Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
vrijdag 25 december 2015 om 07:13
Voor mij is het vreselijk dubbel deze kerst. Aan de ene kant doodsbang en verdrietig. Aan de andere kant blij dat ie weer thuis is. Ik zie vooral op tegen wat nog komen gaat.
Kerstavond was fijn. Samen met meneer Tats, op de bank, kaarsjes, film, cadeau's. Ik heb wel geleerd, je moet jezelf dwingen het mooie te zien al is de wereld op dat moment nog zo lelijk. En ik weet ook hoe moeilijk dat is.
Kerstavond was fijn. Samen met meneer Tats, op de bank, kaarsjes, film, cadeau's. Ik heb wel geleerd, je moet jezelf dwingen het mooie te zien al is de wereld op dat moment nog zo lelijk. En ik weet ook hoe moeilijk dat is.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
vrijdag 25 december 2015 om 07:28
Hatsje.
Koesteren die fijne dingen, maar ik weet dat je dat doet.
En je angst kan ik goed begrijpen.
Gisteren waren mijn beste vrienden op bezoek. Ik zat ziek te wezen, mijn twee vriendinnen stonden in de keuken, onze geliefden (mannen + kids) waren druk met elkaar en ineens drong het tot me door dat we zoveel geluk hebben gehad dit jaar omdat één van ons kanker kreeg en daar nu van aan het genezen is. Het ziet er goed uit.
Hoe anders was onze kerstavond, die we ongeveer in deze samenstelling (give or take een kind, scheiding, nieuwe partner hier en daar) al bijna twintig jaar zo vieren, geweest als een van ons was overleden of ziek was gebleven.
Niks met kerst te maken op zich maar ineens voelde ik een soort eh....opluchting, een soort (stom woord misschien) dankbaarheid. En dat was een fijn gevoel omdat ik dat de laatste twee jaar helemaal kwijt was.
En het rare is, dan is er meteen weer meer ruimte voor anderen in je hart.
Althans, in het mijne.
Koesteren die fijne dingen, maar ik weet dat je dat doet.
En je angst kan ik goed begrijpen.
Gisteren waren mijn beste vrienden op bezoek. Ik zat ziek te wezen, mijn twee vriendinnen stonden in de keuken, onze geliefden (mannen + kids) waren druk met elkaar en ineens drong het tot me door dat we zoveel geluk hebben gehad dit jaar omdat één van ons kanker kreeg en daar nu van aan het genezen is. Het ziet er goed uit.
Hoe anders was onze kerstavond, die we ongeveer in deze samenstelling (give or take een kind, scheiding, nieuwe partner hier en daar) al bijna twintig jaar zo vieren, geweest als een van ons was overleden of ziek was gebleven.
Niks met kerst te maken op zich maar ineens voelde ik een soort eh....opluchting, een soort (stom woord misschien) dankbaarheid. En dat was een fijn gevoel omdat ik dat de laatste twee jaar helemaal kwijt was.
En het rare is, dan is er meteen weer meer ruimte voor anderen in je hart.
Althans, in het mijne.
vrijdag 25 december 2015 om 07:38
Eleonora wat fijn dat er toch wat positieve gevoelens naar boven kwamen gisteren!
Voor iedereen een hele dikke knuffel, sterkte deze dagen. Wat een hartverscheurende verhalen staan hier.
Mijn kerst begon met een potje janken om mijn zieke moeder, angst en onzekerheid. Gelukkig heb ik een hele lieve man die me even liet janken, knuffelde en me toen aan het lachen maakte. Nu zet ik mijn masker op en bak ik croissantjes met mijn kinderen. Vandaag met mijn hele familie bij elkaar. Fijn, we zijn heel hecht en gaan met elkaar proberen het gezellig te hebben. Wie weet hoe we er volgend jaar bij zitten...
Voor iedereen een hele dikke knuffel, sterkte deze dagen. Wat een hartverscheurende verhalen staan hier.
