Psyche
alle pijlers
altijd alleen
maandag 23 juli 2012 om 01:46
Ik ben altijd alleen. niet helemaal, ik heb twee prachtige kinderen en ben samen met hen vader al 13 jaar.
Onze relatie is alleen gebaseer op het samenzijn voor de kinderen, ik weet t, klinkt niet normaal, is t ook niet, maar ik kan er mee leven en hij ook. We willen dit allebei. Houd wel in dat ik dus niet een vriend in mijn partner heb. het ergste vind ik, is dat ik helemaal geen vrienden of vriendinnen heb. Ik ben 32. Al sinds het begin van onze relatie heb ik al geen vrienden. Ervoor wel, maar toch hoorde ik daar ook niet echt bij. Toendertijd heb ik dat wel gedacht maar later werd duidelijk dat dat niet zo was. Om af te spreken belde ik een van hen, maar werd zelf nooit gevraagd. Dit is dus al heel erg lang. Mijn 16e verjaardag was ook niet echt n feest bijv. staat me nog goed bij.
Een lange tijd heb ik hier niet zo veel moeite mee gehad, omdat je er nu eenmaal mee leert leven. Zolang je er ook niet teveel bewust over na denkt en je leven met dat van anderen vergelijkt. Nu zijn mijn kinderen wat groter en mis ik het heel erg, ook al weet ik niet eens precies wast ik mis. Als ik verhalen van anderen lees, leuk, met een vriendin de stad in geweest of zo. Dan denk ik, had ik dat ook maar, maar ik zou niet eens weten waar je het dan over hebt samen of hoe je je dan gedraagt..ik weet t, triest geval ja..
Ik ben op dit moment gewoon erg depri omdat ik weet dat mijn leven niet juist is..ik heb niemand eigenlijk, het allerergste, breekt mijn hart, is dat ik die sociale vaardigheden niet aan mijn kinderen kan leren door het te laten zien. Dit merk ik heel erg aan mijn oudste. Mijn zoon is nu bijna 13 en heeft dus ook geen vrienden. Ik vind t zo erg!....Niemand komt hem ophalen en hij doet het zelf ook niet, ik vraag t m soms wel maar dan wilt hij niet. Ook wil ik er dan niet te veel op doorgaan omdat ik hem er niet bewust van wil maken dat hij zich anders moet gedragen. Dit kan je kwetsen..
Nog onzekerder maken. En hij is onzeker..Durft veel niet en gedraagt zich dan 'cool'zo van, maakt mij niet uit..probeert geen nieuwe dingen uit (net zoals ik dus) en onthoudt zich dus van veel dingen. Ik heb het gevoel dat ik het verpest heb voor mijn zoon. De manier waarop ik ben..En ik zit er zelf ook mee, ik weet ook dat dit voor hem moeilijk is. Mijn man heeft trouwens ook geen vrienden maar heeft wel dagelijks contact met veel mensen voor zijn werk en zit er totaal niet mee.
Ik weet niet hoe ik dit kan doorbreken..Voel me superverdrietig..en vreemd. Niemand (en dit bedoel ik niet om zielig te doen) lijkt mij ook aardig te vinden terwijl ik dus echt nooit onaardig doe tegen niemand. Ik stuur berichtjes naar mijn zussen en 'vrienden' op facebook maar krijg bijna nooit iets terug. Mijn zussen gaan trouwens wel heel veel met elkaar om (letterlijk dagelijks) en reageren niet op mij. Hen kinderen spelen heel veel met elkaar. Als ik vraag of ze met me mee willen nr de bioscoop of iets, zeggen ze van wel maar uiteindelijk op het laatste moment hebben ze toch iets anders te oen of krijg ik geen reactie meer terug. Wel als ze iets nodig hebben, spullen lenen die ik nooit meer terug krijg of uiterste noodoplossing als oppas voor de kinderen, alleen als er echt niemand anders kan.
Er is niets in mijn leven dat ik zou kunnen beschouwen als bedreigend voor een ander of iets wat afschuw oplevert of wat dan ook. Ik weet het gewoon niet wat het is. Op school van de kinderen net zo, daar kom ik nu natuurlijk al heel wat jaren elke dag maar mensen praten alleen met mij als er echt niemand anders is. Als ik naar mensen toestap en (bewust niet over mezelf praat maar interesse toon en vraag, vrolijk doe, positief etc.) een praatje probeer te maken doen ze wel aardig maar duidelijk dat ze liever met iemand anders praten.
Hoe komt dit toch??? Heeft iemand tips voor mij, zeker hoe ik dit kan doen om mijn zoon te helpen. Of een andere vraag, ken jij zelf iemand waar je liever niet mee praat, iemand zoals ik dus, en wat is er dan met diegene dat je daar liever niet mee omgaat?
ja, lang verhaal maar ik moet het kwijt...juist een week weg geweest op een camping en mn zoon heeft de hele week eigenlijk niks gedaan, alleen dingen die wij samen ondernamen. Ook nu al de paar weken vakantie doet hij dus niks. Heeft niemand in de buurt.
Als ik vraag of ik een kind uit de klas moet bellen om af te spreken wil hij dat niet en als ik doorvraag word hij boos. Wat moet ik nou...?
Onze relatie is alleen gebaseer op het samenzijn voor de kinderen, ik weet t, klinkt niet normaal, is t ook niet, maar ik kan er mee leven en hij ook. We willen dit allebei. Houd wel in dat ik dus niet een vriend in mijn partner heb. het ergste vind ik, is dat ik helemaal geen vrienden of vriendinnen heb. Ik ben 32. Al sinds het begin van onze relatie heb ik al geen vrienden. Ervoor wel, maar toch hoorde ik daar ook niet echt bij. Toendertijd heb ik dat wel gedacht maar later werd duidelijk dat dat niet zo was. Om af te spreken belde ik een van hen, maar werd zelf nooit gevraagd. Dit is dus al heel erg lang. Mijn 16e verjaardag was ook niet echt n feest bijv. staat me nog goed bij.
Een lange tijd heb ik hier niet zo veel moeite mee gehad, omdat je er nu eenmaal mee leert leven. Zolang je er ook niet teveel bewust over na denkt en je leven met dat van anderen vergelijkt. Nu zijn mijn kinderen wat groter en mis ik het heel erg, ook al weet ik niet eens precies wast ik mis. Als ik verhalen van anderen lees, leuk, met een vriendin de stad in geweest of zo. Dan denk ik, had ik dat ook maar, maar ik zou niet eens weten waar je het dan over hebt samen of hoe je je dan gedraagt..ik weet t, triest geval ja..
