Psyche
alle pijlers
Alsof ik niets kan
dinsdag 28 juli 2015 om 09:26
Ik ben een 17-jarig meisje en voel me totaal nutteloos. Dit komt door mijn onhandigheid.
Ik heb lang gezocht naar een vakantiebaantje en was dus erg blij toen ik hoorde dat ik twee weken kon gaan werken in het restaurant van Ikea. Mijn taken zijn eten uitscheppen, frieten bakken, rekken met taartjes aanvullen,... Dit klonk allemaal redelijk eenvoudig en waarschijnlijk is het dat ook, alleen niet voor mij. Twee weken zijn misschien niet zo lang, maar op dit moment voelt het wel zo aan. Ook heb ik nu super veel twijfels: als ik dit al niet kan, wat kan ik dan wel?
Het grootste probleem is mijn werktempo. Motorisch ben ik erg traag. Mijn brein zegt 'sneller', maar mijn bewegingen ontvangen amper het signaal. Bijna iedereen dat daar werkt, werkt er al jaren en gaat heel snel en goed te werk. Een tempo dat ik gewoonweg niet haal. Net op het moment dat ik denk dat ik goed bezig ben, zegt er iemand tegen mij dat ik 'mijn vitesse wat moet hoger schakelen'. Wanneer ik dat probeer, word ik stuntelig en erg slordig en laat ik veel dingen vallen. Ik ben gewoon helemaal niet praktisch en kan niet met mijn handen werken. Er werken nog andere nieuwe studenten en ik heb het gevoel dat het hen toch een stuk makkelijker afgaat.
Gisteren viel een collega behoorlijk hard tegen me uit omdat ik te veel frieten aan het bakken was. Ik voelde me op slag weer een 7-jarig kind die een uitbrander krijgt van de juf: "hoe vaak moet ik het nu nog zeggen?" Ik heb het gevoel dat ik veel collega's irriteer met mijn onhandigheid en tempo, dat merk ik wel aan hun blikken en de manier waarop ze soms mijn taken overnemen. Op andere momenten probeer ik me moed in te praten door te denken dat ik me die blikken inbeeld en het allemaal niet zo erg is gesteld met mij, maar ik vrees dat dat enkel wishful thinking is.
Ik wil best accepteren dat ik hier slecht in ben, maar wat moet ik dan? Ben ik echt hopeloos? In mijn vorige vakantiejob moest ik hele dagen cadeautjes inpakken, dat bleek ook totaal mijn ding niet te zijn.
Ik studeer iets heel theoretisch omdat ik later uiteraard niet met mijn handen wil werken maar in de tussentijd ga ik toch af en toe moeten werken in vakanties. Moet ik deze jobs gewoon ondergaan?
Heeft er iemand ervaring met verschrikkelijke baantjes?
Ik heb lang gezocht naar een vakantiebaantje en was dus erg blij toen ik hoorde dat ik twee weken kon gaan werken in het restaurant van Ikea. Mijn taken zijn eten uitscheppen, frieten bakken, rekken met taartjes aanvullen,... Dit klonk allemaal redelijk eenvoudig en waarschijnlijk is het dat ook, alleen niet voor mij. Twee weken zijn misschien niet zo lang, maar op dit moment voelt het wel zo aan. Ook heb ik nu super veel twijfels: als ik dit al niet kan, wat kan ik dan wel?
Het grootste probleem is mijn werktempo. Motorisch ben ik erg traag. Mijn brein zegt 'sneller', maar mijn bewegingen ontvangen amper het signaal. Bijna iedereen dat daar werkt, werkt er al jaren en gaat heel snel en goed te werk. Een tempo dat ik gewoonweg niet haal. Net op het moment dat ik denk dat ik goed bezig ben, zegt er iemand tegen mij dat ik 'mijn vitesse wat moet hoger schakelen'. Wanneer ik dat probeer, word ik stuntelig en erg slordig en laat ik veel dingen vallen. Ik ben gewoon helemaal niet praktisch en kan niet met mijn handen werken. Er werken nog andere nieuwe studenten en ik heb het gevoel dat het hen toch een stuk makkelijker afgaat.
Gisteren viel een collega behoorlijk hard tegen me uit omdat ik te veel frieten aan het bakken was. Ik voelde me op slag weer een 7-jarig kind die een uitbrander krijgt van de juf: "hoe vaak moet ik het nu nog zeggen?" Ik heb het gevoel dat ik veel collega's irriteer met mijn onhandigheid en tempo, dat merk ik wel aan hun blikken en de manier waarop ze soms mijn taken overnemen. Op andere momenten probeer ik me moed in te praten door te denken dat ik me die blikken inbeeld en het allemaal niet zo erg is gesteld met mij, maar ik vrees dat dat enkel wishful thinking is.
