Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen van mijn moeder
zaterdag 20 december 2008 om 19:25
Afgelopen dinsdag hebben we te horen gekregen dat mijn moeder het gevecht tegen de kanker gaat verliezen.Ze heeft gestreden voor wat ze waard is,maar het heeft niet zo mogen zijn.Ze is nu naar huis gekomen om die laatste dagen(weken?)door te brengen.
Ik kan gewoon niet geloven dat ons dit overkomt.We hebben een heel leuk gezin,het was(bijna)altijd gezellig en goed en mijn band met mijn moeder is erg hecht.Ik heb mijn eigen gezin met 2 kinderen en ze was er altijd voor ons,ze steunt me in alles en we kunnen ook enorm goed samen kletsen over van alles en soms ook over niets.
Kortom,ik kan haar nog lang niet missen,ze 60 jaar,het is nog lang geen tijd.
Ik probeer nu echt wel te "genieten"van de tijd die we nog hebben maar soms grijpt het me gewoon zo bij de keel.....
Mopske
Ik kan gewoon niet geloven dat ons dit overkomt.We hebben een heel leuk gezin,het was(bijna)altijd gezellig en goed en mijn band met mijn moeder is erg hecht.Ik heb mijn eigen gezin met 2 kinderen en ze was er altijd voor ons,ze steunt me in alles en we kunnen ook enorm goed samen kletsen over van alles en soms ook over niets.
Kortom,ik kan haar nog lang niet missen,ze 60 jaar,het is nog lang geen tijd.
Ik probeer nu echt wel te "genieten"van de tijd die we nog hebben maar soms grijpt het me gewoon zo bij de keel.....
Mopske
zaterdag 20 december 2008 om 20:13
Mopske, wij hebben een aantal weken geleden gehoord dat m'n moeder longk heeft met uitzaaiingen naar hersenen en lymfen. Nog maar 49 jr en niet meer te genezen. Ze gaan behandelen, maar ben wel bang voor alles wat komen gaat.
Door jou verhaal doet me alsmaar beseffen dat die tijd er ook aan gaat komen. Voor jou nu nog ''moeilijker'' dan voor ons nu..
Het is zo oneerlijk allemaal..
Door jou verhaal doet me alsmaar beseffen dat die tijd er ook aan gaat komen. Voor jou nu nog ''moeilijker'' dan voor ons nu..
Het is zo oneerlijk allemaal..
zaterdag 20 december 2008 om 23:08
Helaas heb ik 3 jaar geleden afscheid moeten nemen van mijn moeder. Zij heeft gevochten tegen de k#t ziekte, maar helaas ook verloren.
Ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen. Ook voor je moeder en de rest van je familie en vrienden. Hoe cliché het ook klinkt, geniet van de momenten en de gesprekken die je nog kunt hebben met haar.
Nogmaals heel veel sterkte.....
Ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen. Ook voor je moeder en de rest van je familie en vrienden. Hoe cliché het ook klinkt, geniet van de momenten en de gesprekken die je nog kunt hebben met haar.
Nogmaals heel veel sterkte.....
maandag 22 december 2008 om 13:11
Heel veel sterkte de komende tijd..het is zo oneerlijk wanneer iemand nog zo jong is.
Als er nog dingen zijn die jeje moeder wilt zeggen dan zou ik dat zeker doen. Verder proberen het toch nog n btje gezellig te maken, hoe raar dat ook klinkt.
Mijn moeder was 49 toen ze overleed en ik kijk tevreden terug op haar laatste dgn. De hele familie was samen, ik en mn zusje kregen alle steun en aandacht en ik heb alles tegen haar kunnen zeggen.
xxx
Als er nog dingen zijn die jeje moeder wilt zeggen dan zou ik dat zeker doen. Verder proberen het toch nog n btje gezellig te maken, hoe raar dat ook klinkt.
Mijn moeder was 49 toen ze overleed en ik kijk tevreden terug op haar laatste dgn. De hele familie was samen, ik en mn zusje kregen alle steun en aandacht en ik heb alles tegen haar kunnen zeggen.
xxx
dinsdag 23 december 2008 om 15:14
Hoi Mopske,
Allereerste heel veel sterkte de komende tijd...het is bijna niet te beseffen he, dat je moeder er over een tijdje niet meer zal zijn..
Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar, een jaar geleden stond ik er precies zo voor als jij nu. Mijn moeder had slokdarmkanker en wij hoorden in november dat zij niet meer te genezen was. Ze hebben nog wel chemo geprobeerd, maar mijn moeder heeft de kuur niet afgemaakt, omdat het heel slecht ging. Mijn moeder was ook pas 60 en ook ik heb een eigen gezin met 2 (kleine) kinderen. Net als jij dus...
Het is heel onwerkelijk dat je moeder er over een tijdje niet meer zal zijn. Ik hoop wel voor je dat je nog de kans krijgt om van alles met haar te bespreken en om ook (met haar) over haar naderende einde te praten. Dat zal je helpen in je verwerking.
Geniet van de tijd die je nog hebt met je moeder, ook al klinkt dit verschrikkelijk...want je wilt helemaal niet dat je nog maar zo kort de tijd hebt om te genieten! Ik vond dit de moeilijkste tijd...weten dat ze niet meer beter wordt maar niet weten tot wanneer ze nog bij jullie blijft. Ik schrok van elk telefoontje in die tijd.
Mopske, heel heel veel sterkte en neem de tijd voor je moeder. Als dat betekent dat je even niet naar je werk kunt gaan, doe dat dan alsjeblieft! Anders krijg je daar misschien achteraf spijt van!
X Lela
Allereerste heel veel sterkte de komende tijd...het is bijna niet te beseffen he, dat je moeder er over een tijdje niet meer zal zijn..
Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar, een jaar geleden stond ik er precies zo voor als jij nu. Mijn moeder had slokdarmkanker en wij hoorden in november dat zij niet meer te genezen was. Ze hebben nog wel chemo geprobeerd, maar mijn moeder heeft de kuur niet afgemaakt, omdat het heel slecht ging. Mijn moeder was ook pas 60 en ook ik heb een eigen gezin met 2 (kleine) kinderen. Net als jij dus...
Het is heel onwerkelijk dat je moeder er over een tijdje niet meer zal zijn. Ik hoop wel voor je dat je nog de kans krijgt om van alles met haar te bespreken en om ook (met haar) over haar naderende einde te praten. Dat zal je helpen in je verwerking.
Geniet van de tijd die je nog hebt met je moeder, ook al klinkt dit verschrikkelijk...want je wilt helemaal niet dat je nog maar zo kort de tijd hebt om te genieten! Ik vond dit de moeilijkste tijd...weten dat ze niet meer beter wordt maar niet weten tot wanneer ze nog bij jullie blijft. Ik schrok van elk telefoontje in die tijd.
Mopske, heel heel veel sterkte en neem de tijd voor je moeder. Als dat betekent dat je even niet naar je werk kunt gaan, doe dat dan alsjeblieft! Anders krijg je daar misschien achteraf spijt van!
X Lela
dinsdag 23 december 2008 om 15:25
Mopske, veel sterkte gewenst. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk deze periode is, mijn moeder is 2 jaar geleden overleden aan kanker.
Wat ik heel fijn vond, is dat ik in die laatste periode regelmatig nog 1 op 1 met haar gesproken heb en mijn man en broers dat ook hebben gedaan. Op die manier konden we onze gevoelens nog uitspreken (wat ik minder snel doe met meer mensen erbij) en ik heb ook nog dingen gevraagd. En ik heb haar bedankt voor de manier waarop ze me heeft opgevoed, wat ik zo fijn vond aan mijn opvoeding en wat ik daarvan hoop door te geven aan mijn kinderen. Ja, dat was wel echt afscheid nemen, maar ik ben heel blij dat ik het heb gezegd.
Verder, ik vond het zelf heel fijn om aan het eind haar te helpen verzorgen. Toen ze nog leefde maar wel heel ziek was heb ik geholpen en toen ze overleden was heb ik ook geholpen. Mijn moeder is thuis overleden en thuis opgebaard en ik heb haar samen met haar zus en beste vriendin gewassen en aangekleed. Ik vond het heel fijn om dat zelf te doen en niet dat een vreemde dat allemaal maar deed.
