Psyche
alle pijlers
Broertje vergooit leven
vrijdag 20 februari 2015 om 00:17
Lieve mensen,
Ik heb een broertje van 25 die nog thuis woont. Hij ligt tot 16:00 uur op bed en hangt tot 4:00 op straat. Hij heeft geen werk en ook geen studie. Hoewel het nooit zo is vastgesteld heb ik twijfels over de geestelijke ontwikkeling. Zo was hij laat zinnelijk, laat met praten en is hij momenteel nog steeds niet heel taalvaardig in zowel geschreven als gesproken woord.
Hij leeft van een uitkering maar hij heeft een bewindvoerster. Hij heeft dus geen directe toegang tot zijn eigen geld. Heeft hij ook niet nodig want hij heeft een dak boven zijn hoofd, te eten en te drinken. Zelf ziet hij niet in waarom hij iets zou veranderen. Gesprekken met psychologen e.d. weigert hij. Ondanks dat onze vader en zijn nieuwe vrouw afspraken met hem proberen te maken over optijd opstaan, helpen in het huishouden en solliciteren begint iedere dag hetzelfde liedje opnieuw. Ondanks het aandringende verzoek wat korter te douchen staat hij dagelijks toch keer op keer 20 minuten te douchen, eist een met cola gevulde koelkast en een bord eten voor als ie terug komt van zijn avonturen op straat. Wat hij precies doet is niet duidelijk maar dat hij blowt is een ding wat zeker is. Naar eigen zeggen niet veel, ook niet qua drank.
Het is voor mijn vader extra moeilijk om hem op straat te zetten want onze moeder is overleden en hij heeft haar beloofd goed voor hem te zorgen. Mijn vader is er niet van overtuigd dat hij in staat is om voor zichzelf te zorgen. Ondertussen lijkt zijn nieuwe huwelijk hier wel door stuk te gaan lopen. Hoewel ook zij alleen maar het allerbeste met mijn broertje voor heeft. Het levert gewoon ontzettend veel stress op in huis.
Kortom, er moet iets gaan veranderen. Ik denk zelf dat het voor iedereen het beste zou zijn als er een nieuw onderkomen voor hem gezocht word en dat hij dus uit huis gezet word. Ik denk dat het de impuls is die hij nodig heeft. Hoe denken jullie hierover, als jullie dit zo horen?
Liefs,
PS. Ik heb deze account aangemaakt namens mijn vader met de hoop en wens om hem en zijn lieve nieuwe vrouw te helpen met deze lastige situatie. En natuurlijk vooral, omdat ik graag wil dat mijn broertje de verantwoording voor zijn leven oppakt en een positieve toekomst tegemoet gaat.
Ik heb een broertje van 25 die nog thuis woont. Hij ligt tot 16:00 uur op bed en hangt tot 4:00 op straat. Hij heeft geen werk en ook geen studie. Hoewel het nooit zo is vastgesteld heb ik twijfels over de geestelijke ontwikkeling. Zo was hij laat zinnelijk, laat met praten en is hij momenteel nog steeds niet heel taalvaardig in zowel geschreven als gesproken woord.
Hij leeft van een uitkering maar hij heeft een bewindvoerster. Hij heeft dus geen directe toegang tot zijn eigen geld. Heeft hij ook niet nodig want hij heeft een dak boven zijn hoofd, te eten en te drinken. Zelf ziet hij niet in waarom hij iets zou veranderen. Gesprekken met psychologen e.d. weigert hij. Ondanks dat onze vader en zijn nieuwe vrouw afspraken met hem proberen te maken over optijd opstaan, helpen in het huishouden en solliciteren begint iedere dag hetzelfde liedje opnieuw. Ondanks het aandringende verzoek wat korter te douchen staat hij dagelijks toch keer op keer 20 minuten te douchen, eist een met cola gevulde koelkast en een bord eten voor als ie terug komt van zijn avonturen op straat. Wat hij precies doet is niet duidelijk maar dat hij blowt is een ding wat zeker is. Naar eigen zeggen niet veel, ook niet qua drank.
