Psyche
alle pijlers
Antidepressiva, ervaringen???
vrijdag 17 juni 2016 om 09:27
Goedemorgen dames van Viva,
Sinds begin april heb ik een nieuwe baan, dacht het helemaal gevonden te hebben, weer hetgeen wat ik gestudeerd heb dus ik was er super blij mee! De eerste weken kreeg ik weinig uitleg, feedback en het was echt een "kliek" van een team. Dit hebben we onderling (samen met de directrice) uitgesproken en dat gaat nu eigenlijk een stuk beter. Alleen deze verandering heeft er voor gezorgd dat ik me erg klote voel, al een paar maanden dus... ik kan niet meer positief denken, slaap slecht, voel me gejaagd en zenuwachtig. Deze nieuwe baan en de situatie er omheen was de druppel van alles, mijn jeugd, mijn werk verleden (moest 4 jaar geleden weg bij een super leuke baan vanwege economische omstandigheden, daarna 3,5 jaar gewerkt bij een bedrijf waar ik leuke collega's had, maar het werk was absoluut niet wat ik de rest van mijn leven wilde blijven doen).
2 weken geleden ben ik een week thuis gebleven, om even tot rust te komen. Het werd alleen maar erger en het schuldgevoel dat ik had was enorm! Vorige week heb ik iedere dag tot 12.00 uur gewerkt en ik voelde me beter, ergens was het schuldgevoel minder omdat ik toch aanwezig was, maar aan de andere kant niet fulltime dus toch was het schuldgevoel er nog ergens. Het slapen ging wat beter, heb zelfs vorige week weer een keertje de wekker gehoord!
Maandag heb ik afgesproken met de directie om iedere week een uur per dag op te bouwen, dus sinds maandag werk ik tot 13.00 uur en volgende week tot 14.00 uur en zo verder. Helaas merk ik dat het nu weer niet zo goed met me gaat. Vooral het slapen niet, ik ben om 9 uur savonds op de bank al aan het knikkebollen en in de ochtend word ik om 5 uur al wakker. Heb altijd goed geslapen in het verleden en heb ook altijd gezegd "als ik niet slaap gaat het niet goed met mij", dat blijkt nu dus ook... Wanneer ik wakker word voel ik me direct ook gejaagd en zenuwachtig en ik heb geen idee waarom!
Drie weken geleden ben ik het traject ingegaan en heb ik de stap durven nemen naar de HA te gaan, daarna heb ik een gesprek gehad met de maatschappelijk werkster, welke mij door heeft gestuurd naar de psycholoog waar ik nu 3 gesprekken heb gehad. Zij heeft me gisteren gezegd dat het wellicht wel goed zou zijn voor mij om eens aan anti depressiva te denken.. Ik krijg hier een beetje een knoop van in mijn maag, IK aan de anti depressiva?!?! Ik ben bang dat als ik er aan begin ik er misschien niet meer vanaf kom en me nooit zelf weer helemaal sterk en vrolijk kan voelen en kan genieten van de dingen om mij heen. Daarnaast geeft het mij ook geen lekker gevoel dat ik lees op internet dat je er van aan komt? Ik zit op dit moment al niet lekker in mijn vel, mede doordat ik eigenlijk wat aan de stevige kant ben, maar daar mag ik nu van de psycholoog nog even niets aan doen, moet me eerst weer wat energieker gaan voelen voordat ik weer kan en mag gaan sporten. Moet er nu overigens ook niet aan denken om weer te sporten, want ik voel me gewoon echt op en leeg.
Vandaag moet ik aan de directie aan gaan geven dat ik voorlopig nog niet in uren kan opbouwen, waar ik me heel schuldig onder voel. Maar aan de andere kant is het beter voor mijn herstel.
De directie heeft ook aangegeven dat ze mij niet ziek hebben gemeld, de psycholoog zegt hiervan dat dat juist goed is en dat ze mij dan serieus nemen ipv direct een bedrijfsarts in te schakelen, maar ik weet niet of dit ook goed is voor mij?? Ze hadden het over premie, wat voor premie voor hun of voor mij? Heb hier totaal geen verstand van.
Ondertussen is het een erg lang verhaal geworden, wellicht hebben jullie ervaringen of tips? Hoe zou jij omgaan met een situatie als deze?
Alvast bedankt voor jullie tijd en reacties.
Sinds begin april heb ik een nieuwe baan, dacht het helemaal gevonden te hebben, weer hetgeen wat ik gestudeerd heb dus ik was er super blij mee! De eerste weken kreeg ik weinig uitleg, feedback en het was echt een "kliek" van een team. Dit hebben we onderling (samen met de directrice) uitgesproken en dat gaat nu eigenlijk een stuk beter. Alleen deze verandering heeft er voor gezorgd dat ik me erg klote voel, al een paar maanden dus... ik kan niet meer positief denken, slaap slecht, voel me gejaagd en zenuwachtig. Deze nieuwe baan en de situatie er omheen was de druppel van alles, mijn jeugd, mijn werk verleden (moest 4 jaar geleden weg bij een super leuke baan vanwege economische omstandigheden, daarna 3,5 jaar gewerkt bij een bedrijf waar ik leuke collega's had, maar het werk was absoluut niet wat ik de rest van mijn leven wilde blijven doen).
2 weken geleden ben ik een week thuis gebleven, om even tot rust te komen. Het werd alleen maar erger en het schuldgevoel dat ik had was enorm! Vorige week heb ik iedere dag tot 12.00 uur gewerkt en ik voelde me beter, ergens was het schuldgevoel minder omdat ik toch aanwezig was, maar aan de andere kant niet fulltime dus toch was het schuldgevoel er nog ergens. Het slapen ging wat beter, heb zelfs vorige week weer een keertje de wekker gehoord!
