Kinderen
alle pijlers
Verdriet
woensdag 16 december 2015 om 11:59
quote:sugarmiss schreef op 16 december 2015 @ 11:16:
Natuurlijk is een miskraam heel verdrietig. Natuurlijk moet je dan een rouwproces door om het kindje wat er nooit zal ziijn.
Maar heel eerlijk to slaat door.
Zoveel vrouwen die een keer een miskraam hebben voor hun kinderwens is vervuld. Persoonlijk ken ik niemand die na een miskraam zo lang thuis is gebleven. Als al l e vrouwen na een miskraam gelijk gestopt waren met proberen warwn er ee n stuk minder kinderen.
Het is dan wel een late miskrasm maar toch niet te vergelijken met een levenloos geboren kindje na een ( bijna) voldragen zwangerschap.
Objectief klopt het misschien wat je zegt. Maar dat is toch niet waar het hier over gaat? TO heeft veel verdriet en kan dit duidelijk niet goed hanteren. Ze vraagt hier om hulp en veel mensen adviseren om professionele hulp te zoeken. We hoeven toch geen oordeel uit te spreken over hoe terecht het verdriet van TO is?
Waarschijnlijk was je post goed bedoeld, om de zaak te relativeren/ in perspectief te zetten? Dat kan zeker helpen, maar dan is een kort berichtje op een forum denk ik wel iets te kort door de bocht.
Natuurlijk is een miskraam heel verdrietig. Natuurlijk moet je dan een rouwproces door om het kindje wat er nooit zal ziijn.
Maar heel eerlijk to slaat door.
Zoveel vrouwen die een keer een miskraam hebben voor hun kinderwens is vervuld. Persoonlijk ken ik niemand die na een miskraam zo lang thuis is gebleven. Als al l e vrouwen na een miskraam gelijk gestopt waren met proberen warwn er ee n stuk minder kinderen.
Het is dan wel een late miskrasm maar toch niet te vergelijken met een levenloos geboren kindje na een ( bijna) voldragen zwangerschap.
Objectief klopt het misschien wat je zegt. Maar dat is toch niet waar het hier over gaat? TO heeft veel verdriet en kan dit duidelijk niet goed hanteren. Ze vraagt hier om hulp en veel mensen adviseren om professionele hulp te zoeken. We hoeven toch geen oordeel uit te spreken over hoe terecht het verdriet van TO is?
Waarschijnlijk was je post goed bedoeld, om de zaak te relativeren/ in perspectief te zetten? Dat kan zeker helpen, maar dan is een kort berichtje op een forum denk ik wel iets te kort door de bocht.
woensdag 16 december 2015 om 12:07
Totaal niet relevant hoe TO dit zou moeten noemen en ook geen vraag van TO.
Bizar hoe een enkeling de blijkbaar enorme behoefte voelt om even te vertellen want TO zou moeten vinden.
Gelukkig meer ruimte voor medeleven. Begrijpelijk TO dat t naar voelt of steekt wanneer je blije foto's van broertjes/zusjes ziet. Het is echt iets waar je mee om moet leren gaan en mogelijk met behulp van een psycholoog die sterk is op het geboed van rouwverwerking.
Bizar hoe een enkeling de blijkbaar enorme behoefte voelt om even te vertellen want TO zou moeten vinden.
Gelukkig meer ruimte voor medeleven. Begrijpelijk TO dat t naar voelt of steekt wanneer je blije foto's van broertjes/zusjes ziet. Het is echt iets waar je mee om moet leren gaan en mogelijk met behulp van een psycholoog die sterk is op het geboed van rouwverwerking.
woensdag 16 december 2015 om 12:09
Pluk,
Ik zou als ik jou was nu nog geen beslissingen maken. Op dit moment zit je nog in het verdriet. Hou wel voor jezelf in de gaten in hoeverre je verdrietig bent en in hoeverre je je depressief voelt. Er zit geen tijd gebonden aan rouwen, maar het is wel zo dat je zelf vast kan lopen in een rouwproces. Er zijn hiervoor ook speciale hulpverleners/begeleiders op het gebied van rouw in een gezin. (niet dat ik zeg dat dit aan de hand is, ik wil je enkel als advies meegeven).
Voor mij was het wel zo dat de scherpe kantjes ervan af gaan. Deze donkere dagen zijn ook niet prettig (december is toch de tijd van familie/gezelligheid/terugdenken aan het afgelopen jaar). Voor alles weer een eerste keer. Ik begon me pas weer een klein beetje mezelf te voelen in het voorjaar.
Ook ik maakte me druk over wel/geen kinderen. Maar het was voor mij het eerste kindje en de wens was uiteindelijk (heeft wel een jaar geduurd en een enorme drempel geweest) groter dan de angst.
