Psyche
alle pijlers
BPS
zondag 22 april 2012 om 21:19
En toen was de kogel door de kerk afgelopen week diagnose high level borderline gekregen. Ergens wist ik het zelf al wel als je een beetje rondkijkt op internet herken ik mijzelf helaas in veel punten die genoemd worden. Maar hoe nu verder?
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
Na de diagnose een beetje stil gevallen en nu zit ik vol vragen. Heb mijn ingelezen in de VERS training en hier sta ik nu ook voor op de wachtlijst. Maar wat kan ik hiervan verwachten? Veel informatie is er niet te vinden op het internet wel voor omstanders maar niet voor mij alszijnde "patient". Is er iets wat ik zelf al kan gaan doen, om dit alles op een rijtje te zetten en weer verder te gaan? (heb over 2 weken weer gesprek met ggz)
Vriend was bij diagnose en verder heb ik het mijn ouders verteld, zij en de ggz man hebben mijn vriend aangegeven dat hij moet nadenken wat hij wil, wil hij verder met mij met de prognose dat ik nooit zo zou kunnen denken als hij doet, de onzekerheid en de jaloezie. Ook dit maakt mij onzeker, ik voel mij niet anders dan voor de diagnose en de borderline is toch maar een klein onderdeel van mij, waarom krijg ik dan het gevoel door de informatie op internet, de reactie van mijn ouders en het feit dat mijn vriend moet nadenken dat ik ineens een ander (slechter) persoon ben geworden? Ik heb mijn leven aardig op de rit, ik woon samen met de leukste man in de wereld, heb werk, heb een sociaal leven alleen ben ik af en toe heel erg bang en uit ik dat op een verkeerde manier, maar moet je mij hierom verlaten?
Daarnaast gelijk de opmerking gekregen van de ggz na te moeten denken over kinderen, bps kan erfelijk zijn en kinderen krijgen kan ook een hele impact hebben. Betekend dit dat ik geen kinderen "mag" krijgen?
Wat ik wil ik met dit topic, ik weet het niet het even van mij afschrijven, het idee dat ik blijkbaar nooit "normaal" zal zijn (uiteraard is normaal ook een relatief begrip) hakt er flink in, daarom hoop ik meer informatie hoe nu verder. Alvast bedankt.
zondag 22 april 2012 om 22:28
quote:aambij schreef op 22 april 2012 @ 22:22:
[...]
Ik vind jouw postings ietwat vergoeilijkend. BPS is geen kattenpis, je kan met trainen best ver komen maar je lost de stoornis er niet mee op.
De stoornis is ook niet "op te lossen", er is wel mee te leven, met de juiste tools, handsvatten, steunend netwerk etc..
Wellicht hanteer jij je negatieve ervaringen als vertrekpunt, dat mag en kan maar wat ik alleen maar wil zeggen is dat BPS niet automatisch inhoudt dat je niet in staat bent tot het opvoeden van een kind.
[...]
Ik vind jouw postings ietwat vergoeilijkend. BPS is geen kattenpis, je kan met trainen best ver komen maar je lost de stoornis er niet mee op.
De stoornis is ook niet "op te lossen", er is wel mee te leven, met de juiste tools, handsvatten, steunend netwerk etc..
Wellicht hanteer jij je negatieve ervaringen als vertrekpunt, dat mag en kan maar wat ik alleen maar wil zeggen is dat BPS niet automatisch inhoudt dat je niet in staat bent tot het opvoeden van een kind.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 22 april 2012 om 22:28
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 22:26:
Ik begrijp wat er gezegd wordt vooral door de mensen die het afraden, maar en dit is puur en alleen vanuit mijn gevoel het maakt mij wel eenzaam. Kan niet iedereen in mijn omgeving vertellen wat er gaande is, het risico dat mijn partner het op een dag niet meer trekt is meer aanwezig, en dan dus waarschijnlijk ook geen kinderen omdat ik deze geen stabiele thuisbasis kan geven. Dit alles heeft wel even nodig om te bezinken, weet iemand of je dit ook leert tijdens de verstraining.ik snap dat het je een eenzaam gevoel geeft. Maar er zijn natuurlijk wel meer vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn ook meer vrouwen met borderline. Je bent dus niet alleen. Lotgenotencontact kan helpen
Ik begrijp wat er gezegd wordt vooral door de mensen die het afraden, maar en dit is puur en alleen vanuit mijn gevoel het maakt mij wel eenzaam. Kan niet iedereen in mijn omgeving vertellen wat er gaande is, het risico dat mijn partner het op een dag niet meer trekt is meer aanwezig, en dan dus waarschijnlijk ook geen kinderen omdat ik deze geen stabiele thuisbasis kan geven. Dit alles heeft wel even nodig om te bezinken, weet iemand of je dit ook leert tijdens de verstraining.ik snap dat het je een eenzaam gevoel geeft. Maar er zijn natuurlijk wel meer vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn ook meer vrouwen met borderline. Je bent dus niet alleen. Lotgenotencontact kan helpen
zondag 22 april 2012 om 22:29
zondag 22 april 2012 om 22:30
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 22:26:
Ik begrijp wat er gezegd wordt vooral door de mensen die het afraden, maar en dit is puur en alleen vanuit mijn gevoel het maakt mij wel eenzaam. Kan niet iedereen in mijn omgeving vertellen wat er gaande is, het risico dat mijn partner het op een dag niet meer trekt is meer aanwezig, en dan dus waarschijnlijk ook geen kinderen omdat ik deze geen stabiele thuisbasis kan geven. Dit alles heeft wel even nodig om te bezinken, weet iemand of je dit ook leert tijdens de verstraining.