Maandag heb ik afgesproken met de directie om iedere week een uur per dag op te bouwen, dus sinds maandag werk ik tot 13.00 uur en volgende week tot 14.00 uur en zo verder. Helaas merk ik dat het nu weer niet zo goed met me gaat. Vooral het slapen niet, ik ben om 9 uur savonds op de bank al aan het knikkebollen en in de ochtend word ik om 5 uur al wakker. Heb altijd goed geslapen in het verleden en heb ook altijd gezegd "als ik niet slaap gaat het niet goed met mij", dat blijkt nu dus ook... Wanneer ik wakker word voel ik me direct ook gejaagd en zenuwachtig en ik heb geen idee waarom!
Drie weken geleden ben ik het traject ingegaan en heb ik de stap durven nemen naar de HA te gaan, daarna heb ik een gesprek gehad met de maatschappelijk werkster, welke mij door heeft gestuurd naar de psycholoog waar ik nu 3 gesprekken heb gehad. Zij heeft me gisteren gezegd dat het wellicht wel goed zou zijn voor mij om eens aan anti depressiva te denken.. Ik krijg hier een beetje een knoop van in mijn maag, IK aan de anti depressiva?!?! Ik ben bang dat als ik er aan begin ik er misschien niet meer vanaf kom en me nooit zelf weer helemaal sterk en vrolijk kan voelen en kan genieten van de dingen om mij heen. Daarnaast geeft het mij ook geen lekker gevoel dat ik lees op internet dat je er van aan komt? Ik zit op dit moment al niet lekker in mijn vel, mede doordat ik eigenlijk wat aan de stevige kant ben, maar daar mag ik nu van de psycholoog nog even niets aan doen, moet me eerst weer wat energieker gaan voelen voordat ik weer kan en mag gaan sporten. Moet er nu overigens ook niet aan denken om weer te sporten, want ik voel me gewoon echt op en leeg.
Vandaag moet ik aan de directie aan gaan geven dat ik voorlopig nog niet in uren kan opbouwen, waar ik me heel schuldig onder voel. Maar aan de andere kant is het beter voor mijn herstel.
De directie heeft ook aangegeven dat ze mij niet ziek hebben gemeld, de psycholoog zegt hiervan dat dat juist goed is en dat ze mij dan serieus nemen ipv direct een bedrijfsarts in te schakelen, maar ik weet niet of dit ook goed is voor mij?? Ze hadden het over premie, wat voor premie voor hun of voor mij? Heb hier totaal geen verstand van.
Ondertussen is het een erg lang verhaal geworden, wellicht hebben jullie ervaringen of tips? Hoe zou jij omgaan met een situatie als deze?
Alvast bedankt voor jullie tijd en reacties.
vrijdag 17 juni 2016 om 09:36
Slik al de nodige jaren Seroxat 3x 20MG per dag en het heeft mij werkelijk gered! Ben vanuit een burnout met deze behandeling begonnen.
Waar ik wel eerlijk over moet zijn dat Seroxat mijn seksdrive doen dalen tot 0.0000, niet dat ik een hoge drive had voor ik hieraan begon maar Seroxat heeft het laatste beetje drive bij mij weg genomen. Ondanks dit zou ik de Seroxat niet kunnen en of willen missen. Het is niet zo dat je door deze medicatie een zombie of iets dergelijks wordt, sterker nog voor mijn behandeling kon ik niet of nauwelijks ergens van genieten, was altijd kwaad, opgefokt en mij aan alles aan het ergeren, nu kan ik genieten in rust en zaken vele malen beter relativeren.
Indien je zou starten met medicatie, neem je tijd, blijf even thuis van het werk en ga vooral niet te snel weer full-time aan de slag. Je lichaam en geest hebben enige tijd nodig (periode van 6 weken wordt vaak genoemd) om te wennen aan de medicatie. Bouw je uren daarna rustig op, ben eerlijk naar je leidinggevende toe en trek op tijd aan de rem als je voelt dat je overbelast raakt.
Waar ik wel eerlijk over moet zijn dat Seroxat mijn seksdrive doen dalen tot 0.0000, niet dat ik een hoge drive had voor ik hieraan begon maar Seroxat heeft het laatste beetje drive bij mij weg genomen. Ondanks dit zou ik de Seroxat niet kunnen en of willen missen. Het is niet zo dat je door deze medicatie een zombie of iets dergelijks wordt, sterker nog voor mijn behandeling kon ik niet of nauwelijks ergens van genieten, was altijd kwaad, opgefokt en mij aan alles aan het ergeren, nu kan ik genieten in rust en zaken vele malen beter relativeren.
Indien je zou starten met medicatie, neem je tijd, blijf even thuis van het werk en ga vooral niet te snel weer full-time aan de slag. Je lichaam en geest hebben enige tijd nodig (periode van 6 weken wordt vaak genoemd) om te wennen aan de medicatie. Bouw je uren daarna rustig op, ben eerlijk naar je leidinggevende toe en trek op tijd aan de rem als je voelt dat je overbelast raakt.
Humanity is a disease... erase the human race!
vrijdag 17 juni 2016 om 09:37
Wat goed dat je hulp hebt gezocht! Veel mensen (uhm, ik) blijven jaren aanmodderen met dit soort klachten, dus petje af dat je zulke goede stappen zet.
Ik gebruik zelf geen antidepressiva maar ken veel mensen die er baat bij hebben (gehad). Wat ik vaak hoor is dat het de scherpe kantjes van je gevoelens af haalt, zodat je de ruimte krijgt aan je herstel te werken. Het zijn geen wondermiddelen maar wel een handig hulpmiddel. En ze zijn er in alle soorten en maten, dus als een bepaalde soort niet goed bij je past helpt een andere misschien wel.