Over de zwaarte van het verdriet kan niemand iets zeggen. Ik weet niet wat het is om een miskraam te hebben, mijn dochtertje was voldragen. Dat maakt niet dat iemand niet verdrietig kan zijn over een miskraam/vroeggeboorte met 16 weken. Daar kan ik (en niemand die beiden niet heeft meegemaakt om te vergelijken) iets over zeggen.
Ik zou als ik jou was nu nog geen beslissingen maken. Op dit moment zit je nog in het verdriet. Hou wel voor jezelf in de gaten in hoeverre je verdrietig bent en in hoeverre je je depressief voelt. Er zit geen tijd gebonden aan rouwen, maar het is wel zo dat je zelf vast kan lopen in een rouwproces. Er zijn hiervoor ook speciale hulpverleners/begeleiders op het gebied van rouw in een gezin. (niet dat ik zeg dat dit aan de hand is, ik wil je enkel als advies meegeven).
Voor mij was het wel zo dat de scherpe kantjes ervan af gaan. Deze donkere dagen zijn ook niet prettig (december is toch de tijd van familie/gezelligheid/terugdenken aan het afgelopen jaar). Voor alles weer een eerste keer. Ik begon me pas weer een klein beetje mezelf te voelen in het voorjaar.
Ook ik maakte me druk over wel/geen kinderen. Maar het was voor mij het eerste kindje en de wens was uiteindelijk (heeft wel een jaar geduurd en een enorme drempel geweest) groter dan de angst.
Over de zwaarte van het verdriet kan niemand iets zeggen. Ik weet niet wat het is om een miskraam te hebben, mijn dochtertje was voldragen. Dat maakt niet dat iemand niet verdrietig kan zijn over een miskraam/vroeggeboorte met 16 weken. Daar kan ik (en niemand die beiden niet heeft meegemaakt om te vergelijken) iets over zeggen.
woensdag 16 december 2015 om 13:00
quote:sugarmiss schreef op 16 december 2015 @ 11:42:
16 weken wordt niet gezien als een vroeggeboorte maar als een miskraam. Je hebt dan ook geen recht op bevalli gsverlof zoals je met een vroeggeboorte wel hebt.
Begraven in een natuurgebied?
Dat is bij wet verboden in Nederland. Mensen mogen alleen begraven worden op een kerkhof.Dat weet ik nog zo niet bij een miskraam. Vriendin van mij met 13 weken. Het was al echt een kindje om te zien. Haar man heeft een kistje gemaakt en is bij hun op het land begraven. Misschien geld dat verbod alleen op echte sterfgevallen? en dat dit toch onder miskraam valt.
16 weken wordt niet gezien als een vroeggeboorte maar als een miskraam. Je hebt dan ook geen recht op bevalli gsverlof zoals je met een vroeggeboorte wel hebt.
Begraven in een natuurgebied?
Dat is bij wet verboden in Nederland. Mensen mogen alleen begraven worden op een kerkhof.Dat weet ik nog zo niet bij een miskraam. Vriendin van mij met 13 weken. Het was al echt een kindje om te zien. Haar man heeft een kistje gemaakt en is bij hun op het land begraven. Misschien geld dat verbod alleen op echte sterfgevallen? en dat dit toch onder miskraam valt.
woensdag 16 december 2015 om 13:01
quote:Pluk_1982 schreef op 16 december 2015 @ 11:48:
@Sugarmiss:
Nee hoor dat is niet bij de wet verboden, een kind tot 17 weken is niets bij de wet..... wordt gezien als een kadaver....... ik had het ook door de wc mogen spoelen of in de container mogen gooien.
Klinkt hard maar is wel de waarheid in Nederland. Ah, dus zoals ik al dacht.
Best hard idd.
@Sugarmiss:
Nee hoor dat is niet bij de wet verboden, een kind tot 17 weken is niets bij de wet..... wordt gezien als een kadaver....... ik had het ook door de wc mogen spoelen of in de container mogen gooien.
Klinkt hard maar is wel de waarheid in Nederland. Ah, dus zoals ik al dacht.
Best hard idd.
woensdag 16 december 2015 om 13:05
quote:titta schreef op 16 december 2015 @ 11:59:
[...]
Objectief klopt het misschien wat je zegt. Maar dat is toch niet waar het hier over gaat? TO heeft veel verdriet en kan dit duidelijk niet goed hanteren. Ze vraagt hier om hulp en veel mensen adviseren om professionele hulp te zoeken. We hoeven toch geen oordeel uit te spreken over hoe terecht het verdriet van TO is?
