Psyche
alle pijlers
Bemoeiende ouders
woensdag 14 november 2012 om 22:42
Inmiddels wordt ik er knettergek van.
Mijn ouders bemoeien zich letterlijk overal mee.
Ik kan in hun ogen niks goed doen.
Alles wat hun vinden is perfect voor mij en ben ik het daar niet mee eens dan ben ik een kutwijf.
Mijn relatie lijdt er ook nog eens onder.
Mijn vriend en m'n schoonouders hebben al meerdere keren gezegt dat ik of moet gaan samenwonen of ik ben van harte welkom bij m'n schoonouders.
Natuurlijk is dit hardstikke lief maar we hebben nog niet eens zo lang een relatie dus ik vind dat wel erg snel gaan.
Maar ik weet gewoon dat het wel beter zal zijn als ik uit huis ga.
Maar ben ook bang dat ik daardoor nog meer gezeik ga krijgen.
Weet eigenlijk niet meer zo goed wat ik er mee aanmoet.
Hoop dat iemand gewoon een oplossing voor me heeft.
Mijn ouders bemoeien zich letterlijk overal mee.
Ik kan in hun ogen niks goed doen.
Alles wat hun vinden is perfect voor mij en ben ik het daar niet mee eens dan ben ik een kutwijf.
Mijn relatie lijdt er ook nog eens onder.
Mijn vriend en m'n schoonouders hebben al meerdere keren gezegt dat ik of moet gaan samenwonen of ik ben van harte welkom bij m'n schoonouders.
Natuurlijk is dit hardstikke lief maar we hebben nog niet eens zo lang een relatie dus ik vind dat wel erg snel gaan.
Maar ik weet gewoon dat het wel beter zal zijn als ik uit huis ga.
Maar ben ook bang dat ik daardoor nog meer gezeik ga krijgen.
Weet eigenlijk niet meer zo goed wat ik er mee aanmoet.
Hoop dat iemand gewoon een oplossing voor me heeft.
woensdag 14 november 2012 om 23:22
woensdag 14 november 2012 om 23:24
@NummerZoveel,
De dokter en ziekenhuis hebben momenteel wel het vermogen om te zeggen dat ik niet mag werken.
Ik moet eerst alle onderzoeken afwachten voordat er conclusies getrokken mogen worden.
UWV is het daar mee eens aangezien dit alles al besproken is.
En het UWV hoeft van mij niet leuk mee te blijven werken.
Het liefst heb ik helemaal niks met die mensen te maken.
Maar soms heb je dat heft niet in eigen handen.
Helaas
De dokter en ziekenhuis hebben momenteel wel het vermogen om te zeggen dat ik niet mag werken.
Ik moet eerst alle onderzoeken afwachten voordat er conclusies getrokken mogen worden.
UWV is het daar mee eens aangezien dit alles al besproken is.
En het UWV hoeft van mij niet leuk mee te blijven werken.
Het liefst heb ik helemaal niks met die mensen te maken.
Maar soms heb je dat heft niet in eigen handen.
Helaas
woensdag 14 november 2012 om 23:30
quote:marjie schreef op 14 november 2012 @ 23:03:
Ik weet dat ik bof met zulke schoonouders.
Het zijn ook zeker geweldige mensen.
Mijn relatie voelt erg goed.
Het is eigenlijk nu wel al zo dat ik bijna altijd bij m'n vriend ben.
Maar dat is toch anders als samenwonen omdat je dan niet weg kan als het mss even niet zo goed gaat.
Gelukkig hebben we verder geen problemen in onze relatie.
Het enige is dat hij ziet dat ik gewoon zo moe wordt van m'n ouders en dat maakt hem weer kwaad op me ouders.
Ik begrijp hem zeker wel.
Hij wil gewoon het beste voor me.
Lekker bij hem gaan wonen meid, Ja er is een kans dat het soms stroef gaat, en dat je ruzies hebt, je kunt dan niet even weg.. Maar je kunt wel naar andere kamer, om even af te koelen.. Het is niet zo, dat je dan niets meer kunt!! Je hebt het thuis niet naar je zin, je hebt de kans te gaan, ik zou het echt doen!!!
