moeten leren (en nog steeds) dat onze dochters echt niet meteen een hechtingstrauma oplopen van een keer huilen, mopperen of corrigeren.
Je wil voorkomen dat je je eigen kind straks voor je neus krijgt, maar je wil ook niet dat ie alsnog trauma's oploopt vanwege een te beschermende opvoeding. Dan wordt het middel erger dan de kwaal.
Ieder kind heeft recht op zijn eigen 'mini trauma's'/frustraties en leert door vallen en opstaan. Hoe graag je je kind daar ook voor wil behoeden. Maar waarschijnlijk moet ik die wijze woorden zelf ook nog wel een aantal keren teruglezen de komende jaren
Je wil voorkomen dat je je eigen kind straks voor je neus krijgt, maar je wil ook niet dat ie alsnog trauma's oploopt vanwege een te beschermende opvoeding. Dan wordt het middel erger dan de kwaal.
Ieder kind heeft recht op zijn eigen 'mini trauma's'/frustraties en leert door vallen en opstaan. Hoe graag je je kind daar ook voor wil behoeden. Maar waarschijnlijk moet ik die wijze woorden zelf ook nog wel een aantal keren teruglezen de komende jaren
zaterdag 24 september 2016 om 12:56
quote:sugarmiss schreef op 24 september 2016 @ 09:34:
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.Volkomen bizar deze post. Knap hoeveel aannames je in een bericht kunt zetten op basis van vrijwel geen informatie.
Je man heeft gelijk!!!
School ziet een kind met probleem gedrag. School wil hem testen en een stempeltje opplakken.
Uit de test blijkt dat jouw kind een volkomen normaal kind is. Niets probeemgedrag alleen een beetje eigenwijs.
Logisch toch dat vader voor hem opkomt.
Dat ze hem niet meer aanspreken maar jou wel is omdat jij je blijkbaar makjelijk laat aanpraten dat jouw kind ongewenst probleemgedrag vertoont en ze hem mede dank zij zijn beroep niet zo gauw kunnen overbluffen.Volkomen bizar deze post. Knap hoeveel aannames je in een bericht kunt zetten op basis van vrijwel geen informatie.
Tjezus, wat vals