Geen idee, leg het de GGZ voor.
Ik wens je sterkte TO...
Ik begrijp wat er gezegd wordt vooral door de mensen die het afraden, maar en dit is puur en alleen vanuit mijn gevoel het maakt mij wel eenzaam. Kan niet iedereen in mijn omgeving vertellen wat er gaande is, het risico dat mijn partner het op een dag niet meer trekt is meer aanwezig, en dan dus waarschijnlijk ook geen kinderen omdat ik deze geen stabiele thuisbasis kan geven. Dit alles heeft wel even nodig om te bezinken, weet iemand of je dit ook leert tijdens de verstraining.
Geen idee, leg het de GGZ voor.
Ik wens je sterkte TO...
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zondag 22 april 2012 om 22:30
quote:sprokkelientje schreef op 22 april 2012 @ 22:28:
[...]
De stoornis is ook niet "op te lossen", er is wel mee te leven, met de juiste tools, handsvatten, steunend netwerk etc..
Wellicht hanteer jij je negatieve ervaringen als vertrekpunt, dat mag en kan maar wat ik alleen maar wil zeggen is dat BPS niet automatisch inhoudt dat je niet in staat bent tot het opvoeden van een kind.Nogmaals, dat is de theorie. De werkelijkheid is dat het voor bordelinemoeder verdomd moeilijk is structuur te houden en het belang van de kinderen voorop te stellen. De gevallen zie je dagelijks in de jeugdhulpverlening voorbij komen. Moederschap is sowieso moeilijk, ook als je niks mankeert. Er zullen heus uitzonderingen zijn. Ik ken ze niet.
[...]
De stoornis is ook niet "op te lossen", er is wel mee te leven, met de juiste tools, handsvatten, steunend netwerk etc..
Wellicht hanteer jij je negatieve ervaringen als vertrekpunt, dat mag en kan maar wat ik alleen maar wil zeggen is dat BPS niet automatisch inhoudt dat je niet in staat bent tot het opvoeden van een kind.Nogmaals, dat is de theorie. De werkelijkheid is dat het voor bordelinemoeder verdomd moeilijk is structuur te houden en het belang van de kinderen voorop te stellen. De gevallen zie je dagelijks in de jeugdhulpverlening voorbij komen. Moederschap is sowieso moeilijk, ook als je niks mankeert. Er zullen heus uitzonderingen zijn. Ik ken ze niet.
zondag 22 april 2012 om 22:30
quote:aambij schreef op 22 april 2012 @ 22:28:
[...]
ik snap dat het je een eenzaam gevoel geeft. Maar er zijn natuurlijk wel meer vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn ook meer vrouwen met borderline. Je bent dus niet alleen. Lotgenotencontact kan helpenDaar sta ik nog niet geheel voor open, heb het idee dat je met lotgenoten elkaar meer in de put kunt praten en daar heb ik geen zin in. Wel even een kijkje genomen op een lotgenoten site maar daar noemde de mensen zichzelf borderliners of bordie's en dat gaat mij te ver, ik heb borderline maar ik ben het niet, ik ben Nyxx.
