Kinderen
alle pijlers
Woedeaanval ouder
maandag 12 maart 2018 om 10:41
Vooropgesteld dat ik reeds hulp heb gezocht voor dit probleem. Woedeaanvallen als ouder, wie herkent het? Ik moet eraan toevoegen dat het vrijwel nooit uit het niks komt, maar meestal na een hele dag dat ze hebben lopen klieren (bewust of onbewust) en ik al tig keer tot 10 heb geteld en ze rustig heb benaderd. Of als ze weer maar eens met een nota thuiskomen of ik moet horen dat ze zich misdragen hebben. Ik kan dan echt heul hard roepen tegen ze, met mijn vuist op tafel kloppen, straffen.. ik zie erop toe dat ik niet scheld of fysiek word, maar verder raas ik. Ik zorg ook dat ik na een tijdje mijn excuses ga aanbieden voor hoe ik deed en/of uitleg waarom ik zo deed. Ik kalmeer dus wel snel (gelukkig). Het gebeurt ook niet vaak, maar elke keer is een keer te veel natuurlijk. Ik benoem ook meermaals per dag wat ik zo goed en leuk aan ze vind en complimenteer en motiveer zo veel mogelijk. Maar zo rot dat ik me kan voelen om de dingen die ik zeg of doe tijdens mijn woede. En zo bang dat ik ze schaad hiermee, of dat hun zelfbeeld eronder lijdt. Ik ben niet de enige, dat weet ik. Maar soms voelt dat wel zo.. Ze zijn 7 en 5, overigens.
maandag 12 maart 2018 om 12:53
Nee, hoe zou dat nou komen...RégineFilange schreef: ↑12-03-2018 11:07Wat bedoel je daarmee?
Ik snap oprecht dat ze dat riep, mij lijkt het namelijk ook niets om kinderen te hebben.Dat zegt toch niks over hoeveel ze van ons houdt. Op die momenten werd het gewoon even teveel, ze is ook een mens.
maandag 12 maart 2018 om 13:51
Volgens mij is er in dit topic een ontzettend verschil van perceptie over wat een woedeaanval nu eigenlijk is.Eloise_Xennakiss schreef: ↑12-03-2018 11:46Oh ik heb me vergist, er is er blijkbaar toch weer eens 1 perfect.
Echt hou op zeg. Je bent mens, geen robot.
Mensen hebben gevoelens, ook soms woede gevoelens. Daar kun je mee leren omgaan maar uitschakelen is echt onmogelijk.
"Ik heb er voor gekozen om ze niet te hebben" geloof ik dan ook geen barst van. Niemand is altijd maar happydepeppie. En wie dat wel beweerd te zijn is nep.
Ik ben ook wel eens boos en ik schiet ook wel eens uit mijn slof. Liever 'speel' ik echter dat ik boos ben tegen mijn kinderen, voordat ik echt boos ben en over mijn grenzen heen ga. Op die manier hoef ik zelden uit mijn slof te schieten (en met 'zelden' bedoel ik hooguit eens in de twee weken, want ook dat is voor iedereen anders
) Bij een woedeaanval denk ik echter aan iets heel anders. Dan zie ik iemand voor me die ontploft, die redeloos wordt en in haar gedag onvoorspelbaar. Waardoor je niet zeker weet wat er gebeurt of gaat gebeuren, laat staan dat je weet wanneer het gebeurt.Ik ben dus niet altijd maar heppiedepeppie, maar een woedeaanval zoals ik die hier beschrijven tegen mijn kinderen heb ik echt nooit. Omdat dat ik dat niet wil.
maandag 12 maart 2018 om 14:00
Ik heb hetzelfde beeld bij een woedeaanval dan jij. En ik denk dat je bij een woedeaanval jezelf niet onder controle hebt. En dat daar het probleem ligt.Kastanjez schreef: ↑12-03-2018 13:51Volgens mij is er in dit topic een ontzettend verschil van perceptie over wat een woedeaanval nu eigenlijk is.
