Psyche
alle pijlers
ADD - wat nu?
woensdag 24 februari 2016 om 06:45
Mijn leven is opeens nogal veranderd. Ik ging naar een psycholoog voor relatieproblemen en ik stapte naar buiten met een verwijzing voor een ADD evaluatie. De psycholoog zei dat de symptomen nogal duidelijk naar voren kwamen.
Ik had er nog nooit over nagedacht dat ik ADD had kunnen hebben. Ik heb een vriend die het heeft en die maakt gebouwen schoon omdat hij zijn school niet kan afmaken. Hij is ook steeds te laat voor zijn vluchten. Ook had ik bij ADHD het idee van springerige kinderen. Ik herken me daar niet zo in.
Ik heb er nu wat over gehoord en gelezen en ik herken inderdaad wel veel dingen. Het is of opeens de puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Ik dacht steeds dat ik vanalles fout deed en ik was nogal teleurgesteld in mezelf. Nu dat ik weet dat het misschien ADD zou kunnen zijn, zorgt ervoor dat ik weer hoop heb dat alles goed kan komen.
Hier iemand op latere leeftijd te horen gekregen dat hij/zij ADD had? Hoe ben jij ermee omgegaan? Ik weet dat ik de diagnose moet afwachten maar toch.
Ik had er nog nooit over nagedacht dat ik ADD had kunnen hebben. Ik heb een vriend die het heeft en die maakt gebouwen schoon omdat hij zijn school niet kan afmaken. Hij is ook steeds te laat voor zijn vluchten. Ook had ik bij ADHD het idee van springerige kinderen. Ik herken me daar niet zo in.
Ik heb er nu wat over gehoord en gelezen en ik herken inderdaad wel veel dingen. Het is of opeens de puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Ik dacht steeds dat ik vanalles fout deed en ik was nogal teleurgesteld in mezelf. Nu dat ik weet dat het misschien ADD zou kunnen zijn, zorgt ervoor dat ik weer hoop heb dat alles goed kan komen.
Hier iemand op latere leeftijd te horen gekregen dat hij/zij ADD had? Hoe ben jij ermee omgegaan? Ik weet dat ik de diagnose moet afwachten maar toch.
woensdag 24 februari 2016 om 07:01
Ik weet sinds afgelopen najaar dat ik (naast autisme) ook ADD heb, en het was een enorme opluchting.
Had er iets over gelezen en de herkenning was zo groot dat ik me heb laten testen.
Ik ben idd. ook niet zo'n hyperbeweeglijk mens, maar ik verveel me algauw steendood, was na een dag werken echt stikkapot - terwijl mijn baan in se zeker niet boven mijn mogelijkheden ligt, IQ test en zo.
Zag ook altijd vanalles de (nutteloze) details maar niet de hoofdzaak.
Ik sprong continue van het ene op het andere, maar kon niks langer dan 2 minuten vasthouden, dacht van mezelf dat ik vreselijk goed kon multitasken, maar er kwam niks 'in de diepte' binnen, alles bleef zeer oppervlakkig hangen.
Ik heb ook moeite met automatiseren (vermoed discalculie maar zie geen noodzaak om te laten testen, ik reken vb. op mijn bijna 40 maaltafels nog uit).
Ik ben aan de Rilatine (Ritalin in NL?) gegaan en o my, ik ben zo'n beter mens geworden
Ik ben een veel veiliger chauffeur - snap nu echt niet hoe ik in die toestand aan m'n rijbewijs ben geraakt ; presteer beter en stabieler op mijn werk, ben na mijn werkdag nog in staat tot iets meer dan alleen bankliggen, en vooral: ik maak niet meer constant van die 'domme' fouten, stel niet meer continue vragen waar ik het antwoord met twee seconden nadenken wel zelf had kunnen weten...
Ik was het typevoorbeeld van de onderpresteerder, werd altijd als lui bestempeld, mijn schoolrapporten stonden vol met 'Monica kan het wel maar doet er geen moeite voor; is lui; presteert alleen als het haar interesseert'.
(Mijn IQ profiel toont een groot verschil tussen verwerkingssnelheid en werkgeheugen, heb ook een VQ-PQ-kloof van ongeveer 20 punten.)
Voor mij was de shock niet zeer groot, die was groter geweest als de psych mij perfect normaal had bevonden
Had er iets over gelezen en de herkenning was zo groot dat ik me heb laten testen.
Ik ben idd. ook niet zo'n hyperbeweeglijk mens, maar ik verveel me algauw steendood, was na een dag werken echt stikkapot - terwijl mijn baan in se zeker niet boven mijn mogelijkheden ligt, IQ test en zo.
Zag ook altijd vanalles de (nutteloze) details maar niet de hoofdzaak.
Ik sprong continue van het ene op het andere, maar kon niks langer dan 2 minuten vasthouden, dacht van mezelf dat ik vreselijk goed kon multitasken, maar er kwam niks 'in de diepte' binnen, alles bleef zeer oppervlakkig hangen.
Ik heb ook moeite met automatiseren (vermoed discalculie maar zie geen noodzaak om te laten testen, ik reken vb. op mijn bijna 40 maaltafels nog uit).
Ik ben aan de Rilatine (Ritalin in NL?) gegaan en o my, ik ben zo'n beter mens geworden
Ik ben een veel veiliger chauffeur - snap nu echt niet hoe ik in die toestand aan m'n rijbewijs ben geraakt ; presteer beter en stabieler op mijn werk, ben na mijn werkdag nog in staat tot iets meer dan alleen bankliggen, en vooral: ik maak niet meer constant van die 'domme' fouten, stel niet meer continue vragen waar ik het antwoord met twee seconden nadenken wel zelf had kunnen weten...
Ik was het typevoorbeeld van de onderpresteerder, werd altijd als lui bestempeld, mijn schoolrapporten stonden vol met 'Monica kan het wel maar doet er geen moeite voor; is lui; presteert alleen als het haar interesseert'.
(Mijn IQ profiel toont een groot verschil tussen verwerkingssnelheid en werkgeheugen, heb ook een VQ-PQ-kloof van ongeveer 20 punten.)
