Ben jij gelukkig?

quote:tv-fanaat schreef op 13 oktober 2013 @ 21:48:

Mensen zijn heel materialistisch ingesteld en het moet allemaal meer en beter. Daarnaast speelt social media ook een grote rol in de klaagcultuur. Iedereen laat zien hoe goed ze het wel niet hebben (de negatieve dingen zetten de meeste mensen dan weer niet online). Iedereen gaat zichzelf snel aan die verhalen vergelijken en vergeten inderdaad de dingen die ze WEL hebben. Zo maken mensen zichZelf ongelukkig.Jaloers is dat.

Als ik zoiets lees vraag ik me af: sinds wanneer valt je dat dan op? Wanneer ben je gaan opletten op klagende mensen, en sinds wanneer constateer je daarin een toename? Hoe merk je het, hoe uiten mensen zich dan?

Ja, ik ben er me niet altijd van bewust, maar vaak krijg ik zo'n gevoel, soort rilling, als ik denk wat ik allemaal heb.

En dan heb ik het over gezonde kinderen, kleinkind, lieve man, hobbys, vakanties, weekendjes weg.

Van spullen wordt ik niet echt gelukkig.

Ik vindt het ook een moeilijke vraag.



Ik ben blij en dankbaar met een kleine maar lieve familie, goede vrienden, ik heb een vaste baan en prettige collega's, een eigen huis en een lieve hond.



Ik was een stuk gelukkiger toen ik nog met mijn ex vriend samen was en kan dit nog steeds niet verwerken.



Ik heb het er gister met een goede vriendin over gehad waarom het soms zo moeilijk is bepaalde dingen los te kunnen laten. En ik besef me dat veel praten (en huilen) een eerste stap is.



Dus nee, eigenlijk ben ik niet heel erg gelukkig maar ik probeer er aan te werken.

.

Stage lopen in het buitenland, voor het eerst op jezelf.... dat gevoel krijg je niet meer terug. Dat is gewoon een bijzondere tijd, je bent goed bezig, hebt nog geen andere zorgen dan alleen die leuke tijd daar.

Dit vind ik een moeilijke vraag omdat ik weet dat ik veel heb (lieve vriend, lieve ouders, baan en 2 schatten van katten), maar zelden gelukkig ben. Hiervoor schaam ik me, het komt zo ondankbaar over. Weet van mezelf dat ik elke keer andere doelen stel, zoals: als ik meer vrienden heb ben ik gelukkig, of: als ik maar dit of dat behaal, ben ik gelukkig. Dat geluk duurt elke keer maar kort.

Mijn vriend heeft in een oorlog moeten vechten en best wel zwaar leven gehad. Hij blijft me eraan herinneren dat ik alle factoren zou hebben om me redelijk gelukkig te voelen. Toch voel ik dat niet zo.....



Op het moment mis ik vooral het hebben van vriendinnen en vraag me echt af hoe andere mensen vriendschappen aangaan en deze behouden. Een oproepje op viva plaatsen durf ik (nog) niet.

quote:juniper213 schreef op 13 oktober 2013 @ 23:45:

Als ik zoiets lees vraag ik me af: sinds wanneer valt je dat dan op? Wanneer ben je gaan opletten op klagende mensen, en sinds wanneer constateer je daarin een toename? Hoe merk je het, hoe uiten mensen zich dan?Ha, ik ook.

Ja, ik ben over het algemeen heel gelukkig. Denk dat het voornamelijk te maken heeft met tevreden zijn met wat je hebt.

Ik heb (eindelijk, na veel geluidsoverlast in een te klein appt) een heerlijke woning, heb een geweldige relatie waarbij we elkaar heel vrij laten, en ik heb werk waar ik veel waardering uit haal (en krijg).

quote:tv-fanaat schreef op 13 oktober 2013 @ 21:48:

Mensen zijn heel materialistisch ingesteld en het moet allemaal meer en beter. Daarnaast speelt social media ook een grote rol in de klaagcultuur. Iedereen laat zien hoe goed ze het wel niet hebben (de negatieve dingen zetten de meeste mensen dan weer niet online). Iedereen gaat zichzelf snel aan die verhalen vergelijken en vergeten inderdaad de dingen die ze WEL hebben. Zo maken mensen zichZelf ongelukkig.

Zit wat in.

Onlangs een aardig tv programma over dit onderwerp ("wat maakt gelukkig") gezien en uit een interview van Ad Bergsma (psycholoog) met Marc de Hond (hier opgevoerd als ervaringsdeskundige) kwam het volgende:



Geluk: 50% genen, 40% wat je doet met je leven en 10% omstandigheden.