Voor de komende tijd kan ik je alleen de tip geven om te doen wat je hart je ingeeft. Maak nog wat foto's, ook met je kinderen, ga zo vaak langs als je wilt en kan en knuffel haar nog maar flink. Ik heb in de laatste weken zorgverlof opgenomen op mijn werk, dat gaf mij de ruimte om voldoende naar haar toe te kunnen.
Heel veel sterkte gewenst de komende periode.
Wat ik heel fijn vond, is dat ik in die laatste periode regelmatig nog 1 op 1 met haar gesproken heb en mijn man en broers dat ook hebben gedaan. Op die manier konden we onze gevoelens nog uitspreken (wat ik minder snel doe met meer mensen erbij) en ik heb ook nog dingen gevraagd. En ik heb haar bedankt voor de manier waarop ze me heeft opgevoed, wat ik zo fijn vond aan mijn opvoeding en wat ik daarvan hoop door te geven aan mijn kinderen. Ja, dat was wel echt afscheid nemen, maar ik ben heel blij dat ik het heb gezegd.
Verder, ik vond het zelf heel fijn om aan het eind haar te helpen verzorgen. Toen ze nog leefde maar wel heel ziek was heb ik geholpen en toen ze overleden was heb ik ook geholpen. Mijn moeder is thuis overleden en thuis opgebaard en ik heb haar samen met haar zus en beste vriendin gewassen en aangekleed. Ik vond het heel fijn om dat zelf te doen en niet dat een vreemde dat allemaal maar deed.
Voor de komende tijd kan ik je alleen de tip geven om te doen wat je hart je ingeeft. Maak nog wat foto's, ook met je kinderen, ga zo vaak langs als je wilt en kan en knuffel haar nog maar flink. Ik heb in de laatste weken zorgverlof opgenomen op mijn werk, dat gaf mij de ruimte om voldoende naar haar toe te kunnen.
Heel veel sterkte gewenst de komende periode.
dinsdag 23 december 2008 om 19:14
Hoi Lela,
Ik ben ook gelijk halve dagen gaan werken,ik zit in de levensmiddelen en dit zijn dus hectische dagen voor mij.Vorige week dacht ik dat het wel zou gaan,maar toen kon ik helemaal aan niks anders denken.Nu werk ik even halve dagen,en dat lukt mooi om dan toneel te spelen,maar dan ben ik ook kapot.
Ik moet nu zeggen dat het wel een plaatsje heeft gevonden(ik bedoel dat ik er niet elke minuut om hoef te huilen)maar soms vliegt het me gewoon naar de keel,dan kan ik haast geen adem meer halen zo beklemd het me.De wetenschap dat ze over niet al te lange tijd er niet meer is.Niet meer overleggen over de kinderen,lekker kletsten over niks en soms over hele serieuze dingen....ik kan het gewoon niet geloven...en dat mijn pa na 40 jaar alleen verder moet...mijn hart huilt.
groetjes Mopske
Ik ben ook gelijk halve dagen gaan werken,ik zit in de levensmiddelen en dit zijn dus hectische dagen voor mij.Vorige week dacht ik dat het wel zou gaan,maar toen kon ik helemaal aan niks anders denken.Nu werk ik even halve dagen,en dat lukt mooi om dan toneel te spelen,maar dan ben ik ook kapot.
Ik moet nu zeggen dat het wel een plaatsje heeft gevonden(ik bedoel dat ik er niet elke minuut om hoef te huilen)maar soms vliegt het me gewoon naar de keel,dan kan ik haast geen adem meer halen zo beklemd het me.De wetenschap dat ze over niet al te lange tijd er niet meer is.Niet meer overleggen over de kinderen,lekker kletsten over niks en soms over hele serieuze dingen....ik kan het gewoon niet geloven...en dat mijn pa na 40 jaar alleen verder moet...mijn hart huilt.
groetjes Mopske
dinsdag 23 december 2008 om 19:21
Hoi MarijeMarije,
We praten veel en makkelijk met elkaar,altijd al gedaan.Ik heb altijd een heel goeie relatie met mijn moeder gehad.Toevallig had ik afgelopen zomer mijn moeder een boek gegeven(moeder vertel eens)waarin ze kan schrijven hoe ze haar leven beleefd(heeft)Ze was toen net 6 maanden genezen van een andere vorm van kanker(ja,ja,dit is tweede keer dat ze is getroffen.)