Voor mij was de shock niet zeer groot, die was groter geweest als de psych mij perfect normaal had bevonden
woensdag 24 februari 2016 om 07:24
woensdag 24 februari 2016 om 07:36
quote:Sofief schreef op 24 februari 2016 @ 07:26:
Ja ik heb ervaring met een diagnose krijgen als volwassene. Waarom verandert je leven daardoor nogal? Je blijft toch gewoon dezelfde persoon?
Hier ben ik wel mee eens.
Mijn dochter heeft ADD en haar psych zag bij mij ook veel kenmerken en stelde voor om me te laten testen.
Ik hoef niet zo nodig een diagnose, ik herken heel veel in de kenmerken van ADD maar heb mezelf zoveel dingen aangeleerd om het voor mezelf makkelijk te maken, daar gaat een diagnose niks aan veranderen.
Mijn ex daarentegen heeft een aantal jaar geleden ook de diagnose ADD PDD NOS gekregen, nou kommer en kwel, hij zwelgt er in en grijpt alles aan om achter zijn diagnoses te verschuilen.
En maar jammeren dat hij dit eerder had willen weten, moeilijk moeilijk moeilijk.
Geen idee wat voor impact het op jou heeft, je bent wie je bent en dat verandert mi niet, je krijgt antwoorden en verklaringen waarom je doet zoals je doet.
Ja ik heb ervaring met een diagnose krijgen als volwassene. Waarom verandert je leven daardoor nogal? Je blijft toch gewoon dezelfde persoon?
Hier ben ik wel mee eens.
Mijn dochter heeft ADD en haar psych zag bij mij ook veel kenmerken en stelde voor om me te laten testen.
Ik hoef niet zo nodig een diagnose, ik herken heel veel in de kenmerken van ADD maar heb mezelf zoveel dingen aangeleerd om het voor mezelf makkelijk te maken, daar gaat een diagnose niks aan veranderen.
Mijn ex daarentegen heeft een aantal jaar geleden ook de diagnose ADD PDD NOS gekregen, nou kommer en kwel, hij zwelgt er in en grijpt alles aan om achter zijn diagnoses te verschuilen.
En maar jammeren dat hij dit eerder had willen weten, moeilijk moeilijk moeilijk.
Geen idee wat voor impact het op jou heeft, je bent wie je bent en dat verandert mi niet, je krijgt antwoorden en verklaringen waarom je doet zoals je doet.
woensdag 24 februari 2016 om 07:37
woensdag 24 februari 2016 om 07:41
Ik weet sinds een paar jaar dat ik ADHD heb. Iets dat ik altijd al wel vermoedde dus dat maakt het wellicht anders dan wanneer het als verrassing komt zoals bij jou.
Het verandert natuurlijk weinig in die zin dat jij nog steeds jij bent
Ik heb echter wel wat fases ervaren na de diagnose; in het begin voelde het heel onhandig omdat je je ineens bewuster bent van dingen (in mijn geval wat impulsiviteit, moeite met planning). Zo'n bewust-onbekwaam fase. Dat is confronterend maar en misschien ook wat jij nu ervaart. Uiteindelijk zakt dat wel.
Het verandert natuurlijk weinig in die zin dat jij nog steeds jij bent
Ik heb echter wel wat fases ervaren na de diagnose; in het begin voelde het heel onhandig omdat je je ineens bewuster bent van dingen (in mijn geval wat impulsiviteit, moeite met planning). Zo'n bewust-onbekwaam fase. Dat is confronterend maar en misschien ook wat jij nu ervaart. Uiteindelijk zakt dat wel.
woensdag 24 februari 2016 om 07:51
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
woensdag 24 februari 2016 om 08:05
Heb je ADD omdat je het ook over ADHD en springerige kinderen hebt ? Het hyperactieve heb jezuïet niet bij add de concentratieproblemen wel.
Bij mij ook add op latere leeftijd vast gesteld wat bij mij goed werkt is een agenda en lijstjes bij houden . Alles wat me te binnen schiet waarbij moet doen/onthouden schrijf ik op en kijk 's avonds wat ik nog moet doen aan mailen, terugbellen etc.
Reken er niet teveel op dat mensen in je omgeving het ineens gaan begrijpen , voor veel mensen klinkt het als een excuus merk ik.
Bij mij ook add op latere leeftijd vast gesteld wat bij mij goed werkt is een agenda en lijstjes bij houden . Alles wat me te binnen schiet waarbij moet doen/onthouden schrijf ik op en kijk 's avonds wat ik nog moet doen aan mailen, terugbellen etc.
Reken er niet teveel op dat mensen in je omgeving het ineens gaan begrijpen , voor veel mensen klinkt het als een excuus merk ik.
woensdag 24 februari 2016 om 08:26
quote:Pretzel66 schreef op 24 februari 2016 @ 08:05:
Heb je ADD omdat je het ook over ADHD en springerige kinderen hebt ? Het hyperactieve heb jezuïet niet bij add de concentratieproblemen wel.
Bij mij ook add op latere leeftijd vast gesteld wat bij mij goed werkt is een agenda en lijstjes bij houden . Alles wat me te binnen schiet waarbij moet doen/onthouden schrijf ik op en kijk 's avonds wat ik nog moet doen aan mailen, terugbellen etc.
Reken er niet teveel op dat mensen in je omgeving het ineens gaan begrijpen , voor veel mensen klinkt het als een excuus merk ik.
Oa mijn ex gebruikt het ook als excuus te pas en te onpas.
In mijn omgeving zie ik ouders de diagnose van hun kind ook als excuus gebruiken. " hij/zij heeft .......daarom.......
Begrijp me niet verkeerd, maar mi als je weet waar je gedrag vandaan komt, doe er dan wat aan.
Jij gebruikt lijstjes helemaal goed, mijn ex komt altijd en overal te laat, dan denk ik " gebruik je ADD niet als excuus, nu je weet waar het door komt DOE er dan wat mee, als te laat komen een issue is omdat plannen een probleem is sta dan eerder op, zet dingen klaar.
