Overig
alle pijlers
Discussie over God
maandag 29 augustus 2011 om 22:32
Veel mensen geloven dat God bestaat en andere niet.
Waarom wel waarom niet
Bestaat God uberhaupt wel.
Of is God geschapen naar het beeld van de mens.
Hoe dan ook een discussie begint met een stelling:
God is een egoïstische .... die zielen dropt in een menselijk (baby) lichaam op de aarde in een bestaan waar de honden veelal geen brood van lusten. En laat ze vervolgens aan hun lot over en wil graag aanbeden worden.
Wat vind jij?
Waarom wel waarom niet
Bestaat God uberhaupt wel.
Of is God geschapen naar het beeld van de mens.
Hoe dan ook een discussie begint met een stelling:
God is een egoïstische .... die zielen dropt in een menselijk (baby) lichaam op de aarde in een bestaan waar de honden veelal geen brood van lusten. En laat ze vervolgens aan hun lot over en wil graag aanbeden worden.
Wat vind jij?
dinsdag 30 augustus 2011 om 00:21
dinsdag 30 augustus 2011 om 00:31
Toetyfroety, Xantippe beschrijft het fenomeen (als dat is wat je gelooft) dat God niet te benoemen is, dat zodra je benoemt je 'het' tekort doet. Ik denk dat dat klopt. Ik vind het daarbij interessant dat in de islam officieel 99 woorden voor God zijn. Mogelijk is dat om aan dit dilemma tegemoet te komen.
Dat is iets heel anders dan wat jij zegt. De scheldwoorden zijn geen onderdeel van het (officiële) christelijke geloof. Hebben dus niets met het 'benoemen-dilemma' te maken.
Dat is iets heel anders dan wat jij zegt. De scheldwoorden zijn geen onderdeel van het (officiële) christelijke geloof. Hebben dus niets met het 'benoemen-dilemma' te maken.
dinsdag 30 augustus 2011 om 00:39
quote:matth0 schreef op 30 augustus 2011 @ 00:33:
[...]
Denk het niet, Jezus zegt ook ergens matteus7vers6 Geeft het heilige niet aan de honden en werpt uw paarlen niet voor de zwijnen, opdat zij die niet vertrappen met hun poten en, zich omkerende, u verscheuren. Dat is niet de eerste keer dat je forummers vergelijkt met honden en zwijnen. Eigenlijk zou ik je moeten aangeven wegens grove belediging. Je boft dat ik geen klikspaan ben.
[...]
Denk het niet, Jezus zegt ook ergens matteus7vers6 Geeft het heilige niet aan de honden en werpt uw paarlen niet voor de zwijnen, opdat zij die niet vertrappen met hun poten en, zich omkerende, u verscheuren. Dat is niet de eerste keer dat je forummers vergelijkt met honden en zwijnen. Eigenlijk zou ik je moeten aangeven wegens grove belediging. Je boft dat ik geen klikspaan ben.
Polygamie = intensieve vrouwhouderij
dinsdag 30 augustus 2011 om 00:58
quote:nicky_67 schreef op 30 augustus 2011 @ 00:14:
Xantippe, in de islam zijn er 99 namen voor God.
Dat wist ik niet, wel mooi, maar het eerste wat er dan, vanuit mijn gevoel/geloof, opkomt is: dat is er één te weinig, want ook voor nummer 99 bestaat er dan een tegengestelde die net zo waar is als nummer 99.
En eigenlijk zijn het er in mijn theorie 99 teveel
Ik heb wel ooit een mooi verhaal gehoord (en omdat het over de christelijke god gaat, schrijf ik het woord met de hoofdletter), dat God de wereld had geschapen en met Gabriel aan het kijken was naar wat hij had gemaakt. 'Nou heb ik alles een plek gegeven, maar nu heb ik geen plek voor mezelf en ik wil ergens heen waar ze me niet zullen zoeken', zegt God. Waarop Gabriel wat opties opgooit (op een hoge berg, in de diepste oceaan, hoog in de lucht), maar op alles weet God te zeggen dat dat plaatsen zijn waar de mens heen zou kunnen gaan en hem zouden kunnen vinden. 'Ik wil ergens heen waar ze me niet verwachten, waar ze me niet zoeken'.