Op dit moment probeer ik zo goed als kan er voor haar te zijn.Medische verzorging krijgt en ik doe het huishouden een beetje en zorg regelmatig voor wat lekkers voor mijn vader.Ik ga iedere dag bij haar langs(ze woont gelukkig heel dicht bij mij in de buurt)want elke dag is er 1.
Ik heb er over nagedacht,om haar te verzorgen na haar dood,maar daar ben ik nog niet aan uit....
Foto's maken zou ik ook graag doen,maar ik vind dat moelijk,gek he?
Ik geniet van alle tijd die ik met haar heb,echt waar.Ze is er zelf ook erg rustig onder en dat maakt het ook allemaal wel "makkelijker'....
Groetjes Mopske
We praten veel en makkelijk met elkaar,altijd al gedaan.Ik heb altijd een heel goeie relatie met mijn moeder gehad.Toevallig had ik afgelopen zomer mijn moeder een boek gegeven(moeder vertel eens)waarin ze kan schrijven hoe ze haar leven beleefd(heeft)Ze was toen net 6 maanden genezen van een andere vorm van kanker(ja,ja,dit is tweede keer dat ze is getroffen.)
Op dit moment probeer ik zo goed als kan er voor haar te zijn.Medische verzorging krijgt en ik doe het huishouden een beetje en zorg regelmatig voor wat lekkers voor mijn vader.Ik ga iedere dag bij haar langs(ze woont gelukkig heel dicht bij mij in de buurt)want elke dag is er 1.
Ik heb er over nagedacht,om haar te verzorgen na haar dood,maar daar ben ik nog niet aan uit....
Foto's maken zou ik ook graag doen,maar ik vind dat moelijk,gek he?
Ik geniet van alle tijd die ik met haar heb,echt waar.Ze is er zelf ook erg rustig onder en dat maakt het ook allemaal wel "makkelijker'....
Groetjes Mopske
woensdag 24 december 2008 om 14:46
Wat verschrikkelijk voor je, Mopske. Ik heb het ook meegemaakt, dus herken het gevoel. Mijn moeder is 3 jaar geleden overleden. Ongeloof, onmacht, verdriet, boosheid, er zal van alles door je heen razen. Misschien duurt het nog even voor je het kan, maar ik hoop dat je toch nog mooie momenten krijgt, dat je dat kunt zeggen wat je wilt. Mijn moeder en ik waren altijd al vreselijke knuffelkonten, maar wat hebben we het er nog even van genomen dat laatste jaar. We hebben nog heel veel mooie herinneringen kunnen toevoegen aan ons leven samen. Ik hoop dat dit jullie ook gegeven is. Heel veel sterkte en kracht.
woensdag 24 december 2008 om 15:14
Een bekend boek. Dat had ik ook aan mijn moeder gegeven en ze heeft het helemaal ingevuld voor me. Een heel waardevol boek is dat geworden, dus misschien kun je je moeder vragen of ze tijd heeft er af en toe wat in te schrijven.
Ook mijn moeder was de eerste keer van een kanker genezen en de tweede (en andere soort) was helaas fataal. Bizar he, dat ze dan 2 soorten krijgt.
In de periode dat ze opgegeven was, greep het mij ook regelmatig naar de keel. Ik heb zelfs een keer zitten kotsen van verdriet en angst toen ik me realiseerde dat het echt was. Dat soort gevoelens zijn heel normaal in deze fase, het is ook allemaal eng en onzeker. Je weet niet hoe het gaat en wanneer, alleen dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Heeft jouw moeder zelf wensen over pijnbestrijding of eventueel euthenasie?
En het verzorgen na haar dood, ik had daar niet heel erg over nagedacht. Op dat moment voelde het goed en heb ik het gedaan. Mijn jongste broer dacht ook te willen helpen, maar haakte op het moment zelf af omdat hij het toch niet aankon. En dat mag ook, op zulke momenten moet je puur op je gevoel afgaan en dus zul je waarschijnlijk pas op dat moment weten wat je wilt en wat je zult doen. Niet over piekeren nu, komt tijd komt raad.