Ik ben ook wel eens boos en ik schiet ook wel eens uit mijn slof. Liever 'speel' ik echter dat ik boos ben tegen mijn kinderen, voordat ik echt boos ben en over mijn grenzen heen ga. Op die manier hoef ik zelden uit mijn slof te schieten (en met 'zelden' bedoel ik hooguit eens in de twee weken, want ook dat is voor iedereen anders
Ik ben dus niet altijd maar heppiedepeppie, maar een woedeaanval zoals ik die hier beschrijven tegen mijn kinderen heb ik echt nooit. Omdat dat ik dat niet wil.
maandag 12 maart 2018 om 14:00
Ik was er zelf liever ook niet geweest is nogal een uitspraak.RégineFilange schreef: ↑12-03-2018 11:15J
Overigens maakt het me dan alsnog niet zoveel uit, ik was er zelf liever ook niet geweest maar dat is weer een ander verhaal
Blijkbaar zit je totaal niet lekker in je vel.
Daar kan het gedrag van je moeder meer invloed op hebben gehad dan jij blijkbaar denkt.
maandag 12 maart 2018 om 14:00
even van internet geplukt:
Kortom: u vindt de emotie van boosheid in verschillende vormen. Van enige geraaktheid, geprikkeldheid, knorrigheid tot irritatie en frustratie. En van irritatie tot boosheid, kwaadheid en ongekende woede.
Woede brengt met zich mee dat je ongecontroleerd te keer gaat.
Als je serieus van mening bent dat je een robot of nep bent als je geen woede-aanvallen hebt, dan verkeer je volgens mij in vreemde kringen.
Boos, verdrietig, geïrriteerd, machteloos, gefrustreerd, chagrijnig - dat zijn we allemaal wel eens - dus zonder woede zijn er nog voldoende negatieve emoties over.
Kortom: u vindt de emotie van boosheid in verschillende vormen. Van enige geraaktheid, geprikkeldheid, knorrigheid tot irritatie en frustratie. En van irritatie tot boosheid, kwaadheid en ongekende woede.
Woede brengt met zich mee dat je ongecontroleerd te keer gaat.
Als je serieus van mening bent dat je een robot of nep bent als je geen woede-aanvallen hebt, dan verkeer je volgens mij in vreemde kringen.
Boos, verdrietig, geïrriteerd, machteloos, gefrustreerd, chagrijnig - dat zijn we allemaal wel eens - dus zonder woede zijn er nog voldoende negatieve emoties over.
maandag 12 maart 2018 om 14:03
watdachtjehiervan schreef: ↑12-03-2018 14:00Ik heb hetzelfde beeld bij een woedeaanval dan jij. En ik denk dat je bij een woedeaanval jezelf niet onder controle hebt. En dat daar het probleem ligt.
Dat denk ik ook. Dan wordt je meegesleept door je gevoelens en kan je er niet meer boven uitstijgen. In die zin kan TO er dus ‘niets’ aan doen.
Maar als je je realiseert dat het niet goed js voor de kinderen dan kan je er wel hulp voor zoeken.
maandag 12 maart 2018 om 14:05
Oei nee, dat bedoel ik inderdaad niet. Ik ben dan ‘gewoon’ heel erg boos. Ik ben denk ik niet onvoorspelbaar, ze hebben ook geen schrik van me ofzo. Het meest dreigende is het slaan op tafel en het roepen/schreeuwen. Ze zijn daar op het moment zelf wel van onder de indruk en luisteren dan ineens wél heel goed en zijn dan wat aangedaan, maar verder gaat het ook niet. Ik sta niet als een losgeslagen beest te gooien of slaan met van alles en herpak me ook snel in het schreeuwen. Nee, dat is inderdaad een gevalletje perceptie. Ook maximaal eens in de twee-drie weken, of minder. Uit de slof schieten is inderdaad beter verwoord. Welke naam het beestje ook heeft, ik wil het niet doen.Kastanjez schreef: ↑12-03-2018 13:51Volgens mij is er in dit topic een ontzettend verschil van perceptie over wat een woedeaanval nu eigenlijk is.
