Psyche
alle pijlers
Afscheid nemen van mijn moeder
zaterdag 20 december 2008 om 19:25
Afgelopen dinsdag hebben we te horen gekregen dat mijn moeder het gevecht tegen de kanker gaat verliezen.Ze heeft gestreden voor wat ze waard is,maar het heeft niet zo mogen zijn.Ze is nu naar huis gekomen om die laatste dagen(weken?)door te brengen.
Ik kan gewoon niet geloven dat ons dit overkomt.We hebben een heel leuk gezin,het was(bijna)altijd gezellig en goed en mijn band met mijn moeder is erg hecht.Ik heb mijn eigen gezin met 2 kinderen en ze was er altijd voor ons,ze steunt me in alles en we kunnen ook enorm goed samen kletsen over van alles en soms ook over niets.
Kortom,ik kan haar nog lang niet missen,ze 60 jaar,het is nog lang geen tijd.
Ik probeer nu echt wel te "genieten"van de tijd die we nog hebben maar soms grijpt het me gewoon zo bij de keel.....
Mopske
Ik kan gewoon niet geloven dat ons dit overkomt.We hebben een heel leuk gezin,het was(bijna)altijd gezellig en goed en mijn band met mijn moeder is erg hecht.Ik heb mijn eigen gezin met 2 kinderen en ze was er altijd voor ons,ze steunt me in alles en we kunnen ook enorm goed samen kletsen over van alles en soms ook over niets.
Kortom,ik kan haar nog lang niet missen,ze 60 jaar,het is nog lang geen tijd.
Ik probeer nu echt wel te "genieten"van de tijd die we nog hebben maar soms grijpt het me gewoon zo bij de keel.....
Mopske
maandag 12 januari 2009 om 08:56
maandag 12 januari 2009 om 08:58
Ach Mopske, ik schrik van je berichtje, dat had ik echt nog niet verwacht!!!!
Gecondoleerd meid (wat een rotwoord is dat 'gecondoleerd' he...). Wat is het ineens snel gegaan zeg, niet normaal.
En nu zit je middenin alle regeldingen voor de uitvaart...ik vond dat wel een hele moeilijke tijd. Maar ook wel een 'mooie', die rust en het samenzijn met familie. Ik kan me mijn gevoel van die periode ook nog heel goed herinneren. Het is enorm onwerkelijk, hoe kan het nou zijn dat ze 'zomaar' weg is en je haar straks nooit meer zult zien!?? Zo oneerlijk allemaal! Je moeder die je eigenlijk nog jaren bij je had moeten hebben!
Ik moet zeggen, ik ben nu 3/4 jaar verder en nog steeds is het niet echt 'aangekomen' dat ze er niet meer is. Verstandelijk weet ik het wel, maar gevoelsmatig nog niet.
Zoals nu, dan denk ik...jeetje Mopske moet haar moeder missen voor de rest van haar leven...verschrikkelijk. En dan met een schok besef ik dat het voor mij niet anders is. Zo raar.
Maar lieve meid, het gaat hier even niet om mij. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe voor de komende periode! Nu ben je nog druk met alles te regelen, straks is dat weg en begint het echte rouwen. Ik hoop dat het afscheid van je moeder mooi is. Heel heel veel sterkte!!!
groetjes, Lela
Gecondoleerd meid (wat een rotwoord is dat 'gecondoleerd' he...). Wat is het ineens snel gegaan zeg, niet normaal.
En nu zit je middenin alle regeldingen voor de uitvaart...ik vond dat wel een hele moeilijke tijd. Maar ook wel een 'mooie', die rust en het samenzijn met familie. Ik kan me mijn gevoel van die periode ook nog heel goed herinneren. Het is enorm onwerkelijk, hoe kan het nou zijn dat ze 'zomaar' weg is en je haar straks nooit meer zult zien!?? Zo oneerlijk allemaal! Je moeder die je eigenlijk nog jaren bij je had moeten hebben!
Ik moet zeggen, ik ben nu 3/4 jaar verder en nog steeds is het niet echt 'aangekomen' dat ze er niet meer is. Verstandelijk weet ik het wel, maar gevoelsmatig nog niet.
Zoals nu, dan denk ik...jeetje Mopske moet haar moeder missen voor de rest van haar leven...verschrikkelijk. En dan met een schok besef ik dat het voor mij niet anders is. Zo raar.
Maar lieve meid, het gaat hier even niet om mij. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe voor de komende periode! Nu ben je nog druk met alles te regelen, straks is dat weg en begint het echte rouwen. Ik hoop dat het afscheid van je moeder mooi is. Heel heel veel sterkte!!!
groetjes, Lela
maandag 12 januari 2009 om 10:25
Lief Mopske,
Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Misschien een ietsiepietse troost, dit gedicht:
Er zijn geen woorden voor een zieke
van wie je weet, zij redt het niet.