Ik wil best accepteren dat ik hier slecht in ben, maar wat moet ik dan? Ben ik echt hopeloos? In mijn vorige vakantiejob moest ik hele dagen cadeautjes inpakken, dat bleek ook totaal mijn ding niet te zijn.
Ik studeer iets heel theoretisch omdat ik later uiteraard niet met mijn handen wil werken maar in de tussentijd ga ik toch af en toe moeten werken in vakanties. Moet ik deze jobs gewoon ondergaan?
Heeft er iemand ervaring met verschrikkelijke baantjes?
dinsdag 28 juli 2015 om 12:17
quote:violetskies schreef op 28 juli 2015 @ 11:50:
Maar toen probeerde ik het maar zo veel mogelijk te relatieveren in de trant van: 'dit is maar een kortdurend vakantiebaantje en ik ga nog een rooskleurige toekomst tegemoet als ik hard mijn best doe op school'. Zij daarentegen zal waarschijnlijk niet hoger op de ladder komen en het heel zwaar hebben als ze ooit wordt ontslagen.
Niet dat het je een beter mens maakt.
Maar het helpt je een opmerking in perspectief te plaatsen.
Het is een beetje als, toen ik met grote moeite m'n studie aan het afmaken was vertelde een vriend van me dat hij mijn studie ernaast ging doen. Als een soort hobby project, om ook nog wat leuks te doen.
Ik werd toen erg kattig toen hij z'n opdrachten niet zo goed deed.
Heel kinderachtig van mij. Maar ik voelde me enorm aangetast in m'n gevoel van eigenwaarde dat wat voor mij de invulling van mijn leven was, voor een ander 'iets voor erbij' was.
Maar toen probeerde ik het maar zo veel mogelijk te relatieveren in de trant van: 'dit is maar een kortdurend vakantiebaantje en ik ga nog een rooskleurige toekomst tegemoet als ik hard mijn best doe op school'. Zij daarentegen zal waarschijnlijk niet hoger op de ladder komen en het heel zwaar hebben als ze ooit wordt ontslagen.
Niet dat het je een beter mens maakt.
Maar het helpt je een opmerking in perspectief te plaatsen.
Het is een beetje als, toen ik met grote moeite m'n studie aan het afmaken was vertelde een vriend van me dat hij mijn studie ernaast ging doen. Als een soort hobby project, om ook nog wat leuks te doen.
Ik werd toen erg kattig toen hij z'n opdrachten niet zo goed deed.
Heel kinderachtig van mij. Maar ik voelde me enorm aangetast in m'n gevoel van eigenwaarde dat wat voor mij de invulling van mijn leven was, voor een ander 'iets voor erbij' was.
dinsdag 28 juli 2015 om 13:06
quote:Paulien1997 schreef op 28 juli 2015 @ 09:34:
Ik studeer iets heel theoretisch omdat ik later uiteraard niet met mijn handen wil werken
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.
Ik studeer iets heel theoretisch omdat ik later uiteraard niet met mijn handen wil werken
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.
Niet geschoten is altijd mis
dinsdag 28 juli 2015 om 13:11
quote:Bitje93 schreef op 28 juli 2015 @ 13:06:
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Waarom is dat nou weer arrogant? Ze vertelt net dat ze motorisch traag en onhandig is, dan gaat ze als het even kan toch uiteraard niet met haar handen werken later? Ik ben wiskundig traag, dus ik ga uiteraard niet bij het CBS werken. Ze zien me aankomen. Weinig arrogants aan om níet voor iets te kiezen dat ik niet kan.
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Waarom is dat nou weer arrogant? Ze vertelt net dat ze motorisch traag en onhandig is, dan gaat ze als het even kan toch uiteraard niet met haar handen werken later? Ik ben wiskundig traag, dus ik ga uiteraard niet bij het CBS werken. Ze zien me aankomen. Weinig arrogants aan om níet voor iets te kiezen dat ik niet kan.
dinsdag 28 juli 2015 om 13:11
quote:Bitje93 schreef op 28 juli 2015 @ 13:06:
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Ik denk dat het niet arrogant bedoeld is, als in neerkijken op werk met de handen. Uit de rest van de post begrijp ik eerder dat werk met de handen te moeilijk is voor haar. Daarom wil ze niet werken met haar handen, dat is te hoog gegrepen.