Mijn kerst begon met een potje janken om mijn zieke moeder, angst en onzekerheid. Gelukkig heb ik een hele lieve man die me even liet janken, knuffelde en me toen aan het lachen maakte. Nu zet ik mijn masker op en bak ik croissantjes met mijn kinderen. Vandaag met mijn hele familie bij elkaar. Fijn, we zijn heel hecht en gaan met elkaar proberen het gezellig te hebben. Wie weet hoe we er volgend jaar bij zitten...
vrijdag 25 december 2015 om 08:46
Knuffel voor iedereen hier In het bijzonder voor Sunemom en Havermoutje, ik kan niet eens beginnen te begrijpen wat een verdriet jullie moeten hebben om het gemis van jullie kindjes. Mijn hart huilt voor jullie.
Zelf zit ik deze dagen alleen thuis met om mijn nek de molensteen die dysthymie heet. Tijdens deze dagen komt het extra erg bovendrijven door de opgelegde gezelligheid.
Vorige week is mijn relatie verbroken, we waren pas 10 maandjes bij elkaar maar toch hakt het erin. Mijn ex heeft bps, dit is een klein tijdje geleden gediagnosticeerd. Het verklaart heel veel van zijn gedrag en ik ben heel trots op hem dat hij er mee aan de slag is nu. Rationeel gezien ben ik opgelucht om niet meer constant te maken te hebben met het aantrekken-afstoten, de driftbuien en het impulsieve gedrag, gevoelsmatig mis ik hem zo enorm, zijn charme en zijn grote warme lijf tegen me aan..
Gisteren tijdens het kerstdiner werd me pijnlijk duidelijk dat de progressieve ziekte van mijn moeder zijn tol begint te eisen.Verdrietig om te zien dat een pasgeleden nog zo vitale vrouw in rap tempo een oude dame wordt.
Zelf zit ik deze dagen alleen thuis met om mijn nek de molensteen die dysthymie heet. Tijdens deze dagen komt het extra erg bovendrijven door de opgelegde gezelligheid.
Vorige week is mijn relatie verbroken, we waren pas 10 maandjes bij elkaar maar toch hakt het erin. Mijn ex heeft bps, dit is een klein tijdje geleden gediagnosticeerd. Het verklaart heel veel van zijn gedrag en ik ben heel trots op hem dat hij er mee aan de slag is nu. Rationeel gezien ben ik opgelucht om niet meer constant te maken te hebben met het aantrekken-afstoten, de driftbuien en het impulsieve gedrag, gevoelsmatig mis ik hem zo enorm, zijn charme en zijn grote warme lijf tegen me aan..
Gisteren tijdens het kerstdiner werd me pijnlijk duidelijk dat de progressieve ziekte van mijn moeder zijn tol begint te eisen.Verdrietig om te zien dat een pasgeleden nog zo vitale vrouw in rap tempo een oude dame wordt.
vrijdag 25 december 2015 om 09:03
Voor iedereen hier een hele dikke knuffel wát een verdriet lees ik hier soms
Wij missen al sinds we elkaar kennen mijn vader (die vlak voor de eerste kerst met mijn man overleed) en schoonmoeder. In een klap 2 lege plekken dus. Eerste kerst na mijn vaders overlijden ben ik naar het buitenland gevlucht.
Toch heb ik niet veel meer verdriet dan normaal deze dag, al moet ik er wel aan denken. Wat een leven hebben we al geleefd sinds mijn vader overleed. Afgestudeerd, samen gaan wonen, baan, getrouwd, een heel leven geleefd alweer waar hij alleen in gedachten bij was.
Tweede kerstdag ga in altijd naar mijn vaders graf met een stukje kerststol. Dat lust ik eigenlijk niet, maar hij vond het zo lekker, dus dan eet ik een stukje kerststol en vertel in gedachten mijn hoogtepunt en dieptepunt van het jaar, zoals hij had gevraagd als ik er nog was.
Dieptepunt is dit jaar niet moeilijk, dat is het verdriet dat we hebben dat we verminderd vruchtbaar zijn en dat dit de tweede kerst is dat mijn buik leeg is en dat het misschien in 2016 ook nog niet gaat lukken..
En hoogtepunt? Where to begin? Dat ons kleine kerstcadeautje van vorig jaar, een kleine kitten, nu eindelijk geaccepteerd wordt door onze poes, dat ze vriendinnetjes zijn en dat we zo'n vrolijk, open hartje in ons huis hebben ronddartelen, zo'n onkatachtig gezelligheids knuffeldiertje..
