Psyche
alle pijlers
Autisme en onbegrip
dinsdag 15 oktober 2013 om 13:56
Hoi allemaal,
Ik zou graag eens advies willen over hoe je met onbegrip om moet gaan. Doe productiewerk op een sociale werkplaats en zit in een leuke groep. Het zijn aardige, rustige mensen van 55-65 jaar. Ik ben 28 jaar. Zij hebben lichamelijke klachten. Bij mij is het psychisch.
Er zit 1 collega bij die weinig kan hebben van anderen en ook van mij.
Nu zaten we gisteren met elkaar te praten over wat voor werkzaamheden we niet graag doen. De leiding was er niet bij. Iedereen noemde iets op en ik dus ook. Dat wat ik noemde gebeurt in een rumoerige hal. Onze hal is rustig. Toen zei ze: "Ja maar hoevaak heb jij dat nou gedaan he. "Jij mankeert toch niks lichamelijks". Met andere woorden: jij moet niet zeuren.
Vandaag zaten we stickers in te pakken. Mijn stapel was op en pakte een nieuwe flinke stapel. Zegt een andere collega aardig: "Zo jij bent nogal wat plan zo te zien". Zegt die ene weer: "Ja maar zij is jong he, dus zij kan het hardste werken". Ze trok een serieus gezicht naar me.
Dat is niet waar, ik ben langzamer dan gemiddeld. En kan slecht tegen rumoerigheid (= veel prikkels). Ook heb ik moeite met dingen zien, wat soms lui overkomt. Ook al ben ik jong. Dat hoort bij autisme. En dat snapt zij niet, zij vind jongeren van tegenwoordig lui. Zij gooit het altijd op haar leeftijd. Dan zegt ze dat zij op haar 14e al moest werken. Ja, daar kan ik toch niks aan doen, De tijden zijn veranderd. Ik ben nu eenmaal jonger dan hun.. Ze snapt niet dat de jeugd niet doorgaat tot ze erbij neervallen. Alleen omdat haar generatie dat ook moest.
Ik voel me op zulke momenten aangevallen. Ben erg gevoelig en negatieve kritiek blijft hangen bij mij. Heb sinds dit jaar een vast contract, dus ik zal mijn werk toch goed doen.. Krijg ook geen klachten van de leiding. Maar sommige mensen hebben zo gauw een oordeel.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
Ik zou graag eens advies willen over hoe je met onbegrip om moet gaan. Doe productiewerk op een sociale werkplaats en zit in een leuke groep. Het zijn aardige, rustige mensen van 55-65 jaar. Ik ben 28 jaar. Zij hebben lichamelijke klachten. Bij mij is het psychisch.
Er zit 1 collega bij die weinig kan hebben van anderen en ook van mij.
Nu zaten we gisteren met elkaar te praten over wat voor werkzaamheden we niet graag doen. De leiding was er niet bij. Iedereen noemde iets op en ik dus ook. Dat wat ik noemde gebeurt in een rumoerige hal. Onze hal is rustig. Toen zei ze: "Ja maar hoevaak heb jij dat nou gedaan he. "Jij mankeert toch niks lichamelijks". Met andere woorden: jij moet niet zeuren.
Vandaag zaten we stickers in te pakken. Mijn stapel was op en pakte een nieuwe flinke stapel. Zegt een andere collega aardig: "Zo jij bent nogal wat plan zo te zien". Zegt die ene weer: "Ja maar zij is jong he, dus zij kan het hardste werken". Ze trok een serieus gezicht naar me.
Dat is niet waar, ik ben langzamer dan gemiddeld. En kan slecht tegen rumoerigheid (= veel prikkels). Ook heb ik moeite met dingen zien, wat soms lui overkomt. Ook al ben ik jong. Dat hoort bij autisme. En dat snapt zij niet, zij vind jongeren van tegenwoordig lui. Zij gooit het altijd op haar leeftijd. Dan zegt ze dat zij op haar 14e al moest werken. Ja, daar kan ik toch niks aan doen, De tijden zijn veranderd. Ik ben nu eenmaal jonger dan hun.. Ze snapt niet dat de jeugd niet doorgaat tot ze erbij neervallen. Alleen omdat haar generatie dat ook moest.
Ik voel me op zulke momenten aangevallen. Ben erg gevoelig en negatieve kritiek blijft hangen bij mij. Heb sinds dit jaar een vast contract, dus ik zal mijn werk toch goed doen.. Krijg ook geen klachten van de leiding. Maar sommige mensen hebben zo gauw een oordeel.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
zaterdag 9 november 2013 om 17:42
Het lijkt me ook niet makkelijk om met een lichamelijke beperking en 'normale psyche' te (moeten) werken tussen mensen die een andersoortige beperking hebben. Misschien was die collega wel heel erg teleurgesteld dat ze niet in een reguliere functie kan werken? Bij ons werkt ook een collega met autisme. Toen ik hem voor het eerst tegen kwam en een praatje maakte zei hij vrij bot: 'Je moet geen grapjes tegen mij maken. Die begrijp ik niet want ik ben autistisch'. Lekker duidelijk Het helpt wel om te weten dat hij zo in elkaar zit, dan kun je daar als collega ook rekening mee houden.
dinsdag 12 november 2013 om 00:14