Werken doet hij niet, werken is saai en eentonig nu hij die diagnose heeft verklaard het waarom hij het nooit lang volhield bij een werkgever, ipv te bedenken wat kan ik wel kijkt hij alleen naar wat kan ik niet, en dat is me een lijst.
Nu moet ik ex niet als referentiekader nemen maar het is naast de excuus moeders wel wat ik zie in mijn nabije omgeving.
En dat wil voorkomen bij mijn dochter pluk de voordelen van ADD en skip de nadelen.
Dat maakt dat ik weinig begrip op kan brengen voor een diagnose waar men zich dan achter verschuilt.
Heb je ADD omdat je het ook over ADHD en springerige kinderen hebt ? Het hyperactieve heb jezuïet niet bij add de concentratieproblemen wel.
Bij mij ook add op latere leeftijd vast gesteld wat bij mij goed werkt is een agenda en lijstjes bij houden . Alles wat me te binnen schiet waarbij moet doen/onthouden schrijf ik op en kijk 's avonds wat ik nog moet doen aan mailen, terugbellen etc.
Reken er niet teveel op dat mensen in je omgeving het ineens gaan begrijpen , voor veel mensen klinkt het als een excuus merk ik.
Oa mijn ex gebruikt het ook als excuus te pas en te onpas.
In mijn omgeving zie ik ouders de diagnose van hun kind ook als excuus gebruiken. " hij/zij heeft .......daarom.......
Begrijp me niet verkeerd, maar mi als je weet waar je gedrag vandaan komt, doe er dan wat aan.
Jij gebruikt lijstjes helemaal goed, mijn ex komt altijd en overal te laat, dan denk ik " gebruik je ADD niet als excuus, nu je weet waar het door komt DOE er dan wat mee, als te laat komen een issue is omdat plannen een probleem is sta dan eerder op, zet dingen klaar.
Werken doet hij niet, werken is saai en eentonig nu hij die diagnose heeft verklaard het waarom hij het nooit lang volhield bij een werkgever, ipv te bedenken wat kan ik wel kijkt hij alleen naar wat kan ik niet, en dat is me een lijst.
Nu moet ik ex niet als referentiekader nemen maar het is naast de excuus moeders wel wat ik zie in mijn nabije omgeving.
En dat wil voorkomen bij mijn dochter pluk de voordelen van ADD en skip de nadelen.
Dat maakt dat ik weinig begrip op kan brengen voor een diagnose waar men zich dan achter verschuilt.
woensdag 24 februari 2016 om 08:31
Ik ben 48 en ik heb afgelopen zomer de diagnose ADD gekregen.
De reden dat ik de stap naar de psycholoog heb gezet is dat ik wilde proberen hoe het zou gaan met medicatie.
Ik ben nu ongeveer een half jaar aan de dexamfetamine, en ik ben er heel blij mee. Het voelt alsof ik nu eindelijk mezelf kan zijn.
De belangrijkste verandering zie ik op mijn werk. Ik kan nu eindelijk structuur aanbrengen en het lukt mij beter om snel beslissingen te nemen. Ik heb meer zelfvertrouwen en functioneer beter, maar bovenal: ik heb nu plezier in mijn werk!
Maar ook thuis merk ik het. Ik had altijd moeite met het weggooien van dingen, maar als ik 'onder invloed' een kast ga leegruimen, ben ik heerlijk rigoreus.
Ik heb, na de diagnose, een aantal bijeenkomsten gehad met mede-ADD-ers. Dat was erg prettig. Er werd veel gelachen, vooral vanwege de herkenning.
Mijn diagnose heeft mijn leven niet veranderd. Medicatie wel.
Het is natuurlijk niet zo dat alle moeilijkheden in het leven aan AD(H)D zij toe te schrijven. Daarmee is de medicatie dan ook geen wondermiddel dat al je problemen oplost. Maar het kan je wel helpen.
De reden dat ik de stap naar de psycholoog heb gezet is dat ik wilde proberen hoe het zou gaan met medicatie.
Ik ben nu ongeveer een half jaar aan de dexamfetamine, en ik ben er heel blij mee. Het voelt alsof ik nu eindelijk mezelf kan zijn.
De belangrijkste verandering zie ik op mijn werk. Ik kan nu eindelijk structuur aanbrengen en het lukt mij beter om snel beslissingen te nemen. Ik heb meer zelfvertrouwen en functioneer beter, maar bovenal: ik heb nu plezier in mijn werk!
Maar ook thuis merk ik het. Ik had altijd moeite met het weggooien van dingen, maar als ik 'onder invloed' een kast ga leegruimen, ben ik heerlijk rigoreus.
Ik heb, na de diagnose, een aantal bijeenkomsten gehad met mede-ADD-ers. Dat was erg prettig. Er werd veel gelachen, vooral vanwege de herkenning.
Mijn diagnose heeft mijn leven niet veranderd. Medicatie wel.
Het is natuurlijk niet zo dat alle moeilijkheden in het leven aan AD(H)D zij toe te schrijven. Daarmee is de medicatie dan ook geen wondermiddel dat al je problemen oplost. Maar het kan je wel helpen.
Ik moet helemaal niks!
woensdag 24 februari 2016 om 08:34
Ja ik snap jou hoor Lilith mijn zoon heeft ook add en toen opperde de arts voor mij ook een test maar het vermoeden was er al .
Ik probeer idd in oplossingen te zoeken lijstjes agenda reminders etc werkt goed en geeft ontzettend veel rust .
Grote klussen deel ik in kleine stukjes op die ik af kan vinken .
Al met al leef ik de laatste tijd een stuk georganiseerder en dat geeft rust .
http://www.buzzfeed.com/g ... anner?utm_term=.taE0Zm9vK
Hier vind je ook veel handige tips hoewel sommige dingen erg voor de hand liggen kan het je leven wat simpeler maken .
Ik probeer idd in oplossingen te zoeken lijstjes agenda reminders etc werkt goed en geeft ontzettend veel rust .