Dat mijn zusje zich eindelijk heeft weten los te maken van een relatie die niet goed voor haar was en om te zien wat een geweldig leven ze voor zichzelf aan het opbouwen is en hoe goed het met haar gaat en hoe trots ik op haar ben..
Dat mijn moeder en mijn band zich langzamerhand een beetje begint te herstellen en dat we het weer gezellig hebben met elkaar en ik weer met haar durf te praten en dat ze zo geweldig lief heeft gereageerd op het nieuws dat kinderen krijgen voor ons niet zo makkelijk is..
Dat mijn man eindelijk een opleiding gewoon gaat doen die hij graag wilde doen en eindelijk het zelfopgelegde gevoel van 'nietgoedgenoegzijn' aan het afleggen is en zijn hárt volgt, ipv zijn hoofd, waardoor ik ook zo trots op hem ben..
Dat mijn broertje, mijn lieve kleine broertje met zijn gouden hartje en zijn moeilijke jonge leventje het zo goed doet op school en zulke verschrikkelijk hoge cijfers haalt en dan zo gelukkig is en dat hij eindelijk niet meer zo wordt gepest..
Dat ik zélf mijn hart volg, dat me nog niet een nieuwe richting op heeft gestuurd, maar wel van mijn studie weg heeft gestuurd, die studie die me ongelukkig maakte en waar ik me zo gevangen in voelde..
En dan komen er wel tranen, maar eigenlijk vooral tranen van dankbaarheid en geluk dat het zo goed gaat met de liefste mensen in mijn leven, dat het goed gaat met mij, ook al moet ik nog wennen aan mijn vrijheid en vind ik die ook eng en vind ik een nieuw 'levensplan' bedenken ook moeilijk en kan ik me daar best wat verloren in voelen, toch heb ik er wel vertrouwen in dat dat goed gaat komen.
En uiteindelijk komen dan altijd de tranen voor mijn papa, zoals nu. Tranen omdat hij niet kan zien hoe mooi en leuk en lief en goed mijn zusje is, tranen omdat hij niet kan zien hoe anders mijn leven is dan toen hij stierf, hoe volwassen ik ben geworden, hoe gelukkig ik ben en hoeveel meer mezelf. Tranen voor al het leven dat hij al heeft gemist. En tranen voor het leven dat gaat komen. De kleinkinderen die hij, als ze komen, nooit zal leren kennen, alle levensfases die hij nooit mee zal maken.
Maar in mijn hart was je er altijd bij paps
Heel fijne feestdagen iedereen
Wij missen al sinds we elkaar kennen mijn vader (die vlak voor de eerste kerst met mijn man overleed) en schoonmoeder. In een klap 2 lege plekken dus. Eerste kerst na mijn vaders overlijden ben ik naar het buitenland gevlucht.
Toch heb ik niet veel meer verdriet dan normaal deze dag, al moet ik er wel aan denken. Wat een leven hebben we al geleefd sinds mijn vader overleed. Afgestudeerd, samen gaan wonen, baan, getrouwd, een heel leven geleefd alweer waar hij alleen in gedachten bij was.
Tweede kerstdag ga in altijd naar mijn vaders graf met een stukje kerststol. Dat lust ik eigenlijk niet, maar hij vond het zo lekker, dus dan eet ik een stukje kerststol en vertel in gedachten mijn hoogtepunt en dieptepunt van het jaar, zoals hij had gevraagd als ik er nog was.
Dieptepunt is dit jaar niet moeilijk, dat is het verdriet dat we hebben dat we verminderd vruchtbaar zijn en dat dit de tweede kerst is dat mijn buik leeg is en dat het misschien in 2016 ook nog niet gaat lukken..
En hoogtepunt? Where to begin? Dat ons kleine kerstcadeautje van vorig jaar, een kleine kitten, nu eindelijk geaccepteerd wordt door onze poes, dat ze vriendinnetjes zijn en dat we zo'n vrolijk, open hartje in ons huis hebben ronddartelen, zo'n onkatachtig gezelligheids knuffeldiertje..
Dat mijn zusje zich eindelijk heeft weten los te maken van een relatie die niet goed voor haar was en om te zien wat een geweldig leven ze voor zichzelf aan het opbouwen is en hoe goed het met haar gaat en hoe trots ik op haar ben..