En ik snap dat het moeilijk is foto;'s te maken. Je wilt ook niet dat zij het gevoel krijgt dat het "apies kijken" is, of "ik zet je nog even op de foto, want straks ben je er niet meer". Ze zal het heus wel snappen, maak gewoon wat foto's als je er bent met je kinderen, terloops en niet geposeerd. Als je dat eenmaal doet is het makkelijker om er af en toe een paar te maken.
Deze periode is gewoon KUT, anders kan ik het niet noemen. De periode na het overlijden vond ik ook zwaar, eerst zit je in een roes, daarna wordt het pas echt. En nu, 2 jaar later, overvalt het verdriet me niet meer zo heel erg, maar mis ik haar enorm. Zeker nu, rondom de feestdagen en haar sterfdag, valt het mij en mijn familie zwaar. En ik kan ook nog regelmatig huilen als mijn jongens iets heel moois of leuks doen en ik het haar zo graag zou willen vertellen. Ze heeft mijn jongste ook nooit gezien en dat valt zwaar.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht en moed. Geniet nog even van deze laatste kerst, maak nog wat mooie herinneringen waar je over een paar jaar misschien om kunt lachen. En stort je hart hier uit, als het te vol wordt.
Ook mijn moeder was de eerste keer van een kanker genezen en de tweede (en andere soort) was helaas fataal. Bizar he, dat ze dan 2 soorten krijgt.
In de periode dat ze opgegeven was, greep het mij ook regelmatig naar de keel. Ik heb zelfs een keer zitten kotsen van verdriet en angst toen ik me realiseerde dat het echt was. Dat soort gevoelens zijn heel normaal in deze fase, het is ook allemaal eng en onzeker. Je weet niet hoe het gaat en wanneer, alleen dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Heeft jouw moeder zelf wensen over pijnbestrijding of eventueel euthenasie?
En het verzorgen na haar dood, ik had daar niet heel erg over nagedacht. Op dat moment voelde het goed en heb ik het gedaan. Mijn jongste broer dacht ook te willen helpen, maar haakte op het moment zelf af omdat hij het toch niet aankon. En dat mag ook, op zulke momenten moet je puur op je gevoel afgaan en dus zul je waarschijnlijk pas op dat moment weten wat je wilt en wat je zult doen. Niet over piekeren nu, komt tijd komt raad.
En ik snap dat het moeilijk is foto;'s te maken. Je wilt ook niet dat zij het gevoel krijgt dat het "apies kijken" is, of "ik zet je nog even op de foto, want straks ben je er niet meer". Ze zal het heus wel snappen, maak gewoon wat foto's als je er bent met je kinderen, terloops en niet geposeerd. Als je dat eenmaal doet is het makkelijker om er af en toe een paar te maken.
Deze periode is gewoon KUT, anders kan ik het niet noemen. De periode na het overlijden vond ik ook zwaar, eerst zit je in een roes, daarna wordt het pas echt. En nu, 2 jaar later, overvalt het verdriet me niet meer zo heel erg, maar mis ik haar enorm. Zeker nu, rondom de feestdagen en haar sterfdag, valt het mij en mijn familie zwaar. En ik kan ook nog regelmatig huilen als mijn jongens iets heel moois of leuks doen en ik het haar zo graag zou willen vertellen. Ze heeft mijn jongste ook nooit gezien en dat valt zwaar.
Ik wens je heel veel sterkte en kracht en moed. Geniet nog even van deze laatste kerst, maak nog wat mooie herinneringen waar je over een paar jaar misschien om kunt lachen. En stort je hart hier uit, als het te vol wordt.
woensdag 24 december 2008 om 23:22
Ik heb getwijfeld of ik dit topic zou lezen maar heb het toch gedaan, en moet nu huilen
Mopske en alle andere meiden
Mijn moeder is ook ziek; ze heeft lymfklierkanker en zal niet meer beter worden. Ze heeft net de 8e en voorlopig laatste chemo achter de rug. 14 januari krijgt ze de uitslag of dit heeft aangeslagen en wat of óf ze nog iets gaan doen.
