Psyche
alle pijlers
Boulimia hell
woensdag 24 oktober 2012 om 13:50
Okay, here goes.
Ik lees hier al geruime tijd mee, heb ook teruggezocht en een aantal topics gevonden over dit onderwerp maar die gingen vaak over een specifiek individu dus ik vind het eh, laten we zeggen, niet zo netjes deze te "uppen" omdat sommige accounts ondertussen niet meer actief zijn.
Ben een vrouw van 43 jaar en worstel al vanaf mijn 16e met verschillende eetproblemen. Vanaf mijn midden twintigste ongeveer is het een tijdje goed gegaan tot 3 jaar geleden mijn toenmalige man bij mij wegging na 12 jaar huwelijk. Toen begon het hele feest weer van voren af aan. In het begin at ik helemaal niks meer- ik kreeg van verdriet letterlijk niks meer door mijn keel - tot ik 47 kilo woog (ik ben 1 meter 62) en ik begon te vallen (van mijn fiets, van de trap) toen ben ik begonnen met geplande eetbuien - en braakpartijen. Ik vond hier op het forum een post die goed weergeeft waar ik nu ben (topic "De Eetbui).
Ik weet het gewoon niet meer. Als ik niet aan het werk ben (40 a 50 uur per week) of sport (10 uur per week) zit ik thuis ofwel aan eten te denken, of ik ga naar de supermarkt om bergen met voedsel te kopen, dat ik dan in 1 keer naar binnen werk vergezeld met de nodige koolzuurhoudende dranken, om het daarna allemaal in een golf weer uit te kotsen. Nee, het heeft niets met eten te maken en heel veel met verdriet maar ik weet niet meer waar ik er mee heen moet - ik heb ondertussen hartkloppingen, dag en nacht pijn in mijn maag en iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle.
Alle ervaring met dit onderwerp en eventuele advies welkom. Professionele hulp heb ik al een tijdje gehad maar zette niet heel veel zoden aan de dijk helaas - niet in de laatste plaats omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
Ik lees hier al geruime tijd mee, heb ook teruggezocht en een aantal topics gevonden over dit onderwerp maar die gingen vaak over een specifiek individu dus ik vind het eh, laten we zeggen, niet zo netjes deze te "uppen" omdat sommige accounts ondertussen niet meer actief zijn.
Ben een vrouw van 43 jaar en worstel al vanaf mijn 16e met verschillende eetproblemen. Vanaf mijn midden twintigste ongeveer is het een tijdje goed gegaan tot 3 jaar geleden mijn toenmalige man bij mij wegging na 12 jaar huwelijk. Toen begon het hele feest weer van voren af aan. In het begin at ik helemaal niks meer- ik kreeg van verdriet letterlijk niks meer door mijn keel - tot ik 47 kilo woog (ik ben 1 meter 62) en ik begon te vallen (van mijn fiets, van de trap) toen ben ik begonnen met geplande eetbuien - en braakpartijen. Ik vond hier op het forum een post die goed weergeeft waar ik nu ben (topic "De Eetbui).
Ik weet het gewoon niet meer. Als ik niet aan het werk ben (40 a 50 uur per week) of sport (10 uur per week) zit ik thuis ofwel aan eten te denken, of ik ga naar de supermarkt om bergen met voedsel te kopen, dat ik dan in 1 keer naar binnen werk vergezeld met de nodige koolzuurhoudende dranken, om het daarna allemaal in een golf weer uit te kotsen. Nee, het heeft niets met eten te maken en heel veel met verdriet maar ik weet niet meer waar ik er mee heen moet - ik heb ondertussen hartkloppingen, dag en nacht pijn in mijn maag en iedere avond vertel ik mijzelf dat dit toch echt de laatste keer was dat ik dit gedaan heb. Ik ben zo moe, zo moe en zo ziek van mezelf en mijn eigen gedrag. Snap het niet ik ben verder zo verdomde gediciplineerd maar die %^%&*%&* eetstoornis krijg ik niet onder controle.
