Psyche
alle pijlers
ADD - wat nu?
woensdag 24 februari 2016 om 06:45
Mijn leven is opeens nogal veranderd. Ik ging naar een psycholoog voor relatieproblemen en ik stapte naar buiten met een verwijzing voor een ADD evaluatie. De psycholoog zei dat de symptomen nogal duidelijk naar voren kwamen.
Ik had er nog nooit over nagedacht dat ik ADD had kunnen hebben. Ik heb een vriend die het heeft en die maakt gebouwen schoon omdat hij zijn school niet kan afmaken. Hij is ook steeds te laat voor zijn vluchten. Ook had ik bij ADHD het idee van springerige kinderen. Ik herken me daar niet zo in.
Ik heb er nu wat over gehoord en gelezen en ik herken inderdaad wel veel dingen. Het is of opeens de puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Ik dacht steeds dat ik vanalles fout deed en ik was nogal teleurgesteld in mezelf. Nu dat ik weet dat het misschien ADD zou kunnen zijn, zorgt ervoor dat ik weer hoop heb dat alles goed kan komen.
Hier iemand op latere leeftijd te horen gekregen dat hij/zij ADD had? Hoe ben jij ermee omgegaan? Ik weet dat ik de diagnose moet afwachten maar toch.
Ik had er nog nooit over nagedacht dat ik ADD had kunnen hebben. Ik heb een vriend die het heeft en die maakt gebouwen schoon omdat hij zijn school niet kan afmaken. Hij is ook steeds te laat voor zijn vluchten. Ook had ik bij ADHD het idee van springerige kinderen. Ik herken me daar niet zo in.
Ik heb er nu wat over gehoord en gelezen en ik herken inderdaad wel veel dingen. Het is of opeens de puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Ik dacht steeds dat ik vanalles fout deed en ik was nogal teleurgesteld in mezelf. Nu dat ik weet dat het misschien ADD zou kunnen zijn, zorgt ervoor dat ik weer hoop heb dat alles goed kan komen.
Hier iemand op latere leeftijd te horen gekregen dat hij/zij ADD had? Hoe ben jij ermee omgegaan? Ik weet dat ik de diagnose moet afwachten maar toch.
woensdag 24 februari 2016 om 11:30
quote:elf12 schreef op 24 februari 2016 @ 09:16:
[...]
Really?
Ik ken ADD vanuit mijn nabije omgeving. Het is lastig voor iemand met ADD om zich aan afspraken te houden. Het kost hen net even wat meer moeite.
Maar het is absoluut geen excuus om je rekeningen niet op tijd te betalen of om iemand niet terug te bellen. ADD is geen ernstige beperking waardoor anderen rekening moeten houden met jou. Je zult zelf moeten leren hoe je dingen het beste kunt doen. Je psycholoog kan je hierbij helpen.
En vergeet niet dat je ook nog een man hebt, voor hem is dit ook niet makkelijk, zeker als je je verschuilt achter je diagnose.
Veel sterkte en wijsheid!
Zo enorm mee eens, eigenlijk schrok ik van je laatste alinea over nu hoef ik niet meer op tijd, dit en dat. Zo zit de wereld niet in elkaar, ik zou dan ook helemaal niet blij zijn met de diagnose add, omdat het het dus voor jou moeilijker is om je staande te houden in deze maatschappij. Het is geen excuus om iets niet te doen. Een psycholoog kan je handvatten geven om juist je kop erbij te houden. Je wilt je eigen bedrijf, dan zul je echt je rekeningen op tijd moeten betalen, dat verwacht je straks van je klant ook.
Add is een handicap en ik snap dat het nu een opluchting kan zijn en dat er van alles op z'n plek valt, dat neemt niet weg, dat je leven een stuk eenvoudiger is als je geen add hebt.
[...]
Really?
Ik ken ADD vanuit mijn nabije omgeving. Het is lastig voor iemand met ADD om zich aan afspraken te houden. Het kost hen net even wat meer moeite.
Maar het is absoluut geen excuus om je rekeningen niet op tijd te betalen of om iemand niet terug te bellen. ADD is geen ernstige beperking waardoor anderen rekening moeten houden met jou. Je zult zelf moeten leren hoe je dingen het beste kunt doen. Je psycholoog kan je hierbij helpen.