[...]
ik snap dat het je een eenzaam gevoel geeft. Maar er zijn natuurlijk wel meer vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Er zijn ook meer vrouwen met borderline. Je bent dus niet alleen. Lotgenotencontact kan helpenDaar sta ik nog niet geheel voor open, heb het idee dat je met lotgenoten elkaar meer in de put kunt praten en daar heb ik geen zin in. Wel even een kijkje genomen op een lotgenoten site maar daar noemde de mensen zichzelf borderliners of bordie's en dat gaat mij te ver, ik heb borderline maar ik ben het niet, ik ben Nyxx.
zondag 22 april 2012 om 22:31
quote:helene31 schreef op 22 april 2012 @ 22:29:
[...]
Een kinderwens is vaak niet te rationaliseren, het is een gevoel, oerdrift.
Wél dien je je af te vragen of je dat kind kunt bieden wat het nodig heeft, niet andersom dus.Precies, het kind is er niet ter compensatie van iets dat jij gemist hebt, noch als middel om met je stoornis om te gaan.
[...]
Een kinderwens is vaak niet te rationaliseren, het is een gevoel, oerdrift.
Wél dien je je af te vragen of je dat kind kunt bieden wat het nodig heeft, niet andersom dus.Precies, het kind is er niet ter compensatie van iets dat jij gemist hebt, noch als middel om met je stoornis om te gaan.
zondag 22 april 2012 om 22:32
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 22:30:
[...]
Daar sta ik nog niet geheel voor open, heb het idee dat je met lotgenoten elkaar meer in de put kunt praten en daar heb ik geen zin in. Wel even een kijkje genomen op een lotgenoten site maar daar noemde de mensen zichzelf borderliners of bordie's en dat gaat mij te ver, ik heb borderline maar ik ben het niet, ik ben Nyxx.Lijkt me een geweldige introductie als je met lotgenoten zou praten!
[...]
Daar sta ik nog niet geheel voor open, heb het idee dat je met lotgenoten elkaar meer in de put kunt praten en daar heb ik geen zin in. Wel even een kijkje genomen op een lotgenoten site maar daar noemde de mensen zichzelf borderliners of bordie's en dat gaat mij te ver, ik heb borderline maar ik ben het niet, ik ben Nyxx.Lijkt me een geweldige introductie als je met lotgenoten zou praten!
zondag 22 april 2012 om 22:33
zondag 22 april 2012 om 22:34
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 22:12:
[...]
Dankjewel voor je berichtje! De VERS training ik heb ergens gelezen dat het een wekelijkse training is van ongeveer 3 uur, klopt dit? En is het in groepsveband? Tevens gelezen dat je een soort van supportgroep moet inlichten, ik zelf wil eigenlijk verder dan mijn ouders en vriend het verder niemand vertellen, ben bang dat mensen mij dan anders gaan behandelen, mijn vraag is dan ook zitten er eisen aan zo'n groep zoals hoeveel mensen moeten het zijn. En dan mijn laatste vraag ik werk gewoon full-time is het zo intensief dat werken na de verstraining ivm nadenk opdrachten of iets van dien aard? Alvast bedankt!
De training die ik doe duurt 2 en half uur en is idd in groepsverband. Wat ook fijn is omdat het lotgenoten zijn en je veel herkenning vindt.
Tevens moet je ook een supportgroep hebben. Dit kan je vriend zijn, maar ook [één van] je ouders. In ieder geval iemand die nauw met je verbonden is. En ook handig omdat hij/zij zo ook meer inzicht zal krijgen wat nu ERS inhoudt, en je dus kunnen steunen als je het even moeilijk krijgt. De meesten houden het op 1 tot 3 personen die tot hun steungroep behoren.
Er zal ook 2 keer een steungroep-avond gehouden worden. De 1ste keer zal een informatie-avond zijn. Duurt ongeveer 2 uurtjes. De 2de keer moet ik zelf nog ondervinden
Wat betreft je werk..de training die ik volg wordt door de week s'middags gegeven. Ik weet niet of dat bij jou ook het geval zal zijn. Dus als je fulltime werkt kan dit lastig worden, maar misschien kun je wel iets regelen op je werk? Ik weet niet hoe intensief het voor jou zal zijn..je kan er rekening mee houden dat een uurtje daarna nog werken niet heel productief zal zijn.
Opdrachten en huiswerk krijg je ook mee.
Al met al ga je het er nog redelijk druk mee krijgen, ja. Maar bedenk maar zo dat het voor een goed doel is; namelijk jezelf een beter en stabieler leven gunnen!
[...]