Wens je veel geluk, en wijsheid toe!
Ik weet dat ik bof met zulke schoonouders.
Het zijn ook zeker geweldige mensen.
Mijn relatie voelt erg goed.
Het is eigenlijk nu wel al zo dat ik bijna altijd bij m'n vriend ben.
Maar dat is toch anders als samenwonen omdat je dan niet weg kan als het mss even niet zo goed gaat.
Gelukkig hebben we verder geen problemen in onze relatie.
Het enige is dat hij ziet dat ik gewoon zo moe wordt van m'n ouders en dat maakt hem weer kwaad op me ouders.
Ik begrijp hem zeker wel.
Hij wil gewoon het beste voor me.
Lekker bij hem gaan wonen meid, Ja er is een kans dat het soms stroef gaat, en dat je ruzies hebt, je kunt dan niet even weg.. Maar je kunt wel naar andere kamer, om even af te koelen.. Het is niet zo, dat je dan niets meer kunt!! Je hebt het thuis niet naar je zin, je hebt de kans te gaan, ik zou het echt doen!!!
Wens je veel geluk, en wijsheid toe!
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
woensdag 14 november 2012 om 23:35
quote:ZwarteZwanen schreef op 14 november 2012 @ 22:48:
Aan de andere kant kan het makkelijker zijn om grenzen te stellen aan het gedrag van je ouders, wanneer je ook fysiek een grens kunt stellen (jouw eigen plekje)
Evenzogeod helpt het om eerst helder te hebben wat er nu prcies speelt. Als het gaat om bijvoorbeeld iets als jij gebruikt drugs en zij hebben daar bezwaar tegen, dan is dat heel iets anders dan wanneer jijngeografie studeert en zij vinden dat je rechten moet doen.
Perspectief dus. Wat is hun doel, wat is het jouwe. Wat heb je t winnen bij vertrek, wat te verliezen. En vooral: kun je het redden, fiancieel en materieel?
Heb al vaker geprobeert deze grenzen te stellen.
Elke keer krijg ik dan een grote mond omdat ik dankbaar moet zijn voor wat hun voor mij doen.
Vraag me af wat dit dan is omdat het enige is wat hun doen is de grond in trappen.
Hun denken dat materiele dingen gelukkig maakt inplaats van een steun in de rug.
Hun verwachten van mij dat ik de presidente van de wereld ga worden ofzo.
Op school deed ik volgens hun nooit mijn best.
Welke richting ik ook koos, niks was goed genoeg.
Qua vriendjes was het altijd, "dat wordt niks, is veelste knap voor je"
Daar heb ik inmiddels wel een antwoord op door te zeggen dat zij zo'n lelijke vent heeft dat niet voor mij hoeft te betekenen dat ik ook zo'n lelijkerd moet nemen.
Voor de rest qua werk moet ik altijd maar alles pikken volgens haar.
Voorbeeld:
Mijn chef kon alleen maar schreeuwen tegen zijn werknemens.
Vertelde ik thuis dat ik dus op zoek ging naar ander werk.
Maar dat mocht niet van hun want ik heb een goed betaalde baan.
Maar dat is voor mij geen reden om te blijven want ik verdien liever minder en dat ik dan plezier heb dan dat ik veel verdien en een klote baan heb.
Maar dat was allemaal niet goed volgens hun, dus werd compleet de grond ingetrapt waardoor ik narig begon te reageren dat het mijn keuze was en mijn leven.
Werden ze kwaad want hun konden er niks aan doen dat ik een kut baan had en dat ik maar ander werk moest zoeken.
Dus kortom in 5 minuten gesprek mocht ik eerst geen ander werk zoeken en vervolgens moest ik maar ander werk zoeken.