Alle ervaring met dit onderwerp en eventuele advies welkom. Professionele hulp heb ik al een tijdje gehad maar zette niet heel veel zoden aan de dijk helaas - niet in de laatste plaats omdat ik een behoorlijke manipulator ben die ook tegen zichzelf liegt.
vrijdag 26 oktober 2012 om 18:12
Lieve Lincha, ik beweer ook absoluut niet dat het makkelijk is of zal gaan worden.
Het bevechten is een vreselijk moeilijke strijd. Mooier kan ik het ook niet voor je maken.
Maar je moet door je angst heen bijten.Er is geen andere weg.
Ik besef ook heel goed, dat jij achter je scherm zit en rationeel weet dat het zo is, maar ook denkt jaja makkelijk praten maar ik KAN het ( nog) niet.
Je bent wat dat betreft je eigen vijand.
Bij mij is het ook in mijn puberteit begonnen en ik heb inmiddels een "carriere" van 25 jaar eetstoornis op mijn naam staat.
Dacht ook nooit nooit meer verbetering mee te kunnen maken.
en TOCH is het gelukt.
Nu ik er op terug kijk maakt het mij enorm verdrietig hoeveel jaren ik er aan heb verloren en hoeveel ik moet inhalen ( en ook niet meer ingehaald krijg).
Die zure appel moest toch gegeten worden, had ik dat maar veel en veel eerder gedaan.
Het bevechten is een vreselijk moeilijke strijd. Mooier kan ik het ook niet voor je maken.
Maar je moet door je angst heen bijten.Er is geen andere weg.
Ik besef ook heel goed, dat jij achter je scherm zit en rationeel weet dat het zo is, maar ook denkt jaja makkelijk praten maar ik KAN het ( nog) niet.
Je bent wat dat betreft je eigen vijand.
Bij mij is het ook in mijn puberteit begonnen en ik heb inmiddels een "carriere" van 25 jaar eetstoornis op mijn naam staat.
Dacht ook nooit nooit meer verbetering mee te kunnen maken.
en TOCH is het gelukt.
Nu ik er op terug kijk maakt het mij enorm verdrietig hoeveel jaren ik er aan heb verloren en hoeveel ik moet inhalen ( en ook niet meer ingehaald krijg).
Die zure appel moest toch gegeten worden, had ik dat maar veel en veel eerder gedaan.
vrijdag 26 oktober 2012 om 18:34
Zure appel
(Sorry -misschien misplaatste- humor)
Soep gegeten, nu een volle maag en volop in gevecht. Hier nu dus ook al bijna 30 jaar met eten worstelend. Varierend van niet eten en véél te dun zijn,tot boulimische periodes. En alles er tussenin. Alsof eten iets is dat macht over mij heeft in plaats van andersom. Ik ben zoals ik al eerder schreef ontstellend gediciplineerd in alles,zeer perfectionistisch, maar hier grijp ik elke keer net mis voor wat controle betreft. Klinkt het bekend?
(Sorry -misschien misplaatste- humor)
Soep gegeten, nu een volle maag en volop in gevecht. Hier nu dus ook al bijna 30 jaar met eten worstelend. Varierend van niet eten en véél te dun zijn,tot boulimische periodes. En alles er tussenin. Alsof eten iets is dat macht over mij heeft in plaats van andersom. Ik ben zoals ik al eerder schreef ontstellend gediciplineerd in alles,zeer perfectionistisch, maar hier grijp ik elke keer net mis voor wat controle betreft. Klinkt het bekend?
vrijdag 26 oktober 2012 om 20:01
quote:lincha schreef op 26 oktober 2012 @ 18:34:
Zure appel
(Sorry -misschien misplaatste- humor)
Soep gegeten, nu een volle maag en volop in gevecht. Hier nu dus ook al bijna 30 jaar met eten worstelend. Varierend van niet eten en véél te dun zijn,tot boulimische periodes. En alles er tussenin. Alsof eten iets is dat macht over mij heeft in plaats van andersom. Ik ben zoals ik al eerder schreef ontstellend gediciplineerd in alles,zeer perfectionistisch, maar hier grijp ik elke keer net mis voor wat controle betreft. Klinkt het bekend?