Grote klussen deel ik in kleine stukjes op die ik af kan vinken .
Al met al leef ik de laatste tijd een stuk georganiseerder en dat geeft rust .
http://www.buzzfeed.com/g ... anner?utm_term=.taE0Zm9vK
Hier vind je ook veel handige tips hoewel sommige dingen erg voor de hand liggen kan het je leven wat simpeler maken .
woensdag 24 februari 2016 om 08:36
quote:Nicky_L schreef op 24 februari 2016 @ 08:31:
Ik ben 48 en ik heb afgelopen zomer de diagnose ADD gekregen.
De reden dat ik de stap naar de psycholoog heb gezet is dat ik wilde proberen hoe het zou gaan met medicatie.
Ik ben nu ongeveer een half jaar aan de dexamfetamine, en ik ben er heel blij mee. Het voelt alsof ik nu eindelijk mezelf kan zijn.
De belangrijkste verandering zie ik op mijn werk. Ik kan nu eindelijk structuur aanbrengen en het lukt mij beter om snel beslissingen te nemen. Ik heb meer zelfvertrouwen en functioneer beter, maar bovenal: ik heb nu plezier in mijn werk!
Maar ook thuis merk ik het. Ik had altijd moeite met het weggooien van dingen, maar als ik 'onder invloed' een kast ga leegruimen, ben ik heerlijk rigoreus.
Ik heb, na de diagnose, een aantal bijeenkomsten gehad met mede-ADD-ers. Dat was erg prettig. Er werd veel gelachen, vooral vanwege de herkenning.
Mijn diagnose heeft mijn leven niet veranderd. Medicatie wel.
Het is natuurlijk niet zo dat alle moeilijkheden in het leven aan AD(H)D zij toe te schrijven. Daarmee is de medicatie dan ook geen wondermiddel dat al je problemen oplost. Maar het kan je wel helpen.Ik heb een tijdje concerta geslikt maar bij mij deed het niet veel , kon volgens de psycholoog voorkomen omdat ik ouder ben en het niet bij iedereen aanslaat.
Ik ben 48 en ik heb afgelopen zomer de diagnose ADD gekregen.
De reden dat ik de stap naar de psycholoog heb gezet is dat ik wilde proberen hoe het zou gaan met medicatie.
Ik ben nu ongeveer een half jaar aan de dexamfetamine, en ik ben er heel blij mee. Het voelt alsof ik nu eindelijk mezelf kan zijn.
De belangrijkste verandering zie ik op mijn werk. Ik kan nu eindelijk structuur aanbrengen en het lukt mij beter om snel beslissingen te nemen. Ik heb meer zelfvertrouwen en functioneer beter, maar bovenal: ik heb nu plezier in mijn werk!
Maar ook thuis merk ik het. Ik had altijd moeite met het weggooien van dingen, maar als ik 'onder invloed' een kast ga leegruimen, ben ik heerlijk rigoreus.
Ik heb, na de diagnose, een aantal bijeenkomsten gehad met mede-ADD-ers. Dat was erg prettig. Er werd veel gelachen, vooral vanwege de herkenning.
Mijn diagnose heeft mijn leven niet veranderd. Medicatie wel.
Het is natuurlijk niet zo dat alle moeilijkheden in het leven aan AD(H)D zij toe te schrijven. Daarmee is de medicatie dan ook geen wondermiddel dat al je problemen oplost. Maar het kan je wel helpen.Ik heb een tijdje concerta geslikt maar bij mij deed het niet veel , kon volgens de psycholoog voorkomen omdat ik ouder ben en het niet bij iedereen aanslaat.
woensdag 24 februari 2016 om 09:09
quote:Pretzel66 schreef op 24 februari 2016 @ 08:36:
[...]
Ik heb een tijdje concerta geslikt maar bij mij deed het niet veel , kon volgens de psycholoog voorkomen omdat ik ouder ben en het niet bij iedereen aanslaat.
Concerta en Ritalin bevatten dezelfde wekzame stof (methylfenidaat). Hier heb ik geen ervaring mee. Zelf gebruik ik dexamfetamine, die weer anders werkt. De arts die mij dit voorschreef gaf indertijd aan dat het misschien nodig was om verschillende dingen te proberen en kijken wat aanslaat. Ik heb het geluk gehad dat dex meteen aansloeg. Alleen de hoeveelheid is nog wat aangepast, maar ik zat in twee maanden op mijn huidige dosering.
Het zou zomaar kunnen dat de arts juist vanwege mijn leeftijd meteen dexamfetamine heeft voorgeschreven, maar dit weet ik niet zeker.
Heeft jouw arts geen alternatief voorgesteld?
[...]
Ik heb een tijdje concerta geslikt maar bij mij deed het niet veel , kon volgens de psycholoog voorkomen omdat ik ouder ben en het niet bij iedereen aanslaat.
Concerta en Ritalin bevatten dezelfde wekzame stof (methylfenidaat). Hier heb ik geen ervaring mee. Zelf gebruik ik dexamfetamine, die weer anders werkt. De arts die mij dit voorschreef gaf indertijd aan dat het misschien nodig was om verschillende dingen te proberen en kijken wat aanslaat. Ik heb het geluk gehad dat dex meteen aansloeg. Alleen de hoeveelheid is nog wat aangepast, maar ik zat in twee maanden op mijn huidige dosering.
Het zou zomaar kunnen dat de arts juist vanwege mijn leeftijd meteen dexamfetamine heeft voorgeschreven, maar dit weet ik niet zeker.
Heeft jouw arts geen alternatief voorgesteld?
Ik moet helemaal niks!
woensdag 24 februari 2016 om 09:16
quote:madille schreef op 24 februari 2016 @ 07:51:
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
Really?
Ik ken ADD vanuit mijn nabije omgeving. Het is lastig voor iemand met ADD om zich aan afspraken te houden. Het kost hen net even wat meer moeite.
Maar het is absoluut geen excuus om je rekeningen niet op tijd te betalen of om iemand niet terug te bellen. ADD is geen ernstige beperking waardoor anderen rekening moeten houden met jou. Je zult zelf moeten leren hoe je dingen het beste kunt doen. Je psycholoog kan je hierbij helpen.
