Psyche
alle pijlers
Boulimia hell
woensdag 24 oktober 2012 om 13:50
Okay, here goes.
Ik lees hier al geruime tijd mee, heb ook teruggezocht en een aantal topics gevonden over dit onderwerp maar die gingen vaak over een specifiek individu dus ik vind het eh, laten we zeggen, niet zo netjes deze te "uppen" omdat sommige accounts ondertussen niet meer actief zijn.
Ben een vrouw van 43 jaar en worstel al vanaf mijn 16e met verschillende eetproblemen. Vanaf mijn midden twintigste ongeveer is het een tijdje goed gegaan tot 3 jaar geleden mijn toenmalige man bij mij wegging na 12 jaar huwelijk. Toen begon het hele feest weer van voren af aan. In het begin at ik helemaal niks meer- ik kreeg van verdriet letterlijk niks meer door mijn keel - tot ik 47 kilo woog (ik ben 1 meter 62) en ik begon te vallen (van mijn fiets, van de trap) toen ben ik begonnen met geplande eetbuien - en braakpartijen. Ik vond hier op het forum een post die goed weergeeft waar ik nu ben (topic "De Eetbui).
Ik weet het gewoon niet meer. Als ik niet aan het werk ben (40 a 50 uur per week) of sport (10 uur per week) zit ik thuis ofwel aan eten te denken, of ik ga naar de supermarkt om bergen met voedsel te kopen, dat ik dan in 1 keer naar binnen werk vergezeld met de nodige koolzuurhoudende dranken, om het daarna allemaal in een golf weer uit te kotsen. Nee, het heeft niets met eten te maken en heel veel met verdriet maar ik weet niet meer waar ik er mee heen moet - ik heb ondertussen hartkloppingen, dag en nacht pijn in mijn maag en iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle.
Alle ervaring met dit onderwerp en eventuele advies welkom. Professionele hulp heb ik al een tijdje gehad maar zette niet heel veel zoden aan de dijk helaas - niet in de laatste plaats omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
Ik lees hier al geruime tijd mee, heb ook teruggezocht en een aantal topics gevonden over dit onderwerp maar die gingen vaak over een specifiek individu dus ik vind het eh, laten we zeggen, niet zo netjes deze te "uppen" omdat sommige accounts ondertussen niet meer actief zijn.
Ben een vrouw van 43 jaar en worstel al vanaf mijn 16e met verschillende eetproblemen. Vanaf mijn midden twintigste ongeveer is het een tijdje goed gegaan tot 3 jaar geleden mijn toenmalige man bij mij wegging na 12 jaar huwelijk. Toen begon het hele feest weer van voren af aan. In het begin at ik helemaal niks meer- ik kreeg van verdriet letterlijk niks meer door mijn keel - tot ik 47 kilo woog (ik ben 1 meter 62) en ik begon te vallen (van mijn fiets, van de trap) toen ben ik begonnen met geplande eetbuien - en braakpartijen. Ik vond hier op het forum een post die goed weergeeft waar ik nu ben (topic "De Eetbui).
Ik weet het gewoon niet meer. Als ik niet aan het werk ben (40 a 50 uur per week) of sport (10 uur per week) zit ik thuis ofwel aan eten te denken, of ik ga naar de supermarkt om bergen met voedsel te kopen, dat ik dan in 1 keer naar binnen werk vergezeld met de nodige koolzuurhoudende dranken, om het daarna allemaal in een golf weer uit te kotsen. Nee, het heeft niets met eten te maken en heel veel met verdriet maar ik weet niet meer waar ik er mee heen moet - ik heb ondertussen hartkloppingen, dag en nacht pijn in mijn maag en iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle.
Alle ervaring met dit onderwerp en eventuele advies welkom. Professionele hulp heb ik al een tijdje gehad maar zette niet heel veel zoden aan de dijk helaas - niet in de laatste plaats omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
woensdag 24 oktober 2012 om 14:09
Hoi lincha,
Uit je post maak ik op dat je zelf al best goed weet hoe de vork in de steel zit. Knap ook dat je hulp hebt gezocht, en nu weer! Super, dat is al een hele stap. Mag ik vragen wat voor hulp je hebt gehad? Gespecialiseerd op eetstoornissen, of meer algemeen? Had je een goede klik met je vorige hulpverlener? Dat is namelijk zo ontzettend belangrijk! Ik heb het ook gehad, en bij de 1e kon ik zeggen wat ik wilde, want ze geloofde alles, maar de 2e hulpverlener die prikte daar zo doorheen.
Ik heb ervaring met boulimia en ben nu al een paar jaar online begeleider voor vrouwen met een eetstoornis, bij dezelfde organisatie als het linkje van mama_lein. Dat zou ook een idee kunnen zijn, om te kijken waar de moeilijke momenten zitten en hoe je daar het beste op kunt reageren.
