Psyche
alle pijlers
bang voor de dood
zaterdag 25 augustus 2012 om 12:46
Ik hield mij er nooit zo veel mee bezig met de dood, vond het zelfs een beetje raar dat mensen er bang voor waren.
Maar sinds dat ik de laatste tijd veel gemerkt heb dat er opeens mensen overlijden vind ik het ook eng..
ik ben zo bang dat ik mijn ouders kwijt raak! vooral mijn vader, want hoe komt mijn moeder dan aan geld terwijl ze geen baan heeft? kunnen we dan nog wel normaal leven? Hoe moet ik mijn studie dan verder betalen? ik weet wel dat ik mij daar nu echt niet druk om moet en mag maken maar zulke gedachtes heb ik.. dat we op straat belanden als er iemand overlijd van mijn ouders.
Gister avond in bed was ik er zo mee bezig dat ik zelfs niet meer goed kon ademen en half in schock was.
Wat als ik opeens een erg bericht krijg te horen dat iemand is overleden? Het gevoel komt naar boven dat ik het zelf niet eens overleef wanneer ik zoiets hoor..
op vakantie zelfs als ik ver weg ben van mijn ouders kan ik mij er ook nog veel erger druk om maken, zo erg dat ik 10 x per uur mijn telefoon check of niemand mij gebelt heeft.
Heeft iemand ook zulke angsten? En heeft iemand tips hoe ik er niet zo veel aan kan denken?
Maar sinds dat ik de laatste tijd veel gemerkt heb dat er opeens mensen overlijden vind ik het ook eng..
ik ben zo bang dat ik mijn ouders kwijt raak! vooral mijn vader, want hoe komt mijn moeder dan aan geld terwijl ze geen baan heeft? kunnen we dan nog wel normaal leven? Hoe moet ik mijn studie dan verder betalen? ik weet wel dat ik mij daar nu echt niet druk om moet en mag maken maar zulke gedachtes heb ik.. dat we op straat belanden als er iemand overlijd van mijn ouders.
Gister avond in bed was ik er zo mee bezig dat ik zelfs niet meer goed kon ademen en half in schock was.
Wat als ik opeens een erg bericht krijg te horen dat iemand is overleden? Het gevoel komt naar boven dat ik het zelf niet eens overleef wanneer ik zoiets hoor..
op vakantie zelfs als ik ver weg ben van mijn ouders kan ik mij er ook nog veel erger druk om maken, zo erg dat ik 10 x per uur mijn telefoon check of niemand mij gebelt heeft.
Heeft iemand ook zulke angsten? En heeft iemand tips hoe ik er niet zo veel aan kan denken?
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:25
Dank je, Felice. Ik las m'n post even terug, ik voel me net 50 :p
Soms denk ik echt: jeetje, waar komt die wijsheid vandaan? En dan denk ik maar: m'n vader had het vast prachtig gevonden om te zien dat ik door zoveel confrontaties ben heengegaan en zoveel heb geleerd van zijn dood. Ik ben erachter gekomen dat mijn vader wijzer was dan ik ooit voor mogelijk had gehouden, dat hij veel beter met zijn ziekte en dood kon omgaan dan ik, al leek dat niet zo.
Ik weet ook dat hij dat allang wist en dat hij me dat niet kwalijk neemt, dat hij begreep hoe moeilijk zo'n ziekte en overlijden is voor een jong iemand die nog volledig op haar ouders vertrouwt.
Ik weet het nu pas.
En nu vind ik het vooral zo jammer dat ik het hem allemaal niet meer kan vertellen. Nu zou ik graag mijn vader terugzien, om eens te bespreken wat ik heb geleerd, wat ik heb ontdekt, zijn visie daarop te horen.
Maar dat kan niet meer, en dat is ook goed. Ik weet dat hij het net zo graag had gewild en ik weet dat je nooit tijd genoeg hebt om alles te bespreken, dat het nooit helemaal af is.
En dat het dus goed is.
Soms denk ik echt: jeetje, waar komt die wijsheid vandaan? En dan denk ik maar: m'n vader had het vast prachtig gevonden om te zien dat ik door zoveel confrontaties ben heengegaan en zoveel heb geleerd van zijn dood. Ik ben erachter gekomen dat mijn vader wijzer was dan ik ooit voor mogelijk had gehouden, dat hij veel beter met zijn ziekte en dood kon omgaan dan ik, al leek dat niet zo.
Ik weet ook dat hij dat allang wist en dat hij me dat niet kwalijk neemt, dat hij begreep hoe moeilijk zo'n ziekte en overlijden is voor een jong iemand die nog volledig op haar ouders vertrouwt.