2 weken na de geboorte van mijn jongste werd ze ziek (longontsteking waarvan ze niet opknapte) en na een aantal weken kwam de definitieve diagnose.
Ik heb ook 2 kleine kinderen en een héél hechte band met mijn ouders en zus+gezin. Ik kan letterlijk ziek worden bij het idee alleen al dat ze er straks niet meer is...
Vanmorgen is ze opgenomen in het zh, ze kreeg hoge koorts en ze heeft inmiddels allemaal onderzoeken achter de rug. Ze denken aan een onstoken hartklep door bacterien. Ze krijgt nu ab via infuus maar zus belde net dat ze daar ws allergisch voor is; ze kreeg veel jeuk en allemaal rode vlekken. Kan er ook nog wel bij.
Ze is zo ziek en ik ben zo bang dat dit het begin van het einde is...
Ik had zo'n zin in kerst, het is misschien de laatste met mam erbij en dan is het opeens zo anders als ik me had voorgesteld.
Ik wil jullie allemaal een dikke knuffel geven Sterkte!!!
Mopske en alle andere meiden
Mijn moeder is ook ziek; ze heeft lymfklierkanker en zal niet meer beter worden. Ze heeft net de 8e en voorlopig laatste chemo achter de rug. 14 januari krijgt ze de uitslag of dit heeft aangeslagen en wat of óf ze nog iets gaan doen.
2 weken na de geboorte van mijn jongste werd ze ziek (longontsteking waarvan ze niet opknapte) en na een aantal weken kwam de definitieve diagnose.
Ik heb ook 2 kleine kinderen en een héél hechte band met mijn ouders en zus+gezin. Ik kan letterlijk ziek worden bij het idee alleen al dat ze er straks niet meer is...
Vanmorgen is ze opgenomen in het zh, ze kreeg hoge koorts en ze heeft inmiddels allemaal onderzoeken achter de rug. Ze denken aan een onstoken hartklep door bacterien. Ze krijgt nu ab via infuus maar zus belde net dat ze daar ws allergisch voor is; ze kreeg veel jeuk en allemaal rode vlekken. Kan er ook nog wel bij.
Ze is zo ziek en ik ben zo bang dat dit het begin van het einde is...
Ik had zo'n zin in kerst, het is misschien de laatste met mam erbij en dan is het opeens zo anders als ik me had voorgesteld.
Ik wil jullie allemaal een dikke knuffel geven Sterkte!!!
maandag 29 december 2008 om 13:03
Selma, wat verschrikkelijk ook voor jou, een dikke knuffel meid. Hoe is je kerst geweest, ik hoop dat je moeder een beetje opgeknapt is en je met haar samen nog hebt kunnen genieten.
Mopske hoe is het nu? Hoe was jullie kerst? Ik hoop echt dat je er evengoed nog mooie herinneringen aan zult hebben.
Fijn trouwens dat je halve dagen bent gaan werken, zo kun je vaker bij je moeder zijn en je zult je op je werk toch niet goed kunnen concentreren.
Dt benauwde gevoel herken ik zo, toen mijn moeder zo ziek was had ik het op een gegeven moment ook een 'plekje' gegeven en ging mijn leven weer gewoon een beetje door. Maar op sommige momenten besefte ik ineens weer dat ze zou komen te overlijden binnenkort en dat ik niks meer met haar kon bepreken, haar nooit meer vast kon houden en dan leek het wel of iemand mijn keel dichtkneep!
Dit jaar was mijn eerste kerst zonder moeder. Alhoewel ze was er vorig jaar nog wel...maar ze was ook te ziek om er echt helemaal bij te zijn. Zij lag toen boven ziek op bed (ze wilde geen bed in de huiskamer maar echt een plekje boven voor zichzelf) en wij hebben beneden een kerstdiner gehouden met zijn allen. We gingen wel regelmatig naar boven natuurlijk, maar ze had ook veel behoefte aan rust. En ze vond het wel fijn om ons en de stemmetjes van de kleinkinderen te horen.
Foto's heb ik in die tijd helemaal niet gemaakt en daar heb ik nu zo'n spijt van! Dus Mopske probeer het wel te doen. Ik heb van mijn moeder maar 2 foto's van de tijd dat ze ziek was. Die bekijk ik niet graag moet ik zeggen (ze was zo mager geworden) maar ik ben blij dat ik nog iets heb van haar laatste maanden....
