Psyche
alle pijlers
Begrafenissen
donderdag 31 mei 2012 om 15:28
Hoi allemaal,
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
Ik hoop dat dit onderwerp op deze pijler past, heb even wat tips nodig.
Al zo lang ik me kan heugen ben ik heel emotioneel bij begrafenissen. Uiteraard is iedereen dat, maar ik heb soms het idee dat het bij mij erg overdreven is.
Toen ik 10 was en mijn moeder over de telefoon hoorde dat mijn oom overleden was, waar ik helemaal geen sterke band mee had, lag ik al te janken onder de dekens in mijn bed. Toen we naar de begrafenis van mijn oma gingen (ik was 11) kon ik vanaf midden Nederland (moesten naar het zuiden) al niet meer stoppen met huilen en dat heeft geduurd tot na de begrafenis.
Toen ik wat ouder werd en al een tijdje geen begrafenissen had gehad dacht ik; ik zal er wel overheen gegroeid zijn. Niets was minder waar. De vader van een huisgenoot overleed (niet gekend) mee naar begrafenis om haar te steunen. Ik denk dat ik meer huilde dan zij. Ik huil niet hard, maar de tranen zijn niet te stoppen. Ik schaamde me dood. Daarna nog begrafenis van opa en oom meegemaakt en het blijft hetzelfde. Zodra ik maar in de auto zit beginnen de waterlanders al. Mijn moeder heeft me voor de laatste 2 begrafenissen diazepam gegeven, zodat ik een beetje rustig zou blijven. Hielp bijna niet. Ik kan me gewoon niet vermannen, hoe graag ik dat ook wil.
Nu is mijn schoonmoeder heel erg ziek en ligt op sterven. Haar heb ik een beetje gekend. Toen mijn vriend het telefoontje kreeg dat hij over moest vliegen omdat het snel gebeurd kon zijn reageerde hij rustig. Ik begon gelijk te huilen. Ze is nog niet overleden en gelukkig weer aangesterkt, maar vriend is zo kalm eronder, dat ik me schaam dat ik zo emotioneel ben, het is ten slotte zijn moeder. Maar als ik alleen al denk aan hoe ik me zou voelen als mijn moeder zou overlijden, dan huil ik al weer.
Nu komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort wel een begrafenis, want ze heeft niet lang meer. Ik ga uiteraard met mijn vriend mee. Maar als ik aan mezelf denk, emotioneler en meer jankerig dan de broers en zussen van mijn vriend dan schaam ik me al diep ik voel me op de een of andere manier zelfs egoïstisch of zielig dat het lijkt dat ik meer verdriet heb dan een ander.
2 pilletjes valium hielpen de vorige keren niet. Relativeren helpt niet, aan blije dingen helpt niet. Ik weet echt niet wat ik moet straks. Ik zou bijna tegen mijn vriend zeggen dat ik liever niet mee ga, puur omdat ik me zo schaam. Maar dat kan natuurlijk niet.
Heeft iemand ervaring hiermee of tips, zodat ik straks als een sterke vrouw naast mijn vriend kan staan en dat hij op mijn schouder kan uithuilen, in plaats van andersom?
Hartelijk dank
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
vrijdag 1 juni 2012 om 11:11
Je bent gewoon heel empathisch aangelegd en daar is echt niks mis mee. Mensen die ubercool blijven schakelen over op "de rationele piloot". En juist op de begrafenis van een eigen dierbare houdt de familie zich vaak "sterk" (maar die zijn in een roes, het regelen vooraf, en is de begrafenis iets waar ze naartoe werken, pas daarna of soms weken later "valt het muntje pas echt").
Het niet tonen van emotie (door niet te huilen) zegt niks over het verdriet wat ze van binnen voelen, ze houden zich nog ff "stoer", maar dat is helemaal niet stoer, dat is een soort algemene "regel" die sommigen onafgesproken voelen "dat het hoort" of zo. En goddank lang niet overal of in alle families.
Heb al veel begrafenissen gehad en ik kon er goed tegen, dacht ik, kon het zo langs me heen laten gaan. Maar sinds ik dichterbij mijn gevoel sta, is mijn inleving in de nabestaanden groot, plus dat je zo dichtbij de kern van leven en dood komt op zo'n moment, ook al ken je de overledene niet eens. Dat maakt indruk, als je zelf een gezond gevoelsmens bent. Via inleving of dat het je herinnert aan je eigen liefde (en kwetsbaarheid) voor mensen van wie je houdt en via daar inleeft hoe dat voor die nabestaanden/geliefden moet voelen, het maakt niet uit!
Schaam je er niet voor, jij bent juist echt en jezelf, je voelt en hoe kan je je daar nou voor schamen?! Dat is juist mooi en jammer dat zoveel mensen denken dat "jezelf groot houden/ inhouden/ beheersen" de ongeschreven "norm" hoort te zijn..!
Leg het van tevoren uit aan je schoonfamilie en bespreek of ze zich dan in verlegenheid gebracht zouden voelen. Dat je in geen geval de aandacht naar jezelf wil toetrekken en of je dan evt uit de rij zal gaan?
Ik denk juist dat mensen het nooit kwalijk nemen als je emotioneel reageert op een begrafenis (nota bene!), mag het nog, juist daar??? (hoe kan iemand dat raar vinden? Zegt toch meer over diegene..). Enne, mannen hebben dat verdriet net zo goed, maar huilen niet zo makkelijk. Stoppen het juist liever weg, (en of dat aanleg is of aangeleerd, geen idee). Ieder zijn/haar eigen mechanisme.