Dat mijn moeder en mijn band zich langzamerhand een beetje begint te herstellen en dat we het weer gezellig hebben met elkaar en ik weer met haar durf te praten en dat ze zo geweldig lief heeft gereageerd op het nieuws dat kinderen krijgen voor ons niet zo makkelijk is..
Dat mijn man eindelijk een opleiding gewoon gaat doen die hij graag wilde doen en eindelijk het zelfopgelegde gevoel van 'nietgoedgenoegzijn' aan het afleggen is en zijn hárt volgt, ipv zijn hoofd, waardoor ik ook zo trots op hem ben..
Dat mijn broertje, mijn lieve kleine broertje met zijn gouden hartje en zijn moeilijke jonge leventje het zo goed doet op school en zulke verschrikkelijk hoge cijfers haalt en dan zo gelukkig is en dat hij eindelijk niet meer zo wordt gepest..
Dat ik zélf mijn hart volg, dat me nog niet een nieuwe richting op heeft gestuurd, maar wel van mijn studie weg heeft gestuurd, die studie die me ongelukkig maakte en waar ik me zo gevangen in voelde..
En dan komen er wel tranen, maar eigenlijk vooral tranen van dankbaarheid en geluk dat het zo goed gaat met de liefste mensen in mijn leven, dat het goed gaat met mij, ook al moet ik nog wennen aan mijn vrijheid en vind ik die ook eng en vind ik een nieuw 'levensplan' bedenken ook moeilijk en kan ik me daar best wat verloren in voelen, toch heb ik er wel vertrouwen in dat dat goed gaat komen.
En uiteindelijk komen dan altijd de tranen voor mijn papa, zoals nu. Tranen omdat hij niet kan zien hoe mooi en leuk en lief en goed mijn zusje is, tranen omdat hij niet kan zien hoe anders mijn leven is dan toen hij stierf, hoe volwassen ik ben geworden, hoe gelukkig ik ben en hoeveel meer mezelf. Tranen voor al het leven dat hij al heeft gemist. En tranen voor het leven dat gaat komen. De kleinkinderen die hij, als ze komen, nooit zal leren kennen, alle levensfases die hij nooit mee zal maken.
Maar in mijn hart was je er altijd bij paps
Heel fijne feestdagen iedereen
vrijdag 25 december 2015 om 09:04
Kerst heb ik nooit een fantastische, magische tijd gevonden. Als kind vond ik het wel spannend zo'n mooie boom maar daar hield het wel op.
In het begin van mijn puberteit vlogen de andere het nest uit en bleef ik alleen achter met mijn ouders. Die waren samen niet gezellig en als het kerst was en de hut vol zat was de sfeer ook altijd zo gemaakt gezellig. Te geforceerd.
Jaren geleden overleed mijn vader vlak voor de kerst. Mijn lieve pappie was er opeens niet meer. En ondanks dat mijn ouders gescheiden waren deed mijn moeder zich opeens voor als weduwe. Blegh.
Bij manlief thuis wordt kerst uitbundig gevierd. Nu weer staat daar het huis volledig in het teken van de kerst.
3.5 jaar geleden is onze oudste overleden en sindsdien kan ik helemaal niets meer met kerst. Een kerstboom (nep) staat op zolder en komt op zijn vroegst 1e kerstdag naar beneden en staat uiterlijk de volgende dag weer op zolder.
Dit jaar hebben we zelfs dat niet. We hebben een speel kerstboom van vilt die de kinderen zelf kunnen versieren.
Maar door het lezen van dit topic voel ik opeens de drang om het dit jaar toch anders te doen.
Terwijl ik dit type gaat manlief de deur uit om stiefkind op te halen. Hij is nog wel een poosje onderweg. lk ga smarttje in bad stoppen en de boom van zolder halen.
Ja, dat ga ik doen. Misschien komt de kerstfeeling straks toch nog.
Lieve allemaal, een hele dikke knuffel voor al het verdriet en eenzaamheid. Kerst zal nooit de favoriete tijd van het jaar zijn maar ik moet wel herinneringen creëren voor stiefkind en smarttje. Dat is me opeens binnen gekomen.
Nu ga ik gauw aan de slag!
