Psyche
alle pijlers
altijd alleen
maandag 23 juli 2012 om 01:46
Ik ben altijd alleen. niet helemaal, ik heb twee prachtige kinderen en ben samen met hen vader al 13 jaar.
Onze relatie is alleen gebaseer op het samenzijn voor de kinderen, ik weet t, klinkt niet normaal, is t ook niet, maar ik kan er mee leven en hij ook. We willen dit allebei. Houd wel in dat ik dus niet een vriend in mijn partner heb. het ergste vind ik, is dat ik helemaal geen vrienden of vriendinnen heb. Ik ben 32. Al sinds het begin van onze relatie heb ik al geen vrienden. Ervoor wel, maar toch hoorde ik daar ook niet echt bij. Toendertijd heb ik dat wel gedacht maar later werd duidelijk dat dat niet zo was. Om af te spreken belde ik een van hen, maar werd zelf nooit gevraagd. Dit is dus al heel erg lang. Mijn 16e verjaardag was ook niet echt n feest bijv. staat me nog goed bij.
Een lange tijd heb ik hier niet zo veel moeite mee gehad, omdat je er nu eenmaal mee leert leven. Zolang je er ook niet teveel bewust over na denkt en je leven met dat van anderen vergelijkt. Nu zijn mijn kinderen wat groter en mis ik het heel erg, ook al weet ik niet eens precies wast ik mis. Als ik verhalen van anderen lees, leuk, met een vriendin de stad in geweest of zo. Dan denk ik, had ik dat ook maar, maar ik zou niet eens weten waar je het dan over hebt samen of hoe je je dan gedraagt..ik weet t, triest geval ja..
Ik ben op dit moment gewoon erg depri omdat ik weet dat mijn leven niet juist is..ik heb niemand eigenlijk, het allerergste, breekt mijn hart, is dat ik die sociale vaardigheden niet aan mijn kinderen kan leren door het te laten zien. Dit merk ik heel erg aan mijn oudste. Mijn zoon is nu bijna 13 en heeft dus ook geen vrienden. Ik vind t zo erg!....Niemand komt hem ophalen en hij doet het zelf ook niet, ik vraag t m soms wel maar dan wilt hij niet. Ook wil ik er dan niet te veel op doorgaan omdat ik hem er niet bewust van wil maken dat hij zich anders moet gedragen. Dit kan je kwetsen..
Nog onzekerder maken. En hij is onzeker..Durft veel niet en gedraagt zich dan 'cool'zo van, maakt mij niet uit..probeert geen nieuwe dingen uit (net zoals ik dus) en onthoudt zich dus van veel dingen. Ik heb het gevoel dat ik het verpest heb voor mijn zoon. De manier waarop ik ben..En ik zit er zelf ook mee, ik weet ook dat dit voor hem moeilijk is. Mijn man heeft trouwens ook geen vrienden maar heeft wel dagelijks contact met veel mensen voor zijn werk en zit er totaal niet mee.
Ik weet niet hoe ik dit kan doorbreken..Voel me superverdrietig..en vreemd. Niemand (en dit bedoel ik niet om zielig te doen) lijkt mij ook aardig te vinden terwijl ik dus echt nooit onaardig doe tegen niemand. Ik stuur berichtjes naar mijn zussen en 'vrienden' op facebook maar krijg bijna nooit iets terug. Mijn zussen gaan trouwens wel heel veel met elkaar om (letterlijk dagelijks) en reageren niet op mij. Hen kinderen spelen heel veel met elkaar. Als ik vraag of ze met me mee willen nr de bioscoop of iets, zeggen ze van wel maar uiteindelijk op het laatste moment hebben ze toch iets anders te oen of krijg ik geen reactie meer terug. Wel als ze iets nodig hebben, spullen lenen die ik nooit meer terug krijg of uiterste noodoplossing als oppas voor de kinderen, alleen als er echt niemand anders kan.
Er is niets in mijn leven dat ik zou kunnen beschouwen als bedreigend voor een ander of iets wat afschuw oplevert of wat dan ook. Ik weet het gewoon niet wat het is. Op school van de kinderen net zo, daar kom ik nu natuurlijk al heel wat jaren elke dag maar mensen praten alleen met mij als er echt niemand anders is. Als ik naar mensen toestap en (bewust niet over mezelf praat maar interesse toon en vraag, vrolijk doe, positief etc.) een praatje probeer te maken doen ze wel aardig maar duidelijk dat ze liever met iemand anders praten.