De redenen die je noemt om het niet te doen zijn begrijpelijk in de context van de gevoelens die je nu hebt, maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat je er nooit meer vanaf komt, veel aankomt en nooit meer vrolijk kan zijn. Als je lichamelijke klachten hebt en daarvoor medicatie neemt is dat immers ook niet altijd zo. Bespreek het eens met je behandelaar, verdiep je in wat mogelijk is, en laat je niet te veel leiden door angst. Uiteindelijk is de keuze aan jou, maar laat je niet weerhouden door ideeen die misschien helemaal niet kloppen. Het zou jammer zijn als je het daardoor moeilijker hebt dan nodig is.
Ik gebruik zelf geen antidepressiva maar ken veel mensen die er baat bij hebben (gehad). Wat ik vaak hoor is dat het de scherpe kantjes van je gevoelens af haalt, zodat je de ruimte krijgt aan je herstel te werken. Het zijn geen wondermiddelen maar wel een handig hulpmiddel. En ze zijn er in alle soorten en maten, dus als een bepaalde soort niet goed bij je past helpt een andere misschien wel.
De redenen die je noemt om het niet te doen zijn begrijpelijk in de context van de gevoelens die je nu hebt, maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat je er nooit meer vanaf komt, veel aankomt en nooit meer vrolijk kan zijn. Als je lichamelijke klachten hebt en daarvoor medicatie neemt is dat immers ook niet altijd zo. Bespreek het eens met je behandelaar, verdiep je in wat mogelijk is, en laat je niet te veel leiden door angst. Uiteindelijk is de keuze aan jou, maar laat je niet weerhouden door ideeen die misschien helemaal niet kloppen. Het zou jammer zijn als je het daardoor moeilijker hebt dan nodig is.
vrijdag 17 juni 2016 om 09:45
Ik vind je verhaal een klassiek voorbeeld van iemand die uitvalt op het werk vanwege overbelasting. Er zit wat achter (dit was immers de druppel) waar aan gewerkt moet worden (therapie). Schuldgevoel over tijd voor jezelf nemen, niet een 'goed genoeg' werknemer zijn, anderen 'opzadelen' met meer werk, belastend zijn voor het team enz. enz., allemaal bekende gedachten/overtuigingen. Dus, maak je geen zorgen, je reageert precies zoals het hoort in jouw situatie
En daar moet je mee aan de slag in de therapie.
Betreft medicatie ook de klassieke angsten en vragen. Kom ik er ooit vanaf? Word ik niet afhankelijk van de medicijnen? Is het niet 'vals spelen'? Je moet zelf een keuze maken over medicatie. Er zijn positieve en negatieve verhalen. Soms moeten mensen een aantal verschillende pillen uitproberen voordat ze eentje hebben dat een goed effect heeft. Soms hebben mensen er direct baat bij. Soms helpt het niet genoeg. Medicatie is voor sommigen onmisbaar, voor anderen een hulpmiddel dat ruimte creëert om aan de problemen te werken. Een steuntje in de rug, een helpende hand. Aan jou of je voor jezelf de mogelijkheid van dat steuntje in de rug wil onderzoeken of niet. Overigens hebben de moderne antidepressiva minder vaak de bijwerking dat je aankomt. Dit kun je ook bespreken met de psychiater, dat je dat niet wil.
Opmerkelijk vind ik dat je niet bent ziekgemeld. Dat is niet oké. Je bent toch wél ziek? Dan moet de bedrijfsarts betrokken worden, dat is echt in jouw belang. Je maakt jezelf heel kwetsbaar door hierin mee te gaan en neemt te veel verantwoordelijkheid op je. Door je niet ziek te melden ontkomt het bedrijf aan haar verplichtingen en sta jij heel zwak. Dat moet je echt niet willen. De premies zijn voor werkgever, dus zij zijn er financiëel niet bij gebaat dat jij ziek bent. Zeer dubieus deze aanpak van werkgever en niet oké. Vraag een consult bij de bedrijfsarts, je bent toch ziek of niet?
En ik zou zeker gaan bewegen, dat is heel belangrijk. Voel zelf aan je lichaam aan welke intensiteit je aankan. Het moet niet nog een belasting erbij worden, maar dagelijkse bewegen, liefst in de buitenlucht is een heel krachtig hulpmiddel. Dit kan evenveel of meer helpen dan medicatie. Kijk, het zijn allemaal hulpmiddelen en volgens mij kun je alle hulp gebruiken die je kan krijgen, toch?
Sterkte en succes met het beter worden
En daar moet je mee aan de slag in de therapie.
Betreft medicatie ook de klassieke angsten en vragen. Kom ik er ooit vanaf? Word ik niet afhankelijk van de medicijnen? Is het niet 'vals spelen'? Je moet zelf een keuze maken over medicatie. Er zijn positieve en negatieve verhalen. Soms moeten mensen een aantal verschillende pillen uitproberen voordat ze eentje hebben dat een goed effect heeft. Soms hebben mensen er direct baat bij. Soms helpt het niet genoeg. Medicatie is voor sommigen onmisbaar, voor anderen een hulpmiddel dat ruimte creëert om aan de problemen te werken. Een steuntje in de rug, een helpende hand. Aan jou of je voor jezelf de mogelijkheid van dat steuntje in de rug wil onderzoeken of niet. Overigens hebben de moderne antidepressiva minder vaak de bijwerking dat je aankomt. Dit kun je ook bespreken met de psychiater, dat je dat niet wil.
Opmerkelijk vind ik dat je niet bent ziekgemeld. Dat is niet oké. Je bent toch wél ziek? Dan moet de bedrijfsarts betrokken worden, dat is echt in jouw belang. Je maakt jezelf heel kwetsbaar door hierin mee te gaan en neemt te veel verantwoordelijkheid op je. Door je niet ziek te melden ontkomt het bedrijf aan haar verplichtingen en sta jij heel zwak. Dat moet je echt niet willen. De premies zijn voor werkgever, dus zij zijn er financiëel niet bij gebaat dat jij ziek bent. Zeer dubieus deze aanpak van werkgever en niet oké. Vraag een consult bij de bedrijfsarts, je bent toch ziek of niet?