Brrrrr
Aan de andere kant kan het makkelijker zijn om grenzen te stellen aan het gedrag van je ouders, wanneer je ook fysiek een grens kunt stellen (jouw eigen plekje)
Evenzogeod helpt het om eerst helder te hebben wat er nu prcies speelt. Als het gaat om bijvoorbeeld iets als jij gebruikt drugs en zij hebben daar bezwaar tegen, dan is dat heel iets anders dan wanneer jijngeografie studeert en zij vinden dat je rechten moet doen.
Perspectief dus. Wat is hun doel, wat is het jouwe. Wat heb je t winnen bij vertrek, wat te verliezen. En vooral: kun je het redden, fiancieel en materieel?
Heb al vaker geprobeert deze grenzen te stellen.
Elke keer krijg ik dan een grote mond omdat ik dankbaar moet zijn voor wat hun voor mij doen.
Vraag me af wat dit dan is omdat het enige is wat hun doen is de grond in trappen.
Hun denken dat materiele dingen gelukkig maakt inplaats van een steun in de rug.
Hun verwachten van mij dat ik de presidente van de wereld ga worden ofzo.
Op school deed ik volgens hun nooit mijn best.
Welke richting ik ook koos, niks was goed genoeg.
Qua vriendjes was het altijd, "dat wordt niks, is veelste knap voor je"
Daar heb ik inmiddels wel een antwoord op door te zeggen dat zij zo'n lelijke vent heeft dat niet voor mij hoeft te betekenen dat ik ook zo'n lelijkerd moet nemen.
Voor de rest qua werk moet ik altijd maar alles pikken volgens haar.
Voorbeeld:
Mijn chef kon alleen maar schreeuwen tegen zijn werknemens.
Vertelde ik thuis dat ik dus op zoek ging naar ander werk.
Maar dat mocht niet van hun want ik heb een goed betaalde baan.
Maar dat is voor mij geen reden om te blijven want ik verdien liever minder en dat ik dan plezier heb dan dat ik veel verdien en een klote baan heb.
Maar dat was allemaal niet goed volgens hun, dus werd compleet de grond ingetrapt waardoor ik narig begon te reageren dat het mijn keuze was en mijn leven.
Werden ze kwaad want hun konden er niks aan doen dat ik een kut baan had en dat ik maar ander werk moest zoeken.
Dus kortom in 5 minuten gesprek mocht ik eerst geen ander werk zoeken en vervolgens moest ik maar ander werk zoeken.
Brrrrr
woensdag 14 november 2012 om 23:36
Negeer hun opmerkingen.
Heb er ook last van hun...relatie, 25 jr en nog bemoeien...
Ik zeg altijd je gaat niet bepalen wat deze vrouw gaat doen...op mijn leeftijd blabla
of bemoei met je eigen man( mijn vader) of ik negeer hun en ga mijn eigen gang...op een gegeven moment is t zeker lastig..je wilt je eigen privacy, maar samenwonen lost niet altijd wat op..
Probeer eerst dat zij van jou loskomen...vertel hen minder over je problemen en hou hun op afstand...als er een opmerking word gemaakt...negeren.
Dat kan soms wel helpen...bv als ik tegen mijn vriend praat en doe ik een beetje stoer tegen hem van ga jij dat eten? Dan begint mijn moeder haar mond op te trekken, hij mag toch eten wat hij wilt. Dan zeg ik bemoei je met je eigen relatie en man en niet met ons of ik negeer haar...dan weet ze genoeg
Heb er ook last van hun...relatie, 25 jr en nog bemoeien...
Ik zeg altijd je gaat niet bepalen wat deze vrouw gaat doen...op mijn leeftijd blabla
of bemoei met je eigen man( mijn vader) of ik negeer hun en ga mijn eigen gang...op een gegeven moment is t zeker lastig..je wilt je eigen privacy, maar samenwonen lost niet altijd wat op..
Probeer eerst dat zij van jou loskomen...vertel hen minder over je problemen en hou hun op afstand...als er een opmerking word gemaakt...negeren.