Ik weet het nu pas.
En nu vind ik het vooral zo jammer dat ik het hem allemaal niet meer kan vertellen. Nu zou ik graag mijn vader terugzien, om eens te bespreken wat ik heb geleerd, wat ik heb ontdekt, zijn visie daarop te horen.
Maar dat kan niet meer, en dat is ook goed. Ik weet dat hij het net zo graag had gewild en ik weet dat je nooit tijd genoeg hebt om alles te bespreken, dat het nooit helemaal af is.
En dat het dus goed is.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:26
quote:valentinamaria schreef op 25 augustus 2012 @ 14:21:
ben ik niet met je eens thomaas, ik kan geen enkele mooie kant zien aan de dood van mijn man.Ik snap dat het niet voor iedereen geldt. Voor mij geldt dit echter wel. Ik heb heel veel steun mogen ervaren in de periode rondom het overlijden van mijn dierbaren. De gesprekken, het samen delen van emoties, en in 1 geval: de rust, dat het over is, dat iemand klaar is met lijden. Ik heb daar veel aan gehad en voor mij zijn die momenten mij hele dierbaar en mooi geworden. Dat had ik van te voren nooit verwacht.
ben ik niet met je eens thomaas, ik kan geen enkele mooie kant zien aan de dood van mijn man.Ik snap dat het niet voor iedereen geldt. Voor mij geldt dit echter wel. Ik heb heel veel steun mogen ervaren in de periode rondom het overlijden van mijn dierbaren. De gesprekken, het samen delen van emoties, en in 1 geval: de rust, dat het over is, dat iemand klaar is met lijden. Ik heb daar veel aan gehad en voor mij zijn die momenten mij hele dierbaar en mooi geworden. Dat had ik van te voren nooit verwacht.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:33
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:34
quote:itsssme schreef op 25 augustus 2012 @ 12:55:
Ik ben 22.
Heb zelf nog niet echt ervaring gehad met de dood, alleen mijn opa maar die zag ik maar 1 keer per jaar en de vader van mijn vriendin is een paar maanden geleden plotseling overleden.
Nah m'n kind, ik ben vandaag 44 geworden en het leuke is; ik ga me steeds minder druk maken om doodgaan.
Toen ik zo oud was als jij en voorál daar voor nog, kon ik me er ontzettend druk om maken.
Nu heb ik het te druk met leven om te piekeren over dood gaan.
Ik hoop dat die rust voor jou ook komt. Al is het dan maar met de jaren.
Ik ben 22.
Heb zelf nog niet echt ervaring gehad met de dood, alleen mijn opa maar die zag ik maar 1 keer per jaar en de vader van mijn vriendin is een paar maanden geleden plotseling overleden.
Nah m'n kind, ik ben vandaag 44 geworden en het leuke is; ik ga me steeds minder druk maken om doodgaan.
Toen ik zo oud was als jij en voorál daar voor nog, kon ik me er ontzettend druk om maken.
Nu heb ik het te druk met leven om te piekeren over dood gaan.
Ik hoop dat die rust voor jou ook komt. Al is het dan maar met de jaren.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:39
Itsssme: dat mag ook, het kost tijd. Maar het is fijn als in die tijd mensen je kunnen laten zien hoe zij er aan de andere kant uitgekomen zijn. Ik wil je alleen maar laten zien: dit is normaal, een proces in het volwassen worden, je moet leren inzien dat het leven eindig is. Het kost alleen tijd om dat ook te accepteren als onderdeel van het leven. Maar als je het de tijd geeft, komt het vanzelf.
@ Thomaaasss: ik vind de dood van mijn vader ontzettend verdrietig en in- en intriest. Maar ik heb ook een aantal gesprekken met hem en anderen en steun uit bepaalde hoeken gehad die ik nooit had verwacht (hoewel er ook veel problemen zijn geweest). Bovenal zie ik hoeveel ik hiervan heb geleerd en hoe erg mijn vader nooit echt weg zal zijn, al is het alleen maar een schaduw van wie hij was die doorleeft als herinnering in mij en anderen. In het begin zag ik niks van dit alles, maar nu kan ik zeggen: ja; er zit wel een mooie kant aan de dood. Maar ik vind het vooral een mooie kant omdat het het meest oprechte verdriet veroorzaakt dat ik ooit heb gezien. En hoeveel mensen voor elkaar kunnen doen in hun verdriet. Hoewel ik ook de keerzijde heb gezien, hoe eenzaam mensen kunnen worden in hun verdriet. Ik denk dat daar het verschil ligt.