Nee hoor niets misplaatste humor! zonder humor kom je er niet
Klinkt allemaal heel bekend, daarom hoop ik dat ik je met mijn verhaal een beetje moed geef.
Je kan er echt doorheen vechten, ook al ben je al zolang in de greep. En nee, geheel er vanaf komen zal wellicht te hoog gegrepen zijn maar ik vind nu dat ik het op een acceptabel niveau heb.
Mijn gezondheid is uit de gevarenzone en ik eet bijna elke dag goed. Ben van mijn verslaving aan laxeertabletten af en van dagelijks eetbuien terug naar een paar keer per jaar een misstap.
Misschien eens bij je huisarts informeren of het medicijn topamax wellicht ook voor jou kan helpen? Het is offlabel voor Boulimia maar onderzoek heeft bewezen dat het een zeer positief effect heeft.
Het heeft bij mij in ieder geval de vicieuze cirkel doorbroken.
Zure appel
(Sorry -misschien misplaatste- humor)
Soep gegeten, nu een volle maag en volop in gevecht. Hier nu dus ook al bijna 30 jaar met eten worstelend. Varierend van niet eten en véél te dun zijn,tot boulimische periodes. En alles er tussenin. Alsof eten iets is dat macht over mij heeft in plaats van andersom. Ik ben zoals ik al eerder schreef ontstellend gediciplineerd in alles,zeer perfectionistisch, maar hier grijp ik elke keer net mis voor wat controle betreft. Klinkt het bekend?
Nee hoor niets misplaatste humor! zonder humor kom je er niet
Klinkt allemaal heel bekend, daarom hoop ik dat ik je met mijn verhaal een beetje moed geef.
Je kan er echt doorheen vechten, ook al ben je al zolang in de greep. En nee, geheel er vanaf komen zal wellicht te hoog gegrepen zijn maar ik vind nu dat ik het op een acceptabel niveau heb.
Mijn gezondheid is uit de gevarenzone en ik eet bijna elke dag goed. Ben van mijn verslaving aan laxeertabletten af en van dagelijks eetbuien terug naar een paar keer per jaar een misstap.
Misschien eens bij je huisarts informeren of het medicijn topamax wellicht ook voor jou kan helpen? Het is offlabel voor Boulimia maar onderzoek heeft bewezen dat het een zeer positief effect heeft.
Het heeft bij mij in ieder geval de vicieuze cirkel doorbroken.
vrijdag 26 oktober 2012 om 21:06
Ik weet niet of ik het tegen mijn huisarts durf te zeggen. Wil zeggen. En topamax vind ik dan weer eng klinken - ja ik weet het, belachelijk ten opzichte van bijna dagelijkse (meerdere) eetbuen. Ergens loop ik nog steeds rond met de overtuiging dat ik dit ook wel een keer onder controle krijg. Ik heb in het verleden al behoorlijk wat verslavingen overwonnen ( vul maar in of ik heb het gedaan) en heb nog steeds de illusie dat ik deze ook zelf moet kunnen oplossen....
vrijdag 26 oktober 2012 om 22:31
Eetverslaafd, zo klinkt het. Dwangmatig overeter kun je het ook noemen. En net als dat je met alcohol de AA hebt, is er voor eetverslaving ook zoiets .
Het was een openbaring voor me toen ik het ontdekte. Het is wel hard aanpoten, maar ik moet zeggen dat ik na ruim een jaar nog maar zelden drang tot overeten heb. Supermarkten voelen rustig, uit eten gaan is nog wat spannend maar gaat ook goed. Gewicht is stabiel (denk ik, weeg me niet, heb geen overgewicht en pas dezelfde kleren nog). Maar vooral: ik heb kalmte in mijn hoofd. De oordelen, de opjutterij, het gejaag is wég. Ik scheld mezelf niet meer uit. Kan de wereld wat makkelijker laten voor wat die is.