En ik zou zeker gaan bewegen, dat is heel belangrijk. Voel zelf aan je lichaam aan welke intensiteit je aankan. Het moet niet nog een belasting erbij worden, maar dagelijkse bewegen, liefst in de buitenlucht is een heel krachtig hulpmiddel. Dit kan evenveel of meer helpen dan medicatie. Kijk, het zijn allemaal hulpmiddelen en volgens mij kun je alle hulp gebruiken die je kan krijgen, toch?
Sterkte en succes met het beter worden
vrijdag 17 juni 2016 om 09:48
Ik ken je gevoelens wat AD betreft.
Ik wilde er ook niet aan. Bang dat ik "vlak" zou worden, dik zou worden, verslaafd enz.
Ik slik nu ong 4 maanden sertraline en ooh wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan.
Ik voel me veel beter, het heeft echt geholpen in combi met de therapie.
Therapie is nu klaar maar ik blijf nog even aan de AD.
Ik ben vrolijker, minder gestressed, maak me minder druk om onbelangrijke dingen waar ik hiervoor wel een week wakker van kon liggen.
Ik voel me weer mezelf. Kan weer genieten.
En dikker ben ik niet geworden, ik ben afgevallen.
Ik wilde er ook niet aan. Bang dat ik "vlak" zou worden, dik zou worden, verslaafd enz.
Ik slik nu ong 4 maanden sertraline en ooh wat ben ik blij dat ik het toch heb gedaan.
Ik voel me veel beter, het heeft echt geholpen in combi met de therapie.
Therapie is nu klaar maar ik blijf nog even aan de AD.
Ik ben vrolijker, minder gestressed, maak me minder druk om onbelangrijke dingen waar ik hiervoor wel een week wakker van kon liggen.
Ik voel me weer mezelf. Kan weer genieten.
En dikker ben ik niet geworden, ik ben afgevallen.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
vrijdag 17 juni 2016 om 09:53
Ik slik al jaren AD, ben er niet van aangekomen. Ik ben twee keer gestopt en twee keer teruggevallen, ik heb het blijkbaar nodig.
Het is inderdaad een bijzonder advies dat je niet mag sporten. Toen ik overspannen was, heeft een combinatie van mindfulness en hardlopen mij gered. Ook al was ik op en leeg en in no-time overprikkeld.
Het is inderdaad een bijzonder advies dat je niet mag sporten. Toen ik overspannen was, heeft een combinatie van mindfulness en hardlopen mij gered. Ook al was ik op en leeg en in no-time overprikkeld.
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:01
Wat een vervelende situatie!
Even over het ziek melden. De uren die jij nu niet werkt, krijg jij die uitbetaald?
Of betaal jij je ziekte zelf?
Als de werkgever je niet fulltime uitbetaald, zou ik toch echt ziek melding eisen. En sowieso zou ik een gesprek met de bedrijfsarts aanvragen. Hier heb je gewoon recht op. En is ook gewoon slim en noodzakelijk.
Doe het per schrift, dan heb je later bewijs dat jij je ziek hebt gemeld, ik meld mij ziek en ik wil graag een gesprek met de bedrijfsarts.
Wat zegt de huisarts?
Ik zou daar naar terug gaan, dat het nog niet goed met je gaat en je werk je niet wil ziekmelden. Ziek is namelijk ziek. Het is goed dat je huisarts op de hoogte is van de situatie en dat je hem/haar af en toe bij praat.
Bedrijfsartsen hebben gestudeerd voor uren opbouw en kijken naar je gezondheid en of je eigenlijk wel kan werken.
Adviezen van huisartsen en psychologen zijn vast goed bedoeld maar eigenlijk mogen zij hier niet over gaan. En de werkgever al helemaal niet, als er sprake van ziekte is.
Dat de werkgever jou niet ziekmeld is in hun belang, een zieke medewerker kost geld.
Als ze jou nu parttime uit betalen momenteel, dan zijn ze sowieso fout bezig.
En pas op wanneer je contact afloopt. Als je ziek bent moet je je echt ziek laten melden!
Hele rare reactie van je psycholoog trouwens. Als ze jou serieus namen op het werk zouden ze juist doorverwijzen naar de bedrijfsarts.
Maar dat kost hun geld en premie dus doen ze het niet.
Antidepressiva, daar gaat de professional over.
Maar hoe ik het hoor, gaat het bij jou nu een maskering van het probleem worden. Zodat je nog even vol kunt houden en doorgaan. Ik denk dat je meer rust nodig hebt. Een langere time out. Antidepressiva kan altijd nog. Maar dat is mijn mening.
Hier heb je toch echt een arts en de bedrijfsarts voor nodig.
Even over het ziek melden. De uren die jij nu niet werkt, krijg jij die uitbetaald?
Of betaal jij je ziekte zelf?
Als de werkgever je niet fulltime uitbetaald, zou ik toch echt ziek melding eisen. En sowieso zou ik een gesprek met de bedrijfsarts aanvragen. Hier heb je gewoon recht op. En is ook gewoon slim en noodzakelijk.
Doe het per schrift, dan heb je later bewijs dat jij je ziek hebt gemeld, ik meld mij ziek en ik wil graag een gesprek met de bedrijfsarts.
Wat zegt de huisarts?
Ik zou daar naar terug gaan, dat het nog niet goed met je gaat en je werk je niet wil ziekmelden. Ziek is namelijk ziek. Het is goed dat je huisarts op de hoogte is van de situatie en dat je hem/haar af en toe bij praat.
