Stop kindermisbruik

quote:JessievBuzz schreef op 01 april 2016 @ 23:55:

[...]





Wat denk jij dat dan werkelijk gaat werken?Ik denk dat het jou werkelijk gaat helpen om je eerst te richten op je eigen trauma. Heb je dat verwerkt? Vanuit daar kan je kijken hoe je dit kan aanpakken in je eigen gezin, en daarna kan je iets gaan uitbreiden. Maar als ik het zo lees dan denk ik dat je eerst flink aan de slag moet met het verwerken van je eigen trauma.

quote:sabbaticalmeds schreef op 01 april 2016 @ 23:59:

[...]



misschien lag het aan je school?



Nou, dat is dus best wel vreemd want mijn basisschool, daar waren de leraren echt fantastisch. Allemaal hippies en erg empatisch. Maar wie weet, in de tachtiger jaren waren er hippie achtige types, die sex met kinderen niet zo heel erg vonden. Dus sexuele voorlichting geven, maar dan in de praktijk, werd in sommige kringen normaal gevonden. Ik heb iig nooit iemand gehoord over sexueel misbruik. Alleen over kinderlokkers, in de straat vertelden kinderen me dat. Volwassenen zeiden daar niet eens wat over.



Een vriendin van vroeger van me heeft een hele nare ervaring gehad door een kinderlokker. Een vreemde die haar tot een sexuele handeling dwong, eenmalig, in een steegje. Heeft dus heel veel invloed op haar leven gehad he, die ene keer. Dat vertelde ze me alleen pas toen we allebei al volwassen waren, terwijl we bij elkaar in de straat woonden. Kinderen praten niet zoveel over ellendige dingen, denk ik. Dat is normaal en dat kun je ook niet veranderen.

Wij hadden zo'n idioot die bedacht er eens aandacht aan te besteden voor de klas staan.

Na een roerend verhaaltje over hoe erg incest was besloot hij zijn verhaal te verduidelijken met cijfers.

"10% van de kinderen heeft te maken met incest. Er zitten hier dertig leerlingen. Willen de drie die te maken hebben met incest nu opstaan?"

Tof joh.

quote:Sapsorrow schreef op 02 april 2016 @ 00:03:

[...]





Nee, dat snap ik. Maar voor mij was dat wel een van de redenen waarom ik besloot aangifte te doen. Zodat hij een strafblad had, wat het nog eens doen erg demotiveert. En het was de reden waarom mijn vriend de buren heeft ingelicht. Okee, verdient geen schoonheidsprijs maar ik slaap ietsje geruster sindsdien. Al blijft het zo dat hij zijn hele leven de vrijheid heeft om het nog eens te doen. En dan hoop ik maar dat het slachtoffer snuggerder is dan ik was en ook aangifte zal doen. Assertiever. Dat heb ik pas geleerd toen ik al ptss ed had. Na veel bloed, zweet en tranen. Ik had helemaal niet het idee dat de wereld aan mijn kant stond. Misschien wel goed als er wat overkill is van die signalen naar kinderen toe. Wees maar heel bang dat iemand je daarvan beschuldigd. Vind ik niet zo erg eigenlijk, ik ken het alternatief.Ik heb ook aangifte gedaan, misschien alleen maar om mijn half-broers te beschermen die toen nog klein waren en bij mijn vader woonden. Gewoon, om hem in te laten zien dat hij dit nooit meer mag doen. Mijn half-broers zie ik niet meer door dit hele gedoe, maar ja, die weten niet van hoe en waarom. En dat houd ik ook maar zo.

quote:JessievBuzz schreef op 02 april 2016 @ 00:07:

[...]





Ach misschien heeft die moeder en andere het verkeerd begrepen, kan. Daar gaat het ook niet om, ik laat mijn kinderen daar niet meer spelen, uit voorzorg. Volgens mij missen mijn kinderen daar niets aan.En dat geeft dus écht het goede signaal af naar je kinderen. Nogmaals, waarom vertel je je kinderen niet waarom ze daar niet mogen spelen? Denk je niet dat een open houding helpt?

Mijn kinderen mogen uit voorzorg niet bij de man thuis spelen waarover geroddeld wordt, daar krijgen ze niets van. Mijn kind mag niet uit logeren, daar krijgen ze niets van.