Hoe komt dit toch??? Heeft iemand tips voor mij, zeker hoe ik dit kan doen om mijn zoon te helpen. Of een andere vraag, ken jij zelf iemand waar je liever niet mee praat, iemand zoals ik dus, en wat is er dan met diegene dat je daar liever niet mee omgaat?
ja, lang verhaal maar ik moet het kwijt...juist een week weg geweest op een camping en mn zoon heeft de hele week eigenlijk niks gedaan, alleen dingen die wij samen ondernamen. Ook nu al de paar weken vakantie doet hij dus niks. Heeft niemand in de buurt.
Als ik vraag of ik een kind uit de klas moet bellen om af te spreken wil hij dat niet en als ik doorvraag word hij boos. Wat moet ik nou...?
Onze relatie is alleen gebaseer op het samenzijn voor de kinderen, ik weet t, klinkt niet normaal, is t ook niet, maar ik kan er mee leven en hij ook. We willen dit allebei. Houd wel in dat ik dus niet een vriend in mijn partner heb. het ergste vind ik, is dat ik helemaal geen vrienden of vriendinnen heb. Ik ben 32. Al sinds het begin van onze relatie heb ik al geen vrienden. Ervoor wel, maar toch hoorde ik daar ook niet echt bij. Toendertijd heb ik dat wel gedacht maar later werd duidelijk dat dat niet zo was. Om af te spreken belde ik een van hen, maar werd zelf nooit gevraagd. Dit is dus al heel erg lang. Mijn 16e verjaardag was ook niet echt n feest bijv. staat me nog goed bij.
Een lange tijd heb ik hier niet zo veel moeite mee gehad, omdat je er nu eenmaal mee leert leven. Zolang je er ook niet teveel bewust over na denkt en je leven met dat van anderen vergelijkt. Nu zijn mijn kinderen wat groter en mis ik het heel erg, ook al weet ik niet eens precies wast ik mis. Als ik verhalen van anderen lees, leuk, met een vriendin de stad in geweest of zo. Dan denk ik, had ik dat ook maar, maar ik zou niet eens weten waar je het dan over hebt samen of hoe je je dan gedraagt..ik weet t, triest geval ja..
Ik ben op dit moment gewoon erg depri omdat ik weet dat mijn leven niet juist is..ik heb niemand eigenlijk, het allerergste, breekt mijn hart, is dat ik die sociale vaardigheden niet aan mijn kinderen kan leren door het te laten zien. Dit merk ik heel erg aan mijn oudste. Mijn zoon is nu bijna 13 en heeft dus ook geen vrienden. Ik vind t zo erg!....Niemand komt hem ophalen en hij doet het zelf ook niet, ik vraag t m soms wel maar dan wilt hij niet. Ook wil ik er dan niet te veel op doorgaan omdat ik hem er niet bewust van wil maken dat hij zich anders moet gedragen. Dit kan je kwetsen..
Nog onzekerder maken. En hij is onzeker..Durft veel niet en gedraagt zich dan 'cool'zo van, maakt mij niet uit..probeert geen nieuwe dingen uit (net zoals ik dus) en onthoudt zich dus van veel dingen. Ik heb het gevoel dat ik het verpest heb voor mijn zoon. De manier waarop ik ben..En ik zit er zelf ook mee, ik weet ook dat dit voor hem moeilijk is. Mijn man heeft trouwens ook geen vrienden maar heeft wel dagelijks contact met veel mensen voor zijn werk en zit er totaal niet mee.
Ik weet niet hoe ik dit kan doorbreken..Voel me superverdrietig..en vreemd. Niemand (en dit bedoel ik niet om zielig te doen) lijkt mij ook aardig te vinden terwijl ik dus echt nooit onaardig doe tegen niemand. Ik stuur berichtjes naar mijn zussen en 'vrienden' op facebook maar krijg bijna nooit iets terug. Mijn zussen gaan trouwens wel heel veel met elkaar om (letterlijk dagelijks) en reageren niet op mij. Hen kinderen spelen heel veel met elkaar. Als ik vraag of ze met me mee willen nr de bioscoop of iets, zeggen ze van wel maar uiteindelijk op het laatste moment hebben ze toch iets anders te oen of krijg ik geen reactie meer terug. Wel als ze iets nodig hebben, spullen lenen die ik nooit meer terug krijg of uiterste noodoplossing als oppas voor de kinderen, alleen als er echt niemand anders kan.