Dankjewel voor je berichtje! De VERS training ik heb ergens gelezen dat het een wekelijkse training is van ongeveer 3 uur, klopt dit? En is het in groepsveband? Tevens gelezen dat je een soort van supportgroep moet inlichten, ik zelf wil eigenlijk verder dan mijn ouders en vriend het verder niemand vertellen, ben bang dat mensen mij dan anders gaan behandelen, mijn vraag is dan ook zitten er eisen aan zo'n groep zoals hoeveel mensen moeten het zijn. En dan mijn laatste vraag ik werk gewoon full-time is het zo intensief dat werken na de verstraining ivm nadenk opdrachten of iets van dien aard? Alvast bedankt!
De training die ik doe duurt 2 en half uur en is idd in groepsverband. Wat ook fijn is omdat het lotgenoten zijn en je veel herkenning vindt.
Tevens moet je ook een supportgroep hebben. Dit kan je vriend zijn, maar ook [één van] je ouders. In ieder geval iemand die nauw met je verbonden is. En ook handig omdat hij/zij zo ook meer inzicht zal krijgen wat nu ERS inhoudt, en je dus kunnen steunen als je het even moeilijk krijgt. De meesten houden het op 1 tot 3 personen die tot hun steungroep behoren.
Er zal ook 2 keer een steungroep-avond gehouden worden. De 1ste keer zal een informatie-avond zijn. Duurt ongeveer 2 uurtjes. De 2de keer moet ik zelf nog ondervinden
Wat betreft je werk..de training die ik volg wordt door de week s'middags gegeven. Ik weet niet of dat bij jou ook het geval zal zijn. Dus als je fulltime werkt kan dit lastig worden, maar misschien kun je wel iets regelen op je werk? Ik weet niet hoe intensief het voor jou zal zijn..je kan er rekening mee houden dat een uurtje daarna nog werken niet heel productief zal zijn.
Opdrachten en huiswerk krijg je ook mee.
Al met al ga je het er nog redelijk druk mee krijgen, ja. Maar bedenk maar zo dat het voor een goed doel is; namelijk jezelf een beter en stabieler leven gunnen!
zondag 22 april 2012 om 22:37
zondag 22 april 2012 om 22:41
quote:brandy38 schreef op 22 april 2012 @ 22:34:
[...]
De training die ik doe duurt 2 en half uur en is idd in groepsverband. Wat ook fijn is omdat het lotgenoten zijn en je veel herkenning vindt.
Tevens moet je ook een supportgroep hebben. Dit kan je vriend zijn, maar ook [één van] je ouders. In ieder geval iemand die nauw met je verbonden is. En ook handig omdat hij/zij zo ook meer inzicht zal krijgen wat nu ERS inhoudt, en je dus kunnen steunen als je het even moeilijk krijgt. De meesten houden het op 1 tot 3 personen die tot hun steungroep behoren.
Er zal ook 2 keer een steungroep-avond gehouden worden. De 1ste keer zal een informatie-avond zijn. Duurt ongeveer 2 uurtjes. De 2de keer moet ik zelf nog ondervinden
Wat betreft je werk..de training die ik volg wordt door de week s'middags gegeven. Ik weet niet of dat bij jou ook het geval zal zijn. Dus als je fulltime werkt kan dit lastig worden, maar misschien kun je wel iets regelen op je werk? Ik weet niet hoe intensief het voor jou zal zijn..je kan er rekening mee houden dat een uurtje daarna nog werken niet heel productief zal zijn.
Opdrachten en huiswerk krijg je ook mee.
Al met al ga je het er nog redelijk druk mee krijgen, ja. Maar bedenk maar zo dat het voor een goed doel is; namelijk jezelf een beter en stabieler leven gunnen!Dat doel heb ik mij ook voor ogen, zo langer door gaan werkt ook niet. Bedankt voor je heldere informatie ik hoop dat de ggz over 2 weken ook wat meer informatie heeft zoals vanaf wanneer ik kan beginnen met de training en wanneer deze plaatsvindt zodat ik iets kan gaan regelen met mijn werk. Succes verder met jouw verstraining.
[...]
De training die ik doe duurt 2 en half uur en is idd in groepsverband. Wat ook fijn is omdat het lotgenoten zijn en je veel herkenning vindt.
Tevens moet je ook een supportgroep hebben. Dit kan je vriend zijn, maar ook [één van] je ouders. In ieder geval iemand die nauw met je verbonden is. En ook handig omdat hij/zij zo ook meer inzicht zal krijgen wat nu ERS inhoudt, en je dus kunnen steunen als je het even moeilijk krijgt. De meesten houden het op 1 tot 3 personen die tot hun steungroep behoren.