Ik vind dat zorgelijke uitspraken. Bij zelf gekozen vriendjes thuis kunnen spelen is belangrijk in de ontwikkeling van een kind, en dat geldt ook voor uit logeren gaan. Deze kinderen worden beperkt in die ontwikkeling, door de angst van hun ouders. In plaats van verbieden, kun je daar ook anders mee leren omgaan. Laat het kind eerst eens logeren in een vertrouwde omgeving waarvan je zelf echt wel weet dat het veilig is. Bespreek je verleden en angsten met de oppas, zodat ze jou bij die stap kunnen helpen. Ga eerst het gesprek aan met zo'n vader, en bepaal daarna pas wat goed is voor je kind. Natuurlijk moet je alert blijven en je kinderen beschermen, maar onder je kinderen beschermen valt ook juist dat je ze dus loslaat en zelfstandig in het leven leert staan, en dat begint al met dit soort kleine stapjes op jonge leeftijd. Zoek hulp voor jezelf, zodat jouw angsten jouw beslissingen niet bepalen.

Het zal vooral harder bij de haard aangepakt moeten worden.

Er kunnen 100 stichtingen opgezet worden, maar zolang men er vrij makkelijk mee weg komt zal de drempel laag blijven.



Kinderporno is met 50% op internet gegroeid. Zo makkelijk gaat het kennelijk waardoor het aanbod explosief groeit.



En ja men komt er mee weg, een buurtbewoner is na politie-inval en onderzoek schuldig bevonden. Feiten logen er niet om, is veroordeeld tot celstraf.

En bizar genoeg loopt hij nog steeds na een goed jaar vrij rond, heeft nog geen dag in detentie gezeten.

Het kan gewoon, het risico gestraft te worden is kennelijk een lachertje.



Ik begrijp daar helemaal niets van.

quote:-NummerZoveel- schreef op 02 april 2016 @ 00:07:

[...]





Ik denk ook dat dit misschien aan jouw school heeft gelegen. Of wellicht ben je opgegroeid in een streng gelovig dorp, en was het daarom minder bespreekbaar? Ik kom uit dezelfde periode en er werd bij mij op school wel degelijk over gesproken. En toen ik ca 5 jaar was, waarschuwde mijn ouders trouwens ook al voor kinderlokkers in het park (terwijl we wel gewoon met 5 jaar zonder toezicht met de kinderen uit de straat in datzelfde park mochten spelen), en elk kind in mijn straat was daarvan op de hoogte.



Ja, dat denk ik ook. Alleen kom ik dus uit hippie kringen. Net zo eng, soms. Ik snap de term linkse kerk, laat ik het zo zeggen. Sommige onderdelen zijn een beetje sekte-achtig, echt waar. Van mijn omgeving dan he, ik denk niet dat dat heel veel voorkwam hoor. Ik had gewoon pech, helaas.



Ik weet nog, dat mijn stiefvader een keer tv zat te kijken, waar een onderdeel was over pedofielen. En wat schetst mijn verbazing, hij riep: die moeten ze aan de hoogste boom ophangen! Say what?! Je doet hetzelfde met mij! (zei ik niet hardop natuurlijk) Ik weet nu wel waarom hij dat zei. Zelf dacht hij dat als je geen geweld gebruikte tijdens de sex, dat het dan niet schadelijk voor een kind was. Echt waar. Dat denken wel meer mensen, volgens mij. Die denken dat er bij sexueel misbruik altijd geweld plaatsvindt. In de slaapkamer (en onder de douche) (ik snap de verdenking van to dus wel een beetje) was mijn dader poeslief maar daarbuiten, sloeg en mishandelde hij me regelmatig. Dus ik durfde gewoon niet te weigeren.



De wet is gelukkig zo, als een volwassene sex heeft met een kind onder de 12, wordt dat sowieso als misbruik geacht. Een kind heeft namelijk de hormoonhuishouding niet om aan sex te willen doen. En daarom is het altijd slecht voor ze, of is de volwassene degene die ervoor zorgt dat er sex plaatsvindt, en niet het kind. En volwassenen hebben altijd gezag over kinderen. Of ze dat nu weten of niet. Zij dragen de verantwoordelijkheid over wat er gebeurt, niet het kind.



