Psyche
alle pijlers
Begrafenissen
donderdag 31 mei 2012 om 15:28
Hoi allemaal,
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 15:34
Bladora, de vraag die bij mij opkomt is; waaróm huil je precies als je zo moet huilen? Wat gaat er dan precies in je om? Mis jij de overledene dan zo heel erg, of vind je het vreselijk voor de andere nabestaanden? Vind je de dood zo eng dat je simpelweg moet huilen door de confrontatie daarmee? Je kunt je vriend alleen maar steunen als je kunt doorleven/echt invoelen hoe erg het voor hem zal zijn, met daarbij je eigen gedachtes aan gemis etc.
donderdag 31 mei 2012 om 15:36
donderdag 31 mei 2012 om 15:48
Afhankelijk van het soort begrafenis huil ik:
- Omdat ik de overledene ga missen, het een naaste was (maar dat is logisch)
- Omdat ik het zo erg vind voor de nabestaanden
- Omdat ik me bedenk hoe ik me zou voelen in vriends/huisgenoots/wie dan ook situatie
- Omdat ik andere mensen zie huilen
- Omdat ik al de emoties van de mensen die er zijn zo ontzettend voel dat het lijkt of ik helemaal hol word van binnen.
- En misschien ook dat ik zo bezig ben met het niet huilen ofzo
Ik heb het bijvoorbeeld ook als er een begrafenis stoet voorbij komt. Schiet ik ook vol. Ongeacht of ik weet voor wie het is. Zit ik ineens te janken in de auto. Ik voel me zo stom soms.
- Omdat ik de overledene ga missen, het een naaste was (maar dat is logisch)
- Omdat ik het zo erg vind voor de nabestaanden
- Omdat ik me bedenk hoe ik me zou voelen in vriends/huisgenoots/wie dan ook situatie
- Omdat ik andere mensen zie huilen
- Omdat ik al de emoties van de mensen die er zijn zo ontzettend voel dat het lijkt of ik helemaal hol word van binnen.
- En misschien ook dat ik zo bezig ben met het niet huilen ofzo
Ik heb het bijvoorbeeld ook als er een begrafenis stoet voorbij komt. Schiet ik ook vol. Ongeacht of ik weet voor wie het is. Zit ik ineens te janken in de auto. Ik voel me zo stom soms.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 15:54
Bladora, waar maak je je druk om joh? Dit is toch wie jij bent?
Als ik je verhaal hoor, dan heb je niet zozeer een probleem met je emoties, maar met je schaamte daarover, en het je stom voelen.
Nou dát is nou nergens voor nodig, Probeer daar iets aan te doen, i.p.v. aan het huilen. Je emoties mogen er gewoon helemaal zijn hoor.
Als ik je verhaal hoor, dan heb je niet zozeer een probleem met je emoties, maar met je schaamte daarover, en het je stom voelen.
Nou dát is nou nergens voor nodig, Probeer daar iets aan te doen, i.p.v. aan het huilen. Je emoties mogen er gewoon helemaal zijn hoor.
donderdag 31 mei 2012 om 15:59
Ok, je bent dus juist superempathisch. Kun je anders niet in gedachten de hele begrafenis doorlopen zodra je het programma daarvan hebt? Luister alvast de muziek die dan zal klinken, terwijl je naar iets neutraals (een natuurprogramma (waarin ze elkaar niet opeten..) of leuks (mensen die op het strand in de zon liggen, mensen die plezier maken, van mijn part blooperfilmpjes) kijkt op tv. Misschien kun je je gedachten zo neutraliseren en kun je terugdenken aan die beelden als je de muziek dan daarna bij de uitvaart hoort. Overigens zou ik er niet zoveel mee willen hoor, met dat (overmatige?) huilen; zo ben je kennelijk gebakken..? Dat je kennelijk nogal empatisch is, is meestal een fijne eigenschap, en zo niet; kun je beter proberen om dat in te dammen (als je er tenminste ook last van hebt, maar dan bedoel ik niet het huilen bij uitvaarten).
