Overig
alle pijlers
Bekeerde moslimas
dinsdag 11 januari 2011 om 16:17
Ik ben een bekeerde moslima van 22 jaar en vroeg me af of er meer bekeerde meiden hier zaten. Ik ben zelf 100% nederlands en ben voor mezelf bekeerd nadat ik mezelf erin ben gaan verdiepen.
Zou het leuk vinden om met mensen te praten die bekeerd zijn, geboren moslim of mensen die geintresseerd zijn in de Islam.
Zou het leuk vinden om met mensen te praten die bekeerd zijn, geboren moslim of mensen die geintresseerd zijn in de Islam.
dinsdag 11 januari 2011 om 16:29
dinsdag 11 januari 2011 om 16:34
dinsdag 11 januari 2011 om 16:42
Meestal gaan mensen zich pas in een religie verdiepen na een concrete aanleiding. Je wordt verliefd op iemand van een ander geloof, bijvoorbeeld. Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar die aanleiding, want als je je echt in een onderwerp verdiept, wordt het vanzelf aantrekkelijk; waarom dus de islam en niet iets anders? Wat bracht je ertoe je dáár in te verdiepen? (Dit is geen kritiek, alleen een poging je motief beter te begrijpen.)
dinsdag 11 januari 2011 om 16:50
De grootste religies hebben dezelfde gronden. In princiepe alles goed en lief. Maar helaas wordt religie gebruikt om te manipuleren. Religie is overigens niet de enige manipulatiemiddel.
Ik geloof ook niet dat iemand daarboven of daar beneden is die zegt je moet zus of je moet zo. Ik kan we voorstellen dat je van een religie gelukkig van kan worden. Doe maar als je er gelukkig van wordt. Een voordeel van moslims is dat ze niet aan de deur komen om de Waarheid aan te kondigen. Ik heb ook nooit tegen een islamitische bom gelopen.
Ik geloof ook niet dat iemand daarboven of daar beneden is die zegt je moet zus of je moet zo. Ik kan we voorstellen dat je van een religie gelukkig van kan worden. Doe maar als je er gelukkig van wordt. Een voordeel van moslims is dat ze niet aan de deur komen om de Waarheid aan te kondigen. Ik heb ook nooit tegen een islamitische bom gelopen.
dinsdag 11 januari 2011 om 16:50
Mijn kijk erop is sowieso anders dan van mensen om me heen.
Maarja het is mijn leven, mijn keuze.
Mijn geval ging zo:
In de tijd dat Pim Fortuyn beweerde dat de Islam achterlijk is, begon ik me af te vragen of dat wel zo was.
Ben eens wat boeken gaan lezen, wat dingen op internet en eigenlijk vond ik het helemaal niet zo achterlijk.
Ik begon steeds meer te lezen.
Mijn ouders hebben me zonder geloof opgevoed maar wel met de mogelijkheid van keuzevrijheid.
Ik dacht er veel over na en op een of andere manier haalde ik er veel prettige gedachtes en gevoelens uit.
Omdat ik in mijn eigen kring niet echt verder kwam, geen moslims om me heen liet ik het een beetje rusten.
Eigenlijk met het idee dat als het daadwerkelijk 'iets' voor mij was, het vanzelf weer op m'n pad zou komen.
Ik leerde na een tijdje mijn huidige partner (Turks) kennen.
Hij was (en is) niet echt openlijk met het geloof bezig. Houdt zich wel aan de voorschriften maar is geen reli freak.
Vanaf het begin hadden we wel gesprekken over het geloof maar hij hield zich erg op de vlakte.
Puur omdat hij mijn mening niet wou beinvloeden.
Uiteindelijk gingen we samenwonen, alles leuk en ging prima.
Families blij met elkaar.
Ik deed mee met Ramadan, hield me aan de voorschriften maar was niet bekeerd.
Ik bleef aandringen dat ik dat geregeld wou hebben maar hij bleef ook een beetje terughoudend daarin.
Uiteindelijk heb ik het met mijn schoonzussen en schoonmoeder besproken, die ook zoiets hadden van Nouja, tis je eigen keus, besef wel dat je van ons niets moet.
Heel fijn maar mijn keus bleef hetzelfde.
We zijn op een gegeven moment door de Imam getrouwd (Islamitisch huwelijk) op de dag dat we een ander huis betrokken en ik heb me toen ook bekeerd.
