Psyche
alle pijlers
Begravenis: kist open/dicht?
woensdag 12 juni 2013 om 12:02
quote:fashionvictim schreef op 06 juni 2013 @ 23:20:
[...]
Het hangt van de cultuur, familie, nabestaanden af. Bij ons is het normaal om een open kist te hebben, en uit ervaring kan ik zeggen dat het sowieso heftig is, of die kist nu dicht of open is. Persoonlijk had ik de kist nog het liefst open naar buiten gedragen en open begraven, want ik wilde sowieso niet dat ie dicht ging. Ik denk dat ik het erger had gevonden als de kist tijdens de dienst dicht was geweest, nu kon ik haar nog zien, aanraken, tegen haar zelf praten, man, ik was er het liefst naast gaan liggen als het kon.
[...]
Het hangt van de cultuur, familie, nabestaanden af. Bij ons is het normaal om een open kist te hebben, en uit ervaring kan ik zeggen dat het sowieso heftig is, of die kist nu dicht of open is. Persoonlijk had ik de kist nog het liefst open naar buiten gedragen en open begraven, want ik wilde sowieso niet dat ie dicht ging. Ik denk dat ik het erger had gevonden als de kist tijdens de dienst dicht was geweest, nu kon ik haar nog zien, aanraken, tegen haar zelf praten, man, ik was er het liefst naast gaan liggen als het kon.
woensdag 12 juni 2013 om 12:05
quote:fashionvictim schreef op 06 juni 2013 @ 23:20:
[...]
Het hangt van de cultuur, familie, nabestaanden af. Bij ons is het normaal om een open kist te hebben, en uit ervaring kan ik zeggen dat het sowieso heftig is, of die kist nu dicht of open is. Persoonlijk had ik de kist nog het liefst open naar buiten gedragen en open begraven, want ik wilde sowieso niet dat ie dicht ging. Ik denk dat ik het erger had gevonden als de kist tijdens de dienst dicht was geweest, nu kon ik haar nog zien, aanraken, tegen haar zelf praten, man, ik was er het liefst naast gaan liggen als het kon.
[...]
Het hangt van de cultuur, familie, nabestaanden af. Bij ons is het normaal om een open kist te hebben, en uit ervaring kan ik zeggen dat het sowieso heftig is, of die kist nu dicht of open is. Persoonlijk had ik de kist nog het liefst open naar buiten gedragen en open begraven, want ik wilde sowieso niet dat ie dicht ging. Ik denk dat ik het erger had gevonden als de kist tijdens de dienst dicht was geweest, nu kon ik haar nog zien, aanraken, tegen haar zelf praten, man, ik was er het liefst naast gaan liggen als het kon.
woensdag 12 juni 2013 om 12:05
quote:xanluca schreef op 11 juni 2013 @ 19:13:
Laatste eer bewijzen door naar een lijk te kijken snap ik niet.
Ik hoop dat ze tzt mij herinneren op een leuke manier, toen ik leefde. Niet dat ze gaan kijken naar een leeg omhulsel wat ligt te rotten.ik heb zelf de nodige familieleden broers zussen en ouders verloren,maar heb nooit het woord lijk in de mond genomen en dat doe ik nog steeds niet, (ik vind het zo respectloos ) het is een lichaam!
Laatste eer bewijzen door naar een lijk te kijken snap ik niet.
Ik hoop dat ze tzt mij herinneren op een leuke manier, toen ik leefde. Niet dat ze gaan kijken naar een leeg omhulsel wat ligt te rotten.ik heb zelf de nodige familieleden broers zussen en ouders verloren,maar heb nooit het woord lijk in de mond genomen en dat doe ik nog steeds niet, (ik vind het zo respectloos ) het is een lichaam!
woensdag 12 juni 2013 om 12:45
Ik vond het sluiten van de kist ook het meest emotionele en moeilijke moment. Dan is het echt, echt afgelopen. Dichtgeschroefd en klaar. En dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Bij mijn vader helemaal omdat mijn moeder op dat moment knakte.Bij mijn moeder overigens ook. Het blijft een verschrikkelijk moment.
woensdag 12 juni 2013 om 13:40
Zoals jullie hebben lunnen lezen (dit gebeurt dus niet) heb ik mijn vader verloren. Zelf zou hij gezegd hebben dat iemand na zijn dood een lijk is. Zoals ik al heb geschreven heb ik een jaar last gehad van het beeld van (ja) het lijk in de kust. Dat was mijn vader niet. Het was een omhulsel wat je minder zag worden. Vreselijk. Ook vind ik hem niet op de begraafplaats.