@ Thomaaasss: ik vind de dood van mijn vader ontzettend verdrietig en in- en intriest. Maar ik heb ook een aantal gesprekken met hem en anderen en steun uit bepaalde hoeken gehad die ik nooit had verwacht (hoewel er ook veel problemen zijn geweest). Bovenal zie ik hoeveel ik hiervan heb geleerd en hoe erg mijn vader nooit echt weg zal zijn, al is het alleen maar een schaduw van wie hij was die doorleeft als herinnering in mij en anderen. In het begin zag ik niks van dit alles, maar nu kan ik zeggen: ja; er zit wel een mooie kant aan de dood. Maar ik vind het vooral een mooie kant omdat het het meest oprechte verdriet veroorzaakt dat ik ooit heb gezien. En hoeveel mensen voor elkaar kunnen doen in hun verdriet. Hoewel ik ook de keerzijde heb gezien, hoe eenzaam mensen kunnen worden in hun verdriet. Ik denk dat daar het verschil ligt.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:41
quote:eleonora schreef op 25 augustus 2012 @ 14:34:
[...]
Nah m'n kind, ik ben vandaag 44 geworden en het leuke is; ik ga me steeds minder druk maken om doodgaan.
Toen ik zo oud was als jij en voorál daar voor nog, kon ik me er ontzettend druk om maken.
Nu heb ik het te druk met leven om te piekeren over dood gaan.
Ik hoop dat die rust voor jou ook komt. Al is het dan maar met de jaren.
Mooi eleonora.
En gefeliciteerd.
[...]
Nah m'n kind, ik ben vandaag 44 geworden en het leuke is; ik ga me steeds minder druk maken om doodgaan.
Toen ik zo oud was als jij en voorál daar voor nog, kon ik me er ontzettend druk om maken.
Nu heb ik het te druk met leven om te piekeren over dood gaan.
Ik hoop dat die rust voor jou ook komt. Al is het dan maar met de jaren.
Mooi eleonora.
En gefeliciteerd.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:43
quote:redband schreef op 25 augustus 2012 @ 14:15:
In feite is de topic titel fout aangegeven.
Inderdaad, dat geef ik in mijn eerdere post ook al aan.
TO is bang voor haar eigen hachie ipv. het echte verdriet van missen van een dierbare.
Getuige het gesnuffel in de papieren van haar ouders over hoe en wat met de financieën. Zoiets vind je niet toevallig.
Snap de meeste reacties dan ook niet, want TO heeft het helemaal niet over het echt bang zijn voor de dood als het gemis van die persoon, maar voornamelijk over de financiële gevolgen voor haarzelf.
Hoe of wat qua missen van die ander, wat betreft er lijfelijk niet meer zijn/ het delen van de humor/ het gezellig klessebessen/ het luisterend oor/ de raadgevende ed. oftewel het missen van samen iets delen, daar heeft TO het helemaal niet over.
In feite is de topic titel fout aangegeven.
Inderdaad, dat geef ik in mijn eerdere post ook al aan.
TO is bang voor haar eigen hachie ipv. het echte verdriet van missen van een dierbare.
Getuige het gesnuffel in de papieren van haar ouders over hoe en wat met de financieën. Zoiets vind je niet toevallig.
Snap de meeste reacties dan ook niet, want TO heeft het helemaal niet over het echt bang zijn voor de dood als het gemis van die persoon, maar voornamelijk over de financiële gevolgen voor haarzelf.
Hoe of wat qua missen van die ander, wat betreft er lijfelijk niet meer zijn/ het delen van de humor/ het gezellig klessebessen/ het luisterend oor/ de raadgevende ed. oftewel het missen van samen iets delen, daar heeft TO het helemaal niet over.