donderdag 31 mei 2012 om 16:03
donderdag 31 mei 2012 om 16:08
Ik ben dus idd bang dat het op aandachtvragerij lijkt. En dat lijkt het natuurlijk ook wel een beetje. Mijn vriend weet er wel van, dat ik zo'n jankerd ben, en soms kan hij dit ook niet echt op prijs stellen (hij is tegenovergesteld haha) En ik denk eigenlijk dat hij het op de begrafenis ook niet echt op prijs kan stellen ofzo, zijn broers en zussen zijn ook allemaal van die niet praters en 'koele kikkers'
Toen mijn oom overleed huilde ik meer dan mijn neef (zijn zoon) die deed het allemaal zo kalm en 'professioneel'
Maar is het dus zo dat huilen in je hormonen bepaald is? Ik huil echt om het minste geringste, maar op begrafenissen nog wel het meest. En ik ben dan ook oprecht verdrietig.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 16:09
Ik heb het ook, ik huil altijd enorm erg bij begrafenissen, erger dan wie dan ook zin de zaal, ookal ken ik de persoon nieteens. Ik vind het echt vreselijk, en schaam me echt, maar kan het niet inhouden. Het vreemde is dat ik nogmaal helemaal niet zo emotioneel ben, huil vrijwel nooit.
Als het iemand is die heel dicht bij me staat dan vind ik het niet zo erg, maar bij een onbekende lijkt het zo overdreven. Ik voel me ook echt enorm ongemakkelijk op zo een moment.
Heb het overigens niet bij een begrafenisstoet oid.
Als iemand de oplossing heeft ben ik er ook erg blij mee
Als het iemand is die heel dicht bij me staat dan vind ik het niet zo erg, maar bij een onbekende lijkt het zo overdreven. Ik voel me ook echt enorm ongemakkelijk op zo een moment.
Heb het overigens niet bij een begrafenisstoet oid.
Als iemand de oplossing heeft ben ik er ook erg blij mee
donderdag 31 mei 2012 om 16:11
O ik heb dit ook! Geen tips helaas.. maar ik denk niet dat anderen het raar vinden hoor, die zijn gewoon met hun eigen verdriet bezig.
Beetje vreemde hart onder de riem, maar waarschijnlijk is de begrafenis van je schoonmoeder redelijk groot? Ik was vorige zomer op een kleine begrafenis, echt maar 15 (!) mensen, en moest vreselijk snikken van begin tot eind. Daarna zei ik ook tegen mezelf dat ik nooit nooit meer naar een begrafenis zou gaan, maar ja, je kunt er niks aan doen.
Sterkte!
Beetje vreemde hart onder de riem, maar waarschijnlijk is de begrafenis van je schoonmoeder redelijk groot? Ik was vorige zomer op een kleine begrafenis, echt maar 15 (!) mensen, en moest vreselijk snikken van begin tot eind. Daarna zei ik ook tegen mezelf dat ik nooit nooit meer naar een begrafenis zou gaan, maar ja, je kunt er niks aan doen.
Sterkte!
donderdag 31 mei 2012 om 16:12
Dat begrafenis doorlopen kan misschien wel een beetje helpen, maar als dan in het echt daar al die verdrietige mensen bij elkaar zijn dan voelt mijn hoeft zo vol en m'n hart zo hol. In een ruimte vol emoties zou ik altijd het liefst mijn ogen en oren dicht willen doen en heel hard gillen ofzo. Zodat ik dat allemaal niet voel. Klinkt een beetje kinderachtig maar ik zou gewoon me willen kunnen afsluiten van wat andere mensen voelen.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 16:16
Oh blij om te lezen dat anderen dit ook hebben (ook al is het niet zo leuk uiteraard)
Ik weet niet hoe groot de begrafenis van mijn schoonmoeder wordt, ze is 74 en ik weet niet veel van haar sociale leven (woont niet in Nederland) Ik hoop eigenlijk dat het super groot wordt of dat mijn vriend en broers en zussen besluiten de partners niet mee te laten zitten vooraan en in de handjes schud rij te staan (dat gebeurt toch wel eens als ze het echt bij hunzelf willen houden?)