Bedrijfsartsen hebben gestudeerd voor uren opbouw en kijken naar je gezondheid en of je eigenlijk wel kan werken.
Adviezen van huisartsen en psychologen zijn vast goed bedoeld maar eigenlijk mogen zij hier niet over gaan. En de werkgever al helemaal niet, als er sprake van ziekte is.
Dat de werkgever jou niet ziekmeld is in hun belang, een zieke medewerker kost geld.
Als ze jou nu parttime uit betalen momenteel, dan zijn ze sowieso fout bezig.
En pas op wanneer je contact afloopt. Als je ziek bent moet je je echt ziek laten melden!
Hele rare reactie van je psycholoog trouwens. Als ze jou serieus namen op het werk zouden ze juist doorverwijzen naar de bedrijfsarts.
Maar dat kost hun geld en premie dus doen ze het niet.
Antidepressiva, daar gaat de professional over.
Maar hoe ik het hoor, gaat het bij jou nu een maskering van het probleem worden. Zodat je nog even vol kunt houden en doorgaan. Ik denk dat je meer rust nodig hebt. Een langere time out. Antidepressiva kan altijd nog. Maar dat is mijn mening.
Hier heb je toch echt een arts en de bedrijfsarts voor nodig.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:07
Als iemand lichamelijk oververmoeid is, is het advies niet intensief sporten echt noodzakelijk. Je kunt daar extra over belast door raken. Ze bedoelen dan niet dat je op de bank moet gaan zitten, maar dat je gewoon low impact moet bewegen, wandelen in het bos, rustig fietsen, ontspannen zwemmen.
Mij werd ook afgeraden te sporten. Te intensief sporten dus.
Mij werd ook afgeraden te sporten. Te intensief sporten dus.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:09
vrijdag 17 juni 2016 om 10:33
quote:SpringDing schreef op 17 juni 2016 @ 09:44:
Wat idioot van de psycholoog om te zeggen dat je nu niet moet sporten. Als er íets is wat je juist energie en ruimte in je hoofd kan geven is het sporten!! Runningtherapie heeft mij meer goed gedaan dan alle antidepressiva bij elkaar!
Misschien jou persoonlijke ervaring maar niet iedereen heeft baat bij sporten, kunnen er de energie niet voor opbrengen en zien het al een opgelegde verplichting waardoor de 'therapeutische' werking hiervan wegvalt.
Wat idioot van de psycholoog om te zeggen dat je nu niet moet sporten. Als er íets is wat je juist energie en ruimte in je hoofd kan geven is het sporten!! Runningtherapie heeft mij meer goed gedaan dan alle antidepressiva bij elkaar!
Misschien jou persoonlijke ervaring maar niet iedereen heeft baat bij sporten, kunnen er de energie niet voor opbrengen en zien het al een opgelegde verplichting waardoor de 'therapeutische' werking hiervan wegvalt.
Humanity is a disease... erase the human race!
vrijdag 17 juni 2016 om 10:36
Allemaal bedankt voor jullie lieve reacties.
De psycholoog heeft inderdaad aangegeven om niet intensief te sporten, maar ook niet op de bank te gaan liggen en maar te slapen wanneer je kunt.
Ze heeft aangegeven om leuke dingen te gaan doen, maar ik ben zo lang doorgegaan met vanalles en nog wat dat ik niet eens meer weet wat IK nu echt leuk vind..
Ze geeft aan ga lekker zwemmen (zwemmen vind ik fijn) lekker met de hond wandelen etc.
En ik moet zeggen dat dat wel goed werkt, het gaan zwemmen moet ik overigens nog gaan regelen.
Ik weet niet of ik doorbetaald krijg, ik ga er vanuit van wel want daar hebben we eigenlijk niet over gesproken maar ik krijg pas de 24e mijn salaris dus dan weet ik dat ook pas.
Kan ik zelf een bedrijfsarts inschakelen en waar kan ik dit regelen?? Maandag heb ik een gesprek met de directie en dan zal ik wel aangeven dat ik een bedrijfsarts wil. Op een gegeven moment zullen ze natuurlijk ook wel moeten.
De psycholoog heeft inderdaad aangegeven om niet intensief te sporten, maar ook niet op de bank te gaan liggen en maar te slapen wanneer je kunt.
Ze heeft aangegeven om leuke dingen te gaan doen, maar ik ben zo lang doorgegaan met vanalles en nog wat dat ik niet eens meer weet wat IK nu echt leuk vind..
Ze geeft aan ga lekker zwemmen (zwemmen vind ik fijn) lekker met de hond wandelen etc.
En ik moet zeggen dat dat wel goed werkt, het gaan zwemmen moet ik overigens nog gaan regelen.
Ik weet niet of ik doorbetaald krijg, ik ga er vanuit van wel want daar hebben we eigenlijk niet over gesproken maar ik krijg pas de 24e mijn salaris dus dan weet ik dat ook pas.
Kan ik zelf een bedrijfsarts inschakelen en waar kan ik dit regelen?? Maandag heb ik een gesprek met de directie en dan zal ik wel aangeven dat ik een bedrijfsarts wil. Op een gegeven moment zullen ze natuurlijk ook wel moeten.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:43
quote:Stef89 schreef op 17 juni 2016 @ 10:37:
En is het trouwens ook normaal dat je ongesteldheid uitblijft??
JA, dat kan heel goed een stressreactie zijn...
Maar als je om 21 uur ligt te knikkebollen, ga dan lekker slapen.Ook al ben je om 5 uur weer wakker.Is ook een veel natuurlijker ritme dan laat op bed.
En die AD je zou het kunnen proberen.Overleg ook eens of je met halve doseringen genoeg hebt.Ken genoeg mensen die het goed doen op een halve dosering AD.En zou bij voorkeur geen paroxetine/seroxat nemen, dat is nogal een zware AD en je komt er vaak enorm van aan.