En vergeet niet dat je ook nog een man hebt, voor hem is dit ook niet makkelijk, zeker als je je verschuilt achter je diagnose.
Veel sterkte en wijsheid!
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
Really?
Ik ken ADD vanuit mijn nabije omgeving. Het is lastig voor iemand met ADD om zich aan afspraken te houden. Het kost hen net even wat meer moeite.
Maar het is absoluut geen excuus om je rekeningen niet op tijd te betalen of om iemand niet terug te bellen. ADD is geen ernstige beperking waardoor anderen rekening moeten houden met jou. Je zult zelf moeten leren hoe je dingen het beste kunt doen. Je psycholoog kan je hierbij helpen.
En vergeet niet dat je ook nog een man hebt, voor hem is dit ook niet makkelijk, zeker als je je verschuilt achter je diagnose.
Veel sterkte en wijsheid!
woensdag 24 februari 2016 om 09:27
[quote]madille schreef op 24 februari 2016 @ 07:51:
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....[/quote]
Dit dus.....nou succes, en ik hoop dat je relatie dit gaat overleven, de mijne heb ik zeer snel in de wilgen gehangen.
Niet willen is iets anders dan niet kunnen.
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....[/quote]
Dit dus.....nou succes, en ik hoop dat je relatie dit gaat overleven, de mijne heb ik zeer snel in de wilgen gehangen.
Niet willen is iets anders dan niet kunnen.
woensdag 24 februari 2016 om 09:28
Mijn diagnoses heb ik aan bijna niemand verteld, gebruik het ook niet als een excuus.
Ik heb wel heel lang gedacht dat ik dom was, hoewel testen het tegendeel bewezen. Ik snapte maar niet waarom ik zoveel domme fouten maakte, waarom ik me op bepaalde dingen maar niet kon concentreren en andere dingen weer wel, waarom ik zo 'lui' was, terwijl ik toch echt keihard mijn best deed.
Ik heb ook wel die fase doorgemaakt van 'had ik dit maar veel eerder geweten, en heel veel medelijden met de Monica van al die vroegere jaren ' en ik vind dat dat ook mag, zolang je maar niet in die fase blijft hangen.
Ik ben naast dat rouwproces onmiddellijk gaan zoeken naar dingen die me konden helpen.
Bleek dat ik al heel veel mezelf had aangeleerd, alleen was het niet voldoende.
Medicijnen maken het mij allemaal net iets gemakkelijker, waardoor ik niet om 16u stikkapot ben, waardoor ik niet constant mezelf 25 keer loop te controleren (concentratieproblemen en perfectionist zijn, 't is geen aanradertje ),...
Ik snap nu waarom ik mijn school niet heb afgemaakt, waarom ik op den duur zelf geloofde dat ik wel lui zou zijn...
Nu weet ik dat die 'luiheid' geen kwestie van niet willen maar van niet kunnen was.
Ik ben door beide diagnoses iets milder geworden voor mezelf.
Zoals het voor de diagnoses ging, vermoed ik dat ik er ooit een einde aan zou hebben gemaakt, omdat ik nooit aan de door mijzelf opgelegde eisen zou kunnen voldoen.
In die zin hebben de diagnoses wel degelijk veel voor mij veranderd, maar ze zullen never nooit een excuus worden.
Mijn kinderen hebben ook een aantal diagnoses, en ik ga elk jaar uitgebreid uitleg geven aan hun leerkrachten, maar mijn eerste en laatste zin zijn altijd 'de diagnoses zijn een uitleg voor bepaalde dingen maar nevernooit een excuus!'.
De diagnoses leggen uit waarom dingen soms minder vanzelfsprekend gaan en waar er extra hulp kan/nodig is, maar ontslaan mij (en mijn kinderen) niet van de plicht om wel onze stinkende best te doen.
Als jij een eventuele diagnose gaan aangrijpen als excuus om geen rekeningen te betalen, dan stel ik voor dat je eerst iets doet aan je attitude voor je je laat testen.
Ik heb wel heel lang gedacht dat ik dom was, hoewel testen het tegendeel bewezen. Ik snapte maar niet waarom ik zoveel domme fouten maakte, waarom ik me op bepaalde dingen maar niet kon concentreren en andere dingen weer wel, waarom ik zo 'lui' was, terwijl ik toch echt keihard mijn best deed.
Ik heb ook wel die fase doorgemaakt van 'had ik dit maar veel eerder geweten, en heel veel medelijden met de Monica van al die vroegere jaren ' en ik vind dat dat ook mag, zolang je maar niet in die fase blijft hangen.
Ik ben naast dat rouwproces onmiddellijk gaan zoeken naar dingen die me konden helpen.
Bleek dat ik al heel veel mezelf had aangeleerd, alleen was het niet voldoende.
Medicijnen maken het mij allemaal net iets gemakkelijker, waardoor ik niet om 16u stikkapot ben, waardoor ik niet constant mezelf 25 keer loop te controleren (concentratieproblemen en perfectionist zijn, 't is geen aanradertje ),...
Ik snap nu waarom ik mijn school niet heb afgemaakt, waarom ik op den duur zelf geloofde dat ik wel lui zou zijn...
Nu weet ik dat die 'luiheid' geen kwestie van niet willen maar van niet kunnen was.
Ik ben door beide diagnoses iets milder geworden voor mezelf.
Zoals het voor de diagnoses ging, vermoed ik dat ik er ooit een einde aan zou hebben gemaakt, omdat ik nooit aan de door mijzelf opgelegde eisen zou kunnen voldoen.
In die zin hebben de diagnoses wel degelijk veel voor mij veranderd, maar ze zullen never nooit een excuus worden.
Mijn kinderen hebben ook een aantal diagnoses, en ik ga elk jaar uitgebreid uitleg geven aan hun leerkrachten, maar mijn eerste en laatste zin zijn altijd 'de diagnoses zijn een uitleg voor bepaalde dingen maar nevernooit een excuus!'.