Uit je post maak ik op dat je zelf al best goed weet hoe de vork in de steel zit. Knap ook dat je hulp hebt gezocht, en nu weer! Super, dat is al een hele stap. Mag ik vragen wat voor hulp je hebt gehad? Gespecialiseerd op eetstoornissen, of meer algemeen? Had je een goede klik met je vorige hulpverlener? Dat is namelijk zo ontzettend belangrijk! Ik heb het ook gehad, en bij de 1e kon ik zeggen wat ik wilde, want ze geloofde alles, maar de 2e hulpverlener die prikte daar zo doorheen.
Ik heb ervaring met boulimia en ben nu al een paar jaar online begeleider voor vrouwen met een eetstoornis, bij dezelfde organisatie als het linkje van mama_lein. Dat zou ook een idee kunnen zijn, om te kijken waar de moeilijke momenten zitten en hoe je daar het beste op kunt reageren.
woensdag 24 oktober 2012 om 14:20
quote:lincha schreef op 24 oktober 2012 @ 13:50:
iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle. quote:lincha schreef op 24 oktober 2012 @ 13:50:
omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
Dit zijn allemaal typische kenmerken van een verslaving.
M.i. heeft dit dan ook met verslavingsproblematiek te maken.
Ben je (behalve dat ongecontroleerde eten) verder nog verslavingsgevoelig?
.
iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle. quote:lincha schreef op 24 oktober 2012 @ 13:50:
omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
Dit zijn allemaal typische kenmerken van een verslaving.
M.i. heeft dit dan ook met verslavingsproblematiek te maken.
Ben je (behalve dat ongecontroleerde eten) verder nog verslavingsgevoelig?
.
woensdag 24 oktober 2012 om 14:20
Ik denk dat je toch hulp moet zoeken, want dit is ontzettend moeilijk om in je uppie uit te komen. Des te langer je wacht, des te meer schade jij je lichaam toebrengt. Soms is het gewoon even zoeken, voordat je hulp vindt die wel door jouw muurtjes heen breekt. Geef die zoektocht niet op!
En ben je de vorige keer in het reguliere circuit geholpen, of echt door gespecialiseerde hulpverlening? Ik denk namelijk dat je bij het laatste meer baat kunt hebben.
Sterkte!
En ben je de vorige keer in het reguliere circuit geholpen, of echt door gespecialiseerde hulpverlening? Ik denk namelijk dat je bij het laatste meer baat kunt hebben.
Sterkte!
woensdag 24 oktober 2012 om 14:47
Ik kan met recht zeggen dat ik de hell diep heb geleefd.
En met dat laatste woord wil ik je wat hoop meegeven.
Ik kan nu zeggen dat ik haast eetbuivrij ben( met af en toe een sporadische kleine uitglijder)
Wat de truuk is, is denk ik heel persoonlijk. Bij mij heeft het medicijn Topamax het tij flink doen keren. Toen het gedrag chemisch in toom gehouden werd kon ik met mijn psyche aan de slag.
Heel pittig en dat stuk is nog steeds mijn werkgebied. Ik vlucht alleen niet meer weg in de gevoelloze wereld die eetstoornis heet.
De gedachten zijn er nog wel, maar niet meer zo dwingend.
Onder een eetstoornis schuilt altijd leed wat je wil vermijden te voelen. Maar juist dat stuk houdt het in stand.
Gooi nog een stukje verslaving en vermijding in het drankje en voila het gif zit in je bloed.
Ontgiften dus. dat kan je echt niet alleen al ben je wel de enige die het gedrag kan stoppen.
Hoe is een persoonlijke zoektocht, ik kan je dat helaas niet kan en klaar vertellen want mijn verhaal is niet jouw verhaal.
Heel veel sterkte en geef niet op!!!
Ik heb lang gedacht dat ik voor eeuwig een slaaf zou blijven van mijn gedrag.
Maar eeuwig was toch korter dan ik dacht
En met dat laatste woord wil ik je wat hoop meegeven.
Ik kan nu zeggen dat ik haast eetbuivrij ben( met af en toe een sporadische kleine uitglijder)
Wat de truuk is, is denk ik heel persoonlijk. Bij mij heeft het medicijn Topamax het tij flink doen keren. Toen het gedrag chemisch in toom gehouden werd kon ik met mijn psyche aan de slag.
Heel pittig en dat stuk is nog steeds mijn werkgebied. Ik vlucht alleen niet meer weg in de gevoelloze wereld die eetstoornis heet.
De gedachten zijn er nog wel, maar niet meer zo dwingend.
Onder een eetstoornis schuilt altijd leed wat je wil vermijden te voelen. Maar juist dat stuk houdt het in stand.
Gooi nog een stukje verslaving en vermijding in het drankje en voila het gif zit in je bloed.
Ontgiften dus. dat kan je echt niet alleen al ben je wel de enige die het gedrag kan stoppen.
Hoe is een persoonlijke zoektocht, ik kan je dat helaas niet kan en klaar vertellen want mijn verhaal is niet jouw verhaal.
Heel veel sterkte en geef niet op!!!
Ik heb lang gedacht dat ik voor eeuwig een slaaf zou blijven van mijn gedrag.