Er is niks anders aan mij, aan m'n leven sinds die dag.
Ik doe wat ik al jaren doe, heel simpel.
Mijn ouders hebben er geen moeite mee, die vinden het fijn dat ik gelukkig ben.
De buitenwereld begrijpt het niet. Omdat je niks aan me ziet (geen hoofddoek) worden er weleens dingen gezegd waarop ik dan in gaan en dan schrikken ze.. 'Jij, moslim?'
Maargoed, die dingen houd je toch..
Maarja het is mijn leven, mijn keuze.
Mijn geval ging zo:
In de tijd dat Pim Fortuyn beweerde dat de Islam achterlijk is, begon ik me af te vragen of dat wel zo was.
Ben eens wat boeken gaan lezen, wat dingen op internet en eigenlijk vond ik het helemaal niet zo achterlijk.
Ik begon steeds meer te lezen.
Mijn ouders hebben me zonder geloof opgevoed maar wel met de mogelijkheid van keuzevrijheid.
Ik dacht er veel over na en op een of andere manier haalde ik er veel prettige gedachtes en gevoelens uit.
Omdat ik in mijn eigen kring niet echt verder kwam, geen moslims om me heen liet ik het een beetje rusten.
Eigenlijk met het idee dat als het daadwerkelijk 'iets' voor mij was, het vanzelf weer op m'n pad zou komen.
Ik leerde na een tijdje mijn huidige partner (Turks) kennen.
Hij was (en is) niet echt openlijk met het geloof bezig. Houdt zich wel aan de voorschriften maar is geen reli freak.
Vanaf het begin hadden we wel gesprekken over het geloof maar hij hield zich erg op de vlakte.
Puur omdat hij mijn mening niet wou beinvloeden.
Uiteindelijk gingen we samenwonen, alles leuk en ging prima.
Families blij met elkaar.
Ik deed mee met Ramadan, hield me aan de voorschriften maar was niet bekeerd.
Ik bleef aandringen dat ik dat geregeld wou hebben maar hij bleef ook een beetje terughoudend daarin.
Uiteindelijk heb ik het met mijn schoonzussen en schoonmoeder besproken, die ook zoiets hadden van Nouja, tis je eigen keus, besef wel dat je van ons niets moet.
Heel fijn maar mijn keus bleef hetzelfde.
We zijn op een gegeven moment door de Imam getrouwd (Islamitisch huwelijk) op de dag dat we een ander huis betrokken en ik heb me toen ook bekeerd.
Er is niks anders aan mij, aan m'n leven sinds die dag.
Ik doe wat ik al jaren doe, heel simpel.
Mijn ouders hebben er geen moeite mee, die vinden het fijn dat ik gelukkig ben.
De buitenwereld begrijpt het niet. Omdat je niks aan me ziet (geen hoofddoek) worden er weleens dingen gezegd waarop ik dan in gaan en dan schrikken ze.. 'Jij, moslim?'
Maargoed, die dingen houd je toch..
dinsdag 11 januari 2011 om 16:56
dinsdag 11 januari 2011 om 17:07
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 11 januari 2011 @ 16:58:
[...]
@Kuzu, Dat snap ik niet. Wat houdt dat bekeren voor jou dan in als er geen wezenlijk verschil is?
Volgens mij bedoelt ze hiermee dat zij zelf in haar karakter gewoon dezelfde Kuzu is gebleven als ze was.
Ik weet dat toen ik me ging verdiepen in de islam(kom wel uit een moslim familie, maar een niet-praktiserende familie) mensen die dat wisten me opeens anders gingen behandelen. Alsof ik niet meer Ruza was.
[...]
@Kuzu, Dat snap ik niet. Wat houdt dat bekeren voor jou dan in als er geen wezenlijk verschil is?
Volgens mij bedoelt ze hiermee dat zij zelf in haar karakter gewoon dezelfde Kuzu is gebleven als ze was.
Ik weet dat toen ik me ging verdiepen in de islam(kom wel uit een moslim familie, maar een niet-praktiserende familie) mensen die dat wisten me opeens anders gingen behandelen. Alsof ik niet meer Ruza was.
dinsdag 11 januari 2011 om 17:10
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 11 januari 2011 @ 16:58:
[...]
@Kuzu, Dat snap ik niet. Wat houdt dat bekeren voor jou dan in als er geen wezenlijk verschil is?