En toen zei Gabriel: 'Dan kunt u het beste in de harten van de mensen gaan zitten, daar zoeken ze nooit'.
Ook dit verhaaltje heeft eigenlijk de Tao-essentie van geen vorm, geen woorden, want hoe verbeeld je iets wat in ieders hart leeft, hoe druk je dat uit?
Volgens mij is die verzonnen conversatie trouwens realistischer dan de opgeschreven (dus beperkte, sterk gemanipuleerde en immer onvolledige) vertaalde bronnen.
Maar het wordt laat dus nu ga ik mij in de armen van Morpheus gooien...
Een goede nacht aan allen.
Xantippe, in de islam zijn er 99 namen voor God.
Dat wist ik niet, wel mooi, maar het eerste wat er dan, vanuit mijn gevoel/geloof, opkomt is: dat is er één te weinig, want ook voor nummer 99 bestaat er dan een tegengestelde die net zo waar is als nummer 99.
En eigenlijk zijn het er in mijn theorie 99 teveel
Ik heb wel ooit een mooi verhaal gehoord (en omdat het over de christelijke god gaat, schrijf ik het woord met de hoofdletter), dat God de wereld had geschapen en met Gabriel aan het kijken was naar wat hij had gemaakt. 'Nou heb ik alles een plek gegeven, maar nu heb ik geen plek voor mezelf en ik wil ergens heen waar ze me niet zullen zoeken', zegt God. Waarop Gabriel wat opties opgooit (op een hoge berg, in de diepste oceaan, hoog in de lucht), maar op alles weet God te zeggen dat dat plaatsen zijn waar de mens heen zou kunnen gaan en hem zouden kunnen vinden. 'Ik wil ergens heen waar ze me niet verwachten, waar ze me niet zoeken'.
En toen zei Gabriel: 'Dan kunt u het beste in de harten van de mensen gaan zitten, daar zoeken ze nooit'.
Ook dit verhaaltje heeft eigenlijk de Tao-essentie van geen vorm, geen woorden, want hoe verbeeld je iets wat in ieders hart leeft, hoe druk je dat uit?
Volgens mij is die verzonnen conversatie trouwens realistischer dan de opgeschreven (dus beperkte, sterk gemanipuleerde en immer onvolledige) vertaalde bronnen.
Maar het wordt laat dus nu ga ik mij in de armen van Morpheus gooien...
Een goede nacht aan allen.
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
dinsdag 30 augustus 2011 om 01:05
quote:beauty93 schreef op 30 augustus 2011 @ 00:07:
Met Het bedoel je God? Hoe doe je die afstemming?
( of ga je nu meditatie zeggen....)
Ik was van plan te gaan slapen maar het wordt steeds boeiender, vind ik..
Nee, niet perse meditatie hoor..
Met 'Het' bedoel ik 'iets', waar ik voor mezelf liever geen naam aan geef, omdat wélk begrip je ook gebruikt, of het nou god, allah, boedha of Jezus is, dat begrippen zijn die zowel gevoelsmatig als verstandelijk meteen op allerlei knoppen drukken. En allerlei instant beelden, emoties en gevoelens oproepen die er m.i niks mee te maken hebben.
Het zijn maar woorden, taal om 'iets' te duiden.
Maar woorden die door de geschiedenis en je eigen verleden heen te heftig en beladen zijn geworden.
Het vastomlijnde woord voor dat 'iets', bv, 'god', of 'Jezus', triggert vaak ongecontroleerd heftig (zie ook jouw openingspost), of je dat nu wilt of niet.