zaterdag 25 augustus 2012 om 14:45
quote:kabouterpuntmuts schreef op 25 augustus 2012 @ 14:39:
@ Thomaaasss: ik vind de dood van mijn vader ontzettend verdrietig en in- en intriest. Maar ik heb ook een aantal gesprekken met hem en anderen en steun uit bepaalde hoeken gehad die ik nooit had verwacht (hoewel er ook veel problemen zijn geweest). Bovenal zie ik hoeveel ik hiervan heb geleerd en hoe erg mijn vader nooit echt weg zal zijn, al is het alleen maar een schaduw van wie hij was die doorleeft als herinnering in mij en anderen. In het begin zag ik niks van dit alles, maar nu kan ik zeggen: ja; er zit wel een mooie kant aan de dood. Maar ik vind het vooral een mooie kant omdat het het meest oprechte verdriet veroorzaakt dat ik ooit heb gezien. En hoeveel mensen voor elkaar kunnen doen in hun verdriet. Hoewel ik ook de keerzijde heb gezien, hoe eenzaam mensen kunnen worden in hun verdriet. Ik denk dat daar het verschil ligt.ik ben het met je eens. Als allereerst is het overlijden van iemand natuurlijk een ontzettend verdrietige gebeurtenis, dat staat buiten kijf. Maar, zoals je zegt, het kunnen delen van die hele "pure" emoties, de gesprekken, de dingen die je leert, de steun... Ik heb dat als heel verrijkend en bijzonder ervaren, naast het verdriet dat er natuurlijk nog steeds bovenop ligt. Die eenzamaheid in verdriet lijkt me vreselijk. Dat hoop ik nooit mee te maken.
@ Thomaaasss: ik vind de dood van mijn vader ontzettend verdrietig en in- en intriest. Maar ik heb ook een aantal gesprekken met hem en anderen en steun uit bepaalde hoeken gehad die ik nooit had verwacht (hoewel er ook veel problemen zijn geweest). Bovenal zie ik hoeveel ik hiervan heb geleerd en hoe erg mijn vader nooit echt weg zal zijn, al is het alleen maar een schaduw van wie hij was die doorleeft als herinnering in mij en anderen. In het begin zag ik niks van dit alles, maar nu kan ik zeggen: ja; er zit wel een mooie kant aan de dood. Maar ik vind het vooral een mooie kant omdat het het meest oprechte verdriet veroorzaakt dat ik ooit heb gezien. En hoeveel mensen voor elkaar kunnen doen in hun verdriet. Hoewel ik ook de keerzijde heb gezien, hoe eenzaam mensen kunnen worden in hun verdriet. Ik denk dat daar het verschil ligt.ik ben het met je eens. Als allereerst is het overlijden van iemand natuurlijk een ontzettend verdrietige gebeurtenis, dat staat buiten kijf. Maar, zoals je zegt, het kunnen delen van die hele "pure" emoties, de gesprekken, de dingen die je leert, de steun... Ik heb dat als heel verrijkend en bijzonder ervaren, naast het verdriet dat er natuurlijk nog steeds bovenop ligt. Die eenzamaheid in verdriet lijkt me vreselijk. Dat hoop ik nooit mee te maken.
zaterdag 25 augustus 2012 om 15:10
@ Thomaaas: ik heb de eenzaamheid ook meegemaakt. De spijt, het schuldgevoel, het nietige gevoel in 'the bigger scheme of things'. Maar ik heb geleerd mezelf over te geven aan de steun en hulp van anderen, verdriet te delen. En verdriet delen, zulk puur, rauw verdriet, dat is iets ontzettend moois ja. Net als je realiseren hoe groot je liefde eigenlijk voor iemand is. Als iemand sterft, dan pas kun je je ten volle bewust worden van de ongelooflijke liefde die je voor anderen kunt voelen.
zaterdag 25 augustus 2012 om 15:21
@ Limelight: TO is gewoon nog afhankelijk van haar ouders en kan zich een leven waar zij niet voor haar zorgen niet voorstellen. Dat kon ik ook niet.
Zeker in de eerste periode van m'n vaders ziekte had ik het daar ook moeilijk mee. Maar we zijn niets tekort gekomen en nu hij er niet meer is zal ik met liefde die hele bankrekening van me aan iemand uitkeren die hem terug kan halen.
En ja, dat realiseerde ik me wel al voordat mijn vader doodging en kon ik hem ook vertellen. Punt is, dat je je pas voor kunt stellen dat je het zonder je ouders redt, als je je los van ze hebt gemaakt.
TO hoeft dit nog niet, maar is er langzamerhand mee bezig. Ik vind het juist dapper dat ze durft te zeggen dat ze juist ook daarmee zit en weet uit ervaring dat het niks af doet aan de liefde voor je ouders.
Dat TO's ouders haar zoveel hebben gegeven dat ze nu nog niet zelfstandig hoeft te zijn betekent dat haar ouders veel van haar houden.
Dat zij zich het leven niet voor kan stellen zonder hun hulp, laat zien dat zij zich laat koesteren en verzorgen, wat haar ouders kennelijk graag doen.
Die zelfstandigheid komt vanzelf wel. Maar dat gevoel van: 'wat moet ik nou zonder mijn papa en mama?' dat ken ik wel. Want toen mijn café ziek werd, was ik nog een kind. En dacht ik ook aan mezelf, hoe het met mij moest. Toen hij overleed, was ik volwassen en dacht ik aan hoe ontzettend triest het was dat we maar zo kort van elkaar hebben mogen genieten.