Maar eeuwig was toch korter dan ik dacht
woensdag 24 oktober 2012 om 14:59
vanaf klein kindje tot mijn veertigste heb ik vreetbuien gehad, ben er accuut mee opgehouden...
ik was er klaar mee ,werd ook veels te dik ,wilde niet steeds grotere kleding kopen.
toen een ongeluk gehad en door revalidatie 25 kg afgevallen,bij elk snoepje en koekje voel in me nog steeds schuldig, maar kan er wel van genieten.
nu door de overgang zitten de kiloos er weer aan, maar dit komt niet door vreet buien, wil er graag weer wat af.......heb zoveel leuke broeken hangen die ik weer aan wil!!
je moet er gewoon klaar mee zijn , en van jezelf gaan houden.
en je niet super schuldig voelen als je eens wat te veel genomen hebt.
ik was er klaar mee ,werd ook veels te dik ,wilde niet steeds grotere kleding kopen.
toen een ongeluk gehad en door revalidatie 25 kg afgevallen,bij elk snoepje en koekje voel in me nog steeds schuldig, maar kan er wel van genieten.
nu door de overgang zitten de kiloos er weer aan, maar dit komt niet door vreet buien, wil er graag weer wat af.......heb zoveel leuke broeken hangen die ik weer aan wil!!
je moet er gewoon klaar mee zijn , en van jezelf gaan houden.
en je niet super schuldig voelen als je eens wat te veel genomen hebt.
woensdag 24 oktober 2012 om 15:13
ik heb een tijdlang nieuwsgroepen, dagboeken en forums gelezen over eetproblemen (anorexia en boulimia), en het ging 100% over mensen die het qua uiterlijk en intelligentie uitzonderlijk goed getroffen hadden, kortom mensen waar het zin had eisen aan te stellen omdat de kans groot was dat ze eraan konden voldoen.
Het waren ellenlange verhalen over geestelijke gevechten, voedsel en inzinkingen. Ze kregen altijd veel aandacht en liefde van hun omgeving, iets waar veel mensen die niet zoveel talenten hadden gekregen en in minder luxueuze omstandigheden waren grootgebracht, slechts van konden dromen.
Ik heb me nooit zo goed kunnen voorstellen waar dat "genezen" dan uit zou moeten bestaan, aangezien de meeste mensen die niet "van nature" slank zijn, altijd een bepaald dieet moeten volgen of i.i.g. niet mateloos kunnen eten. Dat is maar aan weinigen gegeven, bijvoorbeeld mijn zussen die nooit over voedsel na hoeven te denken en altijd tenger/slank blijven.
Het waren ellenlange verhalen over geestelijke gevechten, voedsel en inzinkingen. Ze kregen altijd veel aandacht en liefde van hun omgeving, iets waar veel mensen die niet zoveel talenten hadden gekregen en in minder luxueuze omstandigheden waren grootgebracht, slechts van konden dromen.
Ik heb me nooit zo goed kunnen voorstellen waar dat "genezen" dan uit zou moeten bestaan, aangezien de meeste mensen die niet "van nature" slank zijn, altijd een bepaald dieet moeten volgen of i.i.g. niet mateloos kunnen eten. Dat is maar aan weinigen gegeven, bijvoorbeeld mijn zussen die nooit over voedsel na hoeven te denken en altijd tenger/slank blijven.
it's a big club and you ain't in it
woensdag 24 oktober 2012 om 15:17
woensdag 24 oktober 2012 om 15:43
Dank voor jullie reacties tot nog toe, zal proberen wat vragen te beantwoorden en wat onduidelijkheden (voor sommigen althans) weg te nemen.
mama_lein dank voor de link ik ga er straks uitgebreid kijken.
Twinkle, ja ik ben zeker verslavingsgevoelig. Heb in tussen mijn eetstoornissen door en tijdens druk geexperimenteerd met drank, drugs, werken en sport. In willekeurige volgorde en hoewel eea met elkaar in tegenstelling lijkt is het toch "meer van hetzelfde" Ik kan namelijk geen maat houden - het is zwart of wit. Als ik iets doe ga ik in overdrive dus ik zuip en snuif me een slag in de rondte (heb ik een jaar of vijf gedaan) of ik sport me helemaal gek (idem, op redelijk hoog niveau) of ik maak opeens geweldig carriere (ondanks mijn verslavingen en afwijking heb ik een zeer goed stel hersens)
Nummerzoveel, hulp kwam vorige keer niet uit het gespecialiseerde circuit. En je hebt gelijk dat ik eigenlijk door moet zoeken, maar daar heb je het al het woordje eigenlijk. Diep in mijn hart wil ik nog steeds niet ook al weet ik dat ik mezelf schade toebrent.