Ik had het eervoller gevonden (en hij ook) als niet iedereen had staan gluren naar hem toen hij dood was.
Zijn eigen broer is ook niet geweest . Hij zei heel eerlijk, en daar hebben we om gelachen "ik heb niks met lijken".
Dus dat gedoe van "o wat ligt hij er mooi bij" hoef ik niet.
Maar nogmaals, lees eerst een topic eens door.
Ik had het eervoller gevonden (en hij ook) als niet iedereen had staan gluren naar hem toen hij dood was.
Zijn eigen broer is ook niet geweest . Hij zei heel eerlijk, en daar hebben we om gelachen "ik heb niks met lijken".
Dus dat gedoe van "o wat ligt hij er mooi bij" hoef ik niet.
Maar nogmaals, lees eerst een topic eens door.
woensdag 12 juni 2013 om 13:56
Het is heel persoonlijk of je het kijken naar een opgebaard lichaam akelis of niet vindt.
Zelf vind ik het niet naar. Ik vind het zelfs iets troostvols hebben. voor mij hoort het mij het afscheid nemen.
Maar ik kan me best voorstellen dat je het akelig vindt en liever wilt vermijden. Daarom vind ik dat de open kist apart zou moeten staan. In een aparte ruimte, of wat achteraf.
Nu je weet dat er mee geconfronteerd kunt worden, kun je bij de eerstvolgende gelegenheid eerst je partner of een familielid naar binnen laten gaan om te zien of de open kist duidelijk zichtbaar is of niet.
Zelf vind ik het niet naar. Ik vind het zelfs iets troostvols hebben. voor mij hoort het mij het afscheid nemen.
Maar ik kan me best voorstellen dat je het akelig vindt en liever wilt vermijden. Daarom vind ik dat de open kist apart zou moeten staan. In een aparte ruimte, of wat achteraf.
Nu je weet dat er mee geconfronteerd kunt worden, kun je bij de eerstvolgende gelegenheid eerst je partner of een familielid naar binnen laten gaan om te zien of de open kist duidelijk zichtbaar is of niet.
woensdag 12 juni 2013 om 14:55
Ik heb mijn vader enkel gezien toen hij net was overleden, daarna heeft iedereen afscheid van hem mogen nemen behalve ik omdat ze mij te jong vonden, ik heb het altijd als een gemis gevoelt en ervaren dat ik dat niet heb mogen doen.
Een broer van mij heb ik nadat hij een ongeluk heeft gehad helemaal nooit meer gezien , ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen ook niet op de begravenis geweest omdat ze me wilden beschermen ik was nog jong, maar het heeft het proces van verwerken en geloven dat ze beiden waren overleden extra verlengd, ik was 34 toen ik daar klaar mee was, let wel in beide gevallen was ik 6&8 jaar jong.
Een broer van mij heb ik nadat hij een ongeluk heeft gehad helemaal nooit meer gezien , ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen ook niet op de begravenis geweest omdat ze me wilden beschermen ik was nog jong, maar het heeft het proces van verwerken en geloven dat ze beiden waren overleden extra verlengd, ik was 34 toen ik daar klaar mee was, let wel in beide gevallen was ik 6&8 jaar jong.
woensdag 12 juni 2013 om 15:12
quote:amarna schreef op 12 juni 2013 @ 15:08:
Ronnie, wat verdrietig.