Het voelde inderdaad als 'nu nog even een foto maken voor ze er niet meer is' en daarom heb ik dat niet gedaan. Mijn moeder wilde er namelijk niks van weten dat ze niet meer zou genezen en bleef tot het einde toe volhouden dat ze van de zomer gewoon weer met ons zou barbecuen...Dat maakte het verwerken wel extra moeilijk. Nou ja verwerken...daar ben ik nog steeds niet aan toe gekomen. Inmiddels loop ik daarvoor ook bij een psycholoog, maar da's een ander verhaal.
Alle andere meiden die hun moeder moeten missen ook een hele dikke knuffel!! Zeker tijdens deze 'feestdagen' (voor mij voelt het in ieder geval niet meer als feest) is het extra moeilijk.
Sterkte allemaal!
Mopske hoe is het nu? Hoe was jullie kerst? Ik hoop echt dat je er evengoed nog mooie herinneringen aan zult hebben.
Fijn trouwens dat je halve dagen bent gaan werken, zo kun je vaker bij je moeder zijn en je zult je op je werk toch niet goed kunnen concentreren.
Dt benauwde gevoel herken ik zo, toen mijn moeder zo ziek was had ik het op een gegeven moment ook een 'plekje' gegeven en ging mijn leven weer gewoon een beetje door. Maar op sommige momenten besefte ik ineens weer dat ze zou komen te overlijden binnenkort en dat ik niks meer met haar kon bepreken, haar nooit meer vast kon houden en dan leek het wel of iemand mijn keel dichtkneep!
Dit jaar was mijn eerste kerst zonder moeder. Alhoewel ze was er vorig jaar nog wel...maar ze was ook te ziek om er echt helemaal bij te zijn. Zij lag toen boven ziek op bed (ze wilde geen bed in de huiskamer maar echt een plekje boven voor zichzelf) en wij hebben beneden een kerstdiner gehouden met zijn allen. We gingen wel regelmatig naar boven natuurlijk, maar ze had ook veel behoefte aan rust. En ze vond het wel fijn om ons en de stemmetjes van de kleinkinderen te horen.
Foto's heb ik in die tijd helemaal niet gemaakt en daar heb ik nu zo'n spijt van! Dus Mopske probeer het wel te doen. Ik heb van mijn moeder maar 2 foto's van de tijd dat ze ziek was. Die bekijk ik niet graag moet ik zeggen (ze was zo mager geworden) maar ik ben blij dat ik nog iets heb van haar laatste maanden....
Het voelde inderdaad als 'nu nog even een foto maken voor ze er niet meer is' en daarom heb ik dat niet gedaan. Mijn moeder wilde er namelijk niks van weten dat ze niet meer zou genezen en bleef tot het einde toe volhouden dat ze van de zomer gewoon weer met ons zou barbecuen...Dat maakte het verwerken wel extra moeilijk. Nou ja verwerken...daar ben ik nog steeds niet aan toe gekomen. Inmiddels loop ik daarvoor ook bij een psycholoog, maar da's een ander verhaal.
Alle andere meiden die hun moeder moeten missen ook een hele dikke knuffel!! Zeker tijdens deze 'feestdagen' (voor mij voelt het in ieder geval niet meer als feest) is het extra moeilijk.
Sterkte allemaal!