Ik ben op dit moment gewoon erg depri omdat ik weet dat mijn leven niet juist is..ik heb niemand eigenlijk, het allerergste, breekt mijn hart, is dat ik die sociale vaardigheden niet aan mijn kinderen kan leren door het te laten zien. Dit merk ik heel erg aan mijn oudste. Mijn zoon is nu bijna 13 en heeft dus ook geen vrienden. Ik vind t zo erg!....Niemand komt hem ophalen en hij doet het zelf ook niet, ik vraag t m soms wel maar dan wilt hij niet. Ook wil ik er dan niet te veel op doorgaan omdat ik hem er niet bewust van wil maken dat hij zich anders moet gedragen. Dit kan je kwetsen..
Nog onzekerder maken. En hij is onzeker..Durft veel niet en gedraagt zich dan 'cool'zo van, maakt mij niet uit..probeert geen nieuwe dingen uit (net zoals ik dus) en onthoudt zich dus van veel dingen. Ik heb het gevoel dat ik het verpest heb voor mijn zoon. De manier waarop ik ben..En ik zit er zelf ook mee, ik weet ook dat dit voor hem moeilijk is. Mijn man heeft trouwens ook geen vrienden maar heeft wel dagelijks contact met veel mensen voor zijn werk en zit er totaal niet mee.
Ik weet niet hoe ik dit kan doorbreken..Voel me superverdrietig..en vreemd. Niemand (en dit bedoel ik niet om zielig te doen) lijkt mij ook aardig te vinden terwijl ik dus echt nooit onaardig doe tegen niemand. Ik stuur berichtjes naar mijn zussen en 'vrienden' op facebook maar krijg bijna nooit iets terug. Mijn zussen gaan trouwens wel heel veel met elkaar om (letterlijk dagelijks) en reageren niet op mij. Hen kinderen spelen heel veel met elkaar. Als ik vraag of ze met me mee willen nr de bioscoop of iets, zeggen ze van wel maar uiteindelijk op het laatste moment hebben ze toch iets anders te oen of krijg ik geen reactie meer terug. Wel als ze iets nodig hebben, spullen lenen die ik nooit meer terug krijg of uiterste noodoplossing als oppas voor de kinderen, alleen als er echt niemand anders kan.
Er is niets in mijn leven dat ik zou kunnen beschouwen als bedreigend voor een ander of iets wat afschuw oplevert of wat dan ook. Ik weet het gewoon niet wat het is. Op school van de kinderen net zo, daar kom ik nu natuurlijk al heel wat jaren elke dag maar mensen praten alleen met mij als er echt niemand anders is. Als ik naar mensen toestap en (bewust niet over mezelf praat maar interesse toon en vraag, vrolijk doe, positief etc.) een praatje probeer te maken doen ze wel aardig maar duidelijk dat ze liever met iemand anders praten.
Hoe komt dit toch??? Heeft iemand tips voor mij, zeker hoe ik dit kan doen om mijn zoon te helpen. Of een andere vraag, ken jij zelf iemand waar je liever niet mee praat, iemand zoals ik dus, en wat is er dan met diegene dat je daar liever niet mee omgaat?
ja, lang verhaal maar ik moet het kwijt...juist een week weg geweest op een camping en mn zoon heeft de hele week eigenlijk niks gedaan, alleen dingen die wij samen ondernamen. Ook nu al de paar weken vakantie doet hij dus niks. Heeft niemand in de buurt.
Als ik vraag of ik een kind uit de klas moet bellen om af te spreken wil hij dat niet en als ik doorvraag word hij boos. Wat moet ik nou...?
maandag 23 juli 2012 om 01:57
Heb je werk? Zo niet, zoek een baan en dan kom je, net als je man, in contact met mensen.
Ik ken wel mensen uit de buurt waar ik liever niet mee omga. Dat zijn dan mensen die er vies of slonzig uitzien. Of het zijn mensen die direct heel erg aan je gaan hangen als je eens aardig tegen ze bent. Ik ontloop ze. Ik wil best een praatje maken, maar heb geen zin in een lulverhaal van een kwartier. Zulke mensen ontloop ik.
Ik ken wel mensen uit de buurt waar ik liever niet mee omga. Dat zijn dan mensen die er vies of slonzig uitzien. Of het zijn mensen die direct heel erg aan je gaan hangen als je eens aardig tegen ze bent. Ik ontloop ze. Ik wil best een praatje maken, maar heb geen zin in een lulverhaal van een kwartier. Zulke mensen ontloop ik.
maandag 23 juli 2012 om 02:12
Werk heb ik maar ook vanuit huis, ik heb nooit een echte baan gehad en durf dat eerlijk gezegd ook niet meer.Het is echt een cirkel waarin ik beland ben.
Ik verzorg me goed en zie er niet slonzig uit, ook doe ik dat tegen mensen aanhangen dus echt niet, bewust... Kom niet eens in de gelegenheid om dat te doen..Gewoon een praatje maken waarbij ik dus interesse in de ander toon, zoals , ga jij op vakantie deze zomer, een compliment maken, he nieuwe jas? staat je goed, leuk! etc. dat soort dingen...Ik heb me in de loop vd jaren natuurlijk ingelezen in dat soort dingen, contact maken, proberen een vriendschap te krijgen met iemand. Ook dat helpt niet. Krijg dat niet terug en komt ook niets uit voort op de een of andere manier.
Ik verzorg me goed en zie er niet slonzig uit, ook doe ik dat tegen mensen aanhangen dus echt niet, bewust... Kom niet eens in de gelegenheid om dat te doen..Gewoon een praatje maken waarbij ik dus interesse in de ander toon, zoals , ga jij op vakantie deze zomer, een compliment maken, he nieuwe jas? staat je goed, leuk! etc. dat soort dingen...Ik heb me in de loop vd jaren natuurlijk ingelezen in dat soort dingen, contact maken, proberen een vriendschap te krijgen met iemand. Ook dat helpt niet. Krijg dat niet terug en komt ook niets uit voort op de een of andere manier.
maandag 23 juli 2012 om 02:17
Hallo Eline,
Dapper van je om hier zo openhartig je verhaal te doen. Door je zoon krijg je het gevoel dat er iets moet gaan gebeuren in je leven. En dat lijkt me een goed idee! Bedenk eens voor jezelf wat je leuk vindt om te doen met iemand anders. Zoek een baantje of vrijwilligerswerk waarbij je met anderen in contact komt. Maak een praatje en wanneer het klikt kun je iemand uitnodigen voor een kop koffie. Je hoeft het niet zwaarder te maken dan het is.
Dapper van je om hier zo openhartig je verhaal te doen. Door je zoon krijg je het gevoel dat er iets moet gaan gebeuren in je leven. En dat lijkt me een goed idee! Bedenk eens voor jezelf wat je leuk vindt om te doen met iemand anders. Zoek een baantje of vrijwilligerswerk waarbij je met anderen in contact komt. Maak een praatje en wanneer het klikt kun je iemand uitnodigen voor een kop koffie. Je hoeft het niet zwaarder te maken dan het is.
maandag 23 juli 2012 om 05:37
Eens met blinkiebill - wat goed dat je hier om advies komt vragen!