Goed bedoeld van je familie, maar ik vind het juist goed dat kinderen bij het afscheid nemen van een dierbare betrokken worden. Verdriet hoort net zo goed bij het leven als leuke dingen.
Ik heb ook altijd gezegd dat ik mijn kinderen dat nooit zou "ontnemen "
ik begrijp de motivatie van mijn ouders en later mijn moeder wel hoor je wilt je kind beschermen tegen verdriet en pijnlijke beelden.
Ronnie, wat verdrietig.
Goed bedoeld van je familie, maar ik vind het juist goed dat kinderen bij het afscheid nemen van een dierbare betrokken worden. Verdriet hoort net zo goed bij het leven als leuke dingen.
Ik heb ook altijd gezegd dat ik mijn kinderen dat nooit zou "ontnemen "
ik begrijp de motivatie van mijn ouders en later mijn moeder wel hoor je wilt je kind beschermen tegen verdriet en pijnlijke beelden.
woensdag 12 juni 2013 om 16:57
quote:whopper schreef op 12 juni 2013 @ 12:45:
Ik vond het sluiten van de kist ook het meest emotionele en moeilijke moment. Dan is het echt, echt afgelopen. Dichtgeschroefd en klaar. En dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Bij mijn vader helemaal omdat mijn moeder op dat moment knakte.Bij mijn moeder overigens ook. Het blijft een verschrikkelijk moment.
Dat vond ik ook. Wat ik ook heel erg vond en daarom heb ik dat ook niet gedaan: ik was echt enorm vastbesloten dat mijn moeder geen " deksel" op haar graf zou krijgen. Dat vond en vind ik zo'n naar idee, zon koude, dichte steen bovenop haar. Ik wou er een tuintje op, levende dingen en levende aarde en planten, geen koude dode steen. Inmiddels is het tuintje al lang niet echt een tuintje meer, ik kom er niet zo vaak meer, maar toch ben ik nog steeds elke keer als ik er kom blij dat ze niet onder zo'n deksel ligt. En gek genoeg vind ik het ook elke keer weer fijn dat er jonge mensen om haar heen liggen, ze ligt toevallig met vrij veel kinderen om haar heen en dat geeft me altijd weer troost. Dat ze " gezellig" ligt, dat in de zomer de zon gewoon direct op de grond waar ze ligt schijnt en niet op een stuk marmer, en dat er kinderen en jonge mensen zijn die haar gezelschap houden.
Gek he, dat je dat soort dingen dan ineens zo kan voelen?
Ik vond het sluiten van de kist ook het meest emotionele en moeilijke moment. Dan is het echt, echt afgelopen. Dichtgeschroefd en klaar. En dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Bij mijn vader helemaal omdat mijn moeder op dat moment knakte.Bij mijn moeder overigens ook. Het blijft een verschrikkelijk moment.
Dat vond ik ook. Wat ik ook heel erg vond en daarom heb ik dat ook niet gedaan: ik was echt enorm vastbesloten dat mijn moeder geen " deksel" op haar graf zou krijgen. Dat vond en vind ik zo'n naar idee, zon koude, dichte steen bovenop haar. Ik wou er een tuintje op, levende dingen en levende aarde en planten, geen koude dode steen. Inmiddels is het tuintje al lang niet echt een tuintje meer, ik kom er niet zo vaak meer, maar toch ben ik nog steeds elke keer als ik er kom blij dat ze niet onder zo'n deksel ligt. En gek genoeg vind ik het ook elke keer weer fijn dat er jonge mensen om haar heen liggen, ze ligt toevallig met vrij veel kinderen om haar heen en dat geeft me altijd weer troost. Dat ze " gezellig" ligt, dat in de zomer de zon gewoon direct op de grond waar ze ligt schijnt en niet op een stuk marmer, en dat er kinderen en jonge mensen zijn die haar gezelschap houden.
Gek he, dat je dat soort dingen dan ineens zo kan voelen?