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Ik denk dat het niet arrogant bedoeld is, als in neerkijken op werk met de handen. Uit de rest van de post begrijp ik eerder dat werk met de handen te moeilijk is voor haar. Daarom wil ze niet werken met haar handen, dat is te hoog gegrepen.
dinsdag 28 juli 2015 om 13:22
Het komt goed! Ik begrijp dat je je er rot over voelt. Ik was/ben net zo. Vroeger op bijbaantjes kreeg ik ook vaam te horen dat het wat sneller moest, dat ik klunzig was e.d. ooit een blauwe maandag in een bekende snack-keten gewerkt maar daar moest ik ook snel weg, weet nog steeds hoe erg ik heb vond, ook omdat het zo ontzettend lomp gebracht werd. Dat ik wel wiskundige vergelijkingen kon oplossen terwijl chef hamburger zelf les kreeg omdat hij moeite had met lezen en schrijven doet er dan niet toe. Maar waarschijnlijk ligt jou toekomst ook niet in een ikea-restaurant. Dus het is toch even doorbikkelen. (En zoeken naar iets beters, misschien een callcenter oid)
dinsdag 28 juli 2015 om 13:24
quote:Bitje93 schreef op 28 juli 2015 @ 13:06:
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.het is denk ik niet zo bedoeld als jij het opvat. Ze kijkt niet neer op mensen die met hun handen werken (op dit moment kijkt ze volgens mij een beetje tegen ze op). Maar als je ergens totaal niet goed in bent is het toch logisch dat je op dat vlak geen carrièremogelijkheden ziet...
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.het is denk ik niet zo bedoeld als jij het opvat. Ze kijkt niet neer op mensen die met hun handen werken (op dit moment kijkt ze volgens mij een beetje tegen ze op). Maar als je ergens totaal niet goed in bent is het toch logisch dat je op dat vlak geen carrièremogelijkheden ziet...
dinsdag 28 juli 2015 om 14:40
Mijn motoriek is altijd slecht geweest. Al op de kleuterschool had ik problemen met knippen. Het was niet mooi recht of ik kwam niet door het stugge karton. Ook heb ik altijd weinig kracht in mijn handen gehad. De juf snapte daar niks van en noemde me vaak "baby". Ze zei ook letterlijk dat ik niks kon. Toen is mijn lage zelfbeeld begonnen. Handvaardigheid vond ik het akeligste vak op school. Iets verven ging wel. Maar dingen als (figuurzagen) of borduren waren een ramp. Het ging altijd scheef of ik raakte vast met de zaag. Ik deed er dubbel zo lang over als klasgenoten en kreeg opmerkingen dat ik eens door moest werken.
Fietsen en zwemmen heb ik wel geleerd, maar ook dat heeft lang geduurd. Vooral zwemmen, mijn A-diploma had ik pas om mijn 8e. Het duurde heel lang dat ik een slag onder de knie had.
Na mijn middelbare school deed ik de opleiding tandartsassistente. Een hele foute keuze. Daar moet je snel en handig voor zijn. De problemen ontstonden al tijdens de lessen. Ik voelde me echt dom. Je moest vaak in tweetallen en niemand vroeg me erbij. Ze wilden niet met een kluns. Als ik weer eens iets verkeerd deed of iets niet mooi afgewerkt was, gingen ze zitten grinniken. Op stages dezelfde problemen. Collega's ergerden zich aan mijn trage tempo. Als ik sneller werkte, werd ik slordig en ging dingen vergeten. Dan werd ik dwars en lui genoemd. Het resulteerde in een niet afgemaakte opleiding, waarvan ik de theorie wel behaald heb. Want het leren kon ik wel.
Nu werk ik bij de Sociale Werkplaats en doe simpel productiewerk. Qua intelligentie is dit onder mijn niveau. Maar doordat mijn praktijkvermogen zo laag ligt, kom ik niet aan een reguliere baan. Maar nu kan ik wel op mijn eigen tempo werken. Het verbaast me altijd zo dat oudere collega's zeggen dat ze niet meer snel kunnen werken, maar vroeger wel. Ik heb het nooit gekund.
De meeste dingen bij de SW zijn goed te doen, al komt er ook wel eens werk waar ik te onhandig voor ben. Bijvoorbeeld etiketten plakken (moet mooi recht zijn) of cadeautjes inpakken. Die cadeautjes waren niet netjes genoeg ingepakt en toen moest ik het samen met een collega doen. Die had er geen zin in en zat steeds te zuchtten en naar een ander te lachen. Dan ga je je nog dommer voelen. Het maakt echt wel uit hoe anderen ermee omgaan.