Er zal ook 2 keer een steungroep-avond gehouden worden. De 1ste keer zal een informatie-avond zijn. Duurt ongeveer 2 uurtjes. De 2de keer moet ik zelf nog ondervinden
Wat betreft je werk..de training die ik volg wordt door de week s'middags gegeven. Ik weet niet of dat bij jou ook het geval zal zijn. Dus als je fulltime werkt kan dit lastig worden, maar misschien kun je wel iets regelen op je werk? Ik weet niet hoe intensief het voor jou zal zijn..je kan er rekening mee houden dat een uurtje daarna nog werken niet heel productief zal zijn.
Opdrachten en huiswerk krijg je ook mee.
Al met al ga je het er nog redelijk druk mee krijgen, ja. Maar bedenk maar zo dat het voor een goed doel is; namelijk jezelf een beter en stabieler leven gunnen!Dat doel heb ik mij ook voor ogen, zo langer door gaan werkt ook niet. Bedankt voor je heldere informatie ik hoop dat de ggz over 2 weken ook wat meer informatie heeft zoals vanaf wanneer ik kan beginnen met de training en wanneer deze plaatsvindt zodat ik iets kan gaan regelen met mijn werk. Succes verder met jouw verstraining.
zondag 22 april 2012 om 22:41
quote:metafoor schreef op 22 april 2012 @ 22:13:
Bij mijn zijn er ook meerdere vermoedens richting deze kant op uitgesproken.
Al zou ik jou kinderwens niet laten belemmeren door deze uitspraak. Ik heb zelf juist het idee dat kinderen mij goed zouden doen, over een tijdje, omdat ik juist heel erg de behoefte heb aan een stabiele relatie, een echte bloedband, moeder-kind. Aangezien ik de zelf als kind niet gekend heb.
Maar ieder mens is anders.
Klinkt heel begrijpelijk. Wat alleen vaak gezien wordt is dat mensen die dit in hun eigen jeugd niet ervaren hebben (zoals jij) en vervolgens BPS ontwikkelen, onvoldoende in staat zijn de band met hun eigen kinderen anders vorm te geven dan dat hun eigen ouders dan vroeger met hen gedaan hebben.
Geen kwestie van niet willen, maar niet in staat zijn tot..
@ TO: je bent in de war, je leven staat even op zn kop. Veroordeel jezelf daar niet op, het is een logische reactie en je mag even tijd en ruimte vragen om de boel weer op een rij te krijgen.
Daarna zou ik me gaan richten op de behandeling, als ik jou was. VERS-training is inderdaad intensief en gaat je een hoop energie kosten. Je gaat immers aan een deel van jezelf werken dat altijd bij jou gehoord heeft. Wat betreft die steungroep: in principe mag je (bij ons althans) zelf bepalen wie je in die groep plaatst. Het gaat erom dat je mensen om je heen hebt die jou kunnen steunen tijdens jouw behandeling en die je ook betrekt in het traject door hen te vertellen waar je mee bezig bent e.d. Denk dat dit traject ook voor jouw vriend belangrijk gaat worden (gezien toekomst samen) dus laat hem toe. Als je wat verder in de tijd bent zou ik weer samen gaan nadenken over de toekomst.
Ik kan/wil/durf je geen advies te geven over wel of geen kinderen krijgen. Vind mezelf niet in de positie (geen enkele hulpverlener trouwens) om te zeggen dat het niet goed is voor jouw en/of je kindje. Wel verstandig vind ik het als je het goed overdenkt en verschillende mogelijke situaties die op je pad kunnen komen meeneemt in jullie beslissing. In ieder geval zijn stabiliteit, rust en structuur in je leven, icm een steunend netwerk (ouders, familie, vrienden) die bereid zijn een actieve rol te spelen in de opvoeding wanneer dat nodig is, zeker helpend.
Maar zoals gezegd: eerst tijd voor jezelf. Vraag niet van jezelf om NU je toekomst uit te stippelen en belangrijke beslissingen te nemen. Eerst even toekomen aan jezelf. Succes!
Bij mijn zijn er ook meerdere vermoedens richting deze kant op uitgesproken.
Al zou ik jou kinderwens niet laten belemmeren door deze uitspraak. Ik heb zelf juist het idee dat kinderen mij goed zouden doen, over een tijdje, omdat ik juist heel erg de behoefte heb aan een stabiele relatie, een echte bloedband, moeder-kind. Aangezien ik de zelf als kind niet gekend heb.
Maar ieder mens is anders.