En vergeet niet dat je ook nog een man hebt, voor hem is dit ook niet makkelijk, zeker als je je verschuilt achter je diagnose.
Veel sterkte en wijsheid!
Zo enorm mee eens, eigenlijk schrok ik van je laatste alinea over nu hoef ik niet meer op tijd, dit en dat. Zo zit de wereld niet in elkaar, ik zou dan ook helemaal niet blij zijn met de diagnose add, omdat het het dus voor jou moeilijker is om je staande te houden in deze maatschappij. Het is geen excuus om iets niet te doen. Een psycholoog kan je handvatten geven om juist je kop erbij te houden. Je wilt je eigen bedrijf, dan zul je echt je rekeningen op tijd moeten betalen, dat verwacht je straks van je klant ook.
Add is een handicap en ik snap dat het nu een opluchting kan zijn en dat er van alles op z'n plek valt, dat neemt niet weg, dat je leven een stuk eenvoudiger is als je geen add hebt.
woensdag 24 februari 2016 om 11:44
quote:Pretzel66 schreef op 24 februari 2016 @ 11:19:
Niemand beweert ook dat het overgaat van lijstjes en agenda's maar het is een houvast om je leven wat meer op orde te krijgen . Over medicijnen het werkt niet hij iedereen als dat zo was slikte ik ze ook gewoon .
De gedachtes zijn inderdaad niet te stoppen maar je kan wel wat rust en structuur aanbrengen door vaste rituelen . Daardoor wordt het gewoon wat leefbaarder .
Er zijn toch heel wat mensen (niet alleen hier) faliekant tegen medicatie.
Het is natuurlijk prima als het bijhouden van lijstjes afdoende werkt. Of, als medicatie echt niet aanslaat (Alle soorten? Of alleen methylfenidaat?), dat het de boel enigszins beheersbaar houdt.
Voor mij leverde het alleen maar extra frustratie op. Niet alleen faalde ik in het voldoen aan de verwachtingen van anderen, ik kon niet eens de afspraken nakomen die ik met mezelf maakte. (Me houden aan mijn eigen lijstjes dus.)
En ik maar uitleggen aan mijn coach dat het weer niet was gelukt. Hoe dat kwam? Nou.. eh, geen idee. Het. Lukte. Niet.
Zonder medicatie functioneerde ik jarenlang min of meer redelijk. Waarbij ik mijn werk steeds op de eerste plek heb gezet, zodat er thuis wel heel veel op mijn man neerkwam. Toen het, door veranderingen in mijn functie, op mijn werk ook niet meer lekker liep, heb ik aan de bel getrokken. Nu ik medicatie gebruik is er een wereld voor mij opengegaan.
Ik besef goed dat het niet voor iedereen zo werkt, dat medicatie niet zaligmakend is, of zelfs niet aanslaat, en zeker geen wondermiddel. Maar voor de mensen die medicatie op voorhand afwijzen wil ik mijn verhaal vertellen. Het kan ook simpelweg heel positief uitpakken.
Niemand beweert ook dat het overgaat van lijstjes en agenda's maar het is een houvast om je leven wat meer op orde te krijgen . Over medicijnen het werkt niet hij iedereen als dat zo was slikte ik ze ook gewoon .
De gedachtes zijn inderdaad niet te stoppen maar je kan wel wat rust en structuur aanbrengen door vaste rituelen . Daardoor wordt het gewoon wat leefbaarder .
Er zijn toch heel wat mensen (niet alleen hier) faliekant tegen medicatie.
Het is natuurlijk prima als het bijhouden van lijstjes afdoende werkt. Of, als medicatie echt niet aanslaat (Alle soorten? Of alleen methylfenidaat?), dat het de boel enigszins beheersbaar houdt.
Voor mij leverde het alleen maar extra frustratie op. Niet alleen faalde ik in het voldoen aan de verwachtingen van anderen, ik kon niet eens de afspraken nakomen die ik met mezelf maakte. (Me houden aan mijn eigen lijstjes dus.)
En ik maar uitleggen aan mijn coach dat het weer niet was gelukt. Hoe dat kwam? Nou.. eh, geen idee. Het. Lukte. Niet.
Zonder medicatie functioneerde ik jarenlang min of meer redelijk. Waarbij ik mijn werk steeds op de eerste plek heb gezet, zodat er thuis wel heel veel op mijn man neerkwam. Toen het, door veranderingen in mijn functie, op mijn werk ook niet meer lekker liep, heb ik aan de bel getrokken. Nu ik medicatie gebruik is er een wereld voor mij opengegaan.