In het begin van mijn puberteit vlogen de andere het nest uit en bleef ik alleen achter met mijn ouders. Die waren samen niet gezellig en als het kerst was en de hut vol zat was de sfeer ook altijd zo gemaakt gezellig. Te geforceerd.
Jaren geleden overleed mijn vader vlak voor de kerst. Mijn lieve pappie was er opeens niet meer. En ondanks dat mijn ouders gescheiden waren deed mijn moeder zich opeens voor als weduwe. Blegh.
Bij manlief thuis wordt kerst uitbundig gevierd. Nu weer staat daar het huis volledig in het teken van de kerst.
3.5 jaar geleden is onze oudste overleden en sindsdien kan ik helemaal niets meer met kerst. Een kerstboom (nep) staat op zolder en komt op zijn vroegst 1e kerstdag naar beneden en staat uiterlijk de volgende dag weer op zolder.
Dit jaar hebben we zelfs dat niet. We hebben een speel kerstboom van vilt die de kinderen zelf kunnen versieren.
Maar door het lezen van dit topic voel ik opeens de drang om het dit jaar toch anders te doen.
Terwijl ik dit type gaat manlief de deur uit om stiefkind op te halen. Hij is nog wel een poosje onderweg. lk ga smarttje in bad stoppen en de boom van zolder halen.
Ja, dat ga ik doen. Misschien komt de kerstfeeling straks toch nog.
Lieve allemaal, een hele dikke knuffel voor al het verdriet en eenzaamheid. Kerst zal nooit de favoriete tijd van het jaar zijn maar ik moet wel herinneringen creëren voor stiefkind en smarttje. Dat is me opeens binnen gekomen.
Nu ga ik gauw aan de slag!
vrijdag 25 december 2015 om 09:04
Knuffel voor iedereen hier!
Raar he dat kerst toch zoveel oproept! Elke dag missen we mijn zwager die vier jaar geleden veel te jong is overleden, maar met kerst nog meer. De zorgen voor mijn vader die ziek is. Tegelijkertijd geniet ik ervan dat mijn ouders er nog bij zijn, mee kunnen doen en van mijn 5 maanden oude zoontje mogen genieten, die zijn opa en oma mee mag maken en zij hem. Potver, wat houden zij van hem. En ja hoor daar komen de tranen. Ook van geluk en idd dankbaarheid (en stiekem nog een beetje van de hormonen)
Raar he dat kerst toch zoveel oproept! Elke dag missen we mijn zwager die vier jaar geleden veel te jong is overleden, maar met kerst nog meer. De zorgen voor mijn vader die ziek is. Tegelijkertijd geniet ik ervan dat mijn ouders er nog bij zijn, mee kunnen doen en van mijn 5 maanden oude zoontje mogen genieten, die zijn opa en oma mee mag maken en zij hem. Potver, wat houden zij van hem. En ja hoor daar komen de tranen. Ook van geluk en idd dankbaarheid (en stiekem nog een beetje van de hormonen)
vrijdag 25 december 2015 om 09:48
De boom staat pas een dag of 3, ik wilde hem niet neerzetten, maar mijn oudste zoon wilde het wel.
De 2e kerst zonder mijn jongste zoon, die plotseling overleed op 10 oktober 2014.... precies 1 maand na zijn 13e verjaardag....
Vorig jaar kerst was ik nog te verdoofd om kerst mee te maken, door te maken.... maar nu moet ik wel.... voelen.
De stomme reclames, die opgelegde happiness van dat colamerk, ik haat het.... alsof het leven maakbaar is, alsof je kan kiezen om happy te zijn....
Ik mis mijn jochie... zijn vrolijke gedartel, zijn impulsieve acties, zijn humor en streken... ik mis de rommel in de gang, zijn ontplofte slaapkamer.. die kamer is nu al zo lang zo netjes.....
Maar ik heb nog een zoon... een oudste zoon.... die bijna 17 is nu... die extra zorg nodig heeft, want autisme... die zijn kleine broertje dood aantrof in de badkamer die morgen...... en voor mijn oudste moet ik door, hij heeft me heel hard nodig....
maar mijn eigen leven weer zin geven? Ik weet het niet.... ik weet niet wat ik moet, laat staan hoe het moet....