Is het idee om een sociale vaardigheidstraining te doen? Ik denk dat je daar veel aan zou kunnen hebben omdat er dan mensen zijn die echt kijken naar wat -jij- doet en wat daarin mogelijk mensen afschrikt. Ik ken wel mensen waar ik liever niet mee praat, meestal omdat het lijkt alsof elk woord uit ze getrokken moet worden. Zelfs als ze zelf wel proberen om een praatje te maken is er gewoon te voelen hoeveel energie ze dat kost, en het voelt dan zo geforceerd/ongemakkelijk. Ik weet het, daar heb je weinig aan...
Omdat je je al ingelezen hebt wat niet hielp, en ook omdat je je zorgen maakt over je zoon, wil ik toch ook zeggen: je kunt ook heel goed naar een psycholoog gaan met deze vragen. Ik zou heel veel mensen willen aanraden naar een psycholoog te gaan, dat is echt niet specifiek voor jou Misschien dat die je beter inzicht kan geven in wat er gebeurt bij jou, en je goede handvaten kan geven.
Als je dat allemaal te zwaar vindt: ik geloof dat het viva-forum ook een deel heeft waar je kunt zoeken naar vriendinnen in de buurt, misschien kun je dat proberen? Dan kun je in elk geval nieuwe mensen ontmoeten!
Is het idee om een sociale vaardigheidstraining te doen? Ik denk dat je daar veel aan zou kunnen hebben omdat er dan mensen zijn die echt kijken naar wat -jij- doet en wat daarin mogelijk mensen afschrikt. Ik ken wel mensen waar ik liever niet mee praat, meestal omdat het lijkt alsof elk woord uit ze getrokken moet worden. Zelfs als ze zelf wel proberen om een praatje te maken is er gewoon te voelen hoeveel energie ze dat kost, en het voelt dan zo geforceerd/ongemakkelijk. Ik weet het, daar heb je weinig aan...
Omdat je je al ingelezen hebt wat niet hielp, en ook omdat je je zorgen maakt over je zoon, wil ik toch ook zeggen: je kunt ook heel goed naar een psycholoog gaan met deze vragen. Ik zou heel veel mensen willen aanraden naar een psycholoog te gaan, dat is echt niet specifiek voor jou Misschien dat die je beter inzicht kan geven in wat er gebeurt bij jou, en je goede handvaten kan geven.
Als je dat allemaal te zwaar vindt: ik geloof dat het viva-forum ook een deel heeft waar je kunt zoeken naar vriendinnen in de buurt, misschien kun je dat proberen? Dan kun je in elk geval nieuwe mensen ontmoeten!
maandag 23 juli 2012 om 08:16
Eline, wat een heftig verhaal en wat vervelend dat je je zo voelt. Wat jij beschrijft lijkt dieper te zitten dan dat op te lossen is met vrijwilligerswerk te doen, al zou het wel een eerste stap zijn. Omdat je zo weer onder de mensen komt en afleiding krijgt. Maar dat gevoel wat je hebt daar moet je zeker mee aan de slag. Wat iemand hier al zei: sociale vaardigheidstraining, zou ik zeker doen, zal je heel veel aan hebben. Of ga evt naar het maatschappelijk werk of psycholoog.
Het leven kan heel mooi zijn en het is zonde dat jij je zo blijft voelen, dus onderneem actie. De eerste stap heb je al gezet door hier te posten.
Heb je een zus waar je iets beter mee kan of die vrij eerlijk is? Leg haar eens voor dat mensen je niet lijken te moeten en vraag haar of zij je kan vertellen waarom dat is. Is wel erg confronterend.
Eigenlijk is het altijd zo dat dit gevoel in jezelf zit, dus het gevoel van niemand moet mij en wil met mij praten. Mensen zijn je spiegel, dus je ziet het weerspiegelt in andermans gedrag. Anderen reageren vaak op iets wat diep in jezelf zit. Dit zeg ik niet om je 'schuldgevoel' te willen aanpraten, maar om aan te geven dat je met jezelf aan de slag moet omdat het iets is in jou.
Als ik bijv. denk: iedereen haat mij, dan gedraag ik mij op een bepaalde manier, ik ben wel aardig, maar onbewust straal ik van alles uit waar mensen op reageren. Als ik denk: ik hou van mensen straal ik iets heel anders uit. Snap je een beetje wat ik bedoel? Vind het altijd wat moeilijk te verwoorden, maar misschien heb je er iets aan.
Het leven kan heel mooi zijn en het is zonde dat jij je zo blijft voelen, dus onderneem actie. De eerste stap heb je al gezet door hier te posten.
Heb je een zus waar je iets beter mee kan of die vrij eerlijk is? Leg haar eens voor dat mensen je niet lijken te moeten en vraag haar of zij je kan vertellen waarom dat is. Is wel erg confronterend.
Eigenlijk is het altijd zo dat dit gevoel in jezelf zit, dus het gevoel van niemand moet mij en wil met mij praten. Mensen zijn je spiegel, dus je ziet het weerspiegelt in andermans gedrag. Anderen reageren vaak op iets wat diep in jezelf zit. Dit zeg ik niet om je 'schuldgevoel' te willen aanpraten, maar om aan te geven dat je met jezelf aan de slag moet omdat het iets is in jou.
Als ik bijv. denk: iedereen haat mij, dan gedraag ik mij op een bepaalde manier, ik ben wel aardig, maar onbewust straal ik van alles uit waar mensen op reageren. Als ik denk: ik hou van mensen straal ik iets heel anders uit. Snap je een beetje wat ik bedoel? Vind het altijd wat moeilijk te verwoorden, maar misschien heb je er iets aan.
maandag 23 juli 2012 om 08:18
Jeetje, wat moet dat eenzaam voelen. Ik wil je aanraden om in elk geval voor je zoon hulp en begeleiding te zoeken. Hij is nog jong en kan nog leren, waar hij in de loop van zijn leven nog veel profijt van kan hebben. Dat hij moeilijk sociaal contact maakt kan hem erg in de weg gaan zitten (maar dat hoef ik jou volgens mij niet te vertellen). Dat hij tijdens de vakantie niets onderneemt, daar zou ik me bij een 13-jarige dan weer minder zorgen over maken. Veel jongens die in de pubertijd komen hangen alleen voor tv of computer. Als de scholen weer beginnen moet hij de deur weer uit. Het zou wel fijn zijn als hij dan beter uitgerust is om contact aan te gaan. Gaat hij naar de 1e of naar de 2e klas dit jaar? Vooral als hij in een nieuwe klas komt heeft hij kans om nieuwe vriendschappen aan te gaan. En anders op andere manieren hem in contact brengen met kinderen van zijn leeftijd, bijvoorbeeld op clubjes. Kijk ook even hoe je jongste kind contact maakt. Anders kan je beter zo snel mogelijk bij hem/haar ook een training sociale vaardigheden aanvragen, zodat ze met nieuwe vaardigheden over een paar jaar op de middelbare school kan starten. Een nieuw begin is daarin erg belangrijk.