Ik besef goed dat het niet voor iedereen zo werkt, dat medicatie niet zaligmakend is, of zelfs niet aanslaat, en zeker geen wondermiddel. Maar voor de mensen die medicatie op voorhand afwijzen wil ik mijn verhaal vertellen. Het kan ook simpelweg heel positief uitpakken.
Ik moet helemaal niks!
woensdag 24 februari 2016 om 12:47
quote:madille schreef op 24 februari 2016 @ 07:51:
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
Wat een onzin. Ik heb zelf ook ADHD maar dat is geen excuus voor gebrekkige administratie. Niet nakomen van afspraken etc. Dit kan je prim ondervangen door structuur aan te brengen
Je word er niet anders door. Je bent wie je bent en door serieus te kijken naar hoe je dingen kunt opvangen kan je meer dan prima functioneren
Ik ben wel dezelfde persoon maar ik kan nu een heel andere persoon worden in de toekomst. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik mijn carriere eens goed onder de loep moet nemen, want nu weet ik: ik moet dus geen job nemen die nogal saai is met veel herhaling. Ik heb steeds het idee gehad dat ik een bedrijf moet starten en nu snap ik waarom ik dat gevoel zo sterk heb. De sector waar ik nu in werk, daar kan ik wel in blijven werken, maar sommige banen zijn beter dan anderen nu ik dit weet. Zo is het ook met het niet opruimen waar mijn man gek van wordt: ik neem dus gewoon een schoonmaker. Ik snap nu dat ik perse alle boeken in de boekenkast opnieuw wil indelen en dat ik dat gewoon moet laten en in plaats daarvan wat spulletjes moet opruimen gedurende 15 min. Etc.
Een opluchting ja, zo voelt het echt. Mijn man vindt het maar raar: waarom zou ik blij zijn met zo'n stempel? Maar als kind en tiener had ik het gevoel alles onder controle te hebben en mijn hersenen echt aan het werk te kunnen zetten. En dat klopt ook wel want mijn ouders regelden alles (maar dan ook echt alles). Sinds dat ik op mezelf ben gaan wonen is het eigenlijk achteruit gegaan, maar dat zie ik nu pas. Ik dacht dat het door mijn acties kwam, dat ik 'iets' kwijt ben geraakt waardoor ik opeens dom of lui ben geworden. Nu hoef ik me niet meer schuldig te voelen over het niet betalen van een rekening, het niet sturen van een email, het niet terugbellen van een tante, het vergeten van een verjaardag, het altijd te laat zijn en dingen kwijt zijn etc. Wat een ballast valt er dan weg. Als mensen om me heen het begrijpen dan....
Wat een onzin. Ik heb zelf ook ADHD maar dat is geen excuus voor gebrekkige administratie. Niet nakomen van afspraken etc. Dit kan je prim ondervangen door structuur aan te brengen
Je word er niet anders door. Je bent wie je bent en door serieus te kijken naar hoe je dingen kunt opvangen kan je meer dan prima functioneren
woensdag 24 februari 2016 om 13:17
quote:Nicky_L schreef op 24 februari 2016 @ 11:44:
[...]
Er zijn toch heel wat mensen (niet alleen hier) faliekant tegen medicatie.
...
...
Ik besef goed dat het niet voor iedereen zo werkt, dat medicatie niet zaligmakend is, of zelfs niet aanslaat, en zeker geen wondermiddel. Maar voor de mensen die medicatie op voorhand afwijzen wil ik mijn verhaal vertellen. Het kan ook simpelweg heel positief uitpakken.
Heb er eerlijk gezegd ook nooit aan willen beginnen, maar doordat ik met het werk er steeds meer tegen aan begon te lopen / vast kwam te zitten (en al een keer een burnout heb gehad door diverse omstandigheden) heb ik er toch na gevraagd bij de huisarts.
Ben er nog steeds geen fan van (en zelfs al was ik het wel dan zou ik het nog steeds regelmatig vergeten) ook mede door de kosten.
Maar het helpt wel en ben nog steeds de zelfde persoon, alleen minder snel afgeleid. Dus hou meer energie over voor andere zaken aan het einde van de dag.