Klinkt heel begrijpelijk. Wat alleen vaak gezien wordt is dat mensen die dit in hun eigen jeugd niet ervaren hebben (zoals jij) en vervolgens BPS ontwikkelen, onvoldoende in staat zijn de band met hun eigen kinderen anders vorm te geven dan dat hun eigen ouders dan vroeger met hen gedaan hebben.
Geen kwestie van niet willen, maar niet in staat zijn tot..
@ TO: je bent in de war, je leven staat even op zn kop. Veroordeel jezelf daar niet op, het is een logische reactie en je mag even tijd en ruimte vragen om de boel weer op een rij te krijgen.
Daarna zou ik me gaan richten op de behandeling, als ik jou was. VERS-training is inderdaad intensief en gaat je een hoop energie kosten. Je gaat immers aan een deel van jezelf werken dat altijd bij jou gehoord heeft. Wat betreft die steungroep: in principe mag je (bij ons althans) zelf bepalen wie je in die groep plaatst. Het gaat erom dat je mensen om je heen hebt die jou kunnen steunen tijdens jouw behandeling en die je ook betrekt in het traject door hen te vertellen waar je mee bezig bent e.d. Denk dat dit traject ook voor jouw vriend belangrijk gaat worden (gezien toekomst samen) dus laat hem toe. Als je wat verder in de tijd bent zou ik weer samen gaan nadenken over de toekomst.
Ik kan/wil/durf je geen advies te geven over wel of geen kinderen krijgen. Vind mezelf niet in de positie (geen enkele hulpverlener trouwens) om te zeggen dat het niet goed is voor jouw en/of je kindje. Wel verstandig vind ik het als je het goed overdenkt en verschillende mogelijke situaties die op je pad kunnen komen meeneemt in jullie beslissing. In ieder geval zijn stabiliteit, rust en structuur in je leven, icm een steunend netwerk (ouders, familie, vrienden) die bereid zijn een actieve rol te spelen in de opvoeding wanneer dat nodig is, zeker helpend.
Maar zoals gezegd: eerst tijd voor jezelf. Vraag niet van jezelf om NU je toekomst uit te stippelen en belangrijke beslissingen te nemen. Eerst even toekomen aan jezelf. Succes!
Ik spreek toch geen Chinees?!
zondag 22 april 2012 om 22:47
quote:Nyxx schreef op 22 april 2012 @ 22:41:
[...]
Dat doel heb ik mij ook voor ogen, zo langer door gaan werkt ook niet. Bedankt voor je heldere informatie ik hoop dat de ggz over 2 weken ook wat meer informatie heeft zoals vanaf wanneer ik kan beginnen met de training en wanneer deze plaatsvindt zodat ik iets kan gaan regelen met mijn werk. Succes verder met jouw verstraining.
Dank je wel! Nog een aantal weken te gaan voor mij.
Jij ook alvast succes en hou vol!
En voor vragen kun je ook altijd bij je behandelaar terecht, daar is hij/zij voor!
[...]
Dat doel heb ik mij ook voor ogen, zo langer door gaan werkt ook niet. Bedankt voor je heldere informatie ik hoop dat de ggz over 2 weken ook wat meer informatie heeft zoals vanaf wanneer ik kan beginnen met de training en wanneer deze plaatsvindt zodat ik iets kan gaan regelen met mijn werk. Succes verder met jouw verstraining.
Dank je wel! Nog een aantal weken te gaan voor mij.
Jij ook alvast succes en hou vol!
En voor vragen kun je ook altijd bij je behandelaar terecht, daar is hij/zij voor!
zondag 22 april 2012 om 22:50
Wat een hoop gelul in de ruimte.
Borderline is helemaal niet erfelijk, het komt door traumatise ervaringen.
En waarom zou je man nu ineens moeten rennen?
Ik wed dat hij ook wel in een of ander hokkie past.
Zo erg is het niet hoor, mijn moeder heeft die vers training gedaan.
Je leert dan je emoties reguleren, door opdrachten en een dagboek voor je emoties.
Dan leer je minder snel boos te worden en eerder je grenzen aan te geven,
Borderline is helemaal niet erfelijk, het komt door traumatise ervaringen.
En waarom zou je man nu ineens moeten rennen?
Ik wed dat hij ook wel in een of ander hokkie past.
Zo erg is het niet hoor, mijn moeder heeft die vers training gedaan.
Je leert dan je emoties reguleren, door opdrachten en een dagboek voor je emoties.