Voor jezelf kan het ook geen kwaad om professionele hulp te vragen. En misschien is het een idee om met je zussen in gesprek te gaan. Geef aan dat je merkt dat ze liever met elkaar omgaan dan met jou en dat je het gevoel hebt dat dat aan jou ligt. Vraag ze om eerlijk te zijn naar hoe zij vinden dat dat komt, daar hebben ze vast wel een idee over. Het zal wel even moeilijk zijn, maar dan weet je wel waar al die mensen misschien wel over struikelen bij jou. Verder wil ik je aanraden om lekker de deur uit te gaan. Zoek een hobby waarbij je met mensen in contact komt die gelijke interesses hebben als jij.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en hoop voor je dat de situatie verbeterd.
Voor jezelf kan het ook geen kwaad om professionele hulp te vragen. En misschien is het een idee om met je zussen in gesprek te gaan. Geef aan dat je merkt dat ze liever met elkaar omgaan dan met jou en dat je het gevoel hebt dat dat aan jou ligt. Vraag ze om eerlijk te zijn naar hoe zij vinden dat dat komt, daar hebben ze vast wel een idee over. Het zal wel even moeilijk zijn, maar dan weet je wel waar al die mensen misschien wel over struikelen bij jou. Verder wil ik je aanraden om lekker de deur uit te gaan. Zoek een hobby waarbij je met mensen in contact komt die gelijke interesses hebben als jij.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en hoop voor je dat de situatie verbeterd.
maandag 23 juli 2012 om 08:36
En toch he?
Het allereerste wat me opvalt is je relatie met je man.
Jullie zijn alleen bij elkaar voor de kinderen
Daarbij geef je al een verkeerd voorbeeld aan je kinderen. Je geeft nu het voorbeeld van: Jij bent niet belangrijk, in een slechte relatie blijf je gewoon hangen, je denkt niet aan jezelf, je hebt geen eigenwaarde.
Klinkt niet aardig, maar wil je dit als voorbeeld voor je kinderen? Wil je dat ze denken dat dit normaal is? Dat ze ook met zo'n flutrelatie genoegen nemen en dus vinden dat ze niet meer waard zijn?
Dat je zoon een hele week niks doet op de camping kan ook met de leeftijd te maken hebben, pubers vinden weinig dingen meer leuk. Behalve dingen die echt heel anders zijn, zoals raften, wandbeklimmen enzo, dan worden ze opeens wel enthousiast
Maar over jezelf: Misschien zou je eens kunnen vragen aan bv je zussen hoe ze je zien, maar dan ook echt eerlijk. Als ze het niet willen zeggen kunnen ze het misschien opschrijven. Zeg hun gewoon waar je tegenaan loopt.
Pas als zij eerlijk zijn kun je wat gaan doen met hetgene wat ze zeggen. Maar je moet jezelf dan wel openzetten, ik vermoed toch dat je afstandelijker overkomt dan je bent, wat je schrijft lijk je me namelijk een lief mensen, die veel om haar kinderen geeft.
Maar komt dat ook zo over naar mensen?
Overigens ben ik na mijn scheiding erg opgeknapt, socialer geworden en volgens een hoop mensen liever en leuker
Het allereerste wat me opvalt is je relatie met je man.
Jullie zijn alleen bij elkaar voor de kinderen
Daarbij geef je al een verkeerd voorbeeld aan je kinderen. Je geeft nu het voorbeeld van: Jij bent niet belangrijk, in een slechte relatie blijf je gewoon hangen, je denkt niet aan jezelf, je hebt geen eigenwaarde.
Klinkt niet aardig, maar wil je dit als voorbeeld voor je kinderen? Wil je dat ze denken dat dit normaal is? Dat ze ook met zo'n flutrelatie genoegen nemen en dus vinden dat ze niet meer waard zijn?
Dat je zoon een hele week niks doet op de camping kan ook met de leeftijd te maken hebben, pubers vinden weinig dingen meer leuk. Behalve dingen die echt heel anders zijn, zoals raften, wandbeklimmen enzo, dan worden ze opeens wel enthousiast
Maar over jezelf: Misschien zou je eens kunnen vragen aan bv je zussen hoe ze je zien, maar dan ook echt eerlijk. Als ze het niet willen zeggen kunnen ze het misschien opschrijven. Zeg hun gewoon waar je tegenaan loopt.
Pas als zij eerlijk zijn kun je wat gaan doen met hetgene wat ze zeggen. Maar je moet jezelf dan wel openzetten, ik vermoed toch dat je afstandelijker overkomt dan je bent, wat je schrijft lijk je me namelijk een lief mensen, die veel om haar kinderen geeft.
Maar komt dat ook zo over naar mensen?
Overigens ben ik na mijn scheiding erg opgeknapt, socialer geworden en volgens een hoop mensen liever en leuker
maandag 23 juli 2012 om 08:40
Ik vind het gedrag van je zoon niet echt extreem,dat is meer het hangen-ennikswillen gedrag van pubers denk ik?
Wat jou betreft,waarom ga je niet op een cursus of club of neem een hond en ga daarmee op puppy cursus enzo,dat je met mensen omgaat met dezelfde interesses?
Of ga bij een sport,of wandelvereniging.
Hier bijvoorbeeld in het theater,is elke maand een alleengaanden avond,speciaal voor mensen die niet iemand hebben om mee naar het theater te gaan,dus iedereen die er komt zit in hetzelfde schuitje,en dat zijn echt niet alleen single mensen.Ook mensen waarvan hun partner geen fut heeft na het werk iets te doen.
Erg druk altijd,en voorziet duidelijk in een behoefte.
Mijn moeder leerde me: Er komt niemand aan je deur bellen om je gelukkig te maken,dat moet je écht zelf doen!Dus hup,dat huis uit........en aktie!
Wat jou betreft,waarom ga je niet op een cursus of club of neem een hond en ga daarmee op puppy cursus enzo,dat je met mensen omgaat met dezelfde interesses?
Of ga bij een sport,of wandelvereniging.
Hier bijvoorbeeld in het theater,is elke maand een alleengaanden avond,speciaal voor mensen die niet iemand hebben om mee naar het theater te gaan,dus iedereen die er komt zit in hetzelfde schuitje,en dat zijn echt niet alleen single mensen.Ook mensen waarvan hun partner geen fut heeft na het werk iets te doen.
Erg druk altijd,en voorziet duidelijk in een behoefte.