Dat is al begonnen met de 'god' waar je ouders het over hadden. Ze gaven je 'god' als een lege kapstok om er vervolgens allemaal dingen ('waarheden') voor je aan te hangen. Die zij ook weer van hún ouders hadden etc. Je ouders, maar misschien ook de kerk. Of de school. Of boekjes. Die kapstok raakte steeds voller en voller. Allemaal input, perceptie, overerving en interpretaties van anderen. Die indrukken en ballast hebben zich opgestapeld en er valt eigenlijk nauwelijks meer aan te ontkomen.
Of je nu gelovig bent of niet.
Het hele begrip is zo beladen en bezoedeld geraakt, dat alle ruimte om met dat 'iets' op een frequentie of afstemming te komen, wegvalt. Blokkeert. Alsof er een omgekapt bos met bomen op de weg ligt.
Je denkt: wat voel ík nou?
En dat zit 'm puur in het gebruik van dat éne woord, waar gewoon té veel emotie, geschiedenis, daad, beeld en strijd aan kleeft om het nog onschuldig of zuiver te laten zijn.
'God', in die zin, bestaat inderdaad niet. Ik hou zelf niet van dat woord. Het is bedorven, als je snapt wat ik bedoel. Niet meer bruikbaar, te beladen en bezoedeld om er nog open of onbevangen tegenover te kunnen staan.
Ik denk zelf liever in minder beladen en wat neutralere termen van 'energie' of bron- of source energy. Energie, waar je zelf ook uit bestaat en waar je d.m.v. de energie van je emotie, als een soort meetinstrument, je mate van afstemming op en verbondenheid mee kunt voelen.
Geluksgevoelens, opluchting, blijheid zijn indicatoren bijvoorbeeld voor dat gevoel van verbondenheid.
Iedereen kent ook het gevoel van 'afgesneden' te zijn. Het contact verloren te zijn. Niet afgestemd te zijn.
Een gevoel van niet gelukkig zijn, uit je kracht zijn, niet in tune zijn. Er klopt iets gevoelsmatig niet. En je streeft ernaar (dat natuurlijke streven is op zich wonderlijk, als je erover nadenkt), om bij dat rotgevoel weg te komen en meer te resoneren met kracht en positieve energie. Die als een magneet iedereen op deze wereld aantrekt en motiveert. Tot leven. Is dat niet wonderlijk eigenlijk (vind ik zelf dan..)?
Het 'afgesneden' gevoel, is het tegenovergestelde van dat gevoel van 'aangesloten op'... Je weet niet waarop, maar je voelt wel die rust van waar je wezen wil als je 't voelt. Je wéét wanneer je 'het' voelt. Bijna als een stekker die in het stopcontact zit.
Maar ook wanneer je 'het' niet voelt en alles in je streeft naar afstemming op de juiste frequentie. Het 'terugkomen' bij het gevoel van 'tapped in, tuned in en turned on' zijn.
Mensen zijn goed in staat om zelf te voelen in welke mate ze afgesneden danwel verbonden of aangesloten zijn, zonder te weten waarop eigenlijk....
Dat gevoel zie ik als een kompas wat je altijd bij je hebt (geen heilige boeken voor nodig) en die je feilloos laten voelen in welke richting je 'het' vinden kunt.
Je afstemming met waar je je 'thuis', 'lekker', 'vredig', 'gelukkig', 'blij', 'rustig' etc.. voelt.. Die energie waar je innerlijk mee resoneert. Omdat dat gevoel, dat geluk, die resonantie je natuurlijke staat van zijn is. Op een onbewust level weet iedereen op deze wereld dat. Als je alles terugvoert, blijft er dát over. Dat is de drijvende kracht achter alles.
Boeken als 'De Kracht van het Nu' van Eckhart Tolle, 'Het Geluk in Jezelf van Deepak Choprah en 'Vraag en het wordt gegeven' van Esther en Jerry Hicks vond ik hele fijne boeken om te lezen.
Maar er zijn er veel meer die allemaal eigenlijk wel over datzelfde gaan.