rionyriony, ik snap niet zo goed wat je met je post wil zeggen - hoewel ik panisch ben om wél dik te worden heeft het zoals andere posters ook aan geven weinig met uiterlijk te maken maar meer met controle en/of "kwijtraken van spanning" te maken allemaal. Euh. Ik denk dat het niet mogelijk is om je te vertellen wat het is en hoe het voelt als je zelf de stoornis niet hebt. Want geestelijk zit er gewoon een behoorlijke draad los maar met het naar binnen werken van grote hoeveelheden voer (voedsel wil ik het niet eens meer noemen) en het daarna met geweld weer uitbraken creeer je als boulimia patient een gevoel van troost en daarna spanning - die je daarna "ontlaadt" door letterlijk de rotzooi uit te kotsen. Klinkt knap gestoord en dat is het dus ook. Pff.
trouwehondenogen - ik ben niet te dik. Ik gooi mijn eten dat ik er tijdens eetbuien in werk weer uit namelijk. Dat zal voor mij dus niet de trigger zijn om te stoppen.
consuelabananahammok (prachtige nick trouwens ) dank voor je lieve berichtjes - treffend zoals je zegt dat je je een slaaf voelde van je gedrag zo voelt het voor mij ook.
mama_lein dank voor de link ik ga er straks uitgebreid kijken.
Twinkle, ja ik ben zeker verslavingsgevoelig. Heb in tussen mijn eetstoornissen door en tijdens druk geexperimenteerd met drank, drugs, werken en sport. In willekeurige volgorde en hoewel eea met elkaar in tegenstelling lijkt is het toch "meer van hetzelfde" Ik kan namelijk geen maat houden - het is zwart of wit. Als ik iets doe ga ik in overdrive dus ik zuip en snuif me een slag in de rondte (heb ik een jaar of vijf gedaan) of ik sport me helemaal gek (idem, op redelijk hoog niveau) of ik maak opeens geweldig carriere (ondanks mijn verslavingen en afwijking heb ik een zeer goed stel hersens)
Nummerzoveel, hulp kwam vorige keer niet uit het gespecialiseerde circuit. En je hebt gelijk dat ik eigenlijk door moet zoeken, maar daar heb je het al het woordje eigenlijk. Diep in mijn hart wil ik nog steeds niet ook al weet ik dat ik mezelf schade toebrent.
rionyriony, ik snap niet zo goed wat je met je post wil zeggen - hoewel ik panisch ben om wél dik te worden heeft het zoals andere posters ook aan geven weinig met uiterlijk te maken maar meer met controle en/of "kwijtraken van spanning" te maken allemaal. Euh. Ik denk dat het niet mogelijk is om je te vertellen wat het is en hoe het voelt als je zelf de stoornis niet hebt. Want geestelijk zit er gewoon een behoorlijke draad los maar met het naar binnen werken van grote hoeveelheden voer (voedsel wil ik het niet eens meer noemen) en het daarna met geweld weer uitbraken creeer je als boulimia patient een gevoel van troost en daarna spanning - die je daarna "ontlaadt" door letterlijk de rotzooi uit te kotsen. Klinkt knap gestoord en dat is het dus ook. Pff.
trouwehondenogen - ik ben niet te dik. Ik gooi mijn eten dat ik er tijdens eetbuien in werk weer uit namelijk. Dat zal voor mij dus niet de trigger zijn om te stoppen.
consuelabananahammok (prachtige nick trouwens ) dank voor je lieve berichtjes - treffend zoals je zegt dat je je een slaaf voelde van je gedrag zo voelt het voor mij ook.
woensdag 24 oktober 2012 om 15:44
woensdag 24 oktober 2012 om 15:49
quote:rionyriony schreef op 24 oktober 2012 @ 15:34:
maar consuela, kunnen ze dan niet gewoon een beetje blij zijn met wat ze gekregen hebben van moeder natuur i.p.v. telkens maar te miezemuizen over het niet-perfect zijn?
Maar het gaat dus helemaal niet over dat deel, dat is echt een misverstand.
Een enkeling zal puur motivatie uiterlijk hebben, maar het gros van de mensen met een fikse eetstoornis zit met groot innerlijk lijden.
Dan ben je niet een beetje blij, je ben helemaal niet blij. sterker nog, je wil liever van deze aardkloot verdwijnen omdat de ondragelijke last in je hoofd je weerhoud gelukkig te kunnen leven.
Je zou het boek "anorexia bestaat niet" moeten lezen ( nou ja, niets moet )
Daar in staat goed beschreven wat de ziekte werkelijk inhoud en niets te maken heeft met de buitenkant en alle misverstanden die er kunnen zijn over deze ziekte.
maar consuela, kunnen ze dan niet gewoon een beetje blij zijn met wat ze gekregen hebben van moeder natuur i.p.v. telkens maar te miezemuizen over het niet-perfect zijn?
Maar het gaat dus helemaal niet over dat deel, dat is echt een misverstand.
Een enkeling zal puur motivatie uiterlijk hebben, maar het gros van de mensen met een fikse eetstoornis zit met groot innerlijk lijden.
Dan ben je niet een beetje blij, je ben helemaal niet blij. sterker nog, je wil liever van deze aardkloot verdwijnen omdat de ondragelijke last in je hoofd je weerhoud gelukkig te kunnen leven.