Omdat ik leefde volgens bepaalde (Islamitische) voorschriften wou ik het goed doen en me bekeren.
Vanuit mijn oogpunt vond ik het belangrijk om die bekering te doen.
Soort van het is alles of niks, zeg maar.
In de zin dat er niks veranderd is bedoel ik meer dat ik geen grote verandering heb ondergaan, qua uiterlijk, gedrag, eten enzo.
Als je je hele leven moet omgooien omdat je zonodig moslim wil worden lijkt me dat behoorlijk moeilijk.
[...]
@Kuzu, Dat snap ik niet. Wat houdt dat bekeren voor jou dan in als er geen wezenlijk verschil is?
Omdat ik leefde volgens bepaalde (Islamitische) voorschriften wou ik het goed doen en me bekeren.
Vanuit mijn oogpunt vond ik het belangrijk om die bekering te doen.
Soort van het is alles of niks, zeg maar.
In de zin dat er niks veranderd is bedoel ik meer dat ik geen grote verandering heb ondergaan, qua uiterlijk, gedrag, eten enzo.
Als je je hele leven moet omgooien omdat je zonodig moslim wil worden lijkt me dat behoorlijk moeilijk.
dinsdag 11 januari 2011 om 17:10
Hoi Yasmin21 en alle anderen, interessant topic.
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in de Islam (al vanaf kinds af aan).
Ik weet niet wat het precies is, maar iets erin trekt me erg aan. Ik ben ook van plan om te beginnen met de Koran te lezen. Om op die manier te ontdekken of dit geloof iets voor mij is.
En nee, ik heb geen islamitische vriend of man dus het komt geheel uit mezelf.
Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in de Islam (al vanaf kinds af aan).
Ik weet niet wat het precies is, maar iets erin trekt me erg aan. Ik ben ook van plan om te beginnen met de Koran te lezen. Om op die manier te ontdekken of dit geloof iets voor mij is.
En nee, ik heb geen islamitische vriend of man dus het komt geheel uit mezelf.
dinsdag 11 januari 2011 om 17:11
Ik ben nederlandse en moslima. Al 14 jaar en je ziet het ook niet aan mij. Mensen zijn nog steeds verbaasd als ik het ze vertel en beginnen gelijk met domme vragen. Meestal vertel ik het niet, omdat ik er gewoon moe van wordt. Als kind zijnde was ik al met de islam bezig en had ook veel islamitische vriendjes en vriendinnetjes. Ben zelf erin gaan verdiepen en het hoort gewoon bij mij.
Ik heb een islamitische man en zou geen ander willen wensen. Hij heeft zich nooit bemoeit met mij bekeering en het een echte eigen keuze.
Ik heb een islamitische man en zou geen ander willen wensen. Hij heeft zich nooit bemoeit met mij bekeering en het een echte eigen keuze.
dinsdag 11 januari 2011 om 17:13
quote:Yasmin21 schreef op 11 januari 2011 @ 16:34:
Ja klopt ik heb al eens eerder een berichtje geplaatst, maar toen was ik nog niet bekeerd
En ik wou even zien hoe de gemiddelde vrouw er tegen over staat, ik moet het me ouders namelijk nog vertellen.
Ik ben niet bang voor negatieve reacties. Iedereen mag zijn eigen mening hebben.
Ik weet niet of ik de gemiddelde vrouw ben, maar ik zou het wel erg vinden als mijn dochter thuis kwam met de mededeling dat ze moslima is geworden. Maar ook als ze met de mededeling kwam dat ze christen of joods is geworden. Puur omdat ik me totaal niet in die/het geloof/ven kan vinden, en dus het gevoel zou hebben dat ik een stapje verwijderd zou staan van haar.
Hoeverre dat ook daadwerkelijk zou gebeuren weet ik niet, maar hangt wel degelijk af van de mate waarin iemand gelovig is geworden. Als zij streng gelovig is geworden (maakt niet uit welk geloof), en dus bijvoorbeeld van haar christelijke kerk alleen maar rokken mag dragen, of van haar islamitische geloof een hoofddoek moet dragen, dan kan ik daar niet achter staan. In mijn optiek zijn dergelijke regels o.m. seksistisch en ik zou het echt enorm moeilijk vinden als mijn dochter daar dus in zou geloven. Zou ze echter gematigd gelovig zijn, dan zou ik geen reden hebben om het niet moeten aanvaarden, hoe moeilijk dat ook is.