[...]
Er zijn toch heel wat mensen (niet alleen hier) faliekant tegen medicatie.
...
...
Ik besef goed dat het niet voor iedereen zo werkt, dat medicatie niet zaligmakend is, of zelfs niet aanslaat, en zeker geen wondermiddel. Maar voor de mensen die medicatie op voorhand afwijzen wil ik mijn verhaal vertellen. Het kan ook simpelweg heel positief uitpakken.
Heb er eerlijk gezegd ook nooit aan willen beginnen, maar doordat ik met het werk er steeds meer tegen aan begon te lopen / vast kwam te zitten (en al een keer een burnout heb gehad door diverse omstandigheden) heb ik er toch na gevraagd bij de huisarts.
Ben er nog steeds geen fan van (en zelfs al was ik het wel dan zou ik het nog steeds regelmatig vergeten) ook mede door de kosten.
Maar het helpt wel en ben nog steeds de zelfde persoon, alleen minder snel afgeleid. Dus hou meer energie over voor andere zaken aan het einde van de dag.
donderdag 25 februari 2016 om 01:12
Ha lekker behulpzaam! Ook zo Nederlands weer. Ben blij dat ik er weg ben, dat wijzende vingertje en zoveel nadruk op op tijd zijn en alles doen 'zoals het hoort'. Als je een beetje laat bent, daar gaat toch niemand dood van? Sjonge, echt een doodszonde hoor...
Bedankt iedereen die goede tips heeft gegeven van hoe ik het kan aanpakken. Dat ben ik ook zeker van plan! Als ik nu weet hoe mijn brein werkt, kan ik ermee samenwerken niet ertegenin gaan zeg maar. Ik kijk daar erg naar uit.
Ik denk ook zeker dat het rust geeft. Dan kan ik eindelijk al mijn creativiteit kan gebruiken! Ik voel heel veel creatiefs in mij en ik heb het altijd onderdrukt want er was altijd wel iets 'nuttigers' te doen (zoals een rekening betalen, waar ik dan 4 uur over doe). Ik heb altijd gevoeld dat ik boeken of filmscripts moet schrijven, of inderdaad bedrijfjes moet starten. Als ik mijn leven op orde heb ga ik daar serieus naar kijken.
Ik denk dat ik best geluk heb gehad wat betreft school. Ik was altijd een goede leerling op de basis-, middelbare school en voor de eerste jaren op de universiteit. Toen ik op mezelf ging wonen is dat langzaam afgebrokkeld. Ik heb wel een aantal masters gedaan, en heb op een van de beste universiteiten ter wereld gestudeerd maar heb me al lang niet zo gevoeld als toen ik nog bij mijn ouders woonde... Heb nu het gevoel dat ik weer terug kan naar die periode waarin ik beter presteerde en ook veel blijer met mezelf was, waarschijnlijk dus door die regelmaat.
Bedankt iedereen die goede tips heeft gegeven van hoe ik het kan aanpakken. Dat ben ik ook zeker van plan! Als ik nu weet hoe mijn brein werkt, kan ik ermee samenwerken niet ertegenin gaan zeg maar. Ik kijk daar erg naar uit.
Ik denk ook zeker dat het rust geeft. Dan kan ik eindelijk al mijn creativiteit kan gebruiken! Ik voel heel veel creatiefs in mij en ik heb het altijd onderdrukt want er was altijd wel iets 'nuttigers' te doen (zoals een rekening betalen, waar ik dan 4 uur over doe). Ik heb altijd gevoeld dat ik boeken of filmscripts moet schrijven, of inderdaad bedrijfjes moet starten. Als ik mijn leven op orde heb ga ik daar serieus naar kijken.
Ik denk dat ik best geluk heb gehad wat betreft school. Ik was altijd een goede leerling op de basis-, middelbare school en voor de eerste jaren op de universiteit. Toen ik op mezelf ging wonen is dat langzaam afgebrokkeld. Ik heb wel een aantal masters gedaan, en heb op een van de beste universiteiten ter wereld gestudeerd maar heb me al lang niet zo gevoeld als toen ik nog bij mijn ouders woonde... Heb nu het gevoel dat ik weer terug kan naar die periode waarin ik beter presteerde en ook veel blijer met mezelf was, waarschijnlijk dus door die regelmaat.