Mijn moeder leerde me: Er komt niemand aan je deur bellen om je gelukkig te maken,dat moet je écht zelf doen!Dus hup,dat huis uit........en aktie!
maandag 23 juli 2012 om 09:14
Ik maakte als puber ook geen contact. Ik vond dat maar eng. Resultaaat was geen leuke middelbare schooltijd. Mn ouders forceerde me altijd om te sporten, ook voor 't contact. Ik koos badminton en vond 't super. Echter nam ik de teamgenootjes ook nooit mee naar huis.
Pas later, op 't mbo realiseerde ik me dat ik me afsloot en zo altijd alleen zou blijven. Na 't mbo was ik 19 en ging ik fulltime werken, de collega's waren ouder en ik had geen aansluiting. Ik ging dus naar 't werk, eten met m'n ouders, gtst kijken en naar bed. In 't weekend met mn vader naar de stad, dat was 't hoogtepunt van de week. Ik vond 't niet leuk.. Ik besloot weer naar school te gaan en me gelijk vanaf dag 1 anders op te stellen. Dus meer open en het werkte, ik heb een super hbo tijd gehad. Hier heb ik ook mijn huidige vriendinnenclubje leren kennen. We zijn nu 10 jaar klaar met 't hbo en zien en bellen elkaar nog vaak, gaan samen dagjes weg etc.
Dus als je wil veranderen kan 't! Maar zoek 't niet bij de schoolplein moeders, probeer ergens nieuw! Ga naar de kapper en vraag om iets heel anders, niet bijvoorbeeld heel kort maar iets vlots. Ga naar je favoriete winkel en vraag hulp aan de verkoopsters. Zeg ik heb een nieuw kapsel en wil graag eens wat anders aan. Moet je eens kijken wat dat met je zelfvertrouwen doet! Als je er iets anders uit ziet kan dat al zo veel schelen, je gaat dan ook uitstralen dat je je goed voelt!
Winkels waar ze mij altijd fijn helpen (ik heb maat 44) is bij Miss etam, promiss, steps en sps superstar.
Ga dan iets doen wat jij leuk vindt! Ga op dansles, een vriendin van mij doet dit nu een maand of 3 en werd zelfs laatst voor een bbq feestje uitgenodigd. Ga iig iets ondernemen en stel je niet te afwachtend op.
Pas later, op 't mbo realiseerde ik me dat ik me afsloot en zo altijd alleen zou blijven. Na 't mbo was ik 19 en ging ik fulltime werken, de collega's waren ouder en ik had geen aansluiting. Ik ging dus naar 't werk, eten met m'n ouders, gtst kijken en naar bed. In 't weekend met mn vader naar de stad, dat was 't hoogtepunt van de week. Ik vond 't niet leuk.. Ik besloot weer naar school te gaan en me gelijk vanaf dag 1 anders op te stellen. Dus meer open en het werkte, ik heb een super hbo tijd gehad. Hier heb ik ook mijn huidige vriendinnenclubje leren kennen. We zijn nu 10 jaar klaar met 't hbo en zien en bellen elkaar nog vaak, gaan samen dagjes weg etc.
Dus als je wil veranderen kan 't! Maar zoek 't niet bij de schoolplein moeders, probeer ergens nieuw! Ga naar de kapper en vraag om iets heel anders, niet bijvoorbeeld heel kort maar iets vlots. Ga naar je favoriete winkel en vraag hulp aan de verkoopsters. Zeg ik heb een nieuw kapsel en wil graag eens wat anders aan. Moet je eens kijken wat dat met je zelfvertrouwen doet! Als je er iets anders uit ziet kan dat al zo veel schelen, je gaat dan ook uitstralen dat je je goed voelt!
Winkels waar ze mij altijd fijn helpen (ik heb maat 44) is bij Miss etam, promiss, steps en sps superstar.
Ga dan iets doen wat jij leuk vindt! Ga op dansles, een vriendin van mij doet dit nu een maand of 3 en werd zelfs laatst voor een bbq feestje uitgenodigd. Ga iig iets ondernemen en stel je niet te afwachtend op.
maandag 23 juli 2012 om 09:22
Je moet uit dat isolement, maar wsch heb je daar eerst therapie voor nodig. Je bestaat, maar leeft niet! Het kan zo veel leuker . . . . Voor je kinderen in een "geen relatie" blijven, doe het jezelf en je kinderen toch niet aan!!!! Als je meer grip hebt op jezelf, kan je leuke activiteiten gaan doen en kom je vanzelf meer mensen tegen, wie weet zelfs ook wel een man die wel voor je gaat . . . . . .
maandag 23 juli 2012 om 10:23
Het kan gewoon zijn dat je zoon jouw karakter geërfd heeft hoor. Sommige mensen voelen zich het beste als ze alleen zijn, en als ze in gezelschap zijn hebben ze altijd min of meer het gevoel dat ze zich moeten forceren. Dat pakken de anderen op als "onecht" en daar voelen ze zich onbehaaglijk bij.
Ik zou niet weten wat eraan te doen is; als je iemand echt graag als gezelschap hebt dan blijkt dat vanzelf wel. Mensen praten graag; dus als je je opstelt als goed luisterende "praatpaal" dan voorzie je in een behoefte denk ik.
Ik zou niet weten wat eraan te doen is; als je iemand echt graag als gezelschap hebt dan blijkt dat vanzelf wel. Mensen praten graag; dus als je je opstelt als goed luisterende "praatpaal" dan voorzie je in een behoefte denk ik.
it's a big club and you ain't in it
maandag 23 juli 2012 om 10:34
Ik heb je verhaal vannacht in bed op mijn mobiel gelezen voordat ik ging slapen, en het heeft me best nog een tijd wakker gehouden. Ik vind het erg om te beseffen dat er mensen zijn die zich zo eenzaam voelen, zélfs al wonen ze met man en kind(eren). Ik betrap mezelf erop dat ik denk dat die niet eenzaam kunnen zijn. Ik woon bijv alleen en voel me zelden tot nooit eenzaam, en prijs me gelukkig daarmee, omdat ik er vanuit ga dat alleen degenen die ook alleen wónen zich zo kunnen voelen.
Gelukkig zie ik dat je al veel waardevolle reacties hebt ontvangen, en een mooie uitnodiging van Jojanneke. Ik kan je div sites aanbevelen waar mensen zoals jij elkaar "zoeken" om leuke dingen mee te doen, zoals www.leukemensenlerenkennen.nl en de Kring, allebei organisaties die mensen in contact brengen en een leuk, goedgevuld programma aanbieden, ook hebben zij een soort mailsysteem waardoor je iig via de PC contacten kan onderhouden, da's al iets.