Met Het bedoel je God? Hoe doe je die afstemming?
( of ga je nu meditatie zeggen....)
Ik was van plan te gaan slapen maar het wordt steeds boeiender, vind ik..
Nee, niet perse meditatie hoor..
Met 'Het' bedoel ik 'iets', waar ik voor mezelf liever geen naam aan geef, omdat wélk begrip je ook gebruikt, of het nou god, allah, boedha of Jezus is, dat begrippen zijn die zowel gevoelsmatig als verstandelijk meteen op allerlei knoppen drukken. En allerlei instant beelden, emoties en gevoelens oproepen die er m.i niks mee te maken hebben.
Het zijn maar woorden, taal om 'iets' te duiden.
Maar woorden die door de geschiedenis en je eigen verleden heen te heftig en beladen zijn geworden.
Het vastomlijnde woord voor dat 'iets', bv, 'god', of 'Jezus', triggert vaak ongecontroleerd heftig (zie ook jouw openingspost), of je dat nu wilt of niet.
Dat is al begonnen met de 'god' waar je ouders het over hadden. Ze gaven je 'god' als een lege kapstok om er vervolgens allemaal dingen ('waarheden') voor je aan te hangen. Die zij ook weer van hún ouders hadden etc. Je ouders, maar misschien ook de kerk. Of de school. Of boekjes. Die kapstok raakte steeds voller en voller. Allemaal input, perceptie, overerving en interpretaties van anderen. Die indrukken en ballast hebben zich opgestapeld en er valt eigenlijk nauwelijks meer aan te ontkomen.
Of je nu gelovig bent of niet.
Het hele begrip is zo beladen en bezoedeld geraakt, dat alle ruimte om met dat 'iets' op een frequentie of afstemming te komen, wegvalt. Blokkeert. Alsof er een omgekapt bos met bomen op de weg ligt.
Je denkt: wat voel ík nou?
En dat zit 'm puur in het gebruik van dat éne woord, waar gewoon té veel emotie, geschiedenis, daad, beeld en strijd aan kleeft om het nog onschuldig of zuiver te laten zijn.
'God', in die zin, bestaat inderdaad niet. Ik hou zelf niet van dat woord. Het is bedorven, als je snapt wat ik bedoel. Niet meer bruikbaar, te beladen en bezoedeld om er nog open of onbevangen tegenover te kunnen staan.
Ik denk zelf liever in minder beladen en wat neutralere termen van 'energie' of bron- of source energy. Energie, waar je zelf ook uit bestaat en waar je d.m.v. de energie van je emotie, als een soort meetinstrument, je mate van afstemming op en verbondenheid mee kunt voelen.
Geluksgevoelens, opluchting, blijheid zijn indicatoren bijvoorbeeld voor dat gevoel van verbondenheid.
Iedereen kent ook het gevoel van 'afgesneden' te zijn. Het contact verloren te zijn. Niet afgestemd te zijn.
Een gevoel van niet gelukkig zijn, uit je kracht zijn, niet in tune zijn. Er klopt iets gevoelsmatig niet. En je streeft ernaar (dat natuurlijke streven is op zich wonderlijk, als je erover nadenkt), om bij dat rotgevoel weg te komen en meer te resoneren met kracht en positieve energie. Die als een magneet iedereen op deze wereld aantrekt en motiveert. Tot leven. Is dat niet wonderlijk eigenlijk (vind ik zelf dan..)?
Het 'afgesneden' gevoel, is het tegenovergestelde van dat gevoel van 'aangesloten op'... Je weet niet waarop, maar je voelt wel die rust van waar je wezen wil als je 't voelt. Je wéét wanneer je 'het' voelt. Bijna als een stekker die in het stopcontact zit.
Maar ook wanneer je 'het' niet voelt en alles in je streeft naar afstemming op de juiste frequentie. Het 'terugkomen' bij het gevoel van 'tapped in, tuned in en turned on' zijn.