Je zou het boek "anorexia bestaat niet" moeten lezen ( nou ja, niets moet )
Daar in staat goed beschreven wat de ziekte werkelijk inhoud en niets te maken heeft met de buitenkant en alle misverstanden die er kunnen zijn over deze ziekte.
woensdag 24 oktober 2012 om 15:55
Lincha, ik weet pijnlijk goed hoe je er nu voor zit .
Je bent idd een slaaf van je eetstoornis, en dat klinkt heel weerloos maar er zijn episodes dat je dat ook echt bent. Het is moeilijk los van te komen maar niet onmogelijk.
Al blijft het je kwetsbaarheid.
Het is op een gegeven moment het gedrag jezelf niet toe staan. gekmakend maar om van angsten af te komen moet je de confrontatie aangaan,
Nou ja, klinkt heel makkelijk, ik weet dat het niet zo is.
Je bent idd een slaaf van je eetstoornis, en dat klinkt heel weerloos maar er zijn episodes dat je dat ook echt bent. Het is moeilijk los van te komen maar niet onmogelijk.
Al blijft het je kwetsbaarheid.
Het is op een gegeven moment het gedrag jezelf niet toe staan. gekmakend maar om van angsten af te komen moet je de confrontatie aangaan,
Nou ja, klinkt heel makkelijk, ik weet dat het niet zo is.
woensdag 24 oktober 2012 om 16:19
Ow cbh (hoop dat je het niet erg vind dat ik je nick afkort) jeutje daar word ik even stil van. Ben wel heel blij te horen dat jij nu vrijwel eetbuivrij bent dat geeft me moed. Ik word er soms zo wanhopig van en volgens mij weet jij precies hoe dat is.
Soms kan ik letterlijk voelen hoe ik mijn lijf aan het vernielen ben maar ga ik gewoon door met vreten en braken - eigenlijk is het ook een stuk minachting naar mezelf toe. En dan daarna de spijt, en huilen en mezelf beloven dat het nu écht niet meer gebeurt. N de volgende dag opstaan,met goede moed aan de dag beginnen en afhankelijk van mijn dagindeling danwel 's middags danwel in de vroege avond weer starten met plannen van een volgende binge. Het begint soms met een hele gezonde maaltijd, en dan neem ik 1 hap teveel en voor ik het weet sta ik weer in de supermarkt om een tas met rotzooi te kopen om erachteraan te werken, Ik ben inderdaad niet beter dan de gemiddelde junk op straat, juist die types waar ik geen geduld mee heb - halleluja.
Soms kan ik letterlijk voelen hoe ik mijn lijf aan het vernielen ben maar ga ik gewoon door met vreten en braken - eigenlijk is het ook een stuk minachting naar mezelf toe. En dan daarna de spijt, en huilen en mezelf beloven dat het nu écht niet meer gebeurt. N de volgende dag opstaan,met goede moed aan de dag beginnen en afhankelijk van mijn dagindeling danwel 's middags danwel in de vroege avond weer starten met plannen van een volgende binge. Het begint soms met een hele gezonde maaltijd, en dan neem ik 1 hap teveel en voor ik het weet sta ik weer in de supermarkt om een tas met rotzooi te kopen om erachteraan te werken, Ik ben inderdaad niet beter dan de gemiddelde junk op straat, juist die types waar ik geen geduld mee heb - halleluja.
woensdag 24 oktober 2012 om 17:10
Je hebt helaas niet gereageerd op mijn vraag, die iemand anders ook stelde. Wat voor hulp heb je gehad?
In ieder geval een knuffel. Je hebt een goede stap gezet vandaag, want je hebt om hulp gevraagd en je dus kwetsbaar opgesteld! Het is inderdaad niet onmogelijk om ervan af te komen, maar het blijft wel een valkuil.
Deze keer niet opgeven hoor! We'll have your back!
In ieder geval een knuffel. Je hebt een goede stap gezet vandaag, want je hebt om hulp gevraagd en je dus kwetsbaar opgesteld! Het is inderdaad niet onmogelijk om ervan af te komen, maar het blijft wel een valkuil.
Deze keer niet opgeven hoor! We'll have your back!
woensdag 24 oktober 2012 om 20:35
Thanks Karen sorry dat ik je geen antwoord heb gegeven ik heb mijn best gedaan alle vragen te beantwoorden, in mijn laatste hulpverleningstraject en dat is een maand of vier geleden ben ik ongeveeer een half jaar lang wekelijks bij een psycholoog/ psychotherapeut geweest.