Ik ben ook wel eens boos en ik schiet ook wel eens uit mijn slof. Liever 'speel' ik echter dat ik boos ben tegen mijn kinderen, voordat ik echt boos ben en over mijn grenzen heen ga. Op die manier hoef ik zelden uit mijn slof te schieten (en met 'zelden' bedoel ik hooguit eens in de twee weken, want ook dat is voor iedereen anders
Ik ben dus niet altijd maar heppiedepeppie, maar een woedeaanval zoals ik die hier beschrijven tegen mijn kinderen heb ik echt nooit. Omdat dat ik dat niet wil.
maandag 12 maart 2018 om 14:09
Ik lees dat mensen geregeld gespeeld boos zijn op de kinderen.
Waarom?
Als ik niet boos wordt van het gedrag van mijn kind hoef ik toch ook niet boos te reageren?
En als mijn kind gedrag vertoont waar ik boos van wordt dan reageer ik dus boos tegen mijn kind. Dan hoef ik dat echt niet te spelen.
En voor de duidelijkheid boos reageren is heel wat anders dan tekeer gaan.
en komt niet in de buurt van een woede aanval.
Echte woede aanvallen zijn schadelijk voor een kind.
Op die manier heb ik dus ook nog nooit gereageerd tegen mijn kind.
Dat kan echt niet. Heb je last van woedeaanvallen dan moet je daar wat aan doen.
Maar niemand is perfect dus ik ben ook wel eens onredelijk naar mijn kind geweest als ik toch al moe en geïrriteerd was en kind op dat moment net iets deed wat je er dan net niet bij kan hebben. Daar zeg ik dan achteraf ook sorry voor tegen mijn kind.
Waarom?
Als ik niet boos wordt van het gedrag van mijn kind hoef ik toch ook niet boos te reageren?
En als mijn kind gedrag vertoont waar ik boos van wordt dan reageer ik dus boos tegen mijn kind. Dan hoef ik dat echt niet te spelen.
En voor de duidelijkheid boos reageren is heel wat anders dan tekeer gaan.
en komt niet in de buurt van een woede aanval.
Echte woede aanvallen zijn schadelijk voor een kind.
Op die manier heb ik dus ook nog nooit gereageerd tegen mijn kind.
Dat kan echt niet. Heb je last van woedeaanvallen dan moet je daar wat aan doen.
Maar niemand is perfect dus ik ben ook wel eens onredelijk naar mijn kind geweest als ik toch al moe en geïrriteerd was en kind op dat moment net iets deed wat je er dan net niet bij kan hebben. Daar zeg ik dan achteraf ook sorry voor tegen mijn kind.
maandag 12 maart 2018 om 14:10
Sorry kunnen zeggen tegen je kind is mijn inziens het grootste figuurlijke cadeau wat je je kind kunt geven. Je toont hiermee aan dat jij ook niet altijd alles weet en dat hun mening of gevoel over het voorval wat heeft plaatsgevonden, compleet terecht is. Het brengt je ook weer dichter bij elkaar en je kind zal je erom respecteren.
Kinderen leer je toch ook "sorry" zeggen en het goedmaken? Waarom zou dat als volwassene ineens niet meer hoeven?
Je ondermijnt jezelf júist door geen sorry te zeggen, want kinderen zeggen misschien niet altijd wat terug, maar vergeten doen ze ook niet.
maandag 12 maart 2018 om 14:35
Nou ja als jij uit je slof schiet dan wordt het natuurlijk nogal lastig om je iets te vertellen waarvan ze weten dat je boos wordt. En op die leeftijd uit jezelf iets vertellen aangaande 'ongewenst' gedrag is sowieso nogal veel gevraagd.