Het is voor mijn vader extra moeilijk om hem op straat te zetten want onze moeder is overleden en hij heeft haar beloofd goed voor hem te zorgen. Mijn vader is er niet van overtuigd dat hij in staat is om voor zichzelf te zorgen. Ondertussen lijkt zijn nieuwe huwelijk hier wel door stuk te gaan lopen. Hoewel ook zij alleen maar het allerbeste met mijn broertje voor heeft. Het levert gewoon ontzettend veel stress op in huis.
Kortom, er moet iets gaan veranderen. Ik denk zelf dat het voor iedereen het beste zou zijn als er een nieuw onderkomen voor hem gezocht word en dat hij dus uit huis gezet word. Ik denk dat het de impuls is die hij nodig heeft. Hoe denken jullie hierover, als jullie dit zo horen?
Liefs,
PS. Ik heb deze account aangemaakt namens mijn vader met de hoop en wens om hem en zijn lieve nieuwe vrouw te helpen met deze lastige situatie. En natuurlijk vooral, omdat ik graag wil dat mijn broertje de verantwoording voor zijn leven oppakt en een positieve toekomst tegemoet gaat.
vrijdag 20 februari 2015 om 10:38
To wat een moeilijke situatie voor jou en je vader (en zijn vrouw). Ik ken redelijk wat van dit soort situaties. En het klinkt hard maar in bijna alle gevallen is het de familie of omgeving die het gedrag mede veroorzaken en in stand houden. Voor jouw broer is er geen enkele reden om zijn gedrag te veranderen en zijn problemen te erkennen. Hij woont in een hotel met volledige verzorging, heeft geen verantwoordelijkheden en kan doen wat hij wil. En dat alles wordt ook nog eens betaald. Dus waarom zou hij naar jouw vader luisteren?
Als jouw vader nu niets doet blijft deze situatie gewoon jaren in stand. Met als gevolg relatieproblemen (en misschien wel een scheiding) met zijn nieuwe vrouw, en jouw vader die eraan onderdoor kan gaan. In het ergste geval draai jij er in de toekomst voor op als jouw vader de zorg niet meer aankan, ziek wordt, moet verhuizen of komt te overlijden (die gevallen heb ik helaas ook gezien). En hoe ouder jouw broer is hoe moeilijker het is om nog te veranderen. Het enige positieve is nu zijn leeftijd waarop nog wel iets mogelijk is (als hij 40/50 is zal dat moeilijk worden). Voor hem zorgen (zoals hij jouw moeder heeft beloofd) betekend niet deze situatie maar in stand laten of zelfs verergeren. Kan mij ook niet voorstellen dat jullie moeder dit zo heeft gewild.
Wat je wel moet doen:
- Maak met je vader een plan om je broer uit huis te krijgen. Niet direct op straat gooien maar met jullie hulp en eventuele begeleiding zelfstandig gaan wonen.
- Geef een termijn (bijvoorbeeld 6 maanden) en zet dan ook echt door ongeacht wat dit voor hem betekend. Dus na die 6 maanden met jullie hulp hem echt op straat zetten met zijn spullen. Jullie kunnen hier zelf begeleiding voor krijgen via maatschappelijk werk.
- Hij heeft een inkomen en is dus prima in staat om een huisje of kamer (kan prima hij is immers alleen) te huren. Doe navraag bij de woningbouwvereniging hoe lang dit duurt. En anders heeft iedere grote stad particulieren kamerverhuurders.
De huisarts of andere instanties hebben geen zin zolang hij zelf niet mee wil werken. Alleen in extreme gevallen kunnen die wat doen en daar is hier geen sprake van. De instanties kunnen jouw vader en jou wel ondersteunen en informeren om te kijken wat mogelijk is (dit staat immers los van zijn medewerking).
En nogmaals het problemen ligt eerder bij jullie dan bij hem. Ophouden met zijn situatie in stand houden maar gewoon doorpakken. Of niets doen (zoals je nu doet) en de situatie laten zoals hij nu is.
