Bang voor terugval

Vijf jaar geleden heb ik een trauma opgelopen waardoor ik erg veel last kreeg van angst en agressie.

Dat is bij mij sowieso al een probleem gebied, zeker de angst. Ik heb al mijn hele leven last van soms extreme angsten. Vaak compleet irreeel, zoals de angst voor geesten of monsters onder mijn bed. Enigszins normaal voor een kind, maar ik had het op mijn dertigste nog.

Als het dus gaat om angst ben ik blijkbaar erg kwetsbaar.

Bovendien ben ik niet heel goed in het uiten van emoties en reageer ik meestal kwaad, ook als ik bv eigenlijk verdrietig ben.



Na het trauma, liep dat alleen volkomen uit de hand. Ik was overal enorm bang voor, durfde heel weinig meer en werd soms echt heel agressief. Daarbij kreeg ik een flinke depressie (waarschijnlijk had ik die in milde mate al en heeft het trauma de boel verergerd)

Na bijna drie jaar zeuren heb ik toen eindelijk emdr en hypnotherapie gekregen. Ben hier in het totaal een jaar mee bezig geweest, maar het heeft wel heel veel geholpen.

Mijn trauma heb ik merk ik echt wel verwerkt. En ik had ook veel meer grip op mijn emoties. Ze liepen niet meer zo hoog op, en als dat wel gebeurde dan duurde het een paar minuten inplaats van een uur.



Maar op het moment merk ik dat ik de grip op mijn emoties weer lijk kwijt te raken. Ik ben gespannen, heb weer last van angst dromen. Ook merk ik dat ik schrikkerig ben. Ik heb erg veel onrust in mijn lijf, dat voel ik ook fysiek. Volgens mij sta ik stijf van de adrenaline.

En (ik denk als gevolg daarvan) ik merk ook dat ik weer agressiever word.

Dat maakt me zo verdrietig. Want zo wil ik niet zijn! Ik doe daarmee niet alleen mezelf schade, maar ook mijn man en honden hebben hier heel veel last van.



Maar vooral: Ik begon het leven net weer een beetje leuk te vinden. Voelde me goed, vond mezelf weer oke en dit ondermijnt mijn toch al broze eigenwaarde.

Ik vind mezelf zo waardeloos als ik zo doe.

En tegelijk heb ik het idee dat ik er machteloos tegenover sta. Het lijkt me te overkomen.

Ik kan ook niet verklaren waarom de angst en de onrust nu weer zo toenemen.

En ik ben dus zo bang voor een totale terugval. Dat ik straks weer hartstikke depressief ben en eigenlijk niet meer verder wil.



Ik ben daar verdorie nog geen jaar uit, na er jaren in gezeten te hebben. Ik vind dat ik nu ook wel een paar fijne jaren heb verdient!



Wat ik met dit relaas wil? Ik weet het niet precies. Tips om het tij te keren wellicht. Of gewoon even een steuntje in mijn rug.

En ik wil het gewoon even ergens kwijt en wil mijn man er niet mee belasten. Die heeft de afgelopen jaren al genoeg met me te stellen gehad.

Suhke, de wachtlijsten hier zijn enorm. Ik heb op dit moment al een spv-ster die hierin niet echt veel voor me kan betekenen.

De vorige keer heb ik bijna drie jaar moeten wachten op hulp. Ben door meerdere hulpverleners geweigerd omdat ik ook Asperger heb. De hulpverleenster waar ik toen uiteindelijk wel bij terecht kon werkt hier niet meer, dus daar kan ik niet naar terug.

Ik snap dat dit mogelijk klinkt als excuses, maar het is voor mij wel de realiteit. Ik zie mijn spv-ster maandag weer en dan ga ik het ook beslist bij haar aangeven, maar ik verwacht uit die hoek eigenlijk niet heel veel hulp.

Ze is verder een schat hoor, die me met heel veel dingen wel heel erg helpt en die beslist wel wil. Maar dit is niet haar terrein zeg maar, en doorverwijzen gaat dus extreem moeilijk.

Ik werk inderdaad niet. En je hebt denk ik gelijk dat ik schrikkerig ben omdat ik niet ontspan. Zo voelt het ook, alsof ik constant onder hoogspanning sta.

Ik begrijp alleen oprecht niet waar die spanning vandaan komt. Ik ben juist meer leuke dingen gaan doen de afgelopen tijd. En ik merk ook niet dat ik enorm pieker ofzo.



Maakt het voor mij gewoon extra moeilijk, dat ik niet snap waar die spanning vandaan komt. Daardoor heb ik (onterecht wellicht?) het idee dat ik er dan ook niks aan kan doen.



Met de honden wandelen is voor mij op dit moment bijvoorbeeld geen ontspanning, want ik schrik van ieder onverwacht geluid of beweging.



Vind je reactie wel heel fijn merk ik, je hebt ook gewoon gelijk wat de spanning betreft. Ik weet alleen niet zo goed wat ik kan doen om te ontspannen.

Het voelt ook alsof het me overkomt. Dat komt voornamelijk omdat ik echt niet snap waar deze spanning die ik nu voel vandaan komt. Voor mijn idee doe ik niets anders dan pakweg twee maanden geleden. En denk ik ook niet anders. Alleen constateer ik dus wel dat de spanning enorm is opgelopen.

En het niet weten waar dat door komt geeft bij mij inderdaad het idee dat ik er niks aan kan dien.

Omdat ik denk ik geloof dat de enige oplossing om wat aan die spanning te doen het wegnemen van de bron is. En aangezien ik geen flauw idee heb wat die bron is, is er in mijn hoofd dus ook geen oplossing.



Ik merk dus ook dat ik het moeilijk vind om oplossingen te zoeken in het puur kijken naar manieren om te ontspannen. Dat voelt voor mij als symptoom bestrijding.

Terwijl het wellicht wel de oplossing is, omdat het voldoende kan zijn om de cirkel die aan het ontstaan is te doorbreken.

Iets om eens goed over na te denken.



Ondanks het feit dat ik wellicht passief overkom in mijn op ben ik me toch wel heel goed bewust van het feit dat ik zelf dingen zal moeten doen (of juist laten) om de situatie te veranderen.



Ik ga eens goed nadenken over wat ik kan doen om te ontspannen in elk geval. En het hier opschrijven en feedback krijgen helpt in elk geval wel om me mijn drive terug te geven er iets aan te doen.

Robo. Ik wil jou in het bijzonder heel erg bedanken voor je reactie.

Je hebt me doen inzien dat ik minder machteloos was dan ik me voelde.



En dat heeft vrijwel direct effect gehad, want ik ben in elk geval al een stuk minder gespannen.

Ben ook goed gaan nadenken over wat ik nodig had om rustig te worden of blijven. En daar zijn wel zinnige dingen uitgekomen.



Ik heb voor mijn gevoel en idee de regie weer terug.

Ben er beslist nog niet, maar merk wel verschil.

Dus dankjewel!