Maar ik denk dat dat niet genoeg is, wat iemand anders al noemde, je zal ook aan jezelf moeten werken, van binnenuit, een sociale vaardigheidstraining is een hele goeie. Ook dat gesprek met je zus aangaan is een goed idee, zij staat dichtbij je, en benadrukken dat ze eerlijk tegen je kan zijn omdat je daar iets mee kan, helpt ook (tegen evt terughoudendheid van haar kant). Wie weet wat dit nog op kan leveren, besef dat hier iets heel goeds uit kan voortkomen, voor de rest van je leven, als je er inderdaad wat mee doet. Voor alles geldt; je kan iets pas veranderen, als je er last van hebt, en dat heb je nu. Maak het niet groter of verdrietiger dan het is, en besef dat je veel tools zelf in handen hebt. Je kan vanaf hier gaan bouwen, dingen kunnen beter worden, en dat is ook iets om naar uit te kijken
Gelukkig zie ik dat je al veel waardevolle reacties hebt ontvangen, en een mooie uitnodiging van Jojanneke. Ik kan je div sites aanbevelen waar mensen zoals jij elkaar "zoeken" om leuke dingen mee te doen, zoals www.leukemensenlerenkennen.nl en de Kring, allebei organisaties die mensen in contact brengen en een leuk, goedgevuld programma aanbieden, ook hebben zij een soort mailsysteem waardoor je iig via de PC contacten kan onderhouden, da's al iets.
Maar ik denk dat dat niet genoeg is, wat iemand anders al noemde, je zal ook aan jezelf moeten werken, van binnenuit, een sociale vaardigheidstraining is een hele goeie. Ook dat gesprek met je zus aangaan is een goed idee, zij staat dichtbij je, en benadrukken dat ze eerlijk tegen je kan zijn omdat je daar iets mee kan, helpt ook (tegen evt terughoudendheid van haar kant). Wie weet wat dit nog op kan leveren, besef dat hier iets heel goeds uit kan voortkomen, voor de rest van je leven, als je er inderdaad wat mee doet. Voor alles geldt; je kan iets pas veranderen, als je er last van hebt, en dat heb je nu. Maak het niet groter of verdrietiger dan het is, en besef dat je veel tools zelf in handen hebt. Je kan vanaf hier gaan bouwen, dingen kunnen beter worden, en dat is ook iets om naar uit te kijken
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 23 juli 2012 om 10:45
Overigens vind ik "therapie" meteen wel een heel zwaar advies. Ik ben zelf therapeut en zal mijn eigen vak niet zo snel onderuithalen, maar om bij elk psycho-sociaal probleem meteen "ga in therapie" te roepen, mwah.
Ik zou zelf (eerst) inzetten op actieve verandering (zie de tips hierboven), en kijken hoe dat gaat en waar de eventuele struikelblokken liggen. Als je na verloop van tijd alsnog stagneert, kun je alsnog kijken of je met iemand daarover kan praten. Als bijv duidelijk wordt dat er een dieper en niet zomaar verdwijnend iets achter zit (angst, minderwaardigheid, irreële gedachten over jezelf, onverwerkte zaken, etc) is het vroeg genoeg om in therapie te gaan.
Ik zou zelf (eerst) inzetten op actieve verandering (zie de tips hierboven), en kijken hoe dat gaat en waar de eventuele struikelblokken liggen. Als je na verloop van tijd alsnog stagneert, kun je alsnog kijken of je met iemand daarover kan praten. Als bijv duidelijk wordt dat er een dieper en niet zomaar verdwijnend iets achter zit (angst, minderwaardigheid, irreële gedachten over jezelf, onverwerkte zaken, etc) is het vroeg genoeg om in therapie te gaan.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 23 juli 2012 om 10:48
Wat een lieve reactie VC!
Jouw verhaal houdt mij ook bezig eline. Ik heb ook wel mensen die ik vermijd, ik kan zelf niet goed tegen hyperonzekere mensen, mensen met een heel laag zelfbeeld, daar word ik ongemakkelijk van en die vermijd ik. Daar voel ik me wel eens schuldig over. Het komt erop neer dat je in een gesprek en in een contact iets van zelfvertrouwen en levensvreugde moet meebrengen, iets te bieden moet hebben, en zoals jij je leven omschrijft (eenzaam, verdrietig) kan ik me voorstellen dat je van binnen leeg bent, weinig echt vrolijks te bieden hebt. Je zult dus moeten werken aan je eigen geluk en zelfvertrouwen.
Wat me opviel was dat je zei: ik durf niet te werken dus dat zal wel niet gebeuren. Waarom niet? Iets niet durven is een gevoel, is angst, is vaak niet rationeel. Zelf doe ik vaak iets wel als ik het eng vind, omdat ik weet dat ik precies daar iets te leren heb. Misschien moet je angst niet al te serieus nemen, wel accepteren dat het er is maar de optie open houden dat je over de angst heenstapt. Stel je eens voor dat je aan jezelf gaat werken, sociale vaardigheden oppoetst, open gesprek met je zussen aangaat, een baan zoekt, leuke collega's treft, geld verdient, misschien wel gaat scheiden, misschien zelfs een nieuwe relatie opbouwt - wat een vrijheid en energie zal dat kunnen geven! En wat een mooi proces voor je zoons om dat te zien! Mijn moeder is ook op latere leeftijd gaan werken, en ik was apetrots op haar!
sterkte. en bedenk dat je het recht hebt om je geluk na te streven.
Jouw verhaal houdt mij ook bezig eline. Ik heb ook wel mensen die ik vermijd, ik kan zelf niet goed tegen hyperonzekere mensen, mensen met een heel laag zelfbeeld, daar word ik ongemakkelijk van en die vermijd ik. Daar voel ik me wel eens schuldig over. Het komt erop neer dat je in een gesprek en in een contact iets van zelfvertrouwen en levensvreugde moet meebrengen, iets te bieden moet hebben, en zoals jij je leven omschrijft (eenzaam, verdrietig) kan ik me voorstellen dat je van binnen leeg bent, weinig echt vrolijks te bieden hebt. Je zult dus moeten werken aan je eigen geluk en zelfvertrouwen.
Wat me opviel was dat je zei: ik durf niet te werken dus dat zal wel niet gebeuren. Waarom niet? Iets niet durven is een gevoel, is angst, is vaak niet rationeel. Zelf doe ik vaak iets wel als ik het eng vind, omdat ik weet dat ik precies daar iets te leren heb. Misschien moet je angst niet al te serieus nemen, wel accepteren dat het er is maar de optie open houden dat je over de angst heenstapt. Stel je eens voor dat je aan jezelf gaat werken, sociale vaardigheden oppoetst, open gesprek met je zussen aangaat, een baan zoekt, leuke collega's treft, geld verdient, misschien wel gaat scheiden, misschien zelfs een nieuwe relatie opbouwt - wat een vrijheid en energie zal dat kunnen geven! En wat een mooi proces voor je zoons om dat te zien! Mijn moeder is ook op latere leeftijd gaan werken, en ik was apetrots op haar!
sterkte. en bedenk dat je het recht hebt om je geluk na te streven.
maandag 23 juli 2012 om 13:27
Wat een ontzettend lieve reacties allemaal, en wat fijn dat jullie allemaal met mij meedenken..Dit waardeer ik enorm en ben ook best verbaasd dat ik deze reacties krijg. Blij verrast hoor!