Dat kan soms wel helpen...bv als ik tegen mijn vriend praat en doe ik een beetje stoer tegen hem van ga jij dat eten? Dan begint mijn moeder haar mond op te trekken, hij mag toch eten wat hij wilt. Dan zeg ik bemoei je met je eigen relatie en man en niet met ons of ik negeer haar...dan weet ze genoeg
woensdag 14 november 2012 om 23:40
quote:Istar_ schreef op 14 november 2012 @ 23:38:
Volgens mij wil jij van alles, maar wil je er zelf niets aan doen. Alles ligt aan de rest van de wereld, behalve aan jou.
Je bent 23, geef jezelf een schop onder je kont, doe je auto weg, huur een kamer en zoek een baan.
Tuurlijk het ligt allemaal aan mij,
Wel lekker kortzichtig of niet.
Ja ik zal mijn auto wegdoen.
Hoe zie jij dan mijn toekomst met werk vinden want ik woon niet bepaald in een werkgelegen gebied.
Jij ziet het allemaal denk ik effe allemaal te makkelijk.
Misschien dat het jou altijd voor de wind is gegaan in je leven maar niet iedereen gaat het zo makkelijk af.
Volgens mij wil jij van alles, maar wil je er zelf niets aan doen. Alles ligt aan de rest van de wereld, behalve aan jou.
Je bent 23, geef jezelf een schop onder je kont, doe je auto weg, huur een kamer en zoek een baan.
Tuurlijk het ligt allemaal aan mij,
Wel lekker kortzichtig of niet.
Ja ik zal mijn auto wegdoen.
Hoe zie jij dan mijn toekomst met werk vinden want ik woon niet bepaald in een werkgelegen gebied.
Jij ziet het allemaal denk ik effe allemaal te makkelijk.
Misschien dat het jou altijd voor de wind is gegaan in je leven maar niet iedereen gaat het zo makkelijk af.
woensdag 14 november 2012 om 23:40
Nou Agsa en Marjie, ik lees van jullie allebei weinig respectvol gedrag naar jullie ouders toe. Jullie zijn beiden al dik in de 20, dan kun je toch hopelijk wat minder puberaal reageren? Grenzen stellen is prima, maar dat kan ook met respect. En zolang jullie nog onder het dak van jullie ouders blijven wonen, geef je hen de gelegenheid om zich met jullie leven te bemoeien. Wil je die bemoeienis niet meer, dan moet je ervoor zorgen dat je niet langer afhankelijk van hen bent en je eigen plan gaan trekken.
woensdag 14 november 2012 om 23:43
quote:marjie schreef op 14 november 2012 @ 23:36:
[...]
Graag normaal reageren.
Heb niks aan deze onzinnige antwoorden en is ook helemaal niet relevant met dit topic.
Volgens mij reageer ik heel normaal. Tenminste, ik kan me zo voorstellen dat mijn kinderen op 23-jarige leeftijd dezelfde vragen krijgen van me als ze nog thuis wonen.
Zolang mijn kinderen nog thuis wonen, bemoei ik me met alles. Het is namelijk mijn huis. Het is niet anders. De enige oplossing om daar onderuit te komen is een baan vinden (en houden) en eigen woonruimte vinden.
Succes!
[...]
Graag normaal reageren.
Heb niks aan deze onzinnige antwoorden en is ook helemaal niet relevant met dit topic.
Volgens mij reageer ik heel normaal. Tenminste, ik kan me zo voorstellen dat mijn kinderen op 23-jarige leeftijd dezelfde vragen krijgen van me als ze nog thuis wonen.
Zolang mijn kinderen nog thuis wonen, bemoei ik me met alles. Het is namelijk mijn huis. Het is niet anders. De enige oplossing om daar onderuit te komen is een baan vinden (en houden) en eigen woonruimte vinden.