Daarom zeg ik: ze is volwassen aan het worden. Dat we allemaal niet altijd even nobele gedachten hebben en dat we onszelf en elkaar daarvoor vergeven en dat accepteren en iemand niet om 1 gedachte veroordelen, dat hoort bij die volwassenheid.
Zeker in de eerste periode van m'n vaders ziekte had ik het daar ook moeilijk mee. Maar we zijn niets tekort gekomen en nu hij er niet meer is zal ik met liefde die hele bankrekening van me aan iemand uitkeren die hem terug kan halen.
En ja, dat realiseerde ik me wel al voordat mijn vader doodging en kon ik hem ook vertellen. Punt is, dat je je pas voor kunt stellen dat je het zonder je ouders redt, als je je los van ze hebt gemaakt.
TO hoeft dit nog niet, maar is er langzamerhand mee bezig. Ik vind het juist dapper dat ze durft te zeggen dat ze juist ook daarmee zit en weet uit ervaring dat het niks af doet aan de liefde voor je ouders.
Dat TO's ouders haar zoveel hebben gegeven dat ze nu nog niet zelfstandig hoeft te zijn betekent dat haar ouders veel van haar houden.
Dat zij zich het leven niet voor kan stellen zonder hun hulp, laat zien dat zij zich laat koesteren en verzorgen, wat haar ouders kennelijk graag doen.
Die zelfstandigheid komt vanzelf wel. Maar dat gevoel van: 'wat moet ik nou zonder mijn papa en mama?' dat ken ik wel. Want toen mijn café ziek werd, was ik nog een kind. En dacht ik ook aan mezelf, hoe het met mij moest. Toen hij overleed, was ik volwassen en dacht ik aan hoe ontzettend triest het was dat we maar zo kort van elkaar hebben mogen genieten.
Daarom zeg ik: ze is volwassen aan het worden. Dat we allemaal niet altijd even nobele gedachten hebben en dat we onszelf en elkaar daarvoor vergeven en dat accepteren en iemand niet om 1 gedachte veroordelen, dat hoort bij die volwassenheid.
zaterdag 25 augustus 2012 om 15:26
zaterdag 25 augustus 2012 om 15:41
@ Redband: nee dat is waar. Maar haar ouders hebben haar zo opgevoed dat ze dat nog wel is. Ik wil alleen maar zeggen: deze bewustwording is juist een stap in het losmaken daarvan.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:04
quote:kabouterpuntmuts schreef op 25 augustus 2012 @ 15:41:
@ Redband: nee dat is waar. Maar haar ouders hebben haar zo opgevoed dat ze dat nog wel is. Ik wil alleen maar zeggen: deze bewustwording is juist een stap in het losmaken daarvan.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.+1 Wat weet je het mooi te verwoorden, en inderdaad zonder TO meteen te veroordelen. Ben het zeer met je eens!
@ Redband: nee dat is waar. Maar haar ouders hebben haar zo opgevoed dat ze dat nog wel is. Ik wil alleen maar zeggen: deze bewustwording is juist een stap in het losmaken daarvan.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.+1 Wat weet je het mooi te verwoorden, en inderdaad zonder TO meteen te veroordelen. Ben het zeer met je eens!
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:27
@kabouterpuntmuts, toch zie ik TO haar posts wat anders.
Als iemand er aan denkt om iemand ooit te moeten verliezen en daar verdrietig om is, dat als het is om het missen van die ander om samen iets te hebben zeg maar, dan vind ik dat toch wat anders en zou ik dat prima snappen. Met je 22e bezig zijn van "hoe zou het financiëel met mij komen", komt op mij anders over.
In je post staan bijv. ook een aanname's, want misschien willen TO haar ouders al wel dat ze uit huis gaat, vinden zij dat ze haar al te lang hebben verzorgd en gekoesterd, misschien zuchten ze wel eens van dochters onzelfstandigheid en geneus in hun paperassen. Dat is iets wat wij niet weten.
Er zijn trouwens mensen die nooit zelfstandig (willen)worden, die altijd leunen en steunen op anderen.
Als iemand er aan denkt om iemand ooit te moeten verliezen en daar verdrietig om is, dat als het is om het missen van die ander om samen iets te hebben zeg maar, dan vind ik dat toch wat anders en zou ik dat prima snappen. Met je 22e bezig zijn van "hoe zou het financiëel met mij komen", komt op mij anders over.