En ook hele goede adviezen, bedankt! Mijn zoon zit dus op clubjes, verschillende waaronder al jaren op judo, heeft zelfs twee jaar op toneel gezeten omdat me dat een goed idee leek. Hij had het wel naar zijn zin maar zorgt er op de een of andere manier voor dat hij toch in de achtergrond verdwijnt zeg maar. Dat is ook wat bij toneel door de juf tegen me gezegd is aan t eind van de periode. Ze zei: ik moet mijn best doen om hem te zien, ze bedoelde het niet verkeerd maar zei dat ze hem soms vergat. Ook bij een ander clubje werd precies hetzelfde gezegd, en ook bij school word dat gezegd in zijn rapport. Hij heeft de kunst om zich op te laten gaan in de groep. Hij heeft wel wat vriendjes op school maar maakt zelf geen speelafspraakjes. Heel soms wilt hij wel afspreken maar 9 van de 10 keer als n ander hem vraagt zegt hij gewoon nee. Hij heeft dan geen zin zegt hij.
Wat jullie adviezen voor mij betreft, ik vind het ook een heel goed idee voor mezelf om iets te gaan doen maar zoals ik al zei, ik durf het gewoon niet meer..ik heb wel veel ideeën van wat ik leuk vind maar meer dan het bedenken doe ik dan niet. Ik ga dan vooruit denken van wat er van me verwacht zou worden en ben dan bijv. bang dat de anderen elkaar al kennen of zo, Bijvoorbeeld wilde ik laatst wel een workshop doen voor taart decoreren. Nou, daar weet ik dan wel van dat je er niet zo gauw echte contacten zult maken omdat het maar een paar uur is, dus die drempel is vrij laag maar wat me dan tegen houd is dan het idee dat de anderen die er zijn vast vriendinnen zijn bv. en dat ik de enige ben die alleen is. Ik weet het zelf ook hoor, ik zie beren op de weg en zoek zelf excuses om niet het diepe in te moeten en vervolgens laat ik het en doe uiteindelijk niets. Precies wat mijn zoon mij nadoet dus.
Als kind was ik totaal niet zo, juist graag op de voorgrond, uitbundige kledingstijlen in de pubertijd etc.In de pubertijd begon het wel een beetje.Toen kwam ik er ook achter dat de vrienden waarmee ik omging niet 'echte'vrienden waren. Ik had een groepje jongens waar ik mee uit ging al een paar jaar en een beste vriendin. Die vriendin heeft me heel hard laten vallen toen ze n vriend kreeg. En die jongens bleef ik nog mee omgaan. Jaren later heb ik een van hen gesproken en bleek dat zij mij niet zo zagen als een van hen. Eenmaal met uitgaan heb ik met een van hen gezoend en kreeg ik jaren later dus te horen dat zij met uitgaan weddenschappen afsloten of de rest ook eens aan de beurt kwam....Dat heeft zoveel pijn gedaan..En ook een vreemd gevoel kwam daarbij, van, hoe kon ik dat niet doorhebben? Dat ik dacht dat het vrienden waren, zoveel tijd met elkaar doorbrengen en dat er dus ondertussen dit soort dingen werden besproken over mij.
Na jullie reacties gelezen te hebben besef ik dat ik echt knopen door moet hakken, dat wist ik natuurlijk al, anders had ik t niet geschreven hier. Maar t helpt toch als anderen dat tegen je zeggen. Ik moet voor mezelf ook iets gaan doen, want inderdaad ik vind t blijkbaar niet belangrijk genoeg. Maar voor mijn zoon absoluut wel. Het heeft niet geholpen om het alleen voor hem te doen, ik moet het voorbeeld geven. Hij moet zien dat ik me tussen andere mensen vermaak, plezier maak. Het zal met de tijd wel komen hoop ik maar duidelijk niet vanzelf. Op die camping waren bij het huisje waar we zaten volwassenen met wat kinderen aan het voetballen, en ik besloot dus om mee te doen, de bal werd naar me toe geschopt dus is het natuurlijk raarder om niet mee te doen dan wel mee te doen. Ik schopte de bal naar mijn zoon en die draaide zich zo om en liep het huisje binnen. Na een kwartiertje ben ik gaan kijken wat hij aan t doen was en lag hij in bed. Midden op de dag was t. Met zn zonnebril op onder de dekens. Hij wilde gewoon niet. Ook in het zwembad, een jongetje wat steeds naar hem toe kwam en echt probeerde om samen te spelen, gaat hij echt letterlijk vluchten en verstoppen. Ik dacht nog, nou, dat komt straks wel maar moest hem uiteindelik zoeken, zat hij in de sauna echt boos te zijn omdat dat jongetje hem steeds maar achterna zat.
Ik hoop zo dat hij uiteindelijk geen verkeerde dingen gaat doen, als hij dus naar de hoge school gaat..ben bang dat hij zn toevlucht gaat zoeken in andere dingen met een bepaalde leeftijd. Mn jongste is heel uitbundig en heeft binnen no time vriendjes. Maar dat kan evengoed veranderen als de leeftijd er is dat je bewust over je gevoelens etc na gaat denken. Ik moet nu dingen veranderen!!!
Ik wil jullie in elk geval bedanken voor jullie reacties. Ik ga even goed nadenken wat ik nu kan doen, ik zal het hier nog laten weten.
En ook hele goede adviezen, bedankt! Mijn zoon zit dus op clubjes, verschillende waaronder al jaren op judo, heeft zelfs twee jaar op toneel gezeten omdat me dat een goed idee leek. Hij had het wel naar zijn zin maar zorgt er op de een of andere manier voor dat hij toch in de achtergrond verdwijnt zeg maar. Dat is ook wat bij toneel door de juf tegen me gezegd is aan t eind van de periode. Ze zei: ik moet mijn best doen om hem te zien, ze bedoelde het niet verkeerd maar zei dat ze hem soms vergat. Ook bij een ander clubje werd precies hetzelfde gezegd, en ook bij school word dat gezegd in zijn rapport. Hij heeft de kunst om zich op te laten gaan in de groep. Hij heeft wel wat vriendjes op school maar maakt zelf geen speelafspraakjes. Heel soms wilt hij wel afspreken maar 9 van de 10 keer als n ander hem vraagt zegt hij gewoon nee. Hij heeft dan geen zin zegt hij.