donderdag 25 februari 2016 om 01:20
Ik ga medicijnen ook zeker overwegen (als ik het heb dan he). Ben alleen bang dat ik dan mijn aparte manier van zijn kwijt raak. Ik bedoel ik wil wel meer rust in mijn hoofd, maar op het moment draait mijn leven rond van het bedenken van innovatieve ideeen en dat gedeelte wil ik liever niet kwijt. Is dat een gevaar? Of is het niet net als antidepressiva in dat opzicht? Ik heb trouwens ook lijstjes maar idd me eraan houden werkt niet zo goed. En ik moet de hele tijd aan dingen denken die niet op mijn lijstje staan vooral als ik niet ben waar mijn lijstje is.
donderdag 25 februari 2016 om 07:09
Door medicijnen kan je manier van denken inderdaad nogal veranderen, maar niet definitief.
Afhankelijk van de soort, zijn ze na een paar uur uitgewerkt. Dit zal de arts je allemaal nog gaan uitleggen.
Mijn ervaring is dat ik sommige dingen beter doe zonder medicatie. Een van de taken op mijn werk is het samenstellen van een nieuwsbrief, waarin ik zelf ook stukjes schrijf. Als ik dit ga doen, neem ik die ochtend even niks in. Dat is geen probleem, omdat dit een taak is waar ik nooit moeite mee heb gehad, ook niet voor mijn diagnose.
Voor dit soort medicatie bouw je geen "spiegel" op. Je kunt het dus rustig een keer, of langere tijd, overslaan. In het weekend neem ik niet altijd in. En hoewel ik een alarm zet om me eraan te herinneren, vergeet ik ook weleens om ze in te nemen. Ik vind het wel prettig om op deze manier te merken dat het niet verslavend is.
Hoewel dexamfetamine geen echte rebound geeft, voel ik me vaak wel extra prikkelbaar als het is uitgewerkt. Alles komt dan harder binnen, zoals geluiden en aanrakingen. Ik heb dan echt behoefte aan rust. Ik weet niet of dat erger is geworden, of dat ik me er nu alleen meer bewust van ben.
Succes Madille. Blijf hier schrijven.
Afhankelijk van de soort, zijn ze na een paar uur uitgewerkt. Dit zal de arts je allemaal nog gaan uitleggen.
Mijn ervaring is dat ik sommige dingen beter doe zonder medicatie. Een van de taken op mijn werk is het samenstellen van een nieuwsbrief, waarin ik zelf ook stukjes schrijf. Als ik dit ga doen, neem ik die ochtend even niks in. Dat is geen probleem, omdat dit een taak is waar ik nooit moeite mee heb gehad, ook niet voor mijn diagnose.
Voor dit soort medicatie bouw je geen "spiegel" op. Je kunt het dus rustig een keer, of langere tijd, overslaan. In het weekend neem ik niet altijd in. En hoewel ik een alarm zet om me eraan te herinneren, vergeet ik ook weleens om ze in te nemen. Ik vind het wel prettig om op deze manier te merken dat het niet verslavend is.
Hoewel dexamfetamine geen echte rebound geeft, voel ik me vaak wel extra prikkelbaar als het is uitgewerkt. Alles komt dan harder binnen, zoals geluiden en aanrakingen. Ik heb dan echt behoefte aan rust. Ik weet niet of dat erger is geworden, of dat ik me er nu alleen meer bewust van ben.
Succes Madille. Blijf hier schrijven.
Ik moet helemaal niks!
donderdag 25 februari 2016 om 08:05
quote:madille schreef op 25 februari 2016 @ 01:12:
Ha lekker behulpzaam! Ook zo Nederlands weer. Ben blij dat ik er weg ben, dat wijzende vingertje en zoveel nadruk op op tijd zijn en alles doen 'zoals het hoort'. Als je een beetje laat bent, daar gaat toch niemand dood van? Sjonge, echt een doodszonde hoor...
Bedankt iedereen die goede tips heeft gegeven van hoe ik het kan aanpakken. Dat ben ik ook zeker van plan! Als ik nu weet hoe mijn brein werkt, kan ik ermee samenwerken niet ertegenin gaan zeg maar. Ik kijk daar erg naar uit.