In je post staan bijv. ook een aanname's, want misschien willen TO haar ouders al wel dat ze uit huis gaat, vinden zij dat ze haar al te lang hebben verzorgd en gekoesterd, misschien zuchten ze wel eens van dochters onzelfstandigheid en geneus in hun paperassen. Dat is iets wat wij niet weten.
Er zijn trouwens mensen die nooit zelfstandig (willen)worden, die altijd leunen en steunen op anderen.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:30
Dank je, adventure. Ik heb mezelf deze gedachten moeten vergeven omdat andere mensen het opvatten alsof het me alleen maar ging om geld. Terwijl ik gek werd van verdriet.
Ik heb het mezelf vergeven omdat ik geleerd heb van mezelf. Ik heb geleerd dat niemand altijd mooie en goede gedachten heeft, dat niemand alles in 1x goed doet.
Dat je ouders en andere mensen om je heen een veel beter beeld van jou hebben, aangezien ze je over een lange periode meemaken, terwijl jij al jong-volwassene dat overzicht over jezelf niet hebt. Maar zij hebben het zelf al eens meegemaakt en snappen dus hoe het zit.
Ik ben door een aantal mensen vreselijk veroordeeld omdat ik mij zorgen maakte over mezelf. Maar niet door mijn ouders, die zich ook ontzettend veel zorgen maakten om mij en m'n zusje. En mijn ouders zagen bovenal in dat ik volwassen moest worden, onafhankelijk moest worden, omdat ik dat eerder nog niet hoefde. En ze begrepen dat dat niet in een dagje gebeurt, je veilige haventje opgeven en in het diepe springen.
Toen ik uiteindelijk was gesprongen waren ze ontzettend trots, maar niet trotser dan toen ik nog aan wal stond.
Ouders zien hun kinderen groeien. Kinderen zien zichzelf niet zo snel groeien. Pas als je aan de andere kant staat, kun je denken: jeetje, wat heb ik vreselijk veel geleerd.
De mensen die mij veroordeelden hebben mij ontzettend veel pijn gedaan, lieten me geloven dat ik niet genoeg van mijn vader hield. God wat heb ik me schuldig gevoeld, wat heb ik een spijt gehad.
En spijt waarvan? Schuldig over wat? Dat ik niet klaar was om volwassen te worden? Dat ik mijn vader nodig had, zijn liefde en zijn huis, dat hij eten voor me kookte en voor me zorgde als ik ziek was? Dat hij over m'n rug aaide als ik niet kon slapen tot ik vanzelf insliep?
Ik voel me niet meer schuldig dat ik niet in 1x de knop kon omzetten. Je moet leren op eigen benen te staan en als ik een ding heb geleerd: dat leer je echt wel. En niet omdat andere mensen je daarom veroordelen.
Als je eens terugkijkt naar jezelf, weet je dat je jezelf ook ooit hebt moeten loslaten van dat je ouders voor je zorgden. Dat je het alleen moest doen. Dat dat uiteindelijk heel goed bleek te gaan, betekent niet dat het in eerste instantie niet eng was.
En als je het je niet kunt herinneren, siert het je als je het probeert te begrijpen, ipv het te veroordelen. Ipv te twijfelen aan iemands liefde voor zijn of haar ouders en het op eigenbelang te gooien.
Onderhand kan het me weinig meer schelen wat andere mensen erover dachten. Ik weet dat ik meer van mijn vader hield dan wat dan ook. En dat ik me afvroeg wat ik zonder hem moest vatte hij op als een teken dat hij nog onmisbaar was, ook al ging ik steeds meer zelf doen.
Ik heb het mezelf vergeven omdat ik geleerd heb van mezelf. Ik heb geleerd dat niemand altijd mooie en goede gedachten heeft, dat niemand alles in 1x goed doet.
Dat je ouders en andere mensen om je heen een veel beter beeld van jou hebben, aangezien ze je over een lange periode meemaken, terwijl jij al jong-volwassene dat overzicht over jezelf niet hebt. Maar zij hebben het zelf al eens meegemaakt en snappen dus hoe het zit.
Ik ben door een aantal mensen vreselijk veroordeeld omdat ik mij zorgen maakte over mezelf. Maar niet door mijn ouders, die zich ook ontzettend veel zorgen maakten om mij en m'n zusje. En mijn ouders zagen bovenal in dat ik volwassen moest worden, onafhankelijk moest worden, omdat ik dat eerder nog niet hoefde. En ze begrepen dat dat niet in een dagje gebeurt, je veilige haventje opgeven en in het diepe springen.