Als jouw vader nu niets doet blijft deze situatie gewoon jaren in stand. Met als gevolg relatieproblemen (en misschien wel een scheiding) met zijn nieuwe vrouw, en jouw vader die eraan onderdoor kan gaan. In het ergste geval draai jij er in de toekomst voor op als jouw vader de zorg niet meer aankan, ziek wordt, moet verhuizen of komt te overlijden (die gevallen heb ik helaas ook gezien). En hoe ouder jouw broer is hoe moeilijker het is om nog te veranderen. Het enige positieve is nu zijn leeftijd waarop nog wel iets mogelijk is (als hij 40/50 is zal dat moeilijk worden). Voor hem zorgen (zoals hij jouw moeder heeft beloofd) betekend niet deze situatie maar in stand laten of zelfs verergeren. Kan mij ook niet voorstellen dat jullie moeder dit zo heeft gewild.
Wat je wel moet doen:
- Maak met je vader een plan om je broer uit huis te krijgen. Niet direct op straat gooien maar met jullie hulp en eventuele begeleiding zelfstandig gaan wonen.
- Geef een termijn (bijvoorbeeld 6 maanden) en zet dan ook echt door ongeacht wat dit voor hem betekend. Dus na die 6 maanden met jullie hulp hem echt op straat zetten met zijn spullen. Jullie kunnen hier zelf begeleiding voor krijgen via maatschappelijk werk.
- Hij heeft een inkomen en is dus prima in staat om een huisje of kamer (kan prima hij is immers alleen) te huren. Doe navraag bij de woningbouwvereniging hoe lang dit duurt. En anders heeft iedere grote stad particulieren kamerverhuurders.
De huisarts of andere instanties hebben geen zin zolang hij zelf niet mee wil werken. Alleen in extreme gevallen kunnen die wat doen en daar is hier geen sprake van. De instanties kunnen jouw vader en jou wel ondersteunen en informeren om te kijken wat mogelijk is (dit staat immers los van zijn medewerking).
En nogmaals het problemen ligt eerder bij jullie dan bij hem. Ophouden met zijn situatie in stand houden maar gewoon doorpakken. Of niets doen (zoals je nu doet) en de situatie laten zoals hij nu is.
vrijdag 20 februari 2015 om 10:40
Broer is volgens mij niet geboren als een 25-jarige blowende nachtbraker die elke dag tot laat in de middag op zijn bed ligt en niet vooruit te branden is.
Heeft hij een opleiding gedaan en afgemaakt? En zo nee, waarom niet?
Wie heeft hem zo gemaakt?
En ik weet het, dan wordt er altijd naar van alles gewezen. Problemen in zijn jeugd, ouders die met elkaar overhoop lagen, foute vrienden, de school was tegen hem, hij is een onbegrepen ADHD-er, en ga zo maar door. Zet maar in de gang, daar staat nog een hele lading van dat soort gezeur.
Van zulke jong moeten ze acuut de uitkering stopzetten en ze zoeken het maar uit. Of ga maar lekker elke dag papierprikken voor je geld, of plantsoenen schoffelen. Als er nou één groep is waarvoor ik werken als tegenprestatie voor de uitkering volkomen gerechtvaardigd vind, is het jongeren zoals deze knul. Lekker om 7 uur je bed uit en aan de slag.
Maar in elk geval zou ik hem niet gaan behandelen als iemand die er zelf niks aan kan doen en hem nog eens een excuus geven daarmee om zelf in beweging te komen. Schiet op zeg. Da's wel érg makkelijk.
Heeft hij een opleiding gedaan en afgemaakt? En zo nee, waarom niet?
Wie heeft hem zo gemaakt?
En ik weet het, dan wordt er altijd naar van alles gewezen. Problemen in zijn jeugd, ouders die met elkaar overhoop lagen, foute vrienden, de school was tegen hem, hij is een onbegrepen ADHD-er, en ga zo maar door. Zet maar in de gang, daar staat nog een hele lading van dat soort gezeur.
Van zulke jong moeten ze acuut de uitkering stopzetten en ze zoeken het maar uit. Of ga maar lekker elke dag papierprikken voor je geld, of plantsoenen schoffelen. Als er nou één groep is waarvoor ik werken als tegenprestatie voor de uitkering volkomen gerechtvaardigd vind, is het jongeren zoals deze knul. Lekker om 7 uur je bed uit en aan de slag.
Maar in elk geval zou ik hem niet gaan behandelen als iemand die er zelf niks aan kan doen en hem nog eens een excuus geven daarmee om zelf in beweging te komen. Schiet op zeg. Da's wel érg makkelijk.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 20 februari 2015 om 11:10
Ik heb alleen de OP gelezen.