Ik ben eigenlijk blij dat ik veel emotioneler ben geworden en dat ook uit/ kan uiten. Ik voel!!, dat is juist mooi en waardevol! en never zal ik me daarvoor schamen, of onderdrukken, of voor schamen! Je proberen (een beetje) te beheersen kan wel, maar jezelf verzetten helpt niet. Hoe banger je ervoor wordt (en zelf afkeurt) hoe minder dat zal lukken. Wees niet teveel bezig met wat anderen ervan denken, dan wordt die druk alleen maar groter.
Echt, als er al gelegenheden zijn waar je volop mag snikken en "geraakt" wordt in verdriet is het wel bij een begrafenis. Bedenk ook dat nergens zo "koel", ingehouden en "gepast" gereageerd wordt als in Nederland.. Niet iedereen kan zich in gezelschap laten gaan, maar dat doen ze dan daarvoor en daarna echt wel, als ze alleen zijn, als ze het beseffen, als niemand het ziet.
Neem niet de ideeen of mechanismen/ normen van anderen als wat "normaal" is. Dus niet je verontschuldigen (bij voorbaat), maar meedelen, dit ben jij en zo reageer jij hierop. Rekening proberen te houden met elkaar, niet opleggen of laten opleggen (dat is nl lastig in emoties)
Wens je nu al sterkte!
Het niet tonen van emotie (door niet te huilen) zegt niks over het verdriet wat ze van binnen voelen, ze houden zich nog ff "stoer", maar dat is helemaal niet stoer, dat is een soort algemene "regel" die sommigen onafgesproken voelen "dat het hoort" of zo. En goddank lang niet overal of in alle families.
Heb al veel begrafenissen gehad en ik kon er goed tegen, dacht ik, kon het zo langs me heen laten gaan. Maar sinds ik dichterbij mijn gevoel sta, is mijn inleving in de nabestaanden groot, plus dat je zo dichtbij de kern van leven en dood komt op zo'n moment, ook al ken je de overledene niet eens. Dat maakt indruk, als je zelf een gezond gevoelsmens bent. Via inleving of dat het je herinnert aan je eigen liefde (en kwetsbaarheid) voor mensen van wie je houdt en via daar inleeft hoe dat voor die nabestaanden/geliefden moet voelen, het maakt niet uit!
Schaam je er niet voor, jij bent juist echt en jezelf, je voelt en hoe kan je je daar nou voor schamen?! Dat is juist mooi en jammer dat zoveel mensen denken dat "jezelf groot houden/ inhouden/ beheersen" de ongeschreven "norm" hoort te zijn..!
Leg het van tevoren uit aan je schoonfamilie en bespreek of ze zich dan in verlegenheid gebracht zouden voelen. Dat je in geen geval de aandacht naar jezelf wil toetrekken en of je dan evt uit de rij zal gaan?
Ik denk juist dat mensen het nooit kwalijk nemen als je emotioneel reageert op een begrafenis (nota bene!), mag het nog, juist daar??? (hoe kan iemand dat raar vinden? Zegt toch meer over diegene..). Enne, mannen hebben dat verdriet net zo goed, maar huilen niet zo makkelijk. Stoppen het juist liever weg, (en of dat aanleg is of aangeleerd, geen idee). Ieder zijn/haar eigen mechanisme.
Ik ben eigenlijk blij dat ik veel emotioneler ben geworden en dat ook uit/ kan uiten. Ik voel!!, dat is juist mooi en waardevol! en never zal ik me daarvoor schamen, of onderdrukken, of voor schamen! Je proberen (een beetje) te beheersen kan wel, maar jezelf verzetten helpt niet. Hoe banger je ervoor wordt (en zelf afkeurt) hoe minder dat zal lukken. Wees niet teveel bezig met wat anderen ervan denken, dan wordt die druk alleen maar groter.
Echt, als er al gelegenheden zijn waar je volop mag snikken en "geraakt" wordt in verdriet is het wel bij een begrafenis. Bedenk ook dat nergens zo "koel", ingehouden en "gepast" gereageerd wordt als in Nederland.. Niet iedereen kan zich in gezelschap laten gaan, maar dat doen ze dan daarvoor en daarna echt wel, als ze alleen zijn, als ze het beseffen, als niemand het ziet.
Neem niet de ideeen of mechanismen/ normen van anderen als wat "normaal" is. Dus niet je verontschuldigen (bij voorbaat), maar meedelen, dit ben jij en zo reageer jij hierop. Rekening proberen te houden met elkaar, niet opleggen of laten opleggen (dat is nl lastig in emoties)
Wens je nu al sterkte!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 1 juni 2012 om 11:43
Bedankt voor alle reacties! Ook 'blij' dat ik niet de enige ben.
De begrafenis is niet in Nederland maar wel in een land waar naar mijn idee de mensen misschien nog wel 'gepaster' zullen reageren dan in Nederland.
Vandaag eerst maar eens kijken hoe mijn vriend eraan toe is. Die heeft natuurlijk een zware week gehad.
De begrafenis is niet in Nederland maar wel in een land waar naar mijn idee de mensen misschien nog wel 'gepaster' zullen reageren dan in Nederland.
Vandaag eerst maar eens kijken hoe mijn vriend eraan toe is. Die heeft natuurlijk een zware week gehad.
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