Er is niets in mijn leven dat ik zou kunnen beschouwen als bedreigend voor een ander of iets wat afschuw oplevert of wat dan ook. Ik weet het gewoon niet wat het is. Op school van de kinderen net zo, daar kom ik nu natuurlijk al heel wat jaren elke dag maar mensen praten alleen met mij als er echt niemand anders is. Als ik naar mensen toestap en (bewust niet over mezelf praat maar interesse toon en vraag, vrolijk doe, positief etc.) een praatje probeer te maken doen ze wel aardig maar duidelijk dat ze liever met iemand anders praten.
Hoe komt dit toch??? Heeft iemand tips voor mij, zeker hoe ik dit kan doen om mijn zoon te helpen. Of een andere vraag, ken jij zelf iemand waar je liever niet mee praat, iemand zoals ik dus, en wat is er dan met diegene dat je daar liever niet mee omgaat?
ja, lang verhaal maar ik moet het kwijt...juist een week weg geweest op een camping en mn zoon heeft de hele week eigenlijk niks gedaan, alleen dingen die wij samen ondernamen. Ook nu al de paar weken vakantie doet hij dus niks. Heeft niemand in de buurt.
Als ik vraag of ik een kind uit de klas moet bellen om af te spreken wil hij dat niet en als ik doorvraag word hij boos. Wat moet ik nou...?
dinsdag 24 juli 2012 om 13:58
Dit klinkt erg naar allemaal.
En het lijkt me belangrijk dat je wat aan je leven gaat veranderen.
Je schrijft dat je leven op dit moment niet goed is en dat je je daardoor depri voelt.
Het is heel goed te begrijpen dat je je zo voelt.
Maar probeer te bedenken dat het niet zo veel nut heeft om je alleen maar depri te voelen; je kunt beter iets gaan doen!
Voor jezelf, omdat je je ongelukkig voelt.
Maar zeker ook voor je kinderen, die naar mijn idee heel belangrijk voor je zijn.
Je zegt dat niemand je aardig lijkt te vinden.
Dat zou te maken kunnen hebben met hoe je communiceert/hoe je je presenteert.
Helaas kijken mensen vaak niet alleen naar of iemand aardig is en het goed bedoelt.
Er zou iets met je manier van communiceren aan de hand kunnen zijn.
Voorbeelden van gedrag mensen die ik ken of gekend heb, die helemaal niet onaardig zijn en toch weerstand oproepen zijn:
- Iemand die heel erg breed van stof is, zeker bij bepaalde onderwerpen die diegene zelf interesseren, maar andere mensen wat minder. Diegene merkt signalen van gesprekspartners dat het genoeg is, ook niet goed op.
- Iemand die vaak negatief is en veel klaagt.
- Iemand die erg veel praat; iets te veel over zichzelf vertelt, terwijl je diegene eigenlijk niet eens zo goed kent
- Iemand die niet erg geinteresseerd is in wat anderen te vertellen hebben
- Ikzelf; ik ben vrij stil en communiceer soms wat stroef (maar daar wordt aan gewerkt )
Iets leuks voor jezelf doen waarbij je ook met anderen in contact komt, moet je zeker gaan doen.
Je zegt dat je bang bent dat anderen daar allemaal al iemand zullen kennen.
Maar mijn ervaring met cursussen e.d. is, dat veel mensen ook in hun eentje komen.
Je moet ergens beginnen om de cirkel te doorbreken. Zoiets lijkt me erg geschikt.
En als je niets doet, verandert er niets....
En het lijkt me belangrijk dat je wat aan je leven gaat veranderen.
Je schrijft dat je leven op dit moment niet goed is en dat je je daardoor depri voelt.
Het is heel goed te begrijpen dat je je zo voelt.
Maar probeer te bedenken dat het niet zo veel nut heeft om je alleen maar depri te voelen; je kunt beter iets gaan doen!
Voor jezelf, omdat je je ongelukkig voelt.
Maar zeker ook voor je kinderen, die naar mijn idee heel belangrijk voor je zijn.
Je zegt dat niemand je aardig lijkt te vinden.
Dat zou te maken kunnen hebben met hoe je communiceert/hoe je je presenteert.
Helaas kijken mensen vaak niet alleen naar of iemand aardig is en het goed bedoelt.