Ik denk ook zeker dat het rust geeft. Dan kan ik eindelijk al mijn creativiteit kan gebruiken! Ik voel heel veel creatiefs in mij en ik heb het altijd onderdrukt want er was altijd wel iets 'nuttigers' te doen (zoals een rekening betalen, waar ik dan 4 uur over doe). Ik heb altijd gevoeld dat ik boeken of filmscripts moet schrijven, of inderdaad bedrijfjes moet starten. Als ik mijn leven op orde heb ga ik daar serieus naar kijken.
Ik denk dat ik best geluk heb gehad wat betreft school. Ik was altijd een goede leerling op de basis-, middelbare school en voor de eerste jaren op de universiteit. Toen ik op mezelf ging wonen is dat langzaam afgebrokkeld. Ik heb wel een aantal masters gedaan, en heb op een van de beste universiteiten ter wereld gestudeerd maar heb me al lang niet zo gevoeld als toen ik nog bij mijn ouders woonde... Heb nu het gevoel dat ik weer terug kan naar die periode waarin ik beter presteerde en ook veel blijer met mezelf was, waarschijnlijk dus door die regelmaat.
Hoi Madille,
Te laat komen kan voor sommige mensen bloedirritant zijn. Want je hebt nou eenmaal een tijdstip afgesproken. Dus voorkom ruzies hierover en maak heldere afspraken waar jij je wel aan kunt houden (bijvoorbeeld 'ik kom tussen 4 en 5' ipv 'ik kom om 4 uur).
Je creativiteit is je sterke kant, leuk! Daar moet je zeker gebruik van maken!!
Een eigen bedrijf is zeker 50% administratie. Denk hier heel goed over na. En naast het betalen van rekeningen en schrijven van facturen zit je ook met deadlines en afspraken met potentiele klanten. Dit zijn jouw zwakkere kanten. Kun je samen met iemand iets opzetten en de taken verdelen?
Hoe staat je man in dit alles?
Ha lekker behulpzaam! Ook zo Nederlands weer. Ben blij dat ik er weg ben, dat wijzende vingertje en zoveel nadruk op op tijd zijn en alles doen 'zoals het hoort'. Als je een beetje laat bent, daar gaat toch niemand dood van? Sjonge, echt een doodszonde hoor...
Bedankt iedereen die goede tips heeft gegeven van hoe ik het kan aanpakken. Dat ben ik ook zeker van plan! Als ik nu weet hoe mijn brein werkt, kan ik ermee samenwerken niet ertegenin gaan zeg maar. Ik kijk daar erg naar uit.
Ik denk ook zeker dat het rust geeft. Dan kan ik eindelijk al mijn creativiteit kan gebruiken! Ik voel heel veel creatiefs in mij en ik heb het altijd onderdrukt want er was altijd wel iets 'nuttigers' te doen (zoals een rekening betalen, waar ik dan 4 uur over doe). Ik heb altijd gevoeld dat ik boeken of filmscripts moet schrijven, of inderdaad bedrijfjes moet starten. Als ik mijn leven op orde heb ga ik daar serieus naar kijken.
Ik denk dat ik best geluk heb gehad wat betreft school. Ik was altijd een goede leerling op de basis-, middelbare school en voor de eerste jaren op de universiteit. Toen ik op mezelf ging wonen is dat langzaam afgebrokkeld. Ik heb wel een aantal masters gedaan, en heb op een van de beste universiteiten ter wereld gestudeerd maar heb me al lang niet zo gevoeld als toen ik nog bij mijn ouders woonde... Heb nu het gevoel dat ik weer terug kan naar die periode waarin ik beter presteerde en ook veel blijer met mezelf was, waarschijnlijk dus door die regelmaat.
Hoi Madille,
Te laat komen kan voor sommige mensen bloedirritant zijn. Want je hebt nou eenmaal een tijdstip afgesproken. Dus voorkom ruzies hierover en maak heldere afspraken waar jij je wel aan kunt houden (bijvoorbeeld 'ik kom tussen 4 en 5' ipv 'ik kom om 4 uur).
Je creativiteit is je sterke kant, leuk! Daar moet je zeker gebruik van maken!!
Een eigen bedrijf is zeker 50% administratie. Denk hier heel goed over na. En naast het betalen van rekeningen en schrijven van facturen zit je ook met deadlines en afspraken met potentiele klanten. Dit zijn jouw zwakkere kanten. Kun je samen met iemand iets opzetten en de taken verdelen?