Dan leer je minder snel boos te worden en eerder je grenzen aan te geven,
zondag 22 april 2012 om 22:52
Ik denk dat het goed is om eerst je therapie af te wachten tot je met conclusies komt over het wel of niet nemen van kinderen. Ik heb zelf ook BPS en een jaar geleden was ik er van overtuigd dat het nooit wat zou worden met mijn leven. Inmiddels ben ik twee jaar verder en heb ik naast de VERS een half jaar deeltijd behandeling gehad. Ik heb daar veel geleerd en vind zelf dat ik mijn BPS inmiddels onder controle heb. Ja, ik heb nog wel eens overdreven reacties en depressieve buien maar ik kom er snel genoeg weer uit. En ik ben me er ook wel bewust van dat er wel mindere periodes in mijn leven zullen komen. Maar tijdens de therapie heb ik genoeg handvaten gekregen om ook daar uit te komen. Als ik naar mijzelf kijk denk ik dat ik zeker een goede moeder kan worden. Mede omdat ik heb geleerd om hulp te vragen als dat nodig is. Dus wacht eerst je therapie af bij mij heeft het echt een wereld van verschil gemaakt.
zondag 22 april 2012 om 22:57
quote:dolores007 schreef op 22 april 2012 @ 22:50:
Wat een hoop gelul in de ruimte.
Borderline is helemaal niet erfelijk, het komt door traumatise ervaringen.
De borderline-persoonlijkheidsstoornis manifesteert zich meestal in de adolescentie (jongvolwassenheid). Voor de oorzaken bestaat geen hard bewijs, maar er zijn wel aanwijzingen dat zowel genetische factoren als omgevingsfactoren een rol kunnen spelen. Volgens het DSM is de kans op de stoornis vijf keer zo groot indien de aandoening ook bij naaste familieleden voorkomt.
Wat een hoop gelul in de ruimte.
Borderline is helemaal niet erfelijk, het komt door traumatise ervaringen.
De borderline-persoonlijkheidsstoornis manifesteert zich meestal in de adolescentie (jongvolwassenheid). Voor de oorzaken bestaat geen hard bewijs, maar er zijn wel aanwijzingen dat zowel genetische factoren als omgevingsfactoren een rol kunnen spelen. Volgens het DSM is de kans op de stoornis vijf keer zo groot indien de aandoening ook bij naaste familieleden voorkomt.
zondag 22 april 2012 om 22:58
Bedankt voor de reacties tot nu toe, fijn om te lezen dat er positieve reacties zijn mbt de vers training. Het voelt heel raar om eens een ziekte toegedicht te krijgen terwijl ik mij niet anders voel. Maar zoals al eerder aangegeven ik wil mijn niet gedragen zoals opgegeven bij het "hokje" en sta daarom ook open voor de trainingen en therapieen die gaan komen, ben mij er mede door reacties van bewust dat het zwaar gaat worden maar ik zal er doorheen moeten voor mijzelf en mij omgeving.
zondag 22 april 2012 om 23:06
Vooruit, ik heb er zin in
Is BPS het nieuwe Asperger? Oftewel hebben veel mensen die even afwijken van wat we standaard noemen een BPS?
Ik hoor ineens niet anders en de TO's hier op het forum met die stoornis zijn ook niet aan te slepen.
En ja, ik formuleer het wellicht wat bot maar mijn vraag komt voort uit pure belangstelling en is niet bedoeld om te rellen.
Is BPS het nieuwe Asperger? Oftewel hebben veel mensen die even afwijken van wat we standaard noemen een BPS?
Ik hoor ineens niet anders en de TO's hier op het forum met die stoornis zijn ook niet aan te slepen.
En ja, ik formuleer het wellicht wat bot maar mijn vraag komt voort uit pure belangstelling en is niet bedoeld om te rellen.
zondag 22 april 2012 om 23:07
Hallo,
Ik heb hier helemaal geen ervaring mee, maar ben wel moeder. Waarom zou jij geen moeder kunnen worden? Dit lijkt me afhankelijk van jouw stabiliteit en je netwerk. En natuurlijk van je partner! Jij hoeft natuurlijk niet alle zorg te doen. Wanneer het een lange periode goed met je is gegaan, ook in stressvolle situaties en je een goed netwerk hebt kun jij best kinderen krijgen.
Ik heb een vriendin met een psychiatrisch verleden met een kind en een nicht die Borderline heeft gehad met 3 kinderen. Nog nooit wat van gehoord dat het niet goed gaat.
Het voordeel is dat jij de diagnose nu hebt en aan jezelf kunt werken. Leren wat je valkuilen zijn. En kijken op welke manier je je leven zo goed mogelijk kunt leven. En dan met je partner kijken wat de mogelijkheden zijn. Gedeelde zorg?