Ik heb ook zo'n broertje gehad. Alleen middelbare school afgemaakt en verder niks. Kwam met verkeerde 'vrienden' in aanraking. En toen ging het mis. Drugs, drinken, hele dag in bed liggen.
Had eerst wel een baantje, maar kwam steeds niet opdagen en dan waren zij (werkgever, uitzendbureau) het schuld.
Ik heb me er zo veel mogelijk buiten gehouden toen ik nog thuis woonde. Mijn ouders konden niks tegen hem doen (moeder zwak lichaam, vader MS).
Regelmatig met politie in aanraking gekomen. Nadat hij mij met de dood bedreigd had en mij daadwerkelijk aanvloog heb ik de politie gebeld en zij hebben hem meegenomen.
Toen was de maat vol voor mijn ouders. Ik ben in die periode erna het huis uitgegaan, en ik kreeg nog steeds de schuld van alles. Dat ik te hard op de trap liep en met de deuren gooide.
Uiteindelijk hebben mijn ouders hem een ultimatum gesteld en had hij drie maanden de tijd om iets anders te zoeken. Dat heeft hij niet gedaan met de gedachte dat dat niet ging gebeuren.
En toen hebben ze hem het huis uitgezet, sloten laten veranderen.
Hij heeft een paar nachten in een auto van een vriend doorgebracht en uiteindelijk is hij bij begeleid wonen terecht gekomen.
Ouders hebben nu minimaal contact met hem en ik helemaal niet.
Grootouders geven ouders de schuld, want oh wat was hij vroeger toch een lief jongetje.
Als ik bij grootouders (die het hele verhaal nu kennen) op bezoek ga en ze beginnen over hem, dan zeg ik dat ik daar niet over wil hebben. Als ze dan toch doorgaan, dan vertrek ik.
Ik heb ook zo'n broertje gehad. Alleen middelbare school afgemaakt en verder niks. Kwam met verkeerde 'vrienden' in aanraking. En toen ging het mis. Drugs, drinken, hele dag in bed liggen.
Had eerst wel een baantje, maar kwam steeds niet opdagen en dan waren zij (werkgever, uitzendbureau) het schuld.
Ik heb me er zo veel mogelijk buiten gehouden toen ik nog thuis woonde. Mijn ouders konden niks tegen hem doen (moeder zwak lichaam, vader MS).
Regelmatig met politie in aanraking gekomen. Nadat hij mij met de dood bedreigd had en mij daadwerkelijk aanvloog heb ik de politie gebeld en zij hebben hem meegenomen.
Toen was de maat vol voor mijn ouders. Ik ben in die periode erna het huis uitgegaan, en ik kreeg nog steeds de schuld van alles. Dat ik te hard op de trap liep en met de deuren gooide.
Uiteindelijk hebben mijn ouders hem een ultimatum gesteld en had hij drie maanden de tijd om iets anders te zoeken. Dat heeft hij niet gedaan met de gedachte dat dat niet ging gebeuren.
En toen hebben ze hem het huis uitgezet, sloten laten veranderen.
Hij heeft een paar nachten in een auto van een vriend doorgebracht en uiteindelijk is hij bij begeleid wonen terecht gekomen.
Ouders hebben nu minimaal contact met hem en ik helemaal niet.
Grootouders geven ouders de schuld, want oh wat was hij vroeger toch een lief jongetje.
Als ik bij grootouders (die het hele verhaal nu kennen) op bezoek ga en ze beginnen over hem, dan zeg ik dat ik daar niet over wil hebben. Als ze dan toch doorgaan, dan vertrek ik.
vrijdag 20 februari 2015 om 11:38
Ik denk dat siblings zich niet in opvoedkundige zin met elkaar moeten bemoeien. Dat kan een onherstelbare breuk tussen de kinderen opleveren en terecht! Er zijn maar twee opvoeders en dat zijn de ouders.
Ik zou ze zelfs geen raad geven en feedback aan anderen overlaten.
Ik zou ze zelfs geen raad geven en feedback aan anderen overlaten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 20 februari 2015 om 11:54
vrijdag 20 februari 2015 om 12:07
Hoi TO, ik heb alleen de OP gelezen dus misschien zeg ik dingen die al gezegd zijn.