De diagnoses leggen uit waarom dingen soms minder vanzelfsprekend gaan en waar er extra hulp kan/nodig is, maar ontslaan mij (en mijn kinderen) niet van de plicht om wel onze stinkende best te doen.
Als jij een eventuele diagnose gaan aangrijpen als excuus om geen rekeningen te betalen, dan stel ik voor dat je eerst iets doet aan je attitude voor je je laat testen.
woensdag 24 februari 2016 om 09:36
quote:Pretzel66 schreef op 24 februari 2016 @ 08:34:
Ja ik snap jou hoor Lilith mijn zoon heeft ook add en toen opperde de arts voor mij ook een test maar het vermoeden was er al .
Ik probeer idd in oplossingen te zoeken lijstjes agenda reminders etc werkt goed en geeft ontzettend veel rust .
Grote klussen deel ik in kleine stukjes op die ik af kan vinken .
Al met al leef ik de laatste tijd een stuk georganiseerder en dat geeft rust .
http://www.buzzfeed.com/g ... anner?utm_term=.taE0Zm9vK
Hier vind je ook veel handige tips hoewel sommige dingen erg voor de hand liggen kan het je leven wat simpeler maken .
Precies, ik werk al jaren met lijstjes ik noteer werkelijk alles, ik schrijf dingen op mijn hand als reminder. De geeltjes zijn niet aan te slepen, de koelkast hangt vol met afspraken. Ik plan mijn werkweken heel strak zodat thuis alles geregeld is.
Heb mezelf die structuur eigen gemaakt.
Vrije dagen zijn soepeler maar ook dan hou ik een bepaalde routine aan, ik ben van nature wel een opruimer en gooi makkelijk weg, als kind niet, dat zie ik bij mijn dochter ook ( begrijp nu mijn moeder ook als ze mijn kamer weer eens een zwijnenstal noemde )
Ik ben altijd te vroeg, bewust.
Het lijkt heel vermoeiend, maar voor mij werkt het heel goed, het geeft rust, heb een bepaalde discipline nodig vooral wbt mijn werk en mijn huishouden.
Wel heb ik een lade in huis die overvol is ook mijn auto is bepaald niet netjes dat zijn mijn " zondes " zo houd ik het in balans.
Oh dit klinkt wel heel koek koek maar ja het werkt voor mij.
Ja ik snap jou hoor Lilith mijn zoon heeft ook add en toen opperde de arts voor mij ook een test maar het vermoeden was er al .
Ik probeer idd in oplossingen te zoeken lijstjes agenda reminders etc werkt goed en geeft ontzettend veel rust .
Grote klussen deel ik in kleine stukjes op die ik af kan vinken .
Al met al leef ik de laatste tijd een stuk georganiseerder en dat geeft rust .
http://www.buzzfeed.com/g ... anner?utm_term=.taE0Zm9vK
Hier vind je ook veel handige tips hoewel sommige dingen erg voor de hand liggen kan het je leven wat simpeler maken .
Precies, ik werk al jaren met lijstjes ik noteer werkelijk alles, ik schrijf dingen op mijn hand als reminder. De geeltjes zijn niet aan te slepen, de koelkast hangt vol met afspraken. Ik plan mijn werkweken heel strak zodat thuis alles geregeld is.
Heb mezelf die structuur eigen gemaakt.
Vrije dagen zijn soepeler maar ook dan hou ik een bepaalde routine aan, ik ben van nature wel een opruimer en gooi makkelijk weg, als kind niet, dat zie ik bij mijn dochter ook ( begrijp nu mijn moeder ook als ze mijn kamer weer eens een zwijnenstal noemde )
Ik ben altijd te vroeg, bewust.
Het lijkt heel vermoeiend, maar voor mij werkt het heel goed, het geeft rust, heb een bepaalde discipline nodig vooral wbt mijn werk en mijn huishouden.
Wel heb ik een lade in huis die overvol is ook mijn auto is bepaald niet netjes dat zijn mijn " zondes " zo houd ik het in balans.
Oh dit klinkt wel heel koek koek maar ja het werkt voor mij.
woensdag 24 februari 2016 om 09:41
woensdag 24 februari 2016 om 09:44
Mijn zoon en nog wat familieleden hebben het, en ik denk dat ik het ook heb. Ik heb al mijn opleidingen (inclusief universiteit) afgemaakt, maar vaak was het door de planning wel een worsteling. Ik heb een goeie baan, maar werk maar drie dagen. Ik heb heel veel verwerkingstijd en rust nodig. Mijn hoofd draait altijd op volle toeren, maar taken gaan soms juist traag. En soms ook juist heel vlot. Dan ga ik door en door, en ben ik juist snel.
Mijn omgeving is strak ingericht, alles heeft een vaste plek anders raak ik de kluts kwijt. Het kost me wel veel moeite om alles netjes en opgeruimd te houden.
Mijn ADD-zoon is een chaoot, en ik ervaar dat, zeker nu hij ouder wordt, als reuze irritant. Ik moet voor hem ook denken, hoewel ik al genoeg aan mezelf heb. Hij heeft nog nooit z'n schoolwerk afgekregen, elke dag opnieuw niet. Maar hij compenseert dat wel door inzicht en een vlot begrip, waardoor z'n cijfers altijd hoog zijn (basisschool nog). Medicijnen zien wij niet als optie. Dit is wie hij is, en hier moet hij mee leven.
Ik betaal overigens altijd rekeningen op tijd. Ik zou het echt een schande vinden als ik dat niet deed.
Mijn omgeving is strak ingericht, alles heeft een vaste plek anders raak ik de kluts kwijt. Het kost me wel veel moeite om alles netjes en opgeruimd te houden.
Mijn ADD-zoon is een chaoot, en ik ervaar dat, zeker nu hij ouder wordt, als reuze irritant. Ik moet voor hem ook denken, hoewel ik al genoeg aan mezelf heb. Hij heeft nog nooit z'n schoolwerk afgekregen, elke dag opnieuw niet. Maar hij compenseert dat wel door inzicht en een vlot begrip, waardoor z'n cijfers altijd hoog zijn (basisschool nog). Medicijnen zien wij niet als optie. Dit is wie hij is, en hier moet hij mee leven.