Het was een openbaring voor me toen ik het ontdekte. Het is wel hard aanpoten, maar ik moet zeggen dat ik na ruim een jaar nog maar zelden drang tot overeten heb. Supermarkten voelen rustig, uit eten gaan is nog wat spannend maar gaat ook goed. Gewicht is stabiel (denk ik, weeg me niet, heb geen overgewicht en pas dezelfde kleren nog). Maar vooral: ik heb kalmte in mijn hoofd. De oordelen, de opjutterij, het gejaag is wég. Ik scheld mezelf niet meer uit. Kan de wereld wat makkelijker laten voor wat die is.
zaterdag 27 oktober 2012 om 14:09
Gelukkig zijn er al veel zinvolle reacties gekomen. Wil even de tijd nemen om ook wat voor je / jullie te schrijven. Helaas zit ik al 23 jaar met eetstoornissen. Het heeft me veel afgenomen. Pas de laatste tijd besef ik dat het ook veel gebracht heeft aan inzichten en durven communiceren over gevoel. Het is me meer dan duidelijk dat het lijkt of 24/7 in beslag wordt genomen door eten, maar dat het in werkelijkheid niet om eten gaat. Jouw plekje in de wereld, vertrouwen, loslaten en levensacceptatie; Dat je veel dingen niet kunt sturen, dat is wat het zo moeilijk maakt. Geen houvast op een heleboel fronten. Door dit te weten, is m.i. de enige weg die van "vrij eten". Dat betekent niet alleen loslaten op eetgebied maar op alle aspecten. Op den duur leer je je eigen behoeftes weer te kennen en te voeden. Dit gaat niet zonder slag of stoot en brengt veel angst en paniek te weeg. Veel inspiratie kreeg ik uit het boek "monster en Mo" van Monique Rossier. Om uiteindelijk nog een stapje te durven zetten gaan we een gesprek met haar aan. Hoe heeft zij dat laatste stukje voor elkaar gekregen en gedealed met de angst ? Wat jouw weg is weet ik niet, maar durf los te laten en weer 100 % te leven. Take care....
zaterdag 27 oktober 2012 om 16:38
Hai Run3000 - ik snap even niet wat je bedoelt met "gaan we een gesprek met haar aan" je hebt het boek gelezen en besloten dat dat de manier was voor jou om je eetstoornis te genezen(?) en dan ? Dan ga je gewoon eten waar je zin in hebt - waarom zou dat dan niet onmiddellijk ontaarden in eetbuien? Ik snap het echt niet
zaterdag 27 oktober 2012 om 16:54
Bij mij vervangt de ene stoornis vaak de andere; als ik heel lang lijn, breekt er vaak een periode van volproppen en braken aan, en zodra ik met braken weet te stoppen, kom ik weer aan omdat ik niet compenseer en ontaard het in binge eating, helaas zit ik nu in die laatstgenoemde fase, waardoor ik 90 kilo weeg bij 1m72..
Het is me na jaren therapie wel duidelijk dat eten/kotsen/niet eten als een spanningsgeleider van mn innerlijke onrust fungeert, en dat ik niet mezelf kan aanleren om met heftige emoties om te gaan en het me daardoor niet lukt een gezond eetpatroon aan te wennen.
Daarnaast is je lijf na al die jaren fysiologisch in de stressstand, waardoor het minste of geringste de eetbui in stand gezet wordt.
Ik blijf hopen dat ik met geduld en werken aan mn zelfbeeld en zelfvertrouwen ik stukje bij beetje uit die vicieuze cirkel kan komen. Sterkte.
Het is me na jaren therapie wel duidelijk dat eten/kotsen/niet eten als een spanningsgeleider van mn innerlijke onrust fungeert, en dat ik niet mezelf kan aanleren om met heftige emoties om te gaan en het me daardoor niet lukt een gezond eetpatroon aan te wennen.
Daarnaast is je lijf na al die jaren fysiologisch in de stressstand, waardoor het minste of geringste de eetbui in stand gezet wordt.