Ben wel blij dat de wet er zo tegenaan kijkt want ik denk echt dat sommige mensen ervan overtuigd zijn dat sommige kinderen wel sex willen. Anders zouden ze het wel zeggen, toch? Zo denken sommige mensen echt, als ze geen nee hebben gezegd, zullen ze het wel prettig vinden. Nou eh..nee dus. Ik durfde er niks van te zeggen maar ik wilde het helemaal niet. De eerste keer, ik heb triggers die met geur te maken hebben. Zal je de details besparen. Mijn dader wist dondersgoed dat ik helemaal niet wilde. Maar ze maken zichzelf wijs dat er een soort relatie is. Hij dacht echt dat we een soort verkering hadden, dat heeft hij uitgesproken dus naar mij toe. Je wil niet weten hoe ziek sommige mensen zijn.



En de familie van mijn dader, in mijn pubertijd of vlak erna, had ik een korte zogenaamde promisque periode. Dus ik was wat uitdagend in de kleding waarin ik uitging. Stelde niet veel voor hoor, ik kan mijn bedpartners nog steeds op 2 handen tellen. Maar ik droeg uitdagende kleding als ik uitging en veel make-up. Was niet continue met mannen bezig maar vond het even leuk om hun aandacht op die manier te trekken. Daar hebben ze, volgens mij, iets in gezien van, ze was als puber een wilde. Dus zal ze die sex wel zelf gewild hebben met hem. Ik zweer het. En dat maakt me kotsmisselijk natuurlijk. Kinderen, pubers, willen helemaal geen sex met volwassenen. Zelfs niet als ze zeggen van wel. Ik heb dat nooit gezegd, ik heb er ook nooit van genoten, bepaald niet.



Bedankt voor jullie medeleven trouwens!

quote:JessievBuzz schreef op 02 april 2016 @ 00:24:

[...]





Wat stel je voor dat ik mijn kinderen ga vertellen dan?De waarheid. Nogmaals, als jij al niet eens over misbruik durft te vertellen, denk je dan dat je kinderen dat wel durven? Je wil toch juist bereiken dat ze naar je toekomen als er iets 'raars' is gebeurd?

quote:JessievBuzz schreef op 02 april 2016 @ 00:23:

[...]





Jouw dader is niet gestraft zoals ik lees, niet goed genoeg. Familie & de bekende hand boven het hoofd. Herkenning alom. In mijn to heb ik geschreven het nog nooit verteld te hebben, dat is niet zo. Ook ik heb het verteld. 1x tegen iemand in de familie. Werd weggewuifd in het kader van.. t is al geweest, niet zo erg enz enz.. ik was toen een jaar of 12. Mijn dader is nooit erover aangesproken. Las onlangs dat hij een kinderdagverblijf is begonnen. Krijg ik de kriebels bij.Als je daar de kriebels van krijgt, kun je daar alsnog wat mee doen? Je hebt er zelf over dat daders er mee weg komen, dus als jij je zorgen maakt, maak er dan melding van. Krijg het gevoel dat je jouw situatie in zijn algemeenheid wilt aanpakken. Dat is ook heel goed bedoelt, maar volgens mij heb jij persoonlijk eerst wat te verwerken.

quote:Sapsorrow schreef op 02 april 2016 @ 00:27:

[...]





Ja, dat denk ik ook. Alleen kom ik dus uit hippie kringen. Net zo eng, soms. Ik snap de term linkse kerk, laat ik het zo zeggen. Sommige onderdelen zijn een beetje sekte-achtig, echt waar. Van mijn omgeving dan he, ik denk niet dat dat heel veel voorkwam hoor. Ik had gewoon pech, helaas.



Ik weet nog, dat mijn stiefvader een keer tv zat te kijken, waar een onderdeel was over pedofielen. En wat schetst mijn verbazing, hij riep: die moeten ze aan de hoogste boom ophangen! Say what?! Je doet hetzelfde met mij! (zei ik niet hardop natuurlijk) Ik weet nu wel waarom hij dat zei. Zelf dacht hij dat als je geen geweld gebruikte tijdens de sex, dat het dan niet schadelijk voor een kind was. Echt waar. Dat denken wel meer mensen, volgens mij. Die denken dat er bij sexueel misbruik altijd geweld plaatsvindt. In de slaapkamer (en onder de douche) (ik snap de verdenking van to dus wel een beetje) was mijn dader poeslief maar daarbuiten, sloeg en mishandelde hij me regelmatig. Dus ik durfde gewoon niet te weigeren.