Je streelt haar wang, je ziet haar ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.
Veel kracht en sterkte voor de komende periode toegewenst.
Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Misschien een ietsiepietse troost, dit gedicht:
Er zijn geen woorden voor een zieke
van wie je weet, zij redt het niet.
Je streelt haar wang, je ziet haar ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.
Veel kracht en sterkte voor de komende periode toegewenst.
dinsdag 13 januari 2009 om 20:27
maandag 2 februari 2009 om 12:33
Moeilijk,
Ik ben zo nieuwsgierig,
hoe is het met jou(en je moeder)?
Hier is het ondertussen alweer drie weken geleden dat ma stierf.
De wereld draait gewoon door maar die van mijn staat op zn kop.
Het is met vlagen erg moeilijk maar er zijn ook dagen(best veel eigenlijk)waar ik zo maar doorheen fiets.Ik kan alleen niet naar foto's van haar kijken,haar dagboek lezen of zoiets,die confrontatie is nog te heftig.Gelukkig houd mijn vader zich ook best goed.......pffff...onvoorstelbaar eigenlijk,ze lijkt zo ver weg en het is nog maar zo kort geleden...
Ik ben zo nieuwsgierig,
hoe is het met jou(en je moeder)?
Hier is het ondertussen alweer drie weken geleden dat ma stierf.
De wereld draait gewoon door maar die van mijn staat op zn kop.
Het is met vlagen erg moeilijk maar er zijn ook dagen(best veel eigenlijk)waar ik zo maar doorheen fiets.Ik kan alleen niet naar foto's van haar kijken,haar dagboek lezen of zoiets,die confrontatie is nog te heftig.Gelukkig houd mijn vader zich ook best goed.......pffff...onvoorstelbaar eigenlijk,ze lijkt zo ver weg en het is nog maar zo kort geleden...
maandag 2 februari 2009 om 17:08
Hoi Mopske,
Toevallig dat ik kwam kijken of er nog iets geschreven was, en was ook benieuwd hoe het nu met je ging.
Ach Mopske toch, heb zo met je te doen. Kan het gevoel van de wereld draait gewoon door helemaal voorstellen. Voor jou, voor mij en voor (helaas) vele anderen staat het stil. De dingen waar je nu niet naar kan kijken/denken van/over je moeder komt nog wel denk ik. Het is nog maar zo kort geleden, en het besef is er waarschijnlijk nog niet helemaal.
Verschrikkelijk Mopske, ik weet het zo even niet wat te zeggen, alleen heel veel kracht en sterkte !!
Op het moment gaat het wel met m'n moeder, tenminste ze ligt hele dagen te slapen. Ze komt een half uur uit bed en dan slaapt ze weer uren. Ook heeft ze sinds 2 dagen pijn bij ribben/middenrif en wat steken in het hoofd, of die door deze ziekte komt is gissen (Mijn gevoel zegt van wel). Woensdag krijgen we voorlichting over de chemo en daarna moet ze nog langs de longarts, kijken of de pijn van de ziekte komt. (Het beestje bij de naam noemen vind ik moeilijk)
Ik weet niet wat komen gaat, en ze vind het erg dat ze zoveel slaapt, zich zo naar voelt en dingen op moet schrijgen omdat ze het anders niet meer weet. Ze ziet namelijk best op tegen de chemo. Ze begint maandag en dan krijgt ze 4/5 kuren. Bij de 2e kuur gaan ze kijken of het aanslaat. Medisch gezien kan het ook niet aanslaan en stellen de artsen voor op te stoppen. Over 2 weken een scan van de hersenen wat de bestraling heeft gedaan. We leven tussen hoop en vrees, daar weet je helaas alles van. Tuurlijk hopen we op aanslaan van de chemotherapie, maar ik denk vooruit zo ga ik er mee om. Als ik daaraan denk ben ik alleen maar bang.. Heel bang..
Met mij gaat het wel, ik weet het allemaal niet zo goed. Ik heb proffesionele hulp om me te kunnen uitten en m'n gevoel te kunnen voelen. Het is zwaar, maar kan er verder niet zo veel mee (helaas). Het is confronterend als je de verhalen hier leest, maar zo probeer ik wel dichter bij m'n gevoel te kunnen komen. Ik zou weleens willen huilen dat het in iedergeval oplucht.
Bedankt voor je berichtje Mopske. Heel veel sterkte.