En is het trouwens ook normaal dat je ongesteldheid uitblijft??
JA, dat kan heel goed een stressreactie zijn...
Maar als je om 21 uur ligt te knikkebollen, ga dan lekker slapen.Ook al ben je om 5 uur weer wakker.Is ook een veel natuurlijker ritme dan laat op bed.
En die AD je zou het kunnen proberen.Overleg ook eens of je met halve doseringen genoeg hebt.Ken genoeg mensen die het goed doen op een halve dosering AD.En zou bij voorkeur geen paroxetine/seroxat nemen, dat is nogal een zware AD en je komt er vaak enorm van aan.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:48
quote:Stef89 schreef op 17 juni 2016 @ 10:37:
En is het trouwens ook normaal dat je ongesteldheid uitblijft??
Dit kan door stress komen. Maar, dit soort dingen moet je in de gaten houden en met je arts bespreken!
En zoals eerder aangegeven, als je na het gesprek van volgende week niet ziekgemeld wordt ga het op papier regelen: meld je ziek en vraag een gesprek met de bedrijfsarts schriftelijk. Dit is echt heel belangrijk! Anders draai jij overal voor op en heeft je werkgever geen verplichtingen. Zij denken alleen aan hun eigen geld en dat is niet in jouw belang! Dit is echt geen normale gang van zaken.
En is het trouwens ook normaal dat je ongesteldheid uitblijft??
Dit kan door stress komen. Maar, dit soort dingen moet je in de gaten houden en met je arts bespreken!
En zoals eerder aangegeven, als je na het gesprek van volgende week niet ziekgemeld wordt ga het op papier regelen: meld je ziek en vraag een gesprek met de bedrijfsarts schriftelijk. Dit is echt heel belangrijk! Anders draai jij overal voor op en heeft je werkgever geen verplichtingen. Zij denken alleen aan hun eigen geld en dat is niet in jouw belang! Dit is echt geen normale gang van zaken.
vrijdag 17 juni 2016 om 10:48
Lijkt me goed plan om de bedrijfsarts in te schakelen. Lukt je dat in een gesprek aan te geven?
Laat je niet ompraten in zo'n gesprek of een schuldgevoel aanpraten. Als je ziek bent ben je ziek. Ik zou het per mail doen als ik jou was.
Als jij aangeeft naar de bedrijfsarts te willen dan hoort jou werkgever dat te regelen, dan krijg je vaak een brief met uitnodiging.
Ben benieuwd of je volledig uitbetaald krijgt of dat ze vakantie dagen hebben afgeschreven.
Van stress kan je ongesteld uitblijven.
Waarom ga je vandaag niet even naar de huisarts?
Lijkt me echt beter.
Laat je niet ompraten in zo'n gesprek of een schuldgevoel aanpraten. Als je ziek bent ben je ziek. Ik zou het per mail doen als ik jou was.
Als jij aangeeft naar de bedrijfsarts te willen dan hoort jou werkgever dat te regelen, dan krijg je vaak een brief met uitnodiging.
Ben benieuwd of je volledig uitbetaald krijgt of dat ze vakantie dagen hebben afgeschreven.
Van stress kan je ongesteld uitblijven.
Waarom ga je vandaag niet even naar de huisarts?
Lijkt me echt beter.
vrijdag 17 juni 2016 om 11:04
De directrice was hier trouwens vanmorgen, ze is er nu niet meer, maar ze was zo gehaast dat ik het niet aandurfde om te vragen of ze even tijd voor me had.
Ze wil me natuurlijk zo snel weer aan de gang hebben en ze gaat zeker proberen mij om te praten. Maar al zou ik het willen het lukt gewoon even niet, mijn werk en het leren daarvan omdat ik nog maar zo kort in dienst ben komt hierdoor niet ten goede.
Dus ik had bedacht dat ik haar vanmiddag een appje stuur met de situatie, wat de psycholoog heeft aangegeven, dus halve dagen werken voorlopig en dat ik graag in gesprek wil met een bedrijfsarts en of ze maandag dan even tijd voor mij heeft om hierover te praten.
Ze wil me natuurlijk zo snel weer aan de gang hebben en ze gaat zeker proberen mij om te praten. Maar al zou ik het willen het lukt gewoon even niet, mijn werk en het leren daarvan omdat ik nog maar zo kort in dienst ben komt hierdoor niet ten goede.
Dus ik had bedacht dat ik haar vanmiddag een appje stuur met de situatie, wat de psycholoog heeft aangegeven, dus halve dagen werken voorlopig en dat ik graag in gesprek wil met een bedrijfsarts en of ze maandag dan even tijd voor mij heeft om hierover te praten.
vrijdag 17 juni 2016 om 11:08
Dat het nog niet goed met je gaat.
Dat je werk je niet ziek wil melden.
Dat jij wilt dat er een bedrijfsarts wordt ingeschakeld.
Dat je niet ongesteld wordt.
Dat je geheugen je in de steek laat.
Dat je denkt een langere time out van je werk nodig hebt (als je dit denkt)
En inderdaad over de antidepressiva.
Ik zou dit fijner vinden rechtstreeks met de huisarts te bespreken. Het gaat om jou!
Dat je wel wilt werken, maar het lukt niet meer.
Het is fijn dat hij dit weet en slim omdat hij het in zijn dossier zet.
Het is heel raar bij ziekte want het voelt persoonlijk en gaat om jouw gezondheid. Maar daarnaast loopt een raar juridisch iets, dossier opbouwen en dingen op schrift zetten is noodzakelijk voor het uwv en dergelijke.
Dat je werk je niet ziek wil melden.