Mensen zijn goed in staat om zelf te voelen in welke mate ze afgesneden danwel verbonden of aangesloten zijn, zonder te weten waarop eigenlijk....
Dat gevoel zie ik als een kompas wat je altijd bij je hebt (geen heilige boeken voor nodig) en die je feilloos laten voelen in welke richting je 'het' vinden kunt.
Je afstemming met waar je je 'thuis', 'lekker', 'vredig', 'gelukkig', 'blij', 'rustig' etc.. voelt.. Die energie waar je innerlijk mee resoneert. Omdat dat gevoel, dat geluk, die resonantie je natuurlijke staat van zijn is. Op een onbewust level weet iedereen op deze wereld dat. Als je alles terugvoert, blijft er dát over. Dat is de drijvende kracht achter alles.
Boeken als 'De Kracht van het Nu' van Eckhart Tolle, 'Het Geluk in Jezelf van Deepak Choprah en 'Vraag en het wordt gegeven' van Esther en Jerry Hicks vond ik hele fijne boeken om te lezen.
Maar er zijn er veel meer die allemaal eigenlijk wel over datzelfde gaan.
dinsdag 30 augustus 2011 om 07:15
quote:tyche schreef op 30 augustus 2011 @ 00:03:
[...]
Je kunt geloof niet dwingen, als het er eenmaal is. Veranderen van geloof is vaak een langzaam proces.
Als dit jouw diepe overtuiging is, als je met heel je wezen vóelt dat dit waar is, dan kunnen anderen daar weinig aan doen (gelukkig).
Maar anderen kunnen het wel anders zien, en dat uiteen willen zetten. Niet om anderen te overtuigen, maar omdat dit een interessante discussie kan zijn waarbij iedereen de dingen weer anders ziet. Ik hoop niet dat je andervrouws atheïsme opvat als een poging tot 'geloof afpakken'. Gelovig zijn is immers ook niet meteen hetzelfde als anderen willen bekeren? Kortom, ik denk niet dat je van anderen hoeft te vrezen dat ze je iets afnemen wat bij je hoort en in je zit.
(In geloofsdiscussies vallen geregeld harde woorden. Dat zeker.)
Tyche ik wil ook niemand dwingen. Dat kan ook niet.
Ik heb ook vaak getwijfeld aan een God toen mijn meiske zo ziek was. Al die chemokuren en die rotonderzoeken. Ik heb Hem gevraagd waarom Hij mijn meiske zoiets aan kon doen. Dat Hij mij dan neemt en niet een kind. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Het eerste wat onze (nog erg jonge) Kapelaan zei, toen Nienke was overleden: "Ik snap hier echt God zijn bedoeling niet van". Dat deed me goed. Gelukkig begon hij er niet over dat God hier een bedoeling mee had. Ik denk dat ik dan erg boos was geworden. Maar heel veel mensen zeiden dat wel. Nou dan vraag ik me af wat voor bedoeling. Ik heb er nog niets van gemerkt.
Toen daarna mijn allerliefste jongere zusje ook nog kanker kreeg en overleed, ben ik heel erg gaan twijfelen of er wel een God was.
Maar ik geloof gelukkig echt in een weerzien hierna. Dat is mijn enige zekerheid.
Twinkle Hoe mooi omschreven. Ik denk dat dat precies is wat veel mensen voelen.
[...]
Je kunt geloof niet dwingen, als het er eenmaal is. Veranderen van geloof is vaak een langzaam proces.
Als dit jouw diepe overtuiging is, als je met heel je wezen vóelt dat dit waar is, dan kunnen anderen daar weinig aan doen (gelukkig).
Maar anderen kunnen het wel anders zien, en dat uiteen willen zetten. Niet om anderen te overtuigen, maar omdat dit een interessante discussie kan zijn waarbij iedereen de dingen weer anders ziet. Ik hoop niet dat je andervrouws atheïsme opvat als een poging tot 'geloof afpakken'. Gelovig zijn is immers ook niet meteen hetzelfde als anderen willen bekeren? Kortom, ik denk niet dat je van anderen hoeft te vrezen dat ze je iets afnemen wat bij je hoort en in je zit.