Ik blijf hopen dat ik met geduld en werken aan mn zelfbeeld en zelfvertrouwen ik stukje bij beetje uit die vicieuze cirkel kan komen. Sterkte.
zaterdag 27 oktober 2012 om 16:55
De schrijfster van het boek geeft ook coaching (http://www.moniquerosier.com/). Dus vandaar dat gesprek, voor net nog even een steuntje in de rug.
Ja in het begin ontaard het inderdaad in vreetbuien. Maar als je jezelf écht alles gunt -géén light produkten, maar echte cola, echte 48+ kaas etc.- zul je je op een gegeven moment volwaardig gevoed voelen, waardoor de excessen langzaam afnemen. Er zijn dan geen verboden dingen meer en op een of andere manier weet je lijf dat het altijd, op elk moment mag hebben waar het naar verlangt.
Ja in het begin ontaard het inderdaad in vreetbuien. Maar als je jezelf écht alles gunt -géén light produkten, maar echte cola, echte 48+ kaas etc.- zul je je op een gegeven moment volwaardig gevoed voelen, waardoor de excessen langzaam afnemen. Er zijn dan geen verboden dingen meer en op een of andere manier weet je lijf dat het altijd, op elk moment mag hebben waar het naar verlangt.
zaterdag 27 oktober 2012 om 17:13
Pffff dat klinkt me inderdaad doodeng in de oren.
Efthimia, jij bent dus ook zo'n "eetgevangene" - het is voor mij verbazend en ook ergens wel bevrijdend om te horen dat ik niet de enige ben. Mijn eetprobleem isoleert me namelijk ook nogal - als ik een slechte periode heb met veel eetbuien zoals de laatste paar weken dan zeg ik al mijn sociale verplichtingen af en zit eigenlijk de hele dag alleen thuis, dat maakt de zaak alleen maar erger....
Efthimia, jij bent dus ook zo'n "eetgevangene" - het is voor mij verbazend en ook ergens wel bevrijdend om te horen dat ik niet de enige ben. Mijn eetprobleem isoleert me namelijk ook nogal - als ik een slechte periode heb met veel eetbuien zoals de laatste paar weken dan zeg ik al mijn sociale verplichtingen af en zit eigenlijk de hele dag alleen thuis, dat maakt de zaak alleen maar erger....
zaterdag 27 oktober 2012 om 17:15
Ik heb er ook jaren tegen geworsteld, vanaf vroege puberteit. Na zo'n 12 jaar de knop om gezet. Daarmee waren de eetbuien niet weg maar kwamen veel minder vaak voor en ik merkte toen dat heel gestructureerd en genoeg eten belangrijk is. Je voorkomt er veel eetbuien mee.
De puur emotionele eetbuien niet. Die eetbuien omdat je zo verlangt naar rust, naar dat vacuum, je kalme zwarte gat. Dat heeft nog even geduurd. Ben er nu wel al jaren vanaf. Ik hoef maar te denken aan hoe ik me ná zo'n eetbui en overgeven voel en ik hoef echt niet meer.
Iets waar ik me bij heb moeten neerleggen was dat ik altijd een aanleg voor verslaving hou. Ik rook, niet eens veel maar denk soms toch aan stoppen. Ik heb zo'n vermoeden dat er dan wel weer iets anders opduikt. Helemaal uitgeroeid krijg ik blijkbaar die kiem van zelfdestructie niet. Weet ook waar het aan ligt dus kwalijk nemen doe ik het mezelf niet.
Wat voor mij de weg is geweest uit die hel was simpelweg meer van mijzelf gaan houden, mezelf meer waard gaan vinden, mijn lichaam gaan waarderen en ervoor willen zorgen ipv het zo verschrikkelijk af te breken. Ik heb therapie op maat gemaakt voor mijzelf en dat heeft gewerkt. Maar het begint denk ik toch, dat proces van heling, met het ergens echt spuugzat (no pun intended) zijn en weten dat je meer waard bent dan dit. Zolang je dat niet gelooft kan niemand je helpen. Wanneer je dat wel kunt staat de belangrijkste hulpverlener aan jouw kant. Jijzelf .