Ik betaal overigens altijd rekeningen op tijd. Ik zou het echt een schande vinden als ik dat niet deed.
woensdag 24 februari 2016 om 10:07
Ik heb net maar meteen een paar rekeningen (nog net) binnen de tijd betaald. Ook AD(H)D, en nee, ik ben niet Hooch met ADD, ik ben Hooch die soms chaotisch is en er af en toe een flinke puinhoop van kan maken maar die ook binnen twee uur een heel huis aan kant kan hebben (de H component zit er bij mij wel in, maar heeft niet de overhand).
Geen medicatie, maar dat is vooral omdat ik me inmiddels al zó veel truukjes heb aangewend dat ik er prima mee kan leven. De mensen om mij heen soms wat minder, maar moet ik serieus voor ánderen medicatie gaan slikken? Dacht het niet
Ik snap best dat je nu het idee hebt van, het ligt niet aan mij, of beter gezegd, ik kan er niks aan doen. Maar dat is niet zo. Je kan er nu juist een heleboel aan gaan doen, omdat je weet dat je deze diagnose hebt. Ikzelf heb het me allemaal vóór de diagnose allemaal al aangewend omdat ik 'gewoon' mijn leven op orde wilde hebben, en niet altijd achter wilde lopen met rekeningen, in een chaotisch huis leven en altijd maar gebeld worden met 'waar blijf je nou' omdat ik weer een afspraak vergeten was. Mijn agenda is mijn alles, mijn hele leven en dat van de kinderen staat daar in gepland. Met een huishoudschema, betaalschema, noem-maar-op schema. Op papier ziet het er vreselijk uit, maar het werkt om mijn leven in de hand te houden. Dat kan jij ook leren.
De diagnose moet je zien als opstap naar de oplossing, niet als verklaring van de chaos en het daar bij laten.
Overigens was ik zelf niet eens op zoek naar een diagnose, kwam er 'bij toeval' in terecht omdat dochter een onderzoekstraject in ging. Bij haar blijkt haar gedrag een hele andere oorzaak te hebben wat zich wel op een aantal gebieden op dezelfde manier uit. Maar om duidelijkheid te krijgen ben ik zelf dus ook het traject in gegaan, eigenlijk met het idee dat het voor ons samen op hetzelfde uit zou komen en we dan samen aan de oplossingen zouden werken. We maken nu trouwens wel gezellig samen schema's, omdat ze voor haar ook goed werken (ze bleek autistisch te zijn, andere oorzaak, soms wel zelfde gevolgen).
Geen medicatie, maar dat is vooral omdat ik me inmiddels al zó veel truukjes heb aangewend dat ik er prima mee kan leven. De mensen om mij heen soms wat minder, maar moet ik serieus voor ánderen medicatie gaan slikken? Dacht het niet
Ik snap best dat je nu het idee hebt van, het ligt niet aan mij, of beter gezegd, ik kan er niks aan doen. Maar dat is niet zo. Je kan er nu juist een heleboel aan gaan doen, omdat je weet dat je deze diagnose hebt. Ikzelf heb het me allemaal vóór de diagnose allemaal al aangewend omdat ik 'gewoon' mijn leven op orde wilde hebben, en niet altijd achter wilde lopen met rekeningen, in een chaotisch huis leven en altijd maar gebeld worden met 'waar blijf je nou' omdat ik weer een afspraak vergeten was. Mijn agenda is mijn alles, mijn hele leven en dat van de kinderen staat daar in gepland. Met een huishoudschema, betaalschema, noem-maar-op schema. Op papier ziet het er vreselijk uit, maar het werkt om mijn leven in de hand te houden. Dat kan jij ook leren.
De diagnose moet je zien als opstap naar de oplossing, niet als verklaring van de chaos en het daar bij laten.
Overigens was ik zelf niet eens op zoek naar een diagnose, kwam er 'bij toeval' in terecht omdat dochter een onderzoekstraject in ging. Bij haar blijkt haar gedrag een hele andere oorzaak te hebben wat zich wel op een aantal gebieden op dezelfde manier uit. Maar om duidelijkheid te krijgen ben ik zelf dus ook het traject in gegaan, eigenlijk met het idee dat het voor ons samen op hetzelfde uit zou komen en we dan samen aan de oplossingen zouden werken. We maken nu trouwens wel gezellig samen schema's, omdat ze voor haar ook goed werken (ze bleek autistisch te zijn, andere oorzaak, soms wel zelfde gevolgen).
woensdag 24 februari 2016 om 10:10
TO, je hebt helemaal geen excuus voor je lakse gedrag.
Je diagnose geeft niet aan dat je je ernaar kunt gedragen, het betekent dat je extra je best moet doen bij bepaalde zaken.
Ik vind je gedachtengang nogal raar.
Als jij je zo gaat gedragen als je zegt, dan rent iedereen heel hard bij je weg.
Natuurlijk hebben ze geen begrip. Waarom zouden ze? Jij bent diegene die zich moet aanpassen, niet je omgeving.
Je diagnose geeft niet aan dat je je ernaar kunt gedragen, het betekent dat je extra je best moet doen bij bepaalde zaken.
Ik vind je gedachtengang nogal raar.
Als jij je zo gaat gedragen als je zegt, dan rent iedereen heel hard bij je weg.
Natuurlijk hebben ze geen begrip. Waarom zouden ze? Jij bent diegene die zich moet aanpassen, niet je omgeving.
woensdag 24 februari 2016 om 10:13
Het enige wat er eventueel zou moeten veranderen voor je is dat je met het inzicht waar het vandaan komt aan de slag gaat.
Zoals al geopperd, zorg voor een goede planning (die je niet kwijt kan raken) etc.
En als je denkt dat het helpt kijk naar medicijnen, maar dat zou pas een laatste stap moeten zijn.
Maar ga je aub niet verschuilen achter een excuus.