Toen ik uiteindelijk was gesprongen waren ze ontzettend trots, maar niet trotser dan toen ik nog aan wal stond.
Ouders zien hun kinderen groeien. Kinderen zien zichzelf niet zo snel groeien. Pas als je aan de andere kant staat, kun je denken: jeetje, wat heb ik vreselijk veel geleerd.
De mensen die mij veroordeelden hebben mij ontzettend veel pijn gedaan, lieten me geloven dat ik niet genoeg van mijn vader hield. God wat heb ik me schuldig gevoeld, wat heb ik een spijt gehad.
En spijt waarvan? Schuldig over wat? Dat ik niet klaar was om volwassen te worden? Dat ik mijn vader nodig had, zijn liefde en zijn huis, dat hij eten voor me kookte en voor me zorgde als ik ziek was? Dat hij over m'n rug aaide als ik niet kon slapen tot ik vanzelf insliep?
Ik voel me niet meer schuldig dat ik niet in 1x de knop kon omzetten. Je moet leren op eigen benen te staan en als ik een ding heb geleerd: dat leer je echt wel. En niet omdat andere mensen je daarom veroordelen.
Als je eens terugkijkt naar jezelf, weet je dat je jezelf ook ooit hebt moeten loslaten van dat je ouders voor je zorgden. Dat je het alleen moest doen. Dat dat uiteindelijk heel goed bleek te gaan, betekent niet dat het in eerste instantie niet eng was.
En als je het je niet kunt herinneren, siert het je als je het probeert te begrijpen, ipv het te veroordelen. Ipv te twijfelen aan iemands liefde voor zijn of haar ouders en het op eigenbelang te gooien.
Onderhand kan het me weinig meer schelen wat andere mensen erover dachten. Ik weet dat ik meer van mijn vader hield dan wat dan ook. En dat ik me afvroeg wat ik zonder hem moest vatte hij op als een teken dat hij nog onmisbaar was, ook al ging ik steeds meer zelf doen.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:32
quote:kabouterpuntmuts schreef op 25 augustus 2012 @ 15:41:
@ Redband: nee dat is waar. Maar haar ouders hebben haar zo opgevoed dat ze dat nog wel is. Ik wil alleen maar zeggen: deze bewustwording is juist een stap in het losmaken daarvan.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.
Ik vind dat je prachtig schrijft over je verdriet
Maar ik ben het niet eens over TO. TO geeft aan nog geen dag te hebben gehad zonder zich zorgen te maken over het een of ander. Alhoewel ik het met je eens ben dat nadenken over zulke kwesties onderdeel is van een losmaak proces, vind ik het wel zorgelijk dat TO elke dag zich ergens (dus heel breed) zorgen over maakt.
@ Redband: nee dat is waar. Maar haar ouders hebben haar zo opgevoed dat ze dat nog wel is. Ik wil alleen maar zeggen: deze bewustwording is juist een stap in het losmaken daarvan.
En als je je eenmaal hebt losgemaakt, dan begrijp je niet meer waar je je ooit druk om maakte, want je kan toch prima je eigen boontjes doppen?
Maar de eerste stap in onafhankelijk worden is bedenken dat je het wel eens zonder je ouders moet gaan rooien. En dat je dan denkt: maar hoe moet dat dan? Is niet zo heel gek, als je daarvoor altijd bij paps en mams kon aankloppen.
Dat ze daarover nadenkt, is een teken dat ze langzamerhand onafhankelijk wil worden. Een eerste stap, als het ware.
Ze kan nog niet werkelijk bevatten wat het is om een ouder te verliezen. Nou geloof mij, ik had het liever nog een paar jaar niet geweten.
Ik had me liever rustig losgemaakt van mijn ouders op mijn eigen tempo, omdat mijn ouders me wilden en konden verzorgen.
Helaas, zo liep het niet. Maar dat is ook oke.
Je kan TO niet veroordelen om het feit dat haar ouders nog voor haar willen en kunnen zorgen. Die onafhankelijkheid komt vanzelf wel, die behoefte groeit vanzelf wel. Haar ouders willen dit voor haar doen en zij vraagt zich nu af wat het zou betekenen als ze dat allemaal niet meer voor haar zouden doen.
En ik zeg alleen maar: dan zou het ook goedkomen, dit hoort er allemaal bij. Je wordt nu langzamerhand volwassen.