Toen ik vanmorgen al vroeg wakker werd, was het volle maan, wat een mooi gezicht was dat. In gedachten zag ik mijn jongste op een wolk zitten, terwijl hij met zijn benen bungelde... hij kon vroeger al niet stilzitten... nu daarboven ook niet denk ik.
Ik denk de laatste dagen erg vaak terug aan die laatste kerst... hoe blij en hoe gelukkig hij toen was... door het dolle met de kadootjes, hoe hij genoot van de gourmet en hoeveel plezier beide knullen toch hadden.
Mijn oudste wilde heel graag kerst vieren, dus gaan we samen gourmetten, heeft hij gisteravond heel precies het vlees gesneden en een lijstje gemaakt met wat er vandaag nog voorbereid moet worden. Ik kijk toe met een waterige glimlach, ik ben zo ontzettend trots op hem, hoe hij zich door de maanden heen heeft geslagen na de dood van zijn broertje.
Ik voel me soms zo verscheurd, ik wil bij mijn oudste zijn, maar ik wil ook bij mijn jongste zijn...... en dat gaat gewoon niet.
Van mij mag het heel snel januari zijn, dan zijn die kerstdagen tenminste over.... maar dan zitten we ook in 2016... nog verder van mijn jongste af.... alles is zo dubbel.
Ik hoop dat het toch fijn wordt vandaag.... dat ik mijn oudste zie genieten, voor hem wil ik en kan ik het vandaag aan.... en morgen dat zie ik morgen wel weer.
Voor iedereen een
De 2e kerst zonder mijn jongste zoon, die plotseling overleed op 10 oktober 2014.... precies 1 maand na zijn 13e verjaardag....
Vorig jaar kerst was ik nog te verdoofd om kerst mee te maken, door te maken.... maar nu moet ik wel.... voelen.
De stomme reclames, die opgelegde happiness van dat colamerk, ik haat het.... alsof het leven maakbaar is, alsof je kan kiezen om happy te zijn....
Ik mis mijn jochie... zijn vrolijke gedartel, zijn impulsieve acties, zijn humor en streken... ik mis de rommel in de gang, zijn ontplofte slaapkamer.. die kamer is nu al zo lang zo netjes.....
Maar ik heb nog een zoon... een oudste zoon.... die bijna 17 is nu... die extra zorg nodig heeft, want autisme... die zijn kleine broertje dood aantrof in de badkamer die morgen...... en voor mijn oudste moet ik door, hij heeft me heel hard nodig....
maar mijn eigen leven weer zin geven? Ik weet het niet.... ik weet niet wat ik moet, laat staan hoe het moet....
Toen ik vanmorgen al vroeg wakker werd, was het volle maan, wat een mooi gezicht was dat. In gedachten zag ik mijn jongste op een wolk zitten, terwijl hij met zijn benen bungelde... hij kon vroeger al niet stilzitten... nu daarboven ook niet denk ik.
Ik denk de laatste dagen erg vaak terug aan die laatste kerst... hoe blij en hoe gelukkig hij toen was... door het dolle met de kadootjes, hoe hij genoot van de gourmet en hoeveel plezier beide knullen toch hadden.
Mijn oudste wilde heel graag kerst vieren, dus gaan we samen gourmetten, heeft hij gisteravond heel precies het vlees gesneden en een lijstje gemaakt met wat er vandaag nog voorbereid moet worden. Ik kijk toe met een waterige glimlach, ik ben zo ontzettend trots op hem, hoe hij zich door de maanden heen heeft geslagen na de dood van zijn broertje.
Ik voel me soms zo verscheurd, ik wil bij mijn oudste zijn, maar ik wil ook bij mijn jongste zijn...... en dat gaat gewoon niet.
Van mij mag het heel snel januari zijn, dan zijn die kerstdagen tenminste over.... maar dan zitten we ook in 2016... nog verder van mijn jongste af.... alles is zo dubbel.
Ik hoop dat het toch fijn wordt vandaag.... dat ik mijn oudste zie genieten, voor hem wil ik en kan ik het vandaag aan.... en morgen dat zie ik morgen wel weer.