Daarvoor tussen mijn - pak hem beet- 16e en 25e een hele trits aan -peuten en begeleiders gehad. Het klinkt wellicht vervelend maar geen van die trajecten heeft mij echt gebracht dat het beter ging. Dat kwam eigenlijk 'vanzelf' (of nou ja, helemaal niet vanzelf, snap het nog) als ik gelukkiger was/ in rustiger vaarwater zat. En ik snap zelf ook heel goed waarom het nu weer zo ronduit beroerd gaat, ik ben hartstikke eenzaam - en omdat mijn relatie kapot is en op een hele vervelende manier kapot is gegaan. Mijn zelfvertrouwen, dat toch al niet zo hoog is al zou je dat aan de buitenkant niet zeggen, is tot een dieptepunt gezakt. En nu komt ie: als mensen dit van me zouden weten zouden ze steil achterover slaan. Ik ben redelijk succesvol, heb een hele goede baan, sport vaak en heb best wel veel sociale contacten etc. Maar daaronder zit dus een heel bang vogeltje. Of eigenlijk een heel gemeen vogeltje dat zichzelf de veren uittrekt. Weet je misschien is het daar wel mee te vergelijken. Papagaaien doen dat namelijk ook als ze ongelukkig zijn.....
Daarvoor tussen mijn - pak hem beet- 16e en 25e een hele trits aan -peuten en begeleiders gehad. Het klinkt wellicht vervelend maar geen van die trajecten heeft mij echt gebracht dat het beter ging. Dat kwam eigenlijk 'vanzelf' (of nou ja, helemaal niet vanzelf, snap het nog) als ik gelukkiger was/ in rustiger vaarwater zat. En ik snap zelf ook heel goed waarom het nu weer zo ronduit beroerd gaat, ik ben hartstikke eenzaam - en omdat mijn relatie kapot is en op een hele vervelende manier kapot is gegaan. Mijn zelfvertrouwen, dat toch al niet zo hoog is al zou je dat aan de buitenkant niet zeggen, is tot een dieptepunt gezakt. En nu komt ie: als mensen dit van me zouden weten zouden ze steil achterover slaan. Ik ben redelijk succesvol, heb een hele goede baan, sport vaak en heb best wel veel sociale contacten etc. Maar daaronder zit dus een heel bang vogeltje. Of eigenlijk een heel gemeen vogeltje dat zichzelf de veren uittrekt. Weet je misschien is het daar wel mee te vergelijken. Papagaaien doen dat namelijk ook als ze ongelukkig zijn.....
woensdag 24 oktober 2012 om 21:52
Geeft niets, ik vroeg het me gewoon af vandaar dat ik het nog een keer vroeg!
Het is op zich heel logisch dat als je minder drukte/stress hebt, dat je dan ook wat beter in je vel zit. Kijk maar eens om je heen. Als mensen heel veel stress op hun werk ervaren, komen ze dan stralend op verjaardagen / thuis, of vooral afgepeigerd?
Maar oei, je 2e deel van je post is zo herkenbaar! Ik had het zelf kunnen schrijven.. Niet alleen, wel eenzaam.
Het is op zich heel logisch dat als je minder drukte/stress hebt, dat je dan ook wat beter in je vel zit. Kijk maar eens om je heen. Als mensen heel veel stress op hun werk ervaren, komen ze dan stralend op verjaardagen / thuis, of vooral afgepeigerd?
Maar oei, je 2e deel van je post is zo herkenbaar! Ik had het zelf kunnen schrijven.. Niet alleen, wel eenzaam.
donderdag 25 oktober 2012 om 22:15
Lincha, ik wil je veel sterkte wensen. Adviseren kan ik je niet, daarvoor weet ik veel te weinig af van boulimia, maar ik heb het wel in mijn nabije omgeving meegemaakt en het lijkt me inderdaad een hell om je zo'n slaaf van je eetprobleem te voelen.
Ik kom dan ook vooral even om de hoek kijken op dit topic om Consuela een hart onder de riem te steken. Ik had je al een tijd niet meer gezien namelijk. Zó goed om te lezen dat het goed met je gaat! Keep up the good work, veerkrachtige vrouw.
Ik kom dan ook vooral even om de hoek kijken op dit topic om Consuela een hart onder de riem te steken. Ik had je al een tijd niet meer gezien namelijk. Zó goed om te lezen dat het goed met je gaat! Keep up the good work, veerkrachtige vrouw.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 26 oktober 2012 om 11:04
Lincha, ik begrijp je idd echt pijnlijk goed, en heb het ook vreselijk met je te doen.
Je denkt dat je er nooit meer uitkomt, zo vreselijk uitzichtloos zo onderworpen aan de grillen van een eetstoornis.
Het is heel heftig en denk ik ook haast niet te snappen voor buitenstaanders hoe je zo vreselijk diep gaat en al wil je zo graag stoppen met je gedrag het gewoon niet lukt.
Eigenlijk schrijf je zelf al wat het nodig heeft.gelukkiger zijn met jezelf, met je leven. Het minder nodig hebben. Daarnaast is het verslavende aspect wat doorbroken moet worden.
Er komt veel bij kijken om dit gedrag de baas te worden.
En ik zeg eerlijk ik mis mijn flinke eetbuien soms wel. Just me and my food, troostend, nergens anders over nadenken, even niet voelen en dan dat lege gevoel daarna, de opluchting. Idd alsof je letterlijk je ziel eruit heb gegooid, hetgeen waar je zo onder lijdt.