(In geloofsdiscussies vallen geregeld harde woorden. Dat zeker.)
Tyche ik wil ook niemand dwingen. Dat kan ook niet.
Ik heb ook vaak getwijfeld aan een God toen mijn meiske zo ziek was. Al die chemokuren en die rotonderzoeken. Ik heb Hem gevraagd waarom Hij mijn meiske zoiets aan kon doen. Dat Hij mij dan neemt en niet een kind. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Het eerste wat onze (nog erg jonge) Kapelaan zei, toen Nienke was overleden: "Ik snap hier echt God zijn bedoeling niet van". Dat deed me goed. Gelukkig begon hij er niet over dat God hier een bedoeling mee had. Ik denk dat ik dan erg boos was geworden. Maar heel veel mensen zeiden dat wel. Nou dan vraag ik me af wat voor bedoeling. Ik heb er nog niets van gemerkt.
Toen daarna mijn allerliefste jongere zusje ook nog kanker kreeg en overleed, ben ik heel erg gaan twijfelen of er wel een God was.
Maar ik geloof gelukkig echt in een weerzien hierna. Dat is mijn enige zekerheid.
Twinkle Hoe mooi omschreven. Ik denk dat dat precies is wat veel mensen voelen.
dinsdag 30 augustus 2011 om 07:23
Ik geef je gelijk Matt. Het woord 'gelovig' zegt mij ook niks. Wat mensen geloven, zelfs zij die van dezelfde religie of kerk zijn ,hebben verschillende beelden, ideeën en opvattingen over wat waar en niet waar is. Jij neemt de bijbel letterlijk zeg je maar het is heel duidelijk dat ook jij interpreteert zoals het Jou uitkomt. En dat doet iedereen. Omdat een geloof iets levends is, iets wat je voor jezelf doet en wat iedereen op z'n eigen manier invult. Jouw manier is niet DE manier. Hoeveel bijbelteksten je er ook bijhaalt. Vervolgens geef je jouw interpretatie van die tekst. Daar kan een ander het volkomen mee oneens zijn en toch net zo diep gelovig zijn als jij.
Gelovig zijn is voor mij dus ook een abstract begrip. Het zegt mij slechts dat iemand érgens in gelooft. Meer niet.
Gelovig zijn is voor mij dus ook een abstract begrip. Het zegt mij slechts dat iemand érgens in gelooft. Meer niet.
dinsdag 30 augustus 2011 om 10:24
dinsdag 30 augustus 2011 om 10:42
quote:Zoebie schreef op 30 augustus 2011 @ 07:15:
[...]
Tyche ik wil ook niemand dwingen. Dat kan ook niet.
Ik bedoelde ook niet dat jij dat wilde. Maar dat je niet bang hoeft te zijn dat iemand anders het bij jou doet.
Ik heb ook vaak getwijfeld aan een God toen mijn meiske zo ziek was. Al die chemokuren en die rotonderzoeken. Ik heb Hem gevraagd waarom Hij mijn meiske zoiets aan kon doen. Dat Hij mij dan neemt en niet een kind. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Het eerste wat onze (nog erg jonge) Kapelaan zei, toen Nienke was overleden: "Ik snap hier echt God zijn bedoeling niet van". Dat deed me goed. Gelukkig begon hij er niet over dat God hier een bedoeling mee had. Ik denk dat ik dan erg boos was geworden.
Mooi hoe die kapelaan daar mee omging. Twijfel en vragen vind ik vaak een teken dat iemand het geloof serieus neemt. En hij nam jouw serieus en respecteerde je verdriet.
Maar heel veel mensen zeiden dat wel. Nou dan vraag ik me af wat voor bedoeling. Ik heb er nog niets van gemerkt.