Je verwachtingen zijn niet realistisch. Daardoor gaat het steeds mis, vlieg jij wederom uit de bocht en ervaren de kinderen wederom dat jij dingen maar beter niet kan weten.
•
maandag 12 maart 2018 om 14:39
Jullie als ouders schreeuwen dagelijks tegen de kinderen en vinden dat helemaal oké? Kun je uitleggen waarom? Wat maakt dat je niet kan opvoeden zonder schreeuwen?
•
maandag 12 maart 2018 om 14:49
Dat valt eigenlijk wel mee hoor. Zoals ik al aangaf word ik veel vaker niet boos dan wel. Ook in bovengenoemde situaties. Volgens mijn man zou ik wat vaker ‘zo boos’ moeten worden zoals ik hierboven beschrijf. Volgens 95% van mijn omgeving is dit heel normaal en begrijpelijk ook, maar dat is wel een beetje typisch aan de omgeving waarin wij wonen. Een tik uitdelen is hier ook helemaal geen taboe, maar hoort gewoon bij een normale en liefdevolle opvoeding (wonen in een zuiders land, zal daaraan liggen)Frizz schreef: ↑12-03-2018 14:35Nou ja als jij uit je slof schiet dan wordt het natuurlijk nogal lastig om je iets te vertellen waarvan ze weten dat je boos wordt. En op die leeftijd uit jezelf iets vertellen aangaande 'ongewenst' gedrag is sowieso nogal veel gevraagd.
Je verwachtingen zijn niet realistisch. Daardoor gaat het steeds mis, vlieg jij wederom uit de bocht en ervaren de kinderen wederom dat jij dingen maar beter niet kan weten.
Ik wil hierin de cirkel doorbreken, maar heb naar mijn gevoel nog te veel last van die figuurlijke druppel, ook al is het zonder fysiek te worden. Ik heb het vooral op het schreeuwen. Ongetwijfeld menselijk, maar ik wil er beter mee omgaan.
zondag 18 maart 2018 om 21:02
Ik herken dit ook, de twee oudsten (jongens) zijn elkaar zo vaak aan het treiteren en worden fysiek waar ik echt een hekel aan heb. Dus ja, soms sta ik te schreeuwen tegen ze en roep ik wel eens dat ik ze spuugzat ben. Ik ben er niet trots op maar het is ook weer niet het einde van de wereld. En blijkbaar boeit het ze ook niet zoveel want ze gaan vervolgens doodleuk door 
dus to kwel jezelf niet we zijn allemaal mensen en alles in jezelf houden zoals sommigen doen is ook niet goed dat voelen kinderen ook haarfijn aan en kan soms nog onveiliger voelen dan dat het gewoon even eruit gegooid wordt en daarna lekker knuffelen klaar
dus to kwel jezelf niet we zijn allemaal mensen en alles in jezelf houden zoals sommigen doen is ook niet goed dat voelen kinderen ook haarfijn aan en kan soms nog onveiliger voelen dan dat het gewoon even eruit gegooid wordt en daarna lekker knuffelen klaar
zondag 25 maart 2018 om 10:04
Ik denk dat er veel meer speelt in jullie gezin. Het gedrag wat jouw kinderen laten zien vind ik zelf geen normaal gedrag. Natuurlijk kan een kind een keer ruzie krijgen waarbij een tik valt of per ongeluk iets van speelgoed kapot gaat van een ander kindje. Maar zoals ik jouw verhaal lees gebeurd dit regelmatig. Ik kan me dan zo voorstellen dat je thuis ook af en toe de grip verliest en boos wordt uit wanhoop oid. Maar ook dat is op deze manier niet ok.