Ik wil je probleem niet bagatalliseren, kinderen hebben recht op stabiele gelukkige ouders. Maar dat hoeft bij jou toch niet onmogelijk te zijn?
vrgr,
HH
Ik heb hier helemaal geen ervaring mee, maar ben wel moeder. Waarom zou jij geen moeder kunnen worden? Dit lijkt me afhankelijk van jouw stabiliteit en je netwerk. En natuurlijk van je partner! Jij hoeft natuurlijk niet alle zorg te doen. Wanneer het een lange periode goed met je is gegaan, ook in stressvolle situaties en je een goed netwerk hebt kun jij best kinderen krijgen.
Ik heb een vriendin met een psychiatrisch verleden met een kind en een nicht die Borderline heeft gehad met 3 kinderen. Nog nooit wat van gehoord dat het niet goed gaat.
Het voordeel is dat jij de diagnose nu hebt en aan jezelf kunt werken. Leren wat je valkuilen zijn. En kijken op welke manier je je leven zo goed mogelijk kunt leven. En dan met je partner kijken wat de mogelijkheden zijn. Gedeelde zorg?
Ik wil je probleem niet bagatalliseren, kinderen hebben recht op stabiele gelukkige ouders. Maar dat hoeft bij jou toch niet onmogelijk te zijn?
vrgr,
HH
zondag 22 april 2012 om 23:11
Bron: http://mens-en-samenlevin ... 22149-borderline-bps.html
Waarschijnlijk lijdt 1 tot 2 procent van de volwassenen aan een BPS, vrouwen twee keer zo veel als mannen. Bij probleemjongeren wordt deze stoornis tot wel 25 procent aangetroffen, ook hier meer bij meisjes dan bij jongens. Tussen het 20e en 30e levensjaar zijn de uitingen het ergst, ongeveer 8 tot 10 procent van deze groep pleegt uiteindelijk zelfmoord.
Er bestaat voor een borderliner geen middenweg; het is alles of niets. Iets is schitterend of afschuwelijk. Iemand met BPS is emotioneel instabiel, stemmingen kunnen soms zonder aanleiding omslaan in razernij en zich uiten in geweld of zelfs zelfverwonding. Het zelfbeeld is zeer vertekend, ze zijn erg onzeker en vinden zichzelf vaak heel lelijk. Ze kampen altijd met een leeg en eenzaam gevoel. Ze zijn erg impulsief en handelen voordat ze de consequenties hebben overzien.
Ze zijn wel eerlijk en komen meestal eerlijk voor hun daden uit, de kans is groot dat ze uit zichzelf naar een hulpverlener stappen omdat ze er zelf niet meer uitkomen. Na het 40e levensjaar lijkt de stoornis af te nemen en worden de emoties en het gevoelsleven stabieler. Ofschoon er in het verleden gedacht werd dat de stoornis ongeneeslijk was, schijnt zo’n 40 procent gemiddeld 3 jaar na opname genezen te zijn verklaart.
Waarschijnlijk lijdt 1 tot 2 procent van de volwassenen aan een BPS, vrouwen twee keer zo veel als mannen. Bij probleemjongeren wordt deze stoornis tot wel 25 procent aangetroffen, ook hier meer bij meisjes dan bij jongens. Tussen het 20e en 30e levensjaar zijn de uitingen het ergst, ongeveer 8 tot 10 procent van deze groep pleegt uiteindelijk zelfmoord.
Er bestaat voor een borderliner geen middenweg; het is alles of niets. Iets is schitterend of afschuwelijk. Iemand met BPS is emotioneel instabiel, stemmingen kunnen soms zonder aanleiding omslaan in razernij en zich uiten in geweld of zelfs zelfverwonding. Het zelfbeeld is zeer vertekend, ze zijn erg onzeker en vinden zichzelf vaak heel lelijk. Ze kampen altijd met een leeg en eenzaam gevoel. Ze zijn erg impulsief en handelen voordat ze de consequenties hebben overzien.
Ze zijn wel eerlijk en komen meestal eerlijk voor hun daden uit, de kans is groot dat ze uit zichzelf naar een hulpverlener stappen omdat ze er zelf niet meer uitkomen. Na het 40e levensjaar lijkt de stoornis af te nemen en worden de emoties en het gevoelsleven stabieler. Ofschoon er in het verleden gedacht werd dat de stoornis ongeneeslijk was, schijnt zo’n 40 procent gemiddeld 3 jaar na opname genezen te zijn verklaart.