Am Yisrael Chai!
woensdag 12 juni 2013 om 16:59
quote:ronniemitchel schreef op 12 juni 2013 @ 14:55:
Ik heb mijn vader enkel gezien toen hij net was overleden, daarna heeft iedereen afscheid van hem mogen nemen behalve ik omdat ze mij te jong vonden, ik heb het altijd als een gemis gevoelt en ervaren dat ik dat niet heb mogen doen.
Een broer van mij heb ik nadat hij een ongeluk heeft gehad helemaal nooit meer gezien , ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen ook niet op de begravenis geweest omdat ze me wilden beschermen ik was nog jong, maar het heeft het proces van verwerken en geloven dat ze beiden waren overleden extra verlengd, ik was 34 toen ik daar klaar mee was, let wel in beide gevallen was ik 6&8 jaar jong.Wat zielig, en wat jammer dat je moeder dacht dat dat goed zou zijn. Begrijpelijk, maar het is zulk onnodig extra verdriet bovenop iets wat sowieso al zo vreselijk verdrietig is. Arme jullie.
Ik heb mijn vader enkel gezien toen hij net was overleden, daarna heeft iedereen afscheid van hem mogen nemen behalve ik omdat ze mij te jong vonden, ik heb het altijd als een gemis gevoelt en ervaren dat ik dat niet heb mogen doen.
Een broer van mij heb ik nadat hij een ongeluk heeft gehad helemaal nooit meer gezien , ik heb nooit afscheid van hem kunnen nemen ook niet op de begravenis geweest omdat ze me wilden beschermen ik was nog jong, maar het heeft het proces van verwerken en geloven dat ze beiden waren overleden extra verlengd, ik was 34 toen ik daar klaar mee was, let wel in beide gevallen was ik 6&8 jaar jong.Wat zielig, en wat jammer dat je moeder dacht dat dat goed zou zijn. Begrijpelijk, maar het is zulk onnodig extra verdriet bovenop iets wat sowieso al zo vreselijk verdrietig is. Arme jullie.
Am Yisrael Chai!
woensdag 12 juni 2013 om 17:02
quote:meisje22 schreef op 12 juni 2013 @ 11:53:
Om even zo vrij te zijn. Ik denk niet dat xanluca ooit een dierbare heeft verloren. Een overleden dierbare zie je niet als 'een lijk', maar als een dierbare die overleden is. Zo zag ik het in ieder geval. Als ik bij mijn vader's kist stond was het 'gewoon' (het was helemaal niet gewoon natuurlijk) mijn vader die ik zag. Hetzij overleden. Over 8 dagen is het een jaar geleden trouwens. Wat een raar jaar was het en dat ik hem al bijna een jaar niet levend heb gezien vind ik zo gek.
Bizar he? Voor mij is het al zoveel langer geleden en toch kan ik vaak nog steeds er niet met mijn hersens bij dat ik haar al zo lang niet gezien heb. Dat aspect went niet echt, vind ik, natuurlijk wen je wel aan het feit dat iemand geen deel meer uitmaakt van je dagelijks leven maar het blijft zo moeilijk te geloven. Soms voelt het een beetje alsof ik haar gedroomd heb, omdat mijn hersens er maar niet aan willen dat ze er ooit wel was en er nu niet meer is.
Om even zo vrij te zijn. Ik denk niet dat xanluca ooit een dierbare heeft verloren. Een overleden dierbare zie je niet als 'een lijk', maar als een dierbare die overleden is. Zo zag ik het in ieder geval. Als ik bij mijn vader's kist stond was het 'gewoon' (het was helemaal niet gewoon natuurlijk) mijn vader die ik zag. Hetzij overleden. Over 8 dagen is het een jaar geleden trouwens. Wat een raar jaar was het en dat ik hem al bijna een jaar niet levend heb gezien vind ik zo gek.
Bizar he? Voor mij is het al zoveel langer geleden en toch kan ik vaak nog steeds er niet met mijn hersens bij dat ik haar al zo lang niet gezien heb. Dat aspect went niet echt, vind ik, natuurlijk wen je wel aan het feit dat iemand geen deel meer uitmaakt van je dagelijks leven maar het blijft zo moeilijk te geloven. Soms voelt het een beetje alsof ik haar gedroomd heb, omdat mijn hersens er maar niet aan willen dat ze er ooit wel was en er nu niet meer is.