Hoe staat je man in dit alles?
donderdag 25 februari 2016 om 08:19
quote:Nicky_L schreef op 25 februari 2016 @ 07:09:
Door medicijnen kan je manier van denken inderdaad nogal veranderen, maar niet definitief.
Afhankelijk van de soort, zijn ze na een paar uur uitgewerkt. Dit zal de arts je allemaal nog gaan uitleggen.
Mijn ervaring is dat ik sommige dingen beter doe zonder medicatie. Een van de taken op mijn werk is het samenstellen van een nieuwsbrief, waarin ik zelf ook stukjes schrijf. Als ik dit ga doen, neem ik die ochtend even niks in. Dat is geen probleem, omdat dit een taak is waar ik nooit moeite mee heb gehad, ook niet voor mijn diagnose.
Voor dit soort medicatie bouw je geen "spiegel" op. Je kunt het dus rustig een keer, of langere tijd, overslaan. In het weekend neem ik niet altijd in. En hoewel ik een alarm zet om me eraan te herinneren, vergeet ik ook weleens om ze in te nemen. Ik vind het wel prettig om op deze manier te merken dat het niet verslavend is.
Hoewel dexamfetamine geen echte rebound geeft, voel ik me vaak wel extra prikkelbaar als het is uitgewerkt. Alles komt dan harder binnen, zoals geluiden en aanrakingen. Ik heb dan echt behoefte aan rust. Ik weet niet of dat erger is geworden, of dat ik me er nu alleen meer bewust van ben.
Succes Madille. Blijf hier schrijven.
Die ervaring heb ik ook met Ritalin: bij dingen waarbij mijn out-of-the-box-denken moet worden aangesproken, gebruik ik even niks.
Maar dat is in zowel mijn werk als privéleven misschien 10% of zo, voor al het andere heb ik juist veel structuur en orde en regelmaat etc. nodig, en daar helpen medicijnen wel goed bij.
Ik denk niet dat ik een ander mens ben geworden door de pillen, wel door de gevolgen ervan: doordat ik niet meer constant doodmoe ben, kan ik meer aan, doordat ik niet meer denk dat ik dom en lui ben, ben ik wat liever geworden voor mezelf, en die dingen maken mij wel een fijner mens om mee te leven - denk ik.
Door medicijnen kan je manier van denken inderdaad nogal veranderen, maar niet definitief.
Afhankelijk van de soort, zijn ze na een paar uur uitgewerkt. Dit zal de arts je allemaal nog gaan uitleggen.
Mijn ervaring is dat ik sommige dingen beter doe zonder medicatie. Een van de taken op mijn werk is het samenstellen van een nieuwsbrief, waarin ik zelf ook stukjes schrijf. Als ik dit ga doen, neem ik die ochtend even niks in. Dat is geen probleem, omdat dit een taak is waar ik nooit moeite mee heb gehad, ook niet voor mijn diagnose.
Voor dit soort medicatie bouw je geen "spiegel" op. Je kunt het dus rustig een keer, of langere tijd, overslaan. In het weekend neem ik niet altijd in. En hoewel ik een alarm zet om me eraan te herinneren, vergeet ik ook weleens om ze in te nemen. Ik vind het wel prettig om op deze manier te merken dat het niet verslavend is.
Hoewel dexamfetamine geen echte rebound geeft, voel ik me vaak wel extra prikkelbaar als het is uitgewerkt. Alles komt dan harder binnen, zoals geluiden en aanrakingen. Ik heb dan echt behoefte aan rust. Ik weet niet of dat erger is geworden, of dat ik me er nu alleen meer bewust van ben.
Succes Madille. Blijf hier schrijven.
Die ervaring heb ik ook met Ritalin: bij dingen waarbij mijn out-of-the-box-denken moet worden aangesproken, gebruik ik even niks.
Maar dat is in zowel mijn werk als privéleven misschien 10% of zo, voor al het andere heb ik juist veel structuur en orde en regelmaat etc. nodig, en daar helpen medicijnen wel goed bij.
Ik denk niet dat ik een ander mens ben geworden door de pillen, wel door de gevolgen ervan: doordat ik niet meer constant doodmoe ben, kan ik meer aan, doordat ik niet meer denk dat ik dom en lui ben, ben ik wat liever geworden voor mezelf, en die dingen maken mij wel een fijner mens om mee te leven - denk ik.