Het recept om gelukkig te zijn:

- positieve relaties met mensen

- dat je iets doet dat zinvol is

- dat je iets doet wat goed bij je past

- als je merkt dat je opschiet naar het doel dat je je gesteld hebt.



N.B.: Vergelijken om je eigen positie relatief goed uit te doen komen is echt een kracht die gelukkiger maakt.



Een baan waar je meest gelukkig van wordt: ZZP'er (hoewel tegenwoordig is dit vaak een ZZW'er oftewel zelfstandige zonder werk).



Trouwen maakt over het algemeen gelukkiger.



Financieel gezien ben je het gelukkigst met een inkomen van zo'n 60.000 ¤. Meer verdienen geeft zorgen en angst, minder maakt niet gelukkig.

Lastige vraag. Ik ben dankbaar dat ik een leuke vriend heb, mijn ouders nog leven en gezond zijn, leuke vrienden heb en niet onbelangrijk dat ik in deze tijden nog mijn baan heb maar ben ik echt gelukkig, om heel eerlijk te zijn weet ik het niet. ik heb last van chronische depressiviteit en slik medicatie wat erg goed helpt maar er zijn toch dingen waardoor ik een leegheid voel (o.a. onvervulde kinderwens). Weet wel dat kinderen niet zaligmakend zijn maar het gevoel dat ik op latere leeftijd (ben 40) pas die man ben tegen gekomen die er wel voor open staat maar tegelijkertijd door mijn leeftijd het er waarschijnlijk niet meer in zit vind ik het toch vaak wel heel moeilijk om te accepteren temeer omdat je zo vaak ermee geconfronteerd wordt.



Dus om op antwoord te geven op de vraag of ik gelukkig ben, het antwoord weet ik niet.

Ja ik ben zeker gelukkig. Ben het niet met je eens dat jeugd daar zó'n groot aandeel in heeft, anders was ik niet gelukkig. Je kunt een hoop verwerken..

Ik ben op dit moment ontzettend gelukkig. Ik ben gezond, heb familie waarmee ik een goede band heb, een paar goede vrienden, ben getrouwd met een geweldige man, we hebben het goed samen, wonen tijdelijk in een prachtig land, maken samen veel mooie dingen mee. Ik bof en ben erg gelukkig.

Ehm TO, jij stelde de vraag hier...

Ik denk dat niemand doorlopend gelukkig is, dat is een bepaald beeld wat mensen hebben, dat zoiets bestaat (als ze eerst dit hebben of dat bereikt hebben, dan zullen ze gelukkig zijn). Denk dat het eerder "geluksmomenten" zijn.



Er is heel veel wat bijdraagt aan "gelukkig voelen". Oa voldoening, het gevoel dat je van bijzondere betekenis bent voor (een groepje) mensen, dat je een verschil maakt. Dat er dus een goede reden is dat je bestaat. Betekenis geven aan je leven en dat niet ophangen aan bijv omdat je partner/echtgenote/ moeder/ dochter bent. Maar voor jezelf dus betekenis geeft: je bijzondere combi van capaciteiten benutten, het idee dat je genoeg haalt uit jezelf, dat je jezelf waardeert om wie je bent en wat je daarmee doet.



Het clicheebeeld dat je gelukkig moet voelen als je "alles hebt": goede relaties, baan, leuk huis, fijne relatie, gezin, en dat dat alles lekker loopt, is dus het beeld dat je gelukkig moet zijn als zorgen en tegenslag ontbreken. En met zorgen en tegenslag je niet gelukkig kan zijn. En dat beeld klopt vaak helemaal niet.



Er zijn mensen die zich met weinig toch gelukkig en waardevol voelen en mensen die echt "alles" hebben en toch nooit van kunnen genieten, omdat ze altijd bezig zijn met dat het "meer" en "beter" moet en wat er (nog) niet goed is (aan ze). Nooit tevreden zullen zijn, omdat ze altijd bezig zijn met "verbeteren" en altijd wel iets nieuws aandient wat ze moeten hebben of kunnen, altijd iets najagen in de toekomst, niet kunnen stilstaan bij het nu, laat staan daar echt van kunnen genieten..



Iemand die haar oude zieke oma verzorgt kan zich (van binnen) waardevoller vinden/voelen dan iemand met een baan met veel status en macht. Het heeft ook te maken met wat je zelf voldoening geeft, welke eigenschappen en capaciteiten je belangrijk vindt en je van betekenis voelt voor jezelf en anderen/ maatschappij/ omgeving.



Ik meen dat momenteel in de wetenschap de verdeling 40-40-20 wordt aangehouden, waarbij 40% aanleg/vroege jeugd, 40% eigen invloed en 20% omstandigheden uitmaken hoe gelukkig je je voelt (bron: oa Daniel Goleman: Emotionele intelligentie)..