Dat jij wilt dat er een bedrijfsarts wordt ingeschakeld.
Dat je niet ongesteld wordt.
Dat je geheugen je in de steek laat.
Dat je denkt een langere time out van je werk nodig hebt (als je dit denkt)
En inderdaad over de antidepressiva.
Ik zou dit fijner vinden rechtstreeks met de huisarts te bespreken. Het gaat om jou!
Dat je wel wilt werken, maar het lukt niet meer.
Het is fijn dat hij dit weet en slim omdat hij het in zijn dossier zet.
Het is heel raar bij ziekte want het voelt persoonlijk en gaat om jouw gezondheid. Maar daarnaast loopt een raar juridisch iets, dossier opbouwen en dingen op schrift zetten is noodzakelijk voor het uwv en dergelijke.
vrijdag 17 juni 2016 om 11:11
Ik zou me helemaal ziek melden.
Daarom moet je ook naar de huisarts.
Wees eerlijk naar jezelf. Ben je ziek of kun je nog werken? Jezelf in bochten draaien, ontwijken, over je grenzen heen gaan is niet verstandig.
Niks gaan beloven aan je werk. Je geheugen laat je in de steek, je wordt niet meer ongesteld. Ga eerst maar eens 2 weken ziek thuis zitten.
Naar de huisarts. En je werk daarna mailen, ik ben bij de huisarts geweest, ik ben helaas ziek. Ik wil graag een afspraak met de bedrijfsarts.
Door mijn ziekte kan het gesprek van maandag helaas niet doorgaan.
Zoiets?
Nu doorlopen levert je vele malen meer ellende op.
Daarom moet je ook naar de huisarts.
Wees eerlijk naar jezelf. Ben je ziek of kun je nog werken? Jezelf in bochten draaien, ontwijken, over je grenzen heen gaan is niet verstandig.
Niks gaan beloven aan je werk. Je geheugen laat je in de steek, je wordt niet meer ongesteld. Ga eerst maar eens 2 weken ziek thuis zitten.
Naar de huisarts. En je werk daarna mailen, ik ben bij de huisarts geweest, ik ben helaas ziek. Ik wil graag een afspraak met de bedrijfsarts.
Door mijn ziekte kan het gesprek van maandag helaas niet doorgaan.
Zoiets?
Nu doorlopen levert je vele malen meer ellende op.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:11
quote:Exilidous schreef op 17 juni 2016 @ 10:33:
[...]
Misschien jou persoonlijke ervaring maar niet iedereen heeft baat bij sporten, kunnen er de energie niet voor opbrengen en zien het al een opgelegde verplichting waardoor de 'therapeutische' werking hiervan wegvalt.Ik zeg niet dat iedereen moet sporten, maar dat het raar is om te verbieden.
[...]
Misschien jou persoonlijke ervaring maar niet iedereen heeft baat bij sporten, kunnen er de energie niet voor opbrengen en zien het al een opgelegde verplichting waardoor de 'therapeutische' werking hiervan wegvalt.Ik zeg niet dat iedereen moet sporten, maar dat het raar is om te verbieden.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:13
quote:Gele_Suikerspin schreef op 17 juni 2016 @ 10:07:
Als iemand lichamelijk oververmoeid is, is het advies niet intensief sporten echt noodzakelijk. Je kunt daar extra over belast door raken. Ze bedoelen dan niet dat je op de bank moet gaan zitten, maar dat je gewoon low impact moet bewegen, wandelen in het bos, rustig fietsen, ontspannen zwemmen.
Mij werd ook afgeraden te sporten. Te intensief sporten dus.Waarom stelt ze dan AD voor als het om oververmoeidheid gaat?
Als iemand lichamelijk oververmoeid is, is het advies niet intensief sporten echt noodzakelijk. Je kunt daar extra over belast door raken. Ze bedoelen dan niet dat je op de bank moet gaan zitten, maar dat je gewoon low impact moet bewegen, wandelen in het bos, rustig fietsen, ontspannen zwemmen.
Mij werd ook afgeraden te sporten. Te intensief sporten dus.Waarom stelt ze dan AD voor als het om oververmoeidheid gaat?
vrijdag 17 juni 2016 om 12:25
Wat goed dat je hulp hebt gezocht TO. Voel jezelf vooral niet schuldig, dat hoeft echt niet. Het is juist knap dat je aan de bel trekt!
Wat betreft antidepressiva: zelf heb ik het een tijd geslikt toen ik een jaar of 15 was (en depressief). Mijn gevoel werd er zo door afgevlakt, dat ik snel weer ben gestopt. Ik was inderdaad niet meer verdrietig, maar andere gevoelens had ik ook niet meer. Mijn moeder heeft het er nog regelmatig over, dat ik totaal mezelf niet was in die tijd en hoe eng ze dat vond.
Mijn vriend heeft ongeveer 2 jaar geleden een maand of 10 antidepressiva geslikt (vanwege depressie in combinatie met burnout verschijnselen). Hij kreeg tijdens de startfase (ongeveer 4 weken) last van ongeveer alle bijwerkingen die er waren, zo werd zijn depressie erger, ging hij enorm zweten zonder reden, kon hij niet meer slapen... Het was enorm heftig (voor ons allebei). De antidepressiva werkte bij hem niet, hij (en ook zijn therapeut) zag er geen meerwaarde meer in. Toen is hij heel voorzichtig gaan afbouwen. Toch kreeg hij weer dezelfde bijwerkingen als tijdens de startfase... Wat ben ik blij dat hij dat spul niet meer slikt!
Al met al krijg ik altijd een knoop in m'n maag wanneer ik aan antidepressiva denk. Dat neemt niet weg dat het voor anderen wel kan werken! Ik wilde alleen mijn ervaringen met je delen. Neem een beslissing die voor jou goed voelt en die voor jou werkt. Veel sterkte TO.