maandag 29 december 2008 om 19:49
Hoi Lela,
We deden zowiezo niet veel speciaals met kerst,dus meer als een kopje koffie met een koek was het niet,maar sinterklaas vierden we altijd groots en dat is er dit jaar bij ingeschoten,Haar verjaardag lag ze ook in het ziekenhuis en zo heeft ze de laatste 5 maanden al veel moeten missen.De verjaardag van mijn oudste dochter 2 weken geleden heeft ze ook moeten missen,ze was op dat moment wel thuis maar te ziek(1 daglater is ze met uitdrogingsverschijnselen weer opgenomen om weer 1 dag later te horen dat ze niet meer zou genezen)
Ma slaapt wel beneden,ze is simpelweg te zwak om de trap op te lopen.Verder gaat het wel aardig,ze heeft welliswaar een morfinepleister maar ze lijkt op dit ogenblik niet achteruit te gaan,precies zoals de huisarts al heeft gezegd.Als ze infecties buiten de deur kan houden,kan ze het best nog een tijdje rekken(die onzekerheid daar wordt je ook niet lekker van)maar ik waardeer nu al wel dat ik de tijd krijg om afscheid te nemen en aan het ideë te 'wennen'dat ze moet gaan(voor zover je daaraan kan wennen dan,maar als je soms hoort dat mensen zomaar ineens wegvallen vind ik dit echt "bonustijd")
Zij realiseert en accepteert wel dat dit het einde van haar verhaal is,ze is zo sterk.Ze heeft er echt alles aan gedaan(chemo's,bestralingen en 3 operaties)ze had niet meer kunnen doen,ik ben zo trots op haar......
Dank je voor je steun en je verhaal,het is zo verschrikkelijk herkenbaar...
Groetjes en een dikke knuffel
Mopske
We deden zowiezo niet veel speciaals met kerst,dus meer als een kopje koffie met een koek was het niet,maar sinterklaas vierden we altijd groots en dat is er dit jaar bij ingeschoten,Haar verjaardag lag ze ook in het ziekenhuis en zo heeft ze de laatste 5 maanden al veel moeten missen.De verjaardag van mijn oudste dochter 2 weken geleden heeft ze ook moeten missen,ze was op dat moment wel thuis maar te ziek(1 daglater is ze met uitdrogingsverschijnselen weer opgenomen om weer 1 dag later te horen dat ze niet meer zou genezen)
Ma slaapt wel beneden,ze is simpelweg te zwak om de trap op te lopen.Verder gaat het wel aardig,ze heeft welliswaar een morfinepleister maar ze lijkt op dit ogenblik niet achteruit te gaan,precies zoals de huisarts al heeft gezegd.Als ze infecties buiten de deur kan houden,kan ze het best nog een tijdje rekken(die onzekerheid daar wordt je ook niet lekker van)maar ik waardeer nu al wel dat ik de tijd krijg om afscheid te nemen en aan het ideë te 'wennen'dat ze moet gaan(voor zover je daaraan kan wennen dan,maar als je soms hoort dat mensen zomaar ineens wegvallen vind ik dit echt "bonustijd")
Zij realiseert en accepteert wel dat dit het einde van haar verhaal is,ze is zo sterk.Ze heeft er echt alles aan gedaan(chemo's,bestralingen en 3 operaties)ze had niet meer kunnen doen,ik ben zo trots op haar......
Dank je voor je steun en je verhaal,het is zo verschrikkelijk herkenbaar...
Groetjes en een dikke knuffel
Mopske
maandag 12 januari 2009 om 08:41
Hoi Lela,
Het onvoorstelbare is al gebeurd,mijn moeder is overleden afgelopen vrijdag.Vanaf oud en nieuw ging het al een stuk slechter,een bloedtransfusie hielp haast niks,ze heeft nog een strijd gevoerd van een week en toen heeft het los moeten laten.Ik ben oudste kind thuis dus de uitvaart en alles is zo'n beetje op mijn schouders neergekomen,dus op dit moment word ik een beetje geleefd.Het is erg onwerkelijk allemaal en ik geloof niet dat het van binnen al is aangekomen dat dit voor altijd is(mijn verstand weet het wel maar mijn hart nog niet,zoiets)
Pffffffffff.
Groetjes Ikke
Het onvoorstelbare is al gebeurd,mijn moeder is overleden afgelopen vrijdag.Vanaf oud en nieuw ging het al een stuk slechter,een bloedtransfusie hielp haast niks,ze heeft nog een strijd gevoerd van een week en toen heeft het los moeten laten.Ik ben oudste kind thuis dus de uitvaart en alles is zo'n beetje op mijn schouders neergekomen,dus op dit moment word ik een beetje geleefd.Het is erg onwerkelijk allemaal en ik geloof niet dat het van binnen al is aangekomen dat dit voor altijd is(mijn verstand weet het wel maar mijn hart nog niet,zoiets)
Pffffffffff.
Groetjes Ikke