Toevallig dat ik kwam kijken of er nog iets geschreven was, en was ook benieuwd hoe het nu met je ging.
Ach Mopske toch, heb zo met je te doen. Kan het gevoel van de wereld draait gewoon door helemaal voorstellen. Voor jou, voor mij en voor (helaas) vele anderen staat het stil. De dingen waar je nu niet naar kan kijken/denken van/over je moeder komt nog wel denk ik. Het is nog maar zo kort geleden, en het besef is er waarschijnlijk nog niet helemaal.
Verschrikkelijk Mopske, ik weet het zo even niet wat te zeggen, alleen heel veel kracht en sterkte !!
Op het moment gaat het wel met m'n moeder, tenminste ze ligt hele dagen te slapen. Ze komt een half uur uit bed en dan slaapt ze weer uren. Ook heeft ze sinds 2 dagen pijn bij ribben/middenrif en wat steken in het hoofd, of die door deze ziekte komt is gissen (Mijn gevoel zegt van wel). Woensdag krijgen we voorlichting over de chemo en daarna moet ze nog langs de longarts, kijken of de pijn van de ziekte komt. (Het beestje bij de naam noemen vind ik moeilijk)
Ik weet niet wat komen gaat, en ze vind het erg dat ze zoveel slaapt, zich zo naar voelt en dingen op moet schrijgen omdat ze het anders niet meer weet. Ze ziet namelijk best op tegen de chemo. Ze begint maandag en dan krijgt ze 4/5 kuren. Bij de 2e kuur gaan ze kijken of het aanslaat. Medisch gezien kan het ook niet aanslaan en stellen de artsen voor op te stoppen. Over 2 weken een scan van de hersenen wat de bestraling heeft gedaan. We leven tussen hoop en vrees, daar weet je helaas alles van. Tuurlijk hopen we op aanslaan van de chemotherapie, maar ik denk vooruit zo ga ik er mee om. Als ik daaraan denk ben ik alleen maar bang.. Heel bang..
Met mij gaat het wel, ik weet het allemaal niet zo goed. Ik heb proffesionele hulp om me te kunnen uitten en m'n gevoel te kunnen voelen. Het is zwaar, maar kan er verder niet zo veel mee (helaas). Het is confronterend als je de verhalen hier leest, maar zo probeer ik wel dichter bij m'n gevoel te kunnen komen. Ik zou weleens willen huilen dat het in iedergeval oplucht.
Bedankt voor je berichtje Mopske. Heel veel sterkte.
dinsdag 17 maart 2015 om 12:25
Hallo iedereen,
ik besef dat de berichten die ik hier lees van enkele jaren geleden zijn. Maar ik zoek een beetje lotgenootjes. Ons mama haar gezondheid is niet best. Ik weet niet hoeveel tijd ze nog heeft. Ze kan er nog jaren zijn maar langs de andere kant lijkt het er ook allemaal niet zo goed uit te zien voor haar.
Ze is 61 wat veel te jong is. Maar oma (haar moeder) was ook maar 64. Mijn moeder afgeven is het zwaarste wat ik ooit in mijn leven zal moeten doen.
Ik ben bang voor het effect dat het op mij zal hebben. Ik heb geen kinderen en heb het gevoel dat als mama er niet meer is er niets meer is om voor te leven. Dat klinkt zo zielig en pathetisch. Ik wil geen medelijden of zo maar ik wil graag weten hoe lotgenoten hiermee zijn omgegaan... Kan ik me wapenen? Hoe kan ik me wapenen? Wat heeft jullie geholpen om dit vreselijk rouwproces door te komen?
ik besef dat de berichten die ik hier lees van enkele jaren geleden zijn. Maar ik zoek een beetje lotgenootjes. Ons mama haar gezondheid is niet best. Ik weet niet hoeveel tijd ze nog heeft. Ze kan er nog jaren zijn maar langs de andere kant lijkt het er ook allemaal niet zo goed uit te zien voor haar.
Ze is 61 wat veel te jong is. Maar oma (haar moeder) was ook maar 64. Mijn moeder afgeven is het zwaarste wat ik ooit in mijn leven zal moeten doen.
Ik ben bang voor het effect dat het op mij zal hebben. Ik heb geen kinderen en heb het gevoel dat als mama er niet meer is er niets meer is om voor te leven. Dat klinkt zo zielig en pathetisch. Ik wil geen medelijden of zo maar ik wil graag weten hoe lotgenoten hiermee zijn omgegaan... Kan ik me wapenen? Hoe kan ik me wapenen? Wat heeft jullie geholpen om dit vreselijk rouwproces door te komen?