Je bent dus niet de enige met dit probleem.
Fietsen en zwemmen heb ik wel geleerd, maar ook dat heeft lang geduurd. Vooral zwemmen, mijn A-diploma had ik pas om mijn 8e. Het duurde heel lang dat ik een slag onder de knie had.
Na mijn middelbare school deed ik de opleiding tandartsassistente. Een hele foute keuze. Daar moet je snel en handig voor zijn. De problemen ontstonden al tijdens de lessen. Ik voelde me echt dom. Je moest vaak in tweetallen en niemand vroeg me erbij. Ze wilden niet met een kluns. Als ik weer eens iets verkeerd deed of iets niet mooi afgewerkt was, gingen ze zitten grinniken. Op stages dezelfde problemen. Collega's ergerden zich aan mijn trage tempo. Als ik sneller werkte, werd ik slordig en ging dingen vergeten. Dan werd ik dwars en lui genoemd. Het resulteerde in een niet afgemaakte opleiding, waarvan ik de theorie wel behaald heb. Want het leren kon ik wel.
Nu werk ik bij de Sociale Werkplaats en doe simpel productiewerk. Qua intelligentie is dit onder mijn niveau. Maar doordat mijn praktijkvermogen zo laag ligt, kom ik niet aan een reguliere baan. Maar nu kan ik wel op mijn eigen tempo werken. Het verbaast me altijd zo dat oudere collega's zeggen dat ze niet meer snel kunnen werken, maar vroeger wel. Ik heb het nooit gekund.
De meeste dingen bij de SW zijn goed te doen, al komt er ook wel eens werk waar ik te onhandig voor ben. Bijvoorbeeld etiketten plakken (moet mooi recht zijn) of cadeautjes inpakken. Die cadeautjes waren niet netjes genoeg ingepakt en toen moest ik het samen met een collega doen. Die had er geen zin in en zat steeds te zuchtten en naar een ander te lachen. Dan ga je je nog dommer voelen. Het maakt echt wel uit hoe anderen ermee omgaan.
Je bent dus niet de enige met dit probleem.
dinsdag 28 juli 2015 om 17:00
Wat hierboven gezegd wordt inderdaad: bij zulke baantjes krijg je al vaak om niks op je donder. Wat mij ook wel eens overkwam, was dat ik vroeg hoe iets moest en dat ik te horen kreeg: 'ben je dom, kun je dat zelf niet bedenken'. En vervolgens deed ik het verkeerd en had ik het 'moeten vragen'.
Je moet maar denken: uiteindelijk ga ik studeren en kan ik werk doen wat ik leuk vind, voor de rest van mijn leven. Laat je niet kisten. Als ik in jouw schoenen stond, dan zou ik op zoek gaan naar een ander baantje, wat wel leuk is. Je bent 17, dus met die leeftijd willen ze je overal nog wel aannemen En het is ook totaal niet erg om meerdere baantjes gehad te hebben. Ik heb overal max een jaar gewerkt en dat heeft me alleen maar veel ervaring opgeleverd.
Je moet maar denken: uiteindelijk ga ik studeren en kan ik werk doen wat ik leuk vind, voor de rest van mijn leven. Laat je niet kisten. Als ik in jouw schoenen stond, dan zou ik op zoek gaan naar een ander baantje, wat wel leuk is. Je bent 17, dus met die leeftijd willen ze je overal nog wel aannemen En het is ook totaal niet erg om meerdere baantjes gehad te hebben. Ik heb overal max een jaar gewerkt en dat heeft me alleen maar veel ervaring opgeleverd.
dinsdag 28 juli 2015 om 17:03
quote:Bitje93 schreef op 28 juli 2015 @ 13:06:
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Nou nou, even relaxed he. Handwerk ligt haar niet. En sommigen ligt theoretischer werk niet. Ze had het misschien wat handiger kunnen formuleren.... maar arrogant zou ik het niet noemen.
[...]
Wat een onwijs arrogante opmerking is dit.
Iemand die zo over het paard getild in het leven staat verdient net zo veel respect als dat ze voor dit werk heeft. In jouw geval nul komma nul.Nou nou, even relaxed he. Handwerk ligt haar niet. En sommigen ligt theoretischer werk niet. Ze had het misschien wat handiger kunnen formuleren.... maar arrogant zou ik het niet noemen.