Hoe denk jij dat je ouders zullen reageren?
Ja klopt ik heb al eens eerder een berichtje geplaatst, maar toen was ik nog niet bekeerd
En ik wou even zien hoe de gemiddelde vrouw er tegen over staat, ik moet het me ouders namelijk nog vertellen.
Ik ben niet bang voor negatieve reacties. Iedereen mag zijn eigen mening hebben.
Ik weet niet of ik de gemiddelde vrouw ben, maar ik zou het wel erg vinden als mijn dochter thuis kwam met de mededeling dat ze moslima is geworden. Maar ook als ze met de mededeling kwam dat ze christen of joods is geworden. Puur omdat ik me totaal niet in die/het geloof/ven kan vinden, en dus het gevoel zou hebben dat ik een stapje verwijderd zou staan van haar.
Hoeverre dat ook daadwerkelijk zou gebeuren weet ik niet, maar hangt wel degelijk af van de mate waarin iemand gelovig is geworden. Als zij streng gelovig is geworden (maakt niet uit welk geloof), en dus bijvoorbeeld van haar christelijke kerk alleen maar rokken mag dragen, of van haar islamitische geloof een hoofddoek moet dragen, dan kan ik daar niet achter staan. In mijn optiek zijn dergelijke regels o.m. seksistisch en ik zou het echt enorm moeilijk vinden als mijn dochter daar dus in zou geloven. Zou ze echter gematigd gelovig zijn, dan zou ik geen reden hebben om het niet moeten aanvaarden, hoe moeilijk dat ook is.
Hoe denk jij dat je ouders zullen reageren?
dinsdag 11 januari 2011 om 17:21
Die twee meiden die ik ken, hádden een relatie met een (moderne) moslimjongen. Die verkering hebben beide uitgemaakt, omdat zij de heren niet écht moslim vonden!
Zij zijn zich er steeds meer in gaan verdiepen en vonden in dat geloof wat ze zochten. Inmiddels zijn beide wel met een moslimman getrouwd, de ene heeft 2 schattige dochtertjes. En studeert wiskunde in Engeland....en hij voor tandarts. Dus beslist geen domme meiden!
Mijn vriendin vond het (in het begin) best moeilijk hoor, dat beide dochters zich hadden bekeerd tot de islam. Maar zij zegt: het zijn mijn dochters, ik houd van hen en ik zie dat ze gelukkig zijn, dat is het belangrijkste!
Zij zijn zich er steeds meer in gaan verdiepen en vonden in dat geloof wat ze zochten. Inmiddels zijn beide wel met een moslimman getrouwd, de ene heeft 2 schattige dochtertjes. En studeert wiskunde in Engeland....en hij voor tandarts. Dus beslist geen domme meiden!
Mijn vriendin vond het (in het begin) best moeilijk hoor, dat beide dochters zich hadden bekeerd tot de islam. Maar zij zegt: het zijn mijn dochters, ik houd van hen en ik zie dat ze gelukkig zijn, dat is het belangrijkste!
dinsdag 11 januari 2011 om 17:26
quote:Nammma schreef op 11 januari 2011 @ 17:21:
Mijn vriendin vond het (in het begin) best moeilijk hoor, dat beide dochters zich hadden bekeerd tot de islam. Maar zij zegt: het zijn mijn dochters, ik houd van hen en ik zie dat ze gelukkig zijn, dat is het belangrijkste!Nammma, hadden die dochters al een geloof van huis uit mee gekregen? Kan me voorstellen dat het al 'makkelijker' is als je zelf (als moeder zijnde) al wel ergens in gelooft. Dan heb je uiteindelijk wel een zelfde soort fundering, alleen anders uitgewerkt (om het zo maar te zeggen).
Mijn vriendin vond het (in het begin) best moeilijk hoor, dat beide dochters zich hadden bekeerd tot de islam. Maar zij zegt: het zijn mijn dochters, ik houd van hen en ik zie dat ze gelukkig zijn, dat is het belangrijkste!Nammma, hadden die dochters al een geloof van huis uit mee gekregen? Kan me voorstellen dat het al 'makkelijker' is als je zelf (als moeder zijnde) al wel ergens in gelooft. Dan heb je uiteindelijk wel een zelfde soort fundering, alleen anders uitgewerkt (om het zo maar te zeggen).