Am Yisrael Chai!
woensdag 12 juni 2013 om 21:35
quote:whopper schreef op 12 juni 2013 @ 12:45:
Ik vond het sluiten van de kist ook het meest emotionele en moeilijke moment. Dan is het echt, echt afgelopen. Dichtgeschroefd en klaar. En dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Bij mijn vader helemaal omdat mijn moeder op dat moment knakte.Bij mijn moeder overigens ook. Het blijft een verschrikkelijk moment.
Ja, afschuwelijk. Was de eerste keer dat er iemand stierf van wie ik zoveel hou, die zo dichtbij stond, die ik zo onwillig los moest laten. Alsof ik hem in de steek liet, die man die zo graag nog veel langer had willen leven en genieten van zijn kinderen en kleinkinderen.
Maar wat ontzettend heftig, beide ouders in een maand tijd en nog maar zo kort geleden.. dikke voor je.
Ik vond het sluiten van de kist ook het meest emotionele en moeilijke moment. Dan is het echt, echt afgelopen. Dichtgeschroefd en klaar. En dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Bij mijn vader helemaal omdat mijn moeder op dat moment knakte.Bij mijn moeder overigens ook. Het blijft een verschrikkelijk moment.
Ja, afschuwelijk. Was de eerste keer dat er iemand stierf van wie ik zoveel hou, die zo dichtbij stond, die ik zo onwillig los moest laten. Alsof ik hem in de steek liet, die man die zo graag nog veel langer had willen leven en genieten van zijn kinderen en kleinkinderen.
Maar wat ontzettend heftig, beide ouders in een maand tijd en nog maar zo kort geleden.. dikke voor je.
zondag 16 juni 2013 om 10:57
Dank je wel.
Iemand verliezen is altijd erg, vind ik. Ik vond het ook hartverscheurend mijn vriendin daar in het midden van de kapel te zien liggen, met haar dochter van 6 erbij. Dan prijs ik mezelf maar weer gelukkig dat ik volwassen, zelfstandig en onafhankelijk ben nu ik mijn ouders verlies, dat is toch meer hoe de natuur het bedoeld heeft. Niet dat het minder verdrietig is, maar ik red me wel.
Iemand verliezen is altijd erg, vind ik. Ik vond het ook hartverscheurend mijn vriendin daar in het midden van de kapel te zien liggen, met haar dochter van 6 erbij. Dan prijs ik mezelf maar weer gelukkig dat ik volwassen, zelfstandig en onafhankelijk ben nu ik mijn ouders verlies, dat is toch meer hoe de natuur het bedoeld heeft. Niet dat het minder verdrietig is, maar ik red me wel.
zondag 16 juni 2013 om 11:16
Ik heb al heel veel begrafenissen meegemaakt. Vooral van jonge mensen. Helaas.
Ik vind het prettig als de kist open is. Het helpt mij om te accepteren dat iemand er echt niet meer is. Ik moet het met eigen ogen zien, anders geloof ik het niet.
Mijn eerste echte vriendje is verongelukt met de motor. Hij mocht/kon niet meer gezien worden. Ik denk na 25 jaar nog steeds wel eens dat ik hem zie lopen. Ik kom nog zo af en toe bij zijn graf, maar het kan er bij mij nog steeds niet in dat hij daar echt ligt.
Ik vind het prettig als de kist open is. Het helpt mij om te accepteren dat iemand er echt niet meer is. Ik moet het met eigen ogen zien, anders geloof ik het niet.
Mijn eerste echte vriendje is verongelukt met de motor. Hij mocht/kon niet meer gezien worden. Ik denk na 25 jaar nog steeds wel eens dat ik hem zie lopen. Ik kom nog zo af en toe bij zijn graf, maar het kan er bij mij nog steeds niet in dat hij daar echt ligt.