De puur emotionele eetbuien niet. Die eetbuien omdat je zo verlangt naar rust, naar dat vacuum, je kalme zwarte gat. Dat heeft nog even geduurd. Ben er nu wel al jaren vanaf. Ik hoef maar te denken aan hoe ik me ná zo'n eetbui en overgeven voel en ik hoef echt niet meer.
Iets waar ik me bij heb moeten neerleggen was dat ik altijd een aanleg voor verslaving hou. Ik rook, niet eens veel maar denk soms toch aan stoppen. Ik heb zo'n vermoeden dat er dan wel weer iets anders opduikt. Helemaal uitgeroeid krijg ik blijkbaar die kiem van zelfdestructie niet. Weet ook waar het aan ligt dus kwalijk nemen doe ik het mezelf niet.
Wat voor mij de weg is geweest uit die hel was simpelweg meer van mijzelf gaan houden, mezelf meer waard gaan vinden, mijn lichaam gaan waarderen en ervoor willen zorgen ipv het zo verschrikkelijk af te breken. Ik heb therapie op maat gemaakt voor mijzelf en dat heeft gewerkt. Maar het begint denk ik toch, dat proces van heling, met het ergens echt spuugzat (no pun intended) zijn en weten dat je meer waard bent dan dit. Zolang je dat niet gelooft kan niemand je helpen. Wanneer je dat wel kunt staat de belangrijkste hulpverlener aan jouw kant. Jijzelf .
zaterdag 27 oktober 2012 om 17:23
zaterdag 27 oktober 2012 om 17:46
Lincha, het is inderdaad nogal isolerend en vereenzamend, al moet ik toegeven dat het soms ook wel als het enige stukje "van mij, en van mij alleen" aanvoelt, waarin ik ook niemand wil toelaten of wil beseffen dat er (veel) meer vrouwen aan lijden.
Dat maakt het ook zo lastig los te laten, het wordt zo`n reddingsboei, wat gebeurt er als ik los laat... Wat doe ik met al die emoties, tijd, ruimte in mn hoofd.
Die ambivalentie is vermoeiend.
Zo graag van overleven naar leven willen, maar er tegelijkertijd doodsbang voor zijn.
Dat maakt het ook zo lastig los te laten, het wordt zo`n reddingsboei, wat gebeurt er als ik los laat... Wat doe ik met al die emoties, tijd, ruimte in mn hoofd.
Die ambivalentie is vermoeiend.
Zo graag van overleven naar leven willen, maar er tegelijkertijd doodsbang voor zijn.
zaterdag 27 oktober 2012 om 17:56
Iedereen mag het natuurlijk helemaal zelf weten, maar ik weet wel dat ik het leven niet meer volhoudt, met over-eten, onder-eten, compenseren en dat er niks echt binnenkomt aan mooie dingen zoals de natuur, vriendschappen, liefde etc. M.i. is loslaten en vrij eten echt de laaste stro halm. Als alle andere dingen zoals reguliere therapie, eetlijstjes, opschrijven wat je eet / voelt niet werken, dan lijkt het me dat je iets anders moet proberen. Ik ga er in ieder geval voor om nog een stapje verder uit de hel te geraken. Misschien gaat het niet helemaal over, maar wordt het weer wat leefbaarder. Stilstaan is geen optie.... Als we het samen aangaan hier, kunnen we ook onze angsten delen en wordt het misschien draaglijker...
zaterdag 27 oktober 2012 om 18:16
quote:lincha schreef op 27 oktober 2012 @ 17:23:
Pastiche, je post bevat een paar waarheden als een koe. M.n. Het jezelf waard vinden en "aan je eigen kant staan" ik ben vaak heel gemeen en ronduit wreed tegen mezelf.... Kwaadheid die zich naar binnen keert.... Ga er nog even op kauwen ( pun intended )
Herkenbaar. Deed ik ook. Ik kan het me nu niet eens meer voorstellen, heb mezelf opnieuw geprogrammeerd toendertijd en ben nooit meer gemeen voor mijzelf.