Zo blijkt het geluksniveau van mensen die de loterij gewonnen hebben na een jaar niet hoger dan daarvoor en mensen die in een rolstoel belanden ook na een jaar niet lager dan voorheen.. hoe je ermee omgaat wordt dus voor 80% bepaald door andere factoren..



Natuurlijk heeft verlies en ziekte bijv invloed op hoe opgewekt en optimistisch en vrolijk je je voelt. Ook als je dat van nature bent. Hoe je die dingen verwerkt en je leven weer oppakt of aanpast, verschilt dus van mens tot mens, afhankelijk van aanleg/opvoeding (instellingen en "coping"mechanismen), vorige ervaringen en hoe je daardoorheen bent gekomen, veerkracht, kansen zien of niet, bij de pakken neerzitten of de invloed die je hebt kunnen uitoefenen, enz enz.



Met die 40% eigen invloed kan je bijv in therapie zelfs je eigen aanleg/vroege jeugd "veranderen" (dwz vroeg aangeleerde overtuigingen en mechanismen die je beperken, bijv faalangst of andere angsten/onzekerheden afleren of beter mee leren omgaan).. en daarmee een andere wending geven aan je leven en zelfs aan omstandigheden, bijv na ontslag en tijdens daaropvolgende omstandigheid werkloosheid blijven geloven in jezelf en weer ander werk vinden..



En zo ook na relatiebreuk: de een zal niet meer geloven dat dat geluk is weggelegd en de ander blijft erin geloven, of gaat er weer in geloven, ondanks eerdere tegenslag..

Jezelf iets waard vinden (en gunnen) speelt daar denk ik een behoorlijke rol in, maar ook of je gelooft in "zo is het nu eenmaal, zo ben ik nu eenmaal" en alles je "overkomt" (toeval) of dat je gelooft in dat het leven deels maakbaar is en je zelf invloed hebt (kansen krijgen, zekere invloed hebt op omstandigheden en wat je "toevalt")..



Sommige wetenschappers gaan zelfs zo ver dat ze menen dat je genetische aanleg veranderd kan worden. Bijv de invloed van stress is al lang en breed bekend, maar omgekeerd kan je ook bepaalde zwak aangelegde eigenschappen alsnog aktiveren en stimuleren.. (bron: Deepak Chopra met eoa neurowetenschapper in het boek: "Het Superbrein").. zo ook een negatieve "instelling" (aangeleerd, ingesleten patronen en gedachtenpatronen of genetische aanleg) kan je "trainen" in een positieve(re) instelling..



Er is al langer bekend dat bepaalde genetische aanleg bijv onder bepaalde omstandigheden (pas) tot uiting komt. Je kan dus niet alles gooien op je aanleg en ervaringen, of iig is er vaak wel degelijk iets aan te doen, al zullen sommige er dieper ingesleten zijn en hardnekkiger blijken dan andere..



In elk geval is me wel duidelijk geworden (en dat geeft de mens moed!) dat sommige dingen die je als "eigenschap" beschouwde, als vaststaan, zo ben ik nu eenmaal, helemaal niet zo hoeven te zijn, te veranderen zijn, te overkomen/overwinnen zijn, zeker als ze je beperken om je gelukkig te kunnen voelen.



En beperkende overtuigingen overwinnen geeft iig voldoening!! Net als alle andere nieuwe kennis of vaardigheden die je leert, je creatieve kanten aanboren.



Geluk is voor mij oa erkennen dat het soms tijdelijk ff minder gaat, maar het vertrouwen houden dat het ook weer beter zal gaan, je altijd kansen krijgt en je daar energie in steekt ipv afwachten tot het "vanzelf" overgaat.. en ondertussen blijven zien wat er wel allemaal is aan goeds, aan liefde, aan simpele, klein, mooie dingen, waarderend en dankbaar in het leven staan, blijven zoeken naar voldoening..

P.S. al jaren bezig met wat gelukkig zijn is, zie het topic "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" hier op de psychepijler. Met name in deel 1 daarvan (te vinden in die OP van deel 2) is veel geschreven qua eigen invloed van instelling en over het loslaten van beperkende gedachtenpatronen en gebeurtenissen/ mensen..

Nu (even) niet.

En dat moet ik tot mijn schaamte zeggen.

Ik zie wel in dat het over een paar weken weer anders kan zijn, maar ik merk dat ik een beetje over mijn grenzen aan het gaan ben.

Ben getrouwd, eigen huis, allebei werk, financieel gaat het goed en alle 4 gezond.

Dus ik mag niet klagen.

maar happy voel ik me niet. Heb veel behoefte aan rust. Ik moet heel veel van mezelf en waarschijnlijk komt het omdat ik de lat veel te hoog leg.