Toen daarna mijn allerliefste jongere zusje ook nog kanker kreeg en overleed, ben ik heel erg gaan twijfelen of er wel een God was.
Maar ik geloof gelukkig echt in een weerzien hierna. Dat is mijn enige zekerheid.
Twinkle Hoe mooi omschreven. Ik denk dat dat precies is wat veel mensen voelen.
[...]
Tyche ik wil ook niemand dwingen. Dat kan ook niet.
Ik bedoelde ook niet dat jij dat wilde. Maar dat je niet bang hoeft te zijn dat iemand anders het bij jou doet.
Ik heb ook vaak getwijfeld aan een God toen mijn meiske zo ziek was. Al die chemokuren en die rotonderzoeken. Ik heb Hem gevraagd waarom Hij mijn meiske zoiets aan kon doen. Dat Hij mij dan neemt en niet een kind. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Het eerste wat onze (nog erg jonge) Kapelaan zei, toen Nienke was overleden: "Ik snap hier echt God zijn bedoeling niet van". Dat deed me goed. Gelukkig begon hij er niet over dat God hier een bedoeling mee had. Ik denk dat ik dan erg boos was geworden.
Mooi hoe die kapelaan daar mee omging. Twijfel en vragen vind ik vaak een teken dat iemand het geloof serieus neemt. En hij nam jouw serieus en respecteerde je verdriet.
Maar heel veel mensen zeiden dat wel. Nou dan vraag ik me af wat voor bedoeling. Ik heb er nog niets van gemerkt.
Toen daarna mijn allerliefste jongere zusje ook nog kanker kreeg en overleed, ben ik heel erg gaan twijfelen of er wel een God was.
Maar ik geloof gelukkig echt in een weerzien hierna. Dat is mijn enige zekerheid.
Twinkle Hoe mooi omschreven. Ik denk dat dat precies is wat veel mensen voelen.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 30 augustus 2011 om 14:24
quote:_yellowlove_ schreef op 30 augustus 2011 @ 10:24:
@ leo die discussie kan en wil ik niet meer aangaan met matt. Want ik geloof verkeerd naar het
Lieverd, je kúnt helemaal niet verkeerd geloven. Ook als Matt zegt van wel.
Matt is zelf ook niet de woordvoerder van OLH op aarde. Hij gelooft ook maar op zijn eigen manier, meer niet.
@ leo die discussie kan en wil ik niet meer aangaan met matt. Want ik geloof verkeerd naar het
Lieverd, je kúnt helemaal niet verkeerd geloven. Ook als Matt zegt van wel.
Matt is zelf ook niet de woordvoerder van OLH op aarde. Hij gelooft ook maar op zijn eigen manier, meer niet.
dinsdag 30 augustus 2011 om 18:58
quote:eleonora schreef op 30 augustus 2011 @ 14:24:
[...]
Lieverd, je kúnt helemaal niet verkeerd geloven. Ook als Matt zegt van wel.
Matt is zelf ook niet de woordvoerder van OLH op aarde. Hij gelooft ook maar op zijn eigen manier, meer niet.Beetje late reactie sorry! Lief van je Leo, maar ik was semi sarcastisch Ik geloof echt wat ik geloof, dat is een beetje de essentie van geloven. En in de visie van Matt is wat ik geloof, voel en ervaar met en door God niet juist. Misschien zeg ik het zo duidelijker.
[...]
Lieverd, je kúnt helemaal niet verkeerd geloven. Ook als Matt zegt van wel.
Matt is zelf ook niet de woordvoerder van OLH op aarde. Hij gelooft ook maar op zijn eigen manier, meer niet.Beetje late reactie sorry! Lief van je Leo, maar ik was semi sarcastisch Ik geloof echt wat ik geloof, dat is een beetje de essentie van geloven. En in de visie van Matt is wat ik geloof, voel en ervaar met en door God niet juist. Misschien zeg ik het zo duidelijker.