Er zou iets met je manier van communiceren aan de hand kunnen zijn.
Voorbeelden van gedrag mensen die ik ken of gekend heb, die helemaal niet onaardig zijn en toch weerstand oproepen zijn:
- Iemand die heel erg breed van stof is, zeker bij bepaalde onderwerpen die diegene zelf interesseren, maar andere mensen wat minder. Diegene merkt signalen van gesprekspartners dat het genoeg is, ook niet goed op.
- Iemand die vaak negatief is en veel klaagt.
- Iemand die erg veel praat; iets te veel over zichzelf vertelt, terwijl je diegene eigenlijk niet eens zo goed kent
- Iemand die niet erg geinteresseerd is in wat anderen te vertellen hebben
- Ikzelf; ik ben vrij stil en communiceer soms wat stroef (maar daar wordt aan gewerkt )
Iets leuks voor jezelf doen waarbij je ook met anderen in contact komt, moet je zeker gaan doen.
Je zegt dat je bang bent dat anderen daar allemaal al iemand zullen kennen.
Maar mijn ervaring met cursussen e.d. is, dat veel mensen ook in hun eentje komen.
Je moet ergens beginnen om de cirkel te doorbreken. Zoiets lijkt me erg geschikt.
En als je niets doet, verandert er niets....
zondag 29 juli 2012 om 12:21
Hoi Eline,
Ik herken ook wel dingen die je schrijft. Heb zelf nooit echt veel vrienden gehad,vroeger ook niet eigenlijk, Hoorde er nooit bij.
Nu woon ik in een andere woonplaats en ook al probeer ik er wat aan te doen, of oproepje plaatsen voor vriendinnen. Of er reagereert bijna niemand. Dat is wel jammer.
En heb wel wat vrienden die verder weg wonen en dan zie je dingen op facebook staan die ze met andere mensen ondernemen, maar als ik dan vraag of ze kunnen dan kunnen ze nooit. Het moet ook altijd van mij afkomen, als ik hun niet vraag dan hoor ik van hun ook niets. Waar ben je dan vrienden voor. En vind het dan ook moeilijk om te lezen dat ze weer wat leuks met andere gaan doen, ipv mij ook keertje vragen.
Ook heb ik geprobeert contact te leggen met sommige mensen maar die willen dan niet. Iemand van de peuterspeelzaal die vroeg weleens als we elkaar zagen van hey moeten keer op de koffie zei ze dan, en de keer daarna zei ze weer van ja moeten echt keer op de koffie. Dus ik haar daarna paar keer gemaild van ja dat moeten we keer doen. En later nog een keer eens een mailtje, en hoorde later van diegene dat ik te graag wou. Ja snap dat zelf ook niet als mensen je zelf op de koffie vragen en je gaat er op in dan het dan ook niet goed is.
En waar woon je ergens in de buurt?
Groetjes L
Ik heb je trouwens toegevoegd .
Ik herken ook wel dingen die je schrijft. Heb zelf nooit echt veel vrienden gehad,vroeger ook niet eigenlijk, Hoorde er nooit bij.
Nu woon ik in een andere woonplaats en ook al probeer ik er wat aan te doen, of oproepje plaatsen voor vriendinnen. Of er reagereert bijna niemand. Dat is wel jammer.
En heb wel wat vrienden die verder weg wonen en dan zie je dingen op facebook staan die ze met andere mensen ondernemen, maar als ik dan vraag of ze kunnen dan kunnen ze nooit. Het moet ook altijd van mij afkomen, als ik hun niet vraag dan hoor ik van hun ook niets. Waar ben je dan vrienden voor. En vind het dan ook moeilijk om te lezen dat ze weer wat leuks met andere gaan doen, ipv mij ook keertje vragen.
Ook heb ik geprobeert contact te leggen met sommige mensen maar die willen dan niet. Iemand van de peuterspeelzaal die vroeg weleens als we elkaar zagen van hey moeten keer op de koffie zei ze dan, en de keer daarna zei ze weer van ja moeten echt keer op de koffie. Dus ik haar daarna paar keer gemaild van ja dat moeten we keer doen. En later nog een keer eens een mailtje, en hoorde later van diegene dat ik te graag wou. Ja snap dat zelf ook niet als mensen je zelf op de koffie vragen en je gaat er op in dan het dan ook niet goed is.
En waar woon je ergens in de buurt?
Groetjes L
Ik heb je trouwens toegevoegd .