Zoek niet alleen hulp voor jezelf maar ook voor de kinderen. Ik ben een dochter van een vader zoals jij. Op het oog een leuke spontane vrolijke meid maar diep van binnen gingen wij thuis kapot. Mijn vader kon ook flink uit zijn slof schieten, bood naderhand ook regelmatig zijn excuses aan maar wij waren altijd op onze hoede. Een heel onprettig en onveilig gevoel waar ik nog lang last van heb gehad.
Zoek niet alleen hulp voor jezelf maar ook voor de kinderen. Ik ben een dochter van een vader zoals jij. Op het oog een leuke spontane vrolijke meid maar diep van binnen gingen wij thuis kapot. Mijn vader kon ook flink uit zijn slof schieten, bood naderhand ook regelmatig zijn excuses aan maar wij waren altijd op onze hoede. Een heel onprettig en onveilig gevoel waar ik nog lang last van heb gehad.
zondag 25 maart 2018 om 18:39
Hoe bedoel je dat het wel meevalt? Je schrijft dat je kinderen regelmatig gedrag vertonen waarvan jij uit je slof schiet. En dat ze info achterhouden waardoor je nog bozer wordt. Dat je vaker niet dan wel boos wordt doet er niet zo toe eigenlijk.Yocca schreef: ↑12-03-2018 14:49Dat valt eigenlijk wel mee hoor. Zoals ik al aangaf word ik veel vaker niet boos dan wel. Ook in bovengenoemde situaties. Volgens mijn man zou ik wat vaker ‘zo boos’ moeten worden zoals ik hierboven beschrijf. Volgens 95% van mijn omgeving is dit heel normaal en begrijpelijk ook, maar dat is wel een beetje typisch aan de omgeving waarin wij wonen. Een tik uitdelen is hier ook helemaal geen taboe, maar hoort gewoon bij een normale en liefdevolle opvoeding (wonen in een zuiders land, zal daaraan liggen)
Ik wil hierin de cirkel doorbreken, maar heb naar mijn gevoel nog te veel last van die figuurlijke druppel, ook al is het zonder fysiek te worden. Ik heb het vooral op het schreeuwen. Ongetwijfeld menselijk, maar ik wil er beter mee omgaan.
•
maandag 26 maart 2018 om 09:47
Serieus je leest niets raars? Met vuist op tafel slaan en schreeuwen!! Ze zijn 5 en 7 !!!RégineFilange schreef: ↑12-03-2018 10:50Je wordt niet fysiek, je scheldt niet, het wordt je alleen soms teveel en reageert dan vrij menselijk. Ik lees niet echt iets heel raars. Het lijkt me logisch dat je weleens kwaad wordt als je twee kinderen hebt.
Mijn moeder riep vroeger regelmatig 'ik wou dat ik nooit aan kinderen was begonnen!' waar wij bij waren. Nou, dat snap ik heel goed en daar heb ik voor zover ik weet niets aan over gehouden.
maandag 26 maart 2018 om 19:28
Live long and prosper
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor! 
maandag 26 maart 2018 om 19:32
Ik vind dat ik engelengeduld heb, maar toch weet mijn puber mijn af en toe zo te zuigen, dat ik ongekend boos word. Ook toen hij jonger was.
Ik zie daar geen probleem in en al helemaal niet in die mate dat ik er hulp voor zou moeten zoeken.
Hij ziet dat zijn moeder ook heftige emoties heeft, net als hij. Daarna praten we erover, bieden excuses, leert hij ook een hoop van. En ook heel belangrijk, de onderlinge verhoudingen zijn weer even kraakhelder.
Ik zie daar geen probleem in en al helemaal niet in die mate dat ik er hulp voor zou moeten zoeken.
Hij ziet dat zijn moeder ook heftige emoties heeft, net als hij. Daarna praten we erover, bieden excuses, leert hij ook een hoop van. En ook heel belangrijk, de onderlinge verhoudingen zijn weer even kraakhelder.
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor!