Maar wat ik niet mis, is de pijn,het ziek voelen, de dag beginnen met dat vreselijke beroerde gevoel, de schuldgevoelens, de negatieve gedachte dat ik elke dag faal.Uitgeput zijn.
Nee daar mis ik niets aan en dat wil ik ook nooit meer ervaren.
Zoals ik al schreef, het gaat soms wel eens mis, al is dat niet in de proporties zoals het was. Dat moment zet mij weer gelijk met beide benen op de grond. Ai... gevarenzone, no go erea.
Soms denk ik er idd in de loop van de dag aan, ben ik het ook echt van plan maar aan het eind van de avond vol met wikken en wegen denk ik gelukkig heel vaak.. laat ook maar. Het is de ellende niet waard.
Mijn lijf wil dat gekloot met eten ook gewoon niet meer. Ik heb heel lang flink ondergewicht gehad en weeg inmiddels 20 kilo meer.
Dat betekent een gezond gewicht van 62 kilo bij 1.71. En of ik nu weinig eet, veel of normaal. Dat getal blijft magisch voor mijn lijf en het vertikt het daar vanaf te wijken.Alsof het mij wil zeggen, doe wat je wil, maar na 25 jaar gekloot doe ik niet meer mee.
Ik vind het een moeilijk gewicht.Maar kan er ook de gedachte naast zetten " wat fijn eigenlijk dat ik geen invloed meer heb op dat gewicht, eet gewoon lekker wat je wil"
Lincha ik hoop oprecht dat het jou ook lukt om uit deze destructieve spriraal te komen.
De truuk is een beetje en en. EN je gedrag tegen gaan, EN werken aan jezelf zodat je je gedrag minder nodig hebt.
Dana,
Wat lief dat je dit komt schrijven. Thanks
Ik blijf zeker werken aan mijzelf.
Want terug gaan naar die tijd, no way!!
Je denkt dat je er nooit meer uitkomt, zo vreselijk uitzichtloos zo onderworpen aan de grillen van een eetstoornis.
Het is heel heftig en denk ik ook haast niet te snappen voor buitenstaanders hoe je zo vreselijk diep gaat en al wil je zo graag stoppen met je gedrag het gewoon niet lukt.
Eigenlijk schrijf je zelf al wat het nodig heeft.gelukkiger zijn met jezelf, met je leven. Het minder nodig hebben. Daarnaast is het verslavende aspect wat doorbroken moet worden.
Er komt veel bij kijken om dit gedrag de baas te worden.
En ik zeg eerlijk ik mis mijn flinke eetbuien soms wel. Just me and my food, troostend, nergens anders over nadenken, even niet voelen en dan dat lege gevoel daarna, de opluchting. Idd alsof je letterlijk je ziel eruit heb gegooid, hetgeen waar je zo onder lijdt.
Maar wat ik niet mis, is de pijn,het ziek voelen, de dag beginnen met dat vreselijke beroerde gevoel, de schuldgevoelens, de negatieve gedachte dat ik elke dag faal.Uitgeput zijn.
Nee daar mis ik niets aan en dat wil ik ook nooit meer ervaren.
Zoals ik al schreef, het gaat soms wel eens mis, al is dat niet in de proporties zoals het was. Dat moment zet mij weer gelijk met beide benen op de grond. Ai... gevarenzone, no go erea.
Soms denk ik er idd in de loop van de dag aan, ben ik het ook echt van plan maar aan het eind van de avond vol met wikken en wegen denk ik gelukkig heel vaak.. laat ook maar. Het is de ellende niet waard.
Mijn lijf wil dat gekloot met eten ook gewoon niet meer. Ik heb heel lang flink ondergewicht gehad en weeg inmiddels 20 kilo meer.
Dat betekent een gezond gewicht van 62 kilo bij 1.71. En of ik nu weinig eet, veel of normaal. Dat getal blijft magisch voor mijn lijf en het vertikt het daar vanaf te wijken.Alsof het mij wil zeggen, doe wat je wil, maar na 25 jaar gekloot doe ik niet meer mee.
Ik vind het een moeilijk gewicht.Maar kan er ook de gedachte naast zetten " wat fijn eigenlijk dat ik geen invloed meer heb op dat gewicht, eet gewoon lekker wat je wil"
Lincha ik hoop oprecht dat het jou ook lukt om uit deze destructieve spriraal te komen.
De truuk is een beetje en en. EN je gedrag tegen gaan, EN werken aan jezelf zodat je je gedrag minder nodig hebt.
Dana,
Wat lief dat je dit komt schrijven. Thanks
Ik blijf zeker werken aan mijzelf.
Want terug gaan naar die tijd, no way!!
vrijdag 26 oktober 2012 om 15:07
Dana, dankjewel 
cbh je weet perfect onder woorden te brengen wat ik voel en zoek. Zo'n binge/purge is troost en opluchting, in die volgorde, maar daarna voel je je ziek (zowel fysiek als mentaal) en verdrietig.