Waarschijnlijk was je post goed bedoeld, om de zaak te relativeren/ in perspectief te zetten? Dat kan zeker helpen, maar dan is een kort berichtje op een forum denk ik wel iets te kort door de bocht.En alleen maar ach en wee roepen helpt wel? Het was pas 16 en misschien nog wel wat jonger. En ja logisch dat er verdriet is. Maar je moet het wel een beetje reëel blijven zien en niet zwelgen. TO heeft nog een ander kind en een man. Je hele leven om je verdriet heen laten draaien is gewoon niet gezond. En dit is toch echt wel anders als een voldragen zwangerschap verliezen, of je man. Maar ook dan moet je een keer verder.
[...]
Objectief klopt het misschien wat je zegt. Maar dat is toch niet waar het hier over gaat? TO heeft veel verdriet en kan dit duidelijk niet goed hanteren. Ze vraagt hier om hulp en veel mensen adviseren om professionele hulp te zoeken. We hoeven toch geen oordeel uit te spreken over hoe terecht het verdriet van TO is?
Waarschijnlijk was je post goed bedoeld, om de zaak te relativeren/ in perspectief te zetten? Dat kan zeker helpen, maar dan is een kort berichtje op een forum denk ik wel iets te kort door de bocht.En alleen maar ach en wee roepen helpt wel? Het was pas 16 en misschien nog wel wat jonger. En ja logisch dat er verdriet is. Maar je moet het wel een beetje reëel blijven zien en niet zwelgen. TO heeft nog een ander kind en een man. Je hele leven om je verdriet heen laten draaien is gewoon niet gezond. En dit is toch echt wel anders als een voldragen zwangerschap verliezen, of je man. Maar ook dan moet je een keer verder.
woensdag 16 december 2015 om 17:34
quote:ollekebollekeknolleke schreef op 16 december 2015 @ 14:10:
Ben ik de enige die het kwetsend vind wanneer er een discussie plaatsvind in dit soort topics. Alsof je de mate van verdriet kunt afmeten....Nee, je bent niet de enige. Ik vind het ook enorm kwetsen. En idioot ook. Vooral omdat het van mensen komt die zelf ook de nodige compassie nodig hebben gehad. Maar goed, misschien hebben ze die niet gekregen en botvieren ze dat nu op ieder ander die het zwaar heeft.
Ben ik de enige die het kwetsend vind wanneer er een discussie plaatsvind in dit soort topics. Alsof je de mate van verdriet kunt afmeten....Nee, je bent niet de enige. Ik vind het ook enorm kwetsen. En idioot ook. Vooral omdat het van mensen komt die zelf ook de nodige compassie nodig hebben gehad. Maar goed, misschien hebben ze die niet gekregen en botvieren ze dat nu op ieder ander die het zwaar heeft.
woensdag 16 december 2015 om 18:05
quote:nina1966 schreef op 16 december 2015 @ 13:05:
[...]
En alleen maar ach en wee roepen helpt wel? Het was pas 16 en misschien nog wel wat jonger. En ja logisch dat er verdriet is. Maar je moet het wel een beetje reëel blijven zien en niet zwelgen. TO heeft nog een ander kind en een man. Je hele leven om je verdriet heen laten draaien is gewoon niet gezond. En dit is toch echt wel anders als een voldragen zwangerschap verliezen, of je man. Maar ook dan moet je een keer verder.
Nee, ik bedoel niet dat we alleen ach en wee moeten roepen. TO heeft moeite met een bepaald verdriet te verwerken, wij kunnen tips geven, bijv. zoek prof hulp of neem niet direct te rigoureuze beslissingen. Hoeft echt niet alleen maar dat te zijn wat TO graag wil horen. Maar het is toch niet nodig om een oordeel te vellen over de mate waarin zij verdrietig "mag" zijn?
Overigens had ik ook al gezegd dat ik best vind dat je e.e.a. In perspectief mag zetten, ook dat kan helpen. Gaat dan wel om de manier waarop.
[...]
En alleen maar ach en wee roepen helpt wel? Het was pas 16 en misschien nog wel wat jonger. En ja logisch dat er verdriet is. Maar je moet het wel een beetje reëel blijven zien en niet zwelgen. TO heeft nog een ander kind en een man. Je hele leven om je verdriet heen laten draaien is gewoon niet gezond. En dit is toch echt wel anders als een voldragen zwangerschap verliezen, of je man. Maar ook dan moet je een keer verder.
Nee, ik bedoel niet dat we alleen ach en wee moeten roepen. TO heeft moeite met een bepaald verdriet te verwerken, wij kunnen tips geven, bijv. zoek prof hulp of neem niet direct te rigoureuze beslissingen. Hoeft echt niet alleen maar dat te zijn wat TO graag wil horen. Maar het is toch niet nodig om een oordeel te vellen over de mate waarin zij verdrietig "mag" zijn?
Overigens had ik ook al gezegd dat ik best vind dat je e.e.a. In perspectief mag zetten, ook dat kan helpen. Gaat dan wel om de manier waarop.