Ik vind dat je prachtig schrijft over je verdriet
Maar ik ben het niet eens over TO. TO geeft aan nog geen dag te hebben gehad zonder zich zorgen te maken over het een of ander. Alhoewel ik het met je eens ben dat nadenken over zulke kwesties onderdeel is van een losmaak proces, vind ik het wel zorgelijk dat TO elke dag zich ergens (dus heel breed) zorgen over maakt.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:38
@ Limelight: maar dat zijn ook aannames. Ik ga er inderdaad vanuit dat TO het niet slecht bedoelt, dat het voor haar eng is om (te bedenken hoe het is om) op te geven wat ze heeft.
En dat kan ik me best wel voorstellen. Je hoeft niet in 1x perfect te zijn en je hoeft het niet in 1x alleen te kunnen.
Voor iemand die studeert is het echt niet heel makkelijk om financieel zelfstandig te zijn, al doe ik het helemaal zelf en gebruik ik mijn vaders erfenis op dit moment helemaal niet. Maar in eerste instantie dacht ik ook: hoe moet dat nou?
Je leert vanzelf inzien dat je het dan ook wel redt.
Ik ben door veel mensen veroordeeld doordat ik men zorgen maakte om mijn financiën toen mijn vader ziek werd. En die mensen zagen het stuk voor stuk helemaal verkeerd. Ik had opeens geen huis, geen geld, geen niks meer en kon nergens terecht. Ik kwam echt op straat te staan.
Gelukkig kwam het uiteindelijk op z'n pootjes terecht en heb ik ervan geleerd dat ik het prima zelf kan, maar het was gewoon een heel onzekere periode.
Want ik vertrouwde erop dat mijn vader altijd alles zou regelen.
TO begint nu in te zien dat dat misschien wel niet altijd zo zal kunnen zijn.
Dat is toch juist alleen maar goed?
En dat kan ik me best wel voorstellen. Je hoeft niet in 1x perfect te zijn en je hoeft het niet in 1x alleen te kunnen.
Voor iemand die studeert is het echt niet heel makkelijk om financieel zelfstandig te zijn, al doe ik het helemaal zelf en gebruik ik mijn vaders erfenis op dit moment helemaal niet. Maar in eerste instantie dacht ik ook: hoe moet dat nou?
Je leert vanzelf inzien dat je het dan ook wel redt.
Ik ben door veel mensen veroordeeld doordat ik men zorgen maakte om mijn financiën toen mijn vader ziek werd. En die mensen zagen het stuk voor stuk helemaal verkeerd. Ik had opeens geen huis, geen geld, geen niks meer en kon nergens terecht. Ik kwam echt op straat te staan.
Gelukkig kwam het uiteindelijk op z'n pootjes terecht en heb ik ervan geleerd dat ik het prima zelf kan, maar het was gewoon een heel onzekere periode.
Want ik vertrouwde erop dat mijn vader altijd alles zou regelen.
TO begint nu in te zien dat dat misschien wel niet altijd zo zal kunnen zijn.
Dat is toch juist alleen maar goed?
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:41
quote:kabouterpuntmuts schreef op 25 augustus 2012 @ 14:15:
Het leven is de moeite waard omdat het eindig is. De eindigheid geeft het leven zin. Dus omhels de eindigheid als onderdeel van je leven. Jouw eindigheid en die van anderen. Wat je altijd zult hebben, totdat je zelf sterft, zijn je herinneringen. De goede en de slechte. En dat maakt mensen toch een beetje onsterfelijk.
Mooi zeg!
Het leven is de moeite waard omdat het eindig is. De eindigheid geeft het leven zin. Dus omhels de eindigheid als onderdeel van je leven. Jouw eindigheid en die van anderen. Wat je altijd zult hebben, totdat je zelf sterft, zijn je herinneringen. De goede en de slechte. En dat maakt mensen toch een beetje onsterfelijk.
Mooi zeg!
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 25 augustus 2012 om 16:41
@ Thomaaas: ik denk zeker niet dat het helemaal normaal is om er zo mee bezig te zijn, maar ik herken het wel heel sterk.
En ik weet ook dat het weer overgaat. En daarom laat ik graag zien hoe het voor mij was, in de hoop dat dat haar een stapje verder brengt.
Want ook al was het niet helemaal normaal, ik heb er veel van geleerd en ik ben er sterker uitgekomen. Ik hoop dat dat ook voor haar geldt.
En ik weet ook dat het weer overgaat. En daarom laat ik graag zien hoe het voor mij was, in de hoop dat dat haar een stapje verder brengt.
Want ook al was het niet helemaal normaal, ik heb er veel van geleerd en ik ben er sterker uitgekomen. Ik hoop dat dat ook voor haar geldt.