Voor iedereen een
vrijdag 25 december 2015 om 10:13
@strandmeisje het is zo herkenbaar wat je schrijft, mijn dochter is bijna 11 en heeft zelf de boom opgezet en versierd. Dat was voor mij het teken dat ik mee moet doen voor haar en haar broertje van 8, hoe vreselijk ik hun grote broer en kleine zusje ook mis, hun leven gaat door en voor hen moet ik er gewoon zijn, zij hebben hun moeder nodig.
Ik heb vanmorgen ook naar de volle maan staan kijken en gehoopt dat mijn grote knul zijn kleine zusje vasthoud daarboven. Ik hoop zo dat ze samen zijn, want inderdaad ik wordt verscheurd door bij ze willen zijn en tegelijk bij mijn andere twee kinderen willen en moeten zijn.
Wij gaan ook gourmetten, dochter wel helpen voorbereiden. Dat mag en zonder het te zeggen weten we allebei dat ze mij daarmee enorm helpt om door te gaan en er iets van te maken.
voor jou, voor je zoon's en voor iedereen die iemands zo verschrikkelijk mist. De lege plekken zijn zoveel extra voelbaar deze dagen
Ik heb vanmorgen ook naar de volle maan staan kijken en gehoopt dat mijn grote knul zijn kleine zusje vasthoud daarboven. Ik hoop zo dat ze samen zijn, want inderdaad ik wordt verscheurd door bij ze willen zijn en tegelijk bij mijn andere twee kinderen willen en moeten zijn.
Wij gaan ook gourmetten, dochter wel helpen voorbereiden. Dat mag en zonder het te zeggen weten we allebei dat ze mij daarmee enorm helpt om door te gaan en er iets van te maken.
voor jou, voor je zoon's en voor iedereen die iemands zo verschrikkelijk mist. De lege plekken zijn zoveel extra voelbaar deze dagen
vrijdag 25 december 2015 om 10:39
Míjn God lief Strandmeisje, voor sommige gebeurtenissen zijn toch bijna geen woorden.
Lieve moeder, de tranen staan in mijn ogen.
2016 dan ben je verder bij je zoon vandaan...
Het klopt zó wat je zegt en ook begrijp ik je afkeer van al dat opgelegde vrolijke gedoe.
Lieverd, veel sterkte de komende dagen.
Kom gerust delen.
Dan houden we je vast.
Lieve moeder, de tranen staan in mijn ogen.
2016 dan ben je verder bij je zoon vandaan...
Het klopt zó wat je zegt en ook begrijp ik je afkeer van al dat opgelegde vrolijke gedoe.
Lieverd, veel sterkte de komende dagen.
Kom gerust delen.
Dan houden we je vast.
vrijdag 25 december 2015 om 10:40
Ik heb verdriet om degenen die ik verloren ben en degene die ik ga verliezen. Al de familie waar ik eens Kerst mee vierde zijn overleden. Mijn familie is mijn man, dezelfde man waar ik naar alle waarschijnlijkheid niet de volgende Kerst mee zal vieren. Hij is niet ziek, maar heeft keuzes gemaakt die doorgaan vrijwel onmogelijk maken. Hoe veel ik ook van hem hou en hoe hard ik ook probeer om door te gaan.
vrijdag 25 december 2015 om 10:49
De boom staat, de kadootjes van schoonouders voor de kleinkinderen liggen er onder.
Geen kadootje voor oudste, lastig vind ik dat altijd. Die had hier ook moeten rond rennen.
Bah wat zijn er toch veel mensen die iemand moeten missen.
Sterkte allemaal, nog een paar dagen en het verplichte is weer voorbij
Geen kadootje voor oudste, lastig vind ik dat altijd. Die had hier ook moeten rond rennen.
Bah wat zijn er toch veel mensen die iemand moeten missen.
Sterkte allemaal, nog een paar dagen en het verplichte is weer voorbij
vrijdag 25 december 2015 om 10:49
Ik zit met tranen in mijn ogen de verhalen te lezen en besef daardoor hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen. Wel zo zijn ups en downs hier, maar lang niet zo erg als wat jullie allemaal is overkomen. Ik denk dat ik mijn vriend zo even een extra knuffel geef omdat ik zo blij ben met hem.
Hele dikke voor iedereen die het nodig heeft tijdens deze lastige dagen
Hele dikke voor iedereen die het nodig heeft tijdens deze lastige dagen