Wat jullie adviezen voor mij betreft, ik vind het ook een heel goed idee voor mezelf om iets te gaan doen maar zoals ik al zei, ik durf het gewoon niet meer..ik heb wel veel ideeën van wat ik leuk vind maar meer dan het bedenken doe ik dan niet. Ik ga dan vooruit denken van wat er van me verwacht zou worden en ben dan bijv. bang dat de anderen elkaar al kennen of zo, Bijvoorbeeld wilde ik laatst wel een workshop doen voor taart decoreren. Nou, daar weet ik dan wel van dat je er niet zo gauw echte contacten zult maken omdat het maar een paar uur is, dus die drempel is vrij laag maar wat me dan tegen houd is dan het idee dat de anderen die er zijn vast vriendinnen zijn bv. en dat ik de enige ben die alleen is. Ik weet het zelf ook hoor, ik zie beren op de weg en zoek zelf excuses om niet het diepe in te moeten en vervolgens laat ik het en doe uiteindelijk niets. Precies wat mijn zoon mij nadoet dus.
Als kind was ik totaal niet zo, juist graag op de voorgrond, uitbundige kledingstijlen in de pubertijd etc.In de pubertijd begon het wel een beetje.Toen kwam ik er ook achter dat de vrienden waarmee ik omging niet 'echte'vrienden waren. Ik had een groepje jongens waar ik mee uit ging al een paar jaar en een beste vriendin. Die vriendin heeft me heel hard laten vallen toen ze n vriend kreeg. En die jongens bleef ik nog mee omgaan. Jaren later heb ik een van hen gesproken en bleek dat zij mij niet zo zagen als een van hen. Eenmaal met uitgaan heb ik met een van hen gezoend en kreeg ik jaren later dus te horen dat zij met uitgaan weddenschappen afsloten of de rest ook eens aan de beurt kwam....Dat heeft zoveel pijn gedaan..En ook een vreemd gevoel kwam daarbij, van, hoe kon ik dat niet doorhebben? Dat ik dacht dat het vrienden waren, zoveel tijd met elkaar doorbrengen en dat er dus ondertussen dit soort dingen werden besproken over mij.
Na jullie reacties gelezen te hebben besef ik dat ik echt knopen door moet hakken, dat wist ik natuurlijk al, anders had ik t niet geschreven hier. Maar t helpt toch als anderen dat tegen je zeggen. Ik moet voor mezelf ook iets gaan doen, want inderdaad ik vind t blijkbaar niet belangrijk genoeg. Maar voor mijn zoon absoluut wel. Het heeft niet geholpen om het alleen voor hem te doen, ik moet het voorbeeld geven. Hij moet zien dat ik me tussen andere mensen vermaak, plezier maak. Het zal met de tijd wel komen hoop ik maar duidelijk niet vanzelf. Op die camping waren bij het huisje waar we zaten volwassenen met wat kinderen aan het voetballen, en ik besloot dus om mee te doen, de bal werd naar me toe geschopt dus is het natuurlijk raarder om niet mee te doen dan wel mee te doen. Ik schopte de bal naar mijn zoon en die draaide zich zo om en liep het huisje binnen. Na een kwartiertje ben ik gaan kijken wat hij aan t doen was en lag hij in bed. Midden op de dag was t. Met zn zonnebril op onder de dekens. Hij wilde gewoon niet. Ook in het zwembad, een jongetje wat steeds naar hem toe kwam en echt probeerde om samen te spelen, gaat hij echt letterlijk vluchten en verstoppen. Ik dacht nog, nou, dat komt straks wel maar moest hem uiteindelik zoeken, zat hij in de sauna echt boos te zijn omdat dat jongetje hem steeds maar achterna zat.
Ik hoop zo dat hij uiteindelijk geen verkeerde dingen gaat doen, als hij dus naar de hoge school gaat..ben bang dat hij zn toevlucht gaat zoeken in andere dingen met een bepaalde leeftijd. Mn jongste is heel uitbundig en heeft binnen no time vriendjes. Maar dat kan evengoed veranderen als de leeftijd er is dat je bewust over je gevoelens etc na gaat denken. Ik moet nu dingen veranderen!!!
Ik wil jullie in elk geval bedanken voor jullie reacties. Ik ga even goed nadenken wat ik nu kan doen, ik zal het hier nog laten weten.
maandag 23 juli 2012 om 15:31
Is je zoon ongelukkig? Ik vraag dat omdat mensen vaak heel erg geneigd zijn hun gevoelens op een ander te projecteren. Voor hetzelfde is het z'n karakter om liever alleen te willen zijn.
Ben jij van de zelfhulpboeken?
Ik wel in elk geval en ik haal er veel uit, en een paar titels kan ik je wel aanbevelen.
het is "niet durven, toch doen" van Susan Jeffers, de titel spreekt wel voor zich. Kijk op bol.com maar een naar de recensies.
Een ander boek is: Zo maakt u vrienden en goede relaties. Is ook heel makkelijk leesbaar.
En 'the power' vind ik ook heel goed, al is het uitgangspunt anders dan de eerdere boeken.
Je voorbeeld van het taart decoreren is wel herkenbaar hoor. Dit soort gedachtes heb ik ook altijd. Samen ergens op af stappen is vaak net wat makkelijker. Toch ben ik eens op cursus geweest waar de meeste mensen wel alleen waren. Zelf ben ik afwachtend, en toch ging het vanzelf, dat contact. Zelfs toen ik op 't laatst iets had van: nu even niet en me terugtrok kwam er iemand praten. En denk maar niet dat ik heel vlot of populair ben. Maar als je dezelfde interesses hebt gaat het net wat makkelijker.
Wat lijkt jou heel lijk om te doen, wat zijn je hobby's?
Ben jij van de zelfhulpboeken?
Ik wel in elk geval en ik haal er veel uit, en een paar titels kan ik je wel aanbevelen.
het is "niet durven, toch doen" van Susan Jeffers, de titel spreekt wel voor zich. Kijk op bol.com maar een naar de recensies.
Een ander boek is: Zo maakt u vrienden en goede relaties. Is ook heel makkelijk leesbaar.
En 'the power' vind ik ook heel goed, al is het uitgangspunt anders dan de eerdere boeken.
Je voorbeeld van het taart decoreren is wel herkenbaar hoor. Dit soort gedachtes heb ik ook altijd. Samen ergens op af stappen is vaak net wat makkelijker. Toch ben ik eens op cursus geweest waar de meeste mensen wel alleen waren. Zelf ben ik afwachtend, en toch ging het vanzelf, dat contact. Zelfs toen ik op 't laatst iets had van: nu even niet en me terugtrok kwam er iemand praten. En denk maar niet dat ik heel vlot of populair ben. Maar als je dezelfde interesses hebt gaat het net wat makkelijker.
Wat lijkt jou heel lijk om te doen, wat zijn je hobby's?