De wet is gelukkig zo, als een volwassene sex heeft met een kind onder de 12, wordt dat sowieso als misbruik geacht. Een kind heeft namelijk de hormoonhuishouding niet om aan sex te willen doen. En daarom is het altijd slecht voor ze, of is de volwassene degene die ervoor zorgt dat er sex plaatsvindt, en niet het kind. En volwassenen hebben altijd gezag over kinderen. Of ze dat nu weten of niet. Zij dragen de verantwoordelijkheid over wat er gebeurt, niet het kind.



Ben wel blij dat de wet er zo tegenaan kijkt want ik denk echt dat sommige mensen ervan overtuigd zijn dat sommige kinderen wel sex willen. Anders zouden ze het wel zeggen, toch? Zo denken sommige mensen echt, als ze geen nee hebben gezegd, zullen ze het wel prettig vinden. Nou eh..nee dus. Ik durfde er niks van te zeggen maar ik wilde het helemaal niet. De eerste keer, ik heb triggers die met geur te maken hebben. Zal je de details besparen. Mijn dader wist dondersgoed dat ik helemaal niet wilde. Maar ze maken zichzelf wijs dat er een soort relatie is. Hij dacht echt dat we een soort verkering hadden, dat heeft hij uitgesproken dus naar mij toe. Je wil niet weten hoe ziek sommige mensen zijn.



En de familie van mijn dader, in mijn pubertijd of vlak erna, had ik een korte zogenaamde promisque periode. Dus ik was wat uitdagend in de kleding waarin ik uitging. Stelde niet veel voor hoor, ik kan mijn bedpartners nog steeds op 2 handen tellen. Maar ik droeg uitdagende kleding als ik uitging en veel make-up. Was niet continue met mannen bezig maar vond het even leuk om hun aandacht op die manier te trekken. Daar hebben ze, volgens mij, iets in gezien van, ze was als puber een wilde. Dus zal ze die sex wel zelf gewild hebben met hem. Ik zweer het. En dat maakt me kotsmisselijk natuurlijk. Kinderen, pubers, willen helemaal geen sex met volwassenen. Zelfs niet als ze zeggen van wel. Ik heb dat nooit gezegd, ik heb er ook nooit van genoten, bepaald niet.



Bedankt voor jullie medeleven trouwens! :hug:Ik herken hier zoveel in. Knap van je, zoals je hier schrijft.

Zo gek is het niet Jessie.

Je hoeft geen namen en details te noemen.

Maar vertellen dat je als kind ervaren hebt dat iemand je onder druk zette, dingen deed die jij niet wilde en dat je daar niet over wist/durfde te spreken. Dat je niet wilt dat zij zoiets meemaken, en dat het daarom belangrijk is dat ze weten dat ze nee mogen zeggen en naar iemand toe mogen gaan als ze vinden dat er nare dingen gebeuren.

quote:JessievBuzz schreef op 02 april 2016 @ 00:43:

[quote]Faranya schreef op 02 april 2016 @ 00:34:

[...]





De waarheid. Nogmaals, als jij al niet eens over misbruik durft te vertellen, denk je dan dat je kinderen dat wel durven? Je wil toch juist bereiken dat ze naar je toekomen als er iets 'raars' is gebeurd?[/quoteS



Serieus? Dat ik mijn kinderen nu ga vertellen over iets wat niemand weet in de familie. Waar de ooms en tantes ongeveer 70 a 80 zijn, waar dan iemand beschuldigd wordt, na 30 jaar, vindt je dat een goed idee?



Maar waarom wil je een serieus onderwerp zo groot aanpakken als dat je aangeeft en je wilt het uit het verdom hoekje halen, terwijl je jouw eigen trauma nog niet eens verwerkt hebt? Waarom ga je niet eerst met jezelf aan de slag? Jij hebt het aan niemand vertelt, zou je willen dat jouw kinderen het aan niemand vertellen als er iets met hen gebeurd? Nee toch? Doorbreek die cirkel dan.



Mijn ouders hebben vroeger meerdere gesprekken met mij gehad, ik denk wel bijna jaarlijks. En telkens gaven zij aan dat 'de grote boze buitenwereld' vol zit met anderen mensen, sommige hebben goede bedoelingen en sommige niet. Ze hebben het er echt ingeramd dat ik mijn eigen grenzen moet aangeven en dat ik ze alles kan vertellen. Rond de tijd dat mijn ouderd me seksuele voorlichting zijn gaan geven, hebben ze me ook verhalen vertelt over misbruik. Ze hebben me echt geleerd dat ik hen alles kan vertellen, hoe onnozel het ook klinkt. En tot op de dag van vandaag geloof ik daar nog steeds in. En ik denk dat dat heel belangrijk is voor een kind. Om niet alleen te leren dat misbruik slecht is, maar ook om er over te leren praten. Juist door het niet te ontkennen, maar juist te erkennen dat het helaas bestaat, leer je kinderen dat er over gepraat kan worden.