Wat daarbij heeft geholpen was onderscheid maken tussen wat anderen tegen mij hadden gezegd en wat ik had overgenomen en wat ik bijv tegen een goede vriendin zou zeggen in die situatie. Ik was in staat tot groot mededogen, waarom niet voor mijzelf? En was dat nou wel zo waar, wat anderen tegen mij hadden gezegd over mij? Bleek toen, met volwassen blik erop, vooral veel over henzelf te zeggen en verdomd weinig over mij. En ik ben tegen mezelf gaan praten zoals ik tegen een vriendin zou doen. Het kost tijd, erover nadenken, corrigeren, jezelf nieuwe denkpatronen aanleren. Maar het kan dus wel .
Los daarvan ben ik benieuwd wat eruit gepurgeerd moet worden. Over het algemeen is het symbolisch maar wel veelzeggend. Wanneer je weet wat er nu eigenlijk uit je systeem moet, wordt het makkelijker om alternatieven te vinden daarvoor die gezond(er) zijn.
Zelfhaat heeft altijd een bron. En vaak heeft die een oorzaak die buiten ons ligt heb ik gemerkt. Terug traceren naar het hoe en waarom kan heel zinvol zijn.
Pastiche, je post bevat een paar waarheden als een koe. M.n. Het jezelf waard vinden en "aan je eigen kant staan" ik ben vaak heel gemeen en ronduit wreed tegen mezelf.... Kwaadheid die zich naar binnen keert.... Ga er nog even op kauwen ( pun intended )
Herkenbaar. Deed ik ook. Ik kan het me nu niet eens meer voorstellen, heb mezelf opnieuw geprogrammeerd toendertijd en ben nooit meer gemeen voor mijzelf.
Wat daarbij heeft geholpen was onderscheid maken tussen wat anderen tegen mij hadden gezegd en wat ik had overgenomen en wat ik bijv tegen een goede vriendin zou zeggen in die situatie. Ik was in staat tot groot mededogen, waarom niet voor mijzelf? En was dat nou wel zo waar, wat anderen tegen mij hadden gezegd over mij? Bleek toen, met volwassen blik erop, vooral veel over henzelf te zeggen en verdomd weinig over mij. En ik ben tegen mezelf gaan praten zoals ik tegen een vriendin zou doen. Het kost tijd, erover nadenken, corrigeren, jezelf nieuwe denkpatronen aanleren. Maar het kan dus wel .
Los daarvan ben ik benieuwd wat eruit gepurgeerd moet worden. Over het algemeen is het symbolisch maar wel veelzeggend. Wanneer je weet wat er nu eigenlijk uit je systeem moet, wordt het makkelijker om alternatieven te vinden daarvoor die gezond(er) zijn.
Zelfhaat heeft altijd een bron. En vaak heeft die een oorzaak die buiten ons ligt heb ik gemerkt. Terug traceren naar het hoe en waarom kan heel zinvol zijn.
zaterdag 27 oktober 2012 om 18:45
Lincha ..... Kijk je wel uit met je kaliumgehalte ? Door het kotsen schiet dit omlaag en dat kan zeer gevaarlijk zijn voor het hart . Als je er klaar mee bent en deskundige hulp wilt krijgen, klop dan aan bij www.humanconcern.nl
Deze aanpak is een wereld van verschil met de standaard -lees- k.u.t.- methodieken die geen fluit helpen... Just go for it girl . Mijn vriendin zat in hetzelfde schuitje, nu dus niet meer! Er is een escape mogelijk girl, it's al in the mind ....