Succes!
woensdag 14 november 2012 om 23:43
quote:NummerZoveel schreef op 14 november 2012 @ 23:40:
Nou Agsa en Marjie, ik lees van jullie allebei weinig respectvol gedrag naar jullie ouders toe. Jullie zijn beiden al dik in de 20, dan kun je toch hopelijk wat minder puberaal reageren? Grenzen stellen is prima, maar dat kan ook met respect. En zolang jullie nog onder het dak van jullie ouders blijven wonen, geef je hen de gelegenheid om zich met jullie leven te bemoeien. Wil je die bemoeienis niet meer, dan moet je ervoor zorgen dat je niet langer afhankelijk van hen bent en je eigen plan gaan trekken.
Dus je moet als kind zijnde alles maar pikken omdat je onder hun dak woont.
Respect voor hun opbrengen is erg moeilijk als ze zelf niet eens het woord respect kennen.
Nou Agsa en Marjie, ik lees van jullie allebei weinig respectvol gedrag naar jullie ouders toe. Jullie zijn beiden al dik in de 20, dan kun je toch hopelijk wat minder puberaal reageren? Grenzen stellen is prima, maar dat kan ook met respect. En zolang jullie nog onder het dak van jullie ouders blijven wonen, geef je hen de gelegenheid om zich met jullie leven te bemoeien. Wil je die bemoeienis niet meer, dan moet je ervoor zorgen dat je niet langer afhankelijk van hen bent en je eigen plan gaan trekken.
Dus je moet als kind zijnde alles maar pikken omdat je onder hun dak woont.
Respect voor hun opbrengen is erg moeilijk als ze zelf niet eens het woord respect kennen.
woensdag 14 november 2012 om 23:47
@Marjie
Ken je de uitdrukking dat je beter niet kunt bijten in de hand die jou te eten geeft? Jij woont nog thuis omdat jij nog op jouw ouders wilt leunen. En dat terwijl je al een jaar of wat oud genoeg bent om zelfstandig te gaan wonen. Het feit dat zij jou nog onderdak bieden, is een gunst, geen recht. En als jij telkens zo'n grote mond blijft geven, dan zou ik daar als ouder snel klaar mee zijn.
Ken je de uitdrukking dat je beter niet kunt bijten in de hand die jou te eten geeft? Jij woont nog thuis omdat jij nog op jouw ouders wilt leunen. En dat terwijl je al een jaar of wat oud genoeg bent om zelfstandig te gaan wonen. Het feit dat zij jou nog onderdak bieden, is een gunst, geen recht. En als jij telkens zo'n grote mond blijft geven, dan zou ik daar als ouder snel klaar mee zijn.
woensdag 14 november 2012 om 23:49
woensdag 14 november 2012 om 23:49
quote:AriMa schreef op 14 november 2012 @ 23:46:
Maar als je geen werk hebt en thuis zit heb je toch die auto ook niet nodig, bespaar je aan benzine, verzekeringen, afschrijving etc....Je zegt net zelf dat het wel een tijdje kan duren voordat je weer aan de slag kan?
Ik ga amenooitniet me auto weg doen.
Heb me auto net 1,5 week.
En voorlopig houdt niet in dat dit een half jaar gaat worden.
Kwestie van onderzoeken en uitslagen afwachten en dan verwacht ik dat ik zo snel mogelijk weer aan het werk kan.
Er is mij niks aan gelegen om thuis te zitten.
maargoed dit topic gaat steeds meer de andere kant op dan waar deze voor bedoelt is.
Zo schiet ik er nog niks mee op
Maar als je geen werk hebt en thuis zit heb je toch die auto ook niet nodig, bespaar je aan benzine, verzekeringen, afschrijving etc....Je zegt net zelf dat het wel een tijdje kan duren voordat je weer aan de slag kan?
Ik ga amenooitniet me auto weg doen.
Heb me auto net 1,5 week.
En voorlopig houdt niet in dat dit een half jaar gaat worden.
Kwestie van onderzoeken en uitslagen afwachten en dan verwacht ik dat ik zo snel mogelijk weer aan het werk kan.
Er is mij niks aan gelegen om thuis te zitten.
maargoed dit topic gaat steeds meer de andere kant op dan waar deze voor bedoelt is.
Zo schiet ik er nog niks mee op