Jij weet dat je ze daar niet laat spelen voor een reden (goed of niet goed, dat is irrelevant), jij weet ook dat je die reden hebt om ze te beschermen. Maar weten de kinderen dat ook? Of zien ze alleen maar "we mogen daar niet spelen van mama"? Dat bedoelde ik voornamelijk toen ik zei dat je ze de waarheid kan vertellen.



Dus nogmaals: Verbeter de wereld en begin bij jezelf! Je wilt iets hartstikke goeds doen voor anderen, maar waarom begin je niet bij jezelf?

Wat een hysterisch gedoe weer. Kindermisbruik is echt niet iets van de laatste jaren, het heeft altijd bestaan. Waarmee ik het natuurlijk niet goed wil praten, oh nee. We hebben niet voor niks mijn kindermisbruikende schoonvader door de boevenwagen op laten halen en daarna praktisch dood verklaard. Maar kom op zeg: je laat je leven toch niet verzieken door één zo'n idioot? Wie is er nou sneu, hij of jij?



Je kunt je pijlen beter richten op het leren omgaan met misbruik. Dat je de slachtoffers duidelijk maakt dat het niet aan hun heeft gelegen, maar aan die ouwe zielepoot. En dat hun leven niet meteen verwoest is omdat er per ongeluk een ouwe zielepoot aan ze heeft gezeten. Daar schiet je als slachtoffer veel meer mee op dan met wraakgevoelens en dat soort ellende.

Het strafrecht is alleen maar de bezemwagen hè, TO. Het is al gebeurd en bestraffing gaat niets voorkomen. Verder eens met iedereen; laat je kinderen in vrijheid opgroeien. Echt.

Ik heb niet terug gelezen dus misschien zeg ik iets dat al lang is gezegd.

Met het oprichten van een stichting o.i.d. die mensen informeert creëer je mogelijk een heksenjacht. Ook een pedoseksueel verdient een tweede kans, het is een geaardheid maar wel een heel vervelende omdat er bij seksueel contact tussen een volwassene en een kind een scheve machtsverhouding ontstaat, ook die pedo weet dat maar hij, in sommige gevallen zij, kan de drang niet weerstaan. Eenmaal veroordeelde pedoseksuelen worden beter in de gaten gehouden dan een seriemoordenaar met proefverlof. Leer je kinderen dat ze niet met vreemden moeten meegaan, dat ze je alles kunnen vertellen, zorg dat je weet waar en/of bij wie ze zijn. Zadel een kind dat werd misbruikt ook niet op met een nog groter trauma door je eigen woede en angst te laten blijken. Niet ieder kind dat is misbruikt, uiteraard afhankelijk van de aard van het misbruik (het maken van een naaktfoto is iets anders dan het penetreren van een kleuter) loopt meteen een enorm trauma op maar je kunt het wel aanwakkeren.

Feow, okee, nu snap ik wat je bedoelt. Ik vind het ook niet goed als kinderen in angst voor allerlei mensen opgroeien. Zelfvertrouwen kweken, vind ik heel belangrijk voor kinderen. Als ze sterk in hun schoenen staan, hoef je ze niet eens uit te leggen dat ze het moeten zeggen als iemand iets vervelends bij ze doet.



Maar dat niet alle slachtoffers willen praten en erkenning willen, dat begrijp ik niet helemaal vanuit mijn eigen referentiekader. Want juist dat stiekeme, zorgde ervoor dat het misbruik door kon gaan. Of zelfs kon beginnen. Ik vind openheid erover dus zelf wel belangrijk, in een bepaalde vorm gegoten dan. Voorlichting erover geven, waarbij kinderen zelf ook mee mogen praten. Of bedoel je dat je er als volwassene niet over wilt praten? Speelt schaamte daarbij een rol? En in therapie, dan wel? De beerput stevig dichtschroeven, daar ben ik het niet mee eens. Hij springt op een dag vaak vanzelf open namelijk. Maar ik denk dat je iets anders bedoelt.