Ik weet niet hoe groot de begrafenis van mijn schoonmoeder wordt, ze is 74 en ik weet niet veel van haar sociale leven (woont niet in Nederland) Ik hoop eigenlijk dat het super groot wordt of dat mijn vriend en broers en zussen besluiten de partners niet mee te laten zitten vooraan en in de handjes schud rij te staan (dat gebeurt toch wel eens als ze het echt bij hunzelf willen houden?)
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 16:16
Ik heb het ook, en vind het ook vreselijk. Ik ben degene die het meeste huilt, ook als iemand anders vader is overleden die ik niet ken. Het is niet dat ik jank met snikkende uithalen, maar de tranen beginnen te stromen en zijn niet meer te stoppen.
En ik schaam me ervoor, dat ik meer emoties toon dan de nabestaanden, alsof mijn verdriet groter is dan dat van hun.
Mieomij, zou jou tip echt helpen? Dat ik de hormonen er van te voren uit kan huilen?
En ik schaam me ervoor, dat ik meer emoties toon dan de nabestaanden, alsof mijn verdriet groter is dan dat van hun.
Mieomij, zou jou tip echt helpen? Dat ik de hormonen er van te voren uit kan huilen?
donderdag 31 mei 2012 om 16:21
donderdag 31 mei 2012 om 16:33
Ik vind het ook niet altijd zielig voor de persoon (oude mensen) maar mijn schoonmoeder is binnen een jaar ernstig dementerend geworden, en is nog vrij jong. Ik vind het gewoon zo zielig voor mijn vriend en zwager/schoonzus. Terwijl mijn vriend er eigenlijk heel pragmatisch mee omgaat.
Ik heb aan hem gevraagd, hoe voel jij je nu eigenlijk. Toen zei hij, ik ben wel verdrietig maar dat zorgt er juist voor dat ik door blijf gaan met regelen en zo. Ik word alleen wat stiller. Sta ik daar straks met dikke ogen naast vriend en hij met een kalm gezicht.
Ik heb aan hem gevraagd, hoe voel jij je nu eigenlijk. Toen zei hij, ik ben wel verdrietig maar dat zorgt er juist voor dat ik door blijf gaan met regelen en zo. Ik word alleen wat stiller. Sta ik daar straks met dikke ogen naast vriend en hij met een kalm gezicht.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
donderdag 31 mei 2012 om 16:38
donderdag 31 mei 2012 om 16:40
donderdag 31 mei 2012 om 16:42
Ik ook, mij kan je ook opvegen. Het rare is dat ik eigenlijk alleen huil op alle begrafenissen, verder nooit, althans niet dat ik mij de laatste jaren kan herinneren. Ik liep bv. ook leeg toen de buren hun kat gingen begraven, heel genant. Bij mij is het voornamelijk het verdriet van anderen, waar ik zo verdrietig van word. Soms ook een deel gemis (bv. oma), dan voel ik het in m'n hart, maar kan dan niet huilen.
donderdag 31 mei 2012 om 16:43
Je hebt 2 'issues'.
* Het eerste is het huilen.
* Het tweede is de 'moeite' die je met het huilen hebt, vanwege schaamte tegenover anderen.
Je kunt je emoties niet veranderen, dat is wie jij bent en dat mag er ook zijn.
Wel kun je je manier van dénken over die emoties veranderen. Die schaamte komt door de gedachtes die je erover hebt. En gedachtes zijn makkelijker om te buigen dan emoties.
.