Rara waarom wordt ADD en adhd door veel andere mensen gezien als smoes om dingen niet te doen of iets goed te praten denk je?
Zelf weet ik het vanaf mijn 18e ongeveer. De ggd kwam gelijk met ritalin aanzetten (wat niet hielp) maar bood verder weinig hulp of handvaten. Dus maar lekker zijn beloop gaan laten.
Ik ben me er pas echt een paar jaar terug in gaan verdiepen en heb voor veel dingen alternatieve oplossingen gevonden (handig als mensen vertellen hoe ze met de specifieke problemen omgaan).
Sinds een half jaar heb ik nu ook dex, omdat ik tegen problemen met werk aanliep. (snel afgeleid bij kantoorwerkzaamheden)
En eigenlijk alleen bij een kantoordag nodig. Heb dan ook veel meer energie over (in mijn kop).
Je hoeft dus niet gelijk alles wat niet goed gaat te laten vallen, maar kan ook op andere manieren er mee omgaan.
Succes in elk geval met het vinden van de oplossingen.
Zoals al geopperd, zorg voor een goede planning (die je niet kwijt kan raken) etc.
En als je denkt dat het helpt kijk naar medicijnen, maar dat zou pas een laatste stap moeten zijn.
Maar ga je aub niet verschuilen achter een excuus.
Rara waarom wordt ADD en adhd door veel andere mensen gezien als smoes om dingen niet te doen of iets goed te praten denk je?
Zelf weet ik het vanaf mijn 18e ongeveer. De ggd kwam gelijk met ritalin aanzetten (wat niet hielp) maar bood verder weinig hulp of handvaten. Dus maar lekker zijn beloop gaan laten.
Ik ben me er pas echt een paar jaar terug in gaan verdiepen en heb voor veel dingen alternatieve oplossingen gevonden (handig als mensen vertellen hoe ze met de specifieke problemen omgaan).
Sinds een half jaar heb ik nu ook dex, omdat ik tegen problemen met werk aanliep. (snel afgeleid bij kantoorwerkzaamheden)
En eigenlijk alleen bij een kantoordag nodig. Heb dan ook veel meer energie over (in mijn kop).
Je hoeft dus niet gelijk alles wat niet goed gaat te laten vallen, maar kan ook op andere manieren er mee omgaan.
Succes in elk geval met het vinden van de oplossingen.
woensdag 24 februari 2016 om 11:05
Voorafgaand aan mijn diagnose heb ik een jaar in een (particulier, niet ADD-gerelateerd) coachingstraject gezeten. Ik heb hier heel veel handvatten gekregen om mijn leven te structuteren. Lijstjes, planningen, ik ben er zó goed in. Alleen het uitvoeren ervan lukte maar niet, tot mijn grote frustratie.
Nu ik dex gebruik kan ik het wel, en heb ik, met terugwerkende kracht, veel profijt van wat mijn coach me heeft geleerd.
Ik heb mijn ADD nooit gezien of gebruikt als excuus. Wel als een verklaring.
Ik begrijp heel goed dat mensen wat huiverig zijn voor medicijnen, zeker voor kinderen. Maar het argument dat ze zonder medicijnen zo "lekker zichzelf" moeten kunnen zijn, vind ik kul. Dat zeg je ook niet over iemand met een depressie, als die voor de keuze staat om wel of geen antidepressiva te gebruiken.
Naruurlijk ervaart niet iedere AD(H)D-er in dezelfde mate problemen. Maar als die problemen er wel zijn, is medicatie een optie.
ADHD is meer dan gedrag: druk zijn, dingen vergeten en te laat komen, dat waar anderen last van hebben.
Het is ook die doodvermoeiende storm in je hoofd, niet te stoppen gedachten, ècht niet meer horen wat je gesprekspartner (of eraar zegt) omdat er buiten een roodborstje zit, eeuwig twijfelen aan je beslissingen omdat je nog minstens veertien andere opties ziet, helemaal geen besluiten kunnen nemen en dan dus maar doen wat anderen beslissen.
Dat gaat echt niet over van lijstjes en agendaplanningen bijhouden
Nu ik dex gebruik kan ik het wel, en heb ik, met terugwerkende kracht, veel profijt van wat mijn coach me heeft geleerd.
Ik heb mijn ADD nooit gezien of gebruikt als excuus. Wel als een verklaring.
Ik begrijp heel goed dat mensen wat huiverig zijn voor medicijnen, zeker voor kinderen. Maar het argument dat ze zonder medicijnen zo "lekker zichzelf" moeten kunnen zijn, vind ik kul. Dat zeg je ook niet over iemand met een depressie, als die voor de keuze staat om wel of geen antidepressiva te gebruiken.
Naruurlijk ervaart niet iedere AD(H)D-er in dezelfde mate problemen. Maar als die problemen er wel zijn, is medicatie een optie.
ADHD is meer dan gedrag: druk zijn, dingen vergeten en te laat komen, dat waar anderen last van hebben.
Het is ook die doodvermoeiende storm in je hoofd, niet te stoppen gedachten, ècht niet meer horen wat je gesprekspartner (of eraar zegt) omdat er buiten een roodborstje zit, eeuwig twijfelen aan je beslissingen omdat je nog minstens veertien andere opties ziet, helemaal geen besluiten kunnen nemen en dan dus maar doen wat anderen beslissen.
Dat gaat echt niet over van lijstjes en agendaplanningen bijhouden
Ik moet helemaal niks!
woensdag 24 februari 2016 om 11:19
Niemand beweert ook dat het overgaat van lijstjes en agenda's maar het is een houvast om je leven wat meer op orde te krijgen . Over medicijnen het werkt niet hij iedereen als dat zo was slikte ik ze ook gewoon .
De gedachtes zijn inderdaad niet te stoppen maar je kan wel wat rust en structuur aanbrengen door vaste rituelen . Daardoor wordt het gewoon wat leefbaarder .
De gedachtes zijn inderdaad niet te stoppen maar je kan wel wat rust en structuur aanbrengen door vaste rituelen . Daardoor wordt het gewoon wat leefbaarder .