En erkenning, ik ben uit de familie verstoten he, ik weet niet hoe dat bij jou zit. Ik was 22 toen de hele familie mij de rug toekeerde, omdat ik de man die mij jarenlang had misbruikt, en mij cptss bezorgde, aangaf. Dus ik vind erkenning wel belangrijk, alleen kun je die alleen vragen. Niet opeisen. Mensen moeten toch zelf beseffen hoeveel schade iemand heeft gemaakt. Niemand heeft me nog een kaartje gestuurd, opgebeld of op een andere manier contact opgenomen daarna. Alsof ik niet bestond. En ik wist dat mijn stiefvader nog steeds onderdeel van hun leven was, die ik nooit meer wil zien of spreken dus ik ging niet terug om die reden. Al die stilte, heeft mijn leven op een negatieve manier beinvloed.



Je zou kunnen zeggen, ergens heb ik al erkenning gehad, omdat hij gestrafd is. De samenleving, heeft het wel erkend. Al heeft hij maar drie dagen gezeten, hij is nu wel een veroordeeld zedendeliquent, wat zeker gevolgen zal hebben voor zijn dagelijks leven, neem ik aan. Maar ironisch genoeg, de zus van mijn stiefvader, is een bekende Nederlander geworden. Dat is wel iets wat ik moeilijk vind. Want zij schijnt nog steeds te denken dat ik aangifte heb gedaan, om hem te stangen. Niet omdat ik daadwerkelijk schade had geleden door hem. En nu zie ik haar dus regelmatig op tv voorbij komen.



Toch ga ik niemand vertellen dat zij de zus is van een pedofiel. Nou ja, intimi weten het wel natuurlijk. Ze heeft me na de rechtszaak een brief geschreven, lief bedoeld, denk ik. Maar het kwam erop neer dat ze vond dat ik de slachtofferrol had gekozen. Daar ben ik het niet mee eens, persoonlijk, ik ben juist voor mezelf opgekomen. Ook al deden zij dat niet. Ik ben trouwens geen slachtoffer, zo zeg ik dat zelf nooit, ik ben een overlever. En niet iedereen snapt wat dat betekent. Zo is dat nu eenmaal.



Ik wil ook echt geen heksenjacht, anders zou ik hele andere beslissingen hebben genomen in het leven. Ik ben helemaal geen wraakzuchtig mens, nooit geweest ook. Leven en laten leven. En ik wilde geen gevangenisstraf voor hem, dat heb ik bij de aangifte ook aangegeven, ik wilde dat hij een verplichte psychologische behandeling zou krijgen. Dat heeft de rechter ook ogelegd. Dus het maakt ook niet uit dat zijn familie het niet erkend.



Maar ja, ik maak me altijd zorgen over kinderen die het risico lopen om misbruikt te worden. Dus ik snap dit topic wel. Ik ben ook begeleider geworden omdat ik met kinderen met ptss wilde gaan werken, omdat ik ook als kind al ptss had. Wie weet, ga ik daar ooit nog wel iets mee doen. Ik wilde begeleider worden omdat ik denk dat de jeugd de toekomst heeft. En als je er vroeg genoeg bij bent, valt er heel wat te herstellen van de schade. Daar zit de winst, denk ik.



Maar het is wel belangrijk om kinderen vrij op te laten groeien en niet krampachtig te worden door angst, daar kan ik het altijd mee eens zijn. Gelukkig heb ik geen kinderen, en dat meen ik echt, want ik zou ze dus zeker weten teveel beschermen en ze daarmee opzadelen met angst, hoogstwaarschijnlijk. Niet alleen over pedofielen trouwens. Ik denk wel dat als je open bent over je verleden tegen je kinderen, als overlever van sexueel misbruik, dat je daar verstandiger aan doet dan zelf meedoen met de geheimzinnigheid.

quote:chocolol schreef op 01 april 2016 @ 22:51:

[...]





Toch niet heel gek dat ze vrijuit gaan als er geen aangifte gedaan wordt?

(Ik verwijder je quote zometeen als je dat wil)



TO, verder valt het me op dat je het alleen over mannen hebt. Misbruik kan overal plaatsvinden.

En heb je het zelf goed kunnen verwerken? Want je klinkt best beschermend naar je kinderen toe.Wat onbeschoft dat je haar toch quote! Wat schreef ze nou?