En relationeel gezien zitten we (weer eens) in een dip.

Maar dit weet verder niemand.

Hopelijk waait het weer over.

Ik ben op dit moment super gelukkig. Als mijn relatie onder druk staat kan ik me heel ongelukkig voelen. De afgelopen dagen voelde ik me echt slecht, doordat ik ruzie had met mijn vriend. Hij heeft een groot invloed op mijn gemoedstand.

Tot mijn schaamte (en frustratie) moet ik bekennen dat ik dit nu ook even niet ben... Tot voor paar weken was dit beter, ik was single, leuk huis, leuke vrienden, leuke baan... Maar miste toch een relatie waarvoor ik mezelf heb opgensteld; teleurstelling! En hierdoor ligt mijn focus nu op hetgeen er niet is (die leuke man misgelopen, kinderwens) wat maakt dat ik wat sipper ben.



Tijd helpt, dus ik hoop dat de tijd snel zijn/haar werk doet!

Ik ben heel gelukkig omdat ik goed heb nagedacht wat voor mij belangrijk is in het leven en wat mij gelukkig maakt. (gezondheid, sociaal leven, baan, woon omgeving, hobbies)

Hierop gebaseerd heb ik keuzes gemaakt voor de plek waar ik woon, mijn baan, mijn inkomen, mijn gezondheid, mijn hobbies en vriendenkring. Ik vind het leuk om al die dingen zo goed mogelijk te onderhouden en in goede balans te houden.



Ik word bv blij van mijn huis schoon maken (af en toe) omdat het zo'n leuk huis is en het van mij is en ik ga graag naar mijn werk omdat ik door die baan dus dat huis heb en een leuke auto.



PS: ik denk dat geluk misschien ook een soort dankbaarheid is..

Ik ben op het moment niet echt gelukkig, ik maak me te druk om vanalles en nog wat. Maar dat kan over een paar maanden zo weer anders zijn. Je kunt niet altijd gelukkig zijn denk ik.

quote:Suzy65 schreef op 14 oktober 2013 @ 10:51:

Ik denk dat niemand doorlopend gelukkig is, dat is een bepaald beeld wat mensen hebben, dat zoiets bestaat (als ze eerst dit hebben of dat bereikt hebben, dan zullen ze gelukkig zijn). Denk dat het eerder "geluksmomenten" zijn.

Zo zie ik het ook.



Volgens mij is het niet mogelijk om elk moment gelukkig te zijn, want een gelukkig gevoel ergens over ervaar je volgens mij vaak pas als je het tegengestelde ook kent.

Ik ben me in elk geval vaak veel bewuster van mijn geluksgevoel in situaties waarbij ik ook het tegengestelde heb ervaren.

Dingen die ik nooit gemist heb o.i.d. ervaar ik als veel "vanzelfsprekender" en minder "gelukkigmakend".



Ik vind het antwoord op de vraag of ik gelukkig ben best lastig te geven, omdat in mijn ogen gelukkig zijn niet zo'n constant oortdurende toestand is.

Maar ik ken zeker veel fijne momenten in mijn leven en ook veel minder fijne en veel daar tussenin.



Iets belangrijks wat ik in de loop van de afgelopen jaren wel geleerd heb (wat hierboven ook vaker genoemd is), is dat je door je eigen instelling zeker kunt bijdragen aan je geluksgevoel, door niet in "slachtoffer-modus" te gaan zitten.

Jezelf (te lang) zielig zitten vinden en niets doen, levert je niets op.

Wat niet wil zeggen dat moeilijkheden aanpakken makkelijk is; het kan zelfs behoorlijk lastig zijn en lang niet altijd zo lukken als je zelf wilt.

Maarja... het leven IS ook niet altijd makkelijk.



Wat mij nog wel eens wil tegenwerken, zijn wat eigenschappen van mezelf die te maken hebben met (sociaal) angstig zijn. Ik probeer daar wel wat aan te doen; maar het is vrij hardnekkig. En ik ben ook wel goed dingen uitstellen/mijn kop in het zand steken...

Maar daar tegenover heb ik ook eigenschappen als snel tevreden zijn, humor en nuchterheid, die vaak wel meehelpen om positief tegen het leven aan te kijken.



Ik denk dat ik gemiddeld genomen wel soort van gelukkig ben; er is genoeg wat mijn leven de moeite waard maakt.

Naast de eigenschappen die ik net noemde, is er nog veel meer om blij van te worden: een lieve partner bij wie ik mijn eigen rare zelf kan zijn; fijne ouders die nog leven, een dak boven mijn hoofd, elke dag goed te eten, een goede gezondheid etc... etc...