Wat betreft antidepressiva: zelf heb ik het een tijd geslikt toen ik een jaar of 15 was (en depressief). Mijn gevoel werd er zo door afgevlakt, dat ik snel weer ben gestopt. Ik was inderdaad niet meer verdrietig, maar andere gevoelens had ik ook niet meer. Mijn moeder heeft het er nog regelmatig over, dat ik totaal mezelf niet was in die tijd en hoe eng ze dat vond.
Mijn vriend heeft ongeveer 2 jaar geleden een maand of 10 antidepressiva geslikt (vanwege depressie in combinatie met burnout verschijnselen). Hij kreeg tijdens de startfase (ongeveer 4 weken) last van ongeveer alle bijwerkingen die er waren, zo werd zijn depressie erger, ging hij enorm zweten zonder reden, kon hij niet meer slapen... Het was enorm heftig (voor ons allebei). De antidepressiva werkte bij hem niet, hij (en ook zijn therapeut) zag er geen meerwaarde meer in. Toen is hij heel voorzichtig gaan afbouwen. Toch kreeg hij weer dezelfde bijwerkingen als tijdens de startfase... Wat ben ik blij dat hij dat spul niet meer slikt!
Al met al krijg ik altijd een knoop in m'n maag wanneer ik aan antidepressiva denk. Dat neemt niet weg dat het voor anderen wel kan werken! Ik wilde alleen mijn ervaringen met je delen. Neem een beslissing die voor jou goed voelt en die voor jou werkt. Veel sterkte TO.
vrijdag 17 juni 2016 om 12:27
quote:Gele_Suikerspin schreef op 17 juni 2016 @ 11:11:
Ik zou me helemaal ziek melden.
Daarom moet je ook naar de huisarts.
Wees eerlijk naar jezelf. Ben je ziek of kun je nog werken? Jezelf in bochten draaien, ontwijken, over je grenzen heen gaan is niet verstandig.
Niks gaan beloven aan je werk. Je geheugen laat je in de steek, je wordt niet meer ongesteld. Ga eerst maar eens 2 weken ziek thuis zitten.
Naar de huisarts. En je werk daarna mailen, ik ben bij de huisarts geweest, ik ben helaas ziek. Ik wil graag een afspraak met de bedrijfsarts.
Door mijn ziekte kan het gesprek van maandag helaas niet doorgaan.
Zoiets?
Nu doorlopen levert je vele malen meer ellende op.
Dat weet de huisarts allemaal al en mijn psycholoog bespreekt alles met mijn huisarts en komt het daar in het dossier te staan.
Ik voel me niet goed bij het feit dat ik helemaal thuis zou zitten. Nu heb ik mijn ritme etc. nog. Dus halve dag werken, rusten, even wat eten, lekker wandelen met de hond. De huisarts en psycholoog zeggen dat dit beter is voor mijn herstel, zodat de drempel niet enorm wordt weer terug te gaan (die vond ik na 1 week overigens al heel hoog) meer van wat denken ze van mij, terwijl het me normaal niets interesseert wat een ander van mij vind of denkt. Zal ook wel door hetgeen komen wat me nu allemaal overkomt. Wanneer ik helemaal thuis zou zitten ben ik bang dat ik helemaal niet meer buiten kom. Vond die week thuis ook absoluut niet prettig.
Ben benieuwd ook wat de bedrijfsarts gaat zeggen, wie weet zegt diegene wel dat ik hele dagen thuis moet gaan zitten. Ik weet het ook allemaal niet. Ik heb overigens niet het gevoel dat ik niet kan werken. Ben er niet helemaal bij met mijn gedachten maar dat ben ik als ik thuis zit ook niet. En dat moeten ze op het werk dan maar accepteren.
Ik zou me helemaal ziek melden.
Daarom moet je ook naar de huisarts.
Wees eerlijk naar jezelf. Ben je ziek of kun je nog werken? Jezelf in bochten draaien, ontwijken, over je grenzen heen gaan is niet verstandig.
Niks gaan beloven aan je werk. Je geheugen laat je in de steek, je wordt niet meer ongesteld. Ga eerst maar eens 2 weken ziek thuis zitten.
Naar de huisarts. En je werk daarna mailen, ik ben bij de huisarts geweest, ik ben helaas ziek. Ik wil graag een afspraak met de bedrijfsarts.
Door mijn ziekte kan het gesprek van maandag helaas niet doorgaan.
Zoiets?
Nu doorlopen levert je vele malen meer ellende op.
Dat weet de huisarts allemaal al en mijn psycholoog bespreekt alles met mijn huisarts en komt het daar in het dossier te staan.
Ik voel me niet goed bij het feit dat ik helemaal thuis zou zitten. Nu heb ik mijn ritme etc. nog. Dus halve dag werken, rusten, even wat eten, lekker wandelen met de hond. De huisarts en psycholoog zeggen dat dit beter is voor mijn herstel, zodat de drempel niet enorm wordt weer terug te gaan (die vond ik na 1 week overigens al heel hoog) meer van wat denken ze van mij, terwijl het me normaal niets interesseert wat een ander van mij vind of denkt. Zal ook wel door hetgeen komen wat me nu allemaal overkomt. Wanneer ik helemaal thuis zou zitten ben ik bang dat ik helemaal niet meer buiten kom. Vond die week thuis ook absoluut niet prettig.
Ben benieuwd ook wat de bedrijfsarts gaat zeggen, wie weet zegt diegene wel dat ik hele dagen thuis moet gaan zitten. Ik weet het ook allemaal niet. Ik heb overigens niet het gevoel dat ik niet kan werken. Ben er niet helemaal bij met mijn gedachten maar dat ben ik als ik thuis zit ook niet. En dat moeten ze op het werk dan maar accepteren.