Ben erin geslaagd om 2 dagen "normaal" - nou ja als ik eerlijk ben eigenlijk te weinig - te eten en begin nu wat lichthoofdig te worden en een eetbui ligt op de loer. "Eetprobleem" vind ik een understatement het is een veelkoppig monster waar ik tegen strijd en vaak lijkt het erop dat ik voornamelijk tegen mezelf vecht. Ik ga zo een half appeltje eten en een kopje thee doen. Als ik het hier neerschrijf vind ik het zelf al belachelijk klinken. Een half apppeltje , yeah right en dan morgen een halve slagroomtaart erachteraan. Chaos in mijn hoofd. Ik weet het ff niet.
cbh zo te horen heeft jouw lichaam een goede balans gevonden, ik vind je mega sterk en dapper en hoop op een dag net zo sterk te zijn als jij. Dank voor je hart onder de riem ik poog één dag tegelijkertijd te tackelen, ben al blij met 2 dagen "normaal", dat betekent dat de hartkloppingen, keelpijn en pijn in mijn maag even gezakt zijn. En ook dat ik makkelijker weer terugval omdat ik nu even geen last heb.
cbh je weet perfect onder woorden te brengen wat ik voel en zoek. Zo'n binge/purge is troost en opluchting, in die volgorde, maar daarna voel je je ziek (zowel fysiek als mentaal) en verdrietig.
Ben erin geslaagd om 2 dagen "normaal" - nou ja als ik eerlijk ben eigenlijk te weinig - te eten en begin nu wat lichthoofdig te worden en een eetbui ligt op de loer. "Eetprobleem" vind ik een understatement het is een veelkoppig monster waar ik tegen strijd en vaak lijkt het erop dat ik voornamelijk tegen mezelf vecht. Ik ga zo een half appeltje eten en een kopje thee doen. Als ik het hier neerschrijf vind ik het zelf al belachelijk klinken. Een half apppeltje , yeah right en dan morgen een halve slagroomtaart erachteraan. Chaos in mijn hoofd. Ik weet het ff niet.
cbh zo te horen heeft jouw lichaam een goede balans gevonden, ik vind je mega sterk en dapper en hoop op een dag net zo sterk te zijn als jij. Dank voor je hart onder de riem ik poog één dag tegelijkertijd te tackelen, ben al blij met 2 dagen "normaal", dat betekent dat de hartkloppingen, keelpijn en pijn in mijn maag even gezakt zijn. En ook dat ik makkelijker weer terugval omdat ik nu even geen last heb.
vrijdag 26 oktober 2012 om 15:15
Een normaal eetpatroon hanteren is echt enorm essentieel om alvast 1 factor voor het uitlokken van een eetbui weg te nemen.
Honger en een lage bloedsuikerspiegel laten je hunkeren naar eten.
Het is een trigger die je weg kan nemen door alvast te beginnen met een evenwichtig eetplan.
Misschien kan een dietiste je daarbij ondersteunen?
Echt, normaal boterhammen gaan eten en een gezond portie avondeten bevat nog altijd minder calorieen dan wat er na een eetbui achterblijft.
Het proberen waard.
Het gaat echt niet vanzelf weg dit probleem, het begint bij iets te gaan doen.
Goed dat je twee dagen al geen eetbui hebt gehad!
Ben trots op jezelf ook al voelt het niet zo, haal jezelf niet zo naar beneden.
Honger en een lage bloedsuikerspiegel laten je hunkeren naar eten.
Het is een trigger die je weg kan nemen door alvast te beginnen met een evenwichtig eetplan.
Misschien kan een dietiste je daarbij ondersteunen?
Echt, normaal boterhammen gaan eten en een gezond portie avondeten bevat nog altijd minder calorieen dan wat er na een eetbui achterblijft.
Het proberen waard.
Het gaat echt niet vanzelf weg dit probleem, het begint bij iets te gaan doen.
Goed dat je twee dagen al geen eetbui hebt gehad!
Ben trots op jezelf ook al voelt het niet zo, haal jezelf niet zo naar beneden.
vrijdag 26 oktober 2012 om 17:29
Hey cbh - ook daarin heb je natuurlijk gelijk. Maar dat wil niet zeggen dat ik daarom maar klakkeloos gewoon "durf" te eten. Ik heb nu een kleine portie soep en een miniblikje mais voor mezelf neergezet. Om 6 uur ga ik dat eten heb ik mezelf beloofd. Heftig, dit, ik zit te schudden in mijn tuigje, op een of andere manier lijkt het allemaal 'echter' en ook wel triester als ik het zo opschrijf en weer teruglees. Bijna half zes, ik snap niet dat het leven zo'n straf moet zijn ik ben constant aan het vechten tegen de honger en werkelijk dag en nacht bezig met wat ik wel en niet mag die dag. Zelfs ' s nachts lig ik erover na te denken soms. Cbh mag ik vragen hoe en wanneer het bij jou allemaal begonnen is? Bij mij gaat het al heel ver terug - tot in mijn vroege puberteit.