Deze aanpak is een wereld van verschil met de standaard -lees- k.u.t.- methodieken die geen fluit helpen... Just go for it girl . Mijn vriendin zat in hetzelfde schuitje, nu dus niet meer! Er is een escape mogelijk girl, it's al in the mind ....
zaterdag 27 oktober 2012 om 18:55
OMG Pastiche - ik weet het voor anderen ook altijd perfect en hoewel vreemd komen veel mensen in mijn omgeving bij mij voor advies en "zorg" - zorgen voor anderen kan ik perfect maar mededogen voor mezelf heb ik helemaal niet. Over dat wat eruit gepurgeerd moet worden dat is heel ingewikkeld, de verwachtingen van mijzelf en mijn omgeving om altijd alles perfect te doen, okay, wellicht meer van mezelf dan mijn omgeving, het feit dat ik vanaf heel jonge leeftijd voor mezelf ben gaan zorgen en in "gevaarlijke" omgevingen heb overleefd - sorry maar veel gedetailleerder durf ik even niet te zijn- en ook vanwege een verbroken relatie (zie OP), dat allemaal bij elkaar en meer. Ik weet alleen niet of het nou zo zinvol is om daar allemaal helemaal weer bij stil te gaan staan ik hou de beerput liever dicht want er zit ZOVEEL verdriet en ellende in...
Run, efthimia, pastiche wat fijn dat jullie op dit topic meeschrijven ik vind het erg fijn om iets te horen van mensen die hier middenin zitten. Hoop dat we op deze manier een beetje contact kunnen houden en elkaar af en toe een hart onder de riem kunnen streken. Uiteraard ben ik ook heel blij met de adviezen van cbh en Meds en weetikveel wie er nog meer meeposten ik voel me behoorlijk gesterkt doordat er virtueel mensen 'naast me staan' oh en Meds, sporten doe ik als ik geen eetbuien heb zoals cbh je wellicht ook kan vertellen word je van het braken namelijk zo slap dat je nauwelijks meer op je benen kan staan op een gegeven moment laat staan je naar een sportschool te slepen....
Run, efthimia, pastiche wat fijn dat jullie op dit topic meeschrijven ik vind het erg fijn om iets te horen van mensen die hier middenin zitten. Hoop dat we op deze manier een beetje contact kunnen houden en elkaar af en toe een hart onder de riem kunnen streken. Uiteraard ben ik ook heel blij met de adviezen van cbh en Meds en weetikveel wie er nog meer meeposten ik voel me behoorlijk gesterkt doordat er virtueel mensen 'naast me staan' oh en Meds, sporten doe ik als ik geen eetbuien heb zoals cbh je wellicht ook kan vertellen word je van het braken namelijk zo slap dat je nauwelijks meer op je benen kan staan op een gegeven moment laat staan je naar een sportschool te slepen....
zaterdag 27 oktober 2012 om 18:59
quote:rawfoodje schreef op 27 oktober 2012 @ 18:45:
Lincha ..... Kijk je wel uit met je kaliumgehalte ? Door het kotsen schiet dit omlaag en dat kan zeer gevaarlijk zijn voor het hart . : ....Hai rawfoodje, dank voor je bezorgdheid, ja helaas ben ik me daar zeer van bewust heb regelmatig hartkloppingen - heb kaliumtabletten staan waarmee ik mijn tekort probeer aan te vullen. En mijn tanden bescherm ik door na het braken te spoelen met water met baking soda erin..... Op die manier probeer ik de ergste kwalijke gevolgen tegen te gaan maar ja hoe lang dat lukt is natuurlijk een gok.. Ik ga de link bekijken, dank je.
Lincha ..... Kijk je wel uit met je kaliumgehalte ? Door het kotsen schiet dit omlaag en dat kan zeer gevaarlijk zijn voor het hart . : ....Hai rawfoodje, dank voor je bezorgdheid, ja helaas ben ik me daar zeer van bewust heb regelmatig hartkloppingen - heb kaliumtabletten staan waarmee ik mijn tekort probeer aan te vullen. En mijn tanden bescherm ik door na het braken te spoelen met water met baking soda erin..... Op die manier probeer ik de ergste kwalijke gevolgen tegen te gaan maar ja hoe lang dat lukt is natuurlijk een gok.. Ik ga de link bekijken, dank je.