Mijn eerste vriend was precies zoals jij je broer beschrijft. Ik snap je gevoel van machteloosheid helemaal. Wij wilden hem met z'n allen helpen, maar het leek continu aan dovemansoren gericht. Of hij beloofde beterschap en na een maand, hooguit twee ging het weer precies hetzelfde. Met alleen stoppen met bijvoorbeeld zijn was doen en hem om uiterlijk elf uur wakker maken is het probleem lang niet opgelost. Er zat bij hem véél meer achter. En ik denk zo ook bij jou broer. Dan nog zal hij zelf stappen moeten willen zetten omdat er anders gewoon niets verandert.
Wat bij mijn ex geholpen heeft hoeft voor jullie niet te werken maar ik wil het toch even met je delen. Ken je het programma 'Verslaafd'? Daarin doen ze altijd zo'n plotselinge inval wat ze dan een interventie noemen. Dit heeft de familie van mijn ex ook gedaan. Ik was zelf al uit de relatie gestapt maar hoorde dit omdat ik goed contact bleef houden met zijn zusje en inmiddels vriendin van mij. Ze hebben hem 's morgens rond een uur of 8 uit bed getrokken en daar zat dan zijn hele gezin + aantal andere familieleden. Iedereen had een klein stukje voorbereid om te zeggen. En daarna werd ook hem een ultimatum gesteld: binnen 2 maanden moest hij werk hebben (of er in ieder geval actief mee bezig zijn), hij moest met een maatschappelijk werker gaan praten die hem hiermee ging helpen. En de deur ging 's avonds om half elf op slot en voor die tijd moest hij binnen zijn. Wilde hij hier niet aan mee werken, kon hij dezelfde dag nog zijn spullen pakken. Dat was natuurlijk het laatste wat zijn ouders en familie wilden maar ze zagen het als laatste dreig- en redmiddel. Deze kans heeft hij met beide handen aangegrepen en is nu al een half jaar clean, sport veel en werkt fulltime. Zijn oude vrienden ziet hij nog heel af en toe.
Het lijkt me vreselijk zwaar voor jou en je vader. Vooral als jullie vader beloofd heeft aan je moeder goed te zorgen voor zijn zoon. Ik ken je moeder natuurlijk niet en wil niks voor je invullen, maar hoe denken jullie dat je moeder hiermee was omgegaan? Misschien als jullie goed in je hoofd hebben dat je moeder dit ook niet acceptabel had gevonden, het iets makkelijker voor jullie wordt.
Veel sterkte in ieder geval!
Mijn eerste vriend was precies zoals jij je broer beschrijft. Ik snap je gevoel van machteloosheid helemaal. Wij wilden hem met z'n allen helpen, maar het leek continu aan dovemansoren gericht. Of hij beloofde beterschap en na een maand, hooguit twee ging het weer precies hetzelfde. Met alleen stoppen met bijvoorbeeld zijn was doen en hem om uiterlijk elf uur wakker maken is het probleem lang niet opgelost. Er zat bij hem véél meer achter. En ik denk zo ook bij jou broer. Dan nog zal hij zelf stappen moeten willen zetten omdat er anders gewoon niets verandert.
Wat bij mijn ex geholpen heeft hoeft voor jullie niet te werken maar ik wil het toch even met je delen. Ken je het programma 'Verslaafd'? Daarin doen ze altijd zo'n plotselinge inval wat ze dan een interventie noemen. Dit heeft de familie van mijn ex ook gedaan. Ik was zelf al uit de relatie gestapt maar hoorde dit omdat ik goed contact bleef houden met zijn zusje en inmiddels vriendin van mij. Ze hebben hem 's morgens rond een uur of 8 uit bed getrokken en daar zat dan zijn hele gezin + aantal andere familieleden. Iedereen had een klein stukje voorbereid om te zeggen. En daarna werd ook hem een ultimatum gesteld: binnen 2 maanden moest hij werk hebben (of er in ieder geval actief mee bezig zijn), hij moest met een maatschappelijk werker gaan praten die hem hiermee ging helpen. En de deur ging 's avonds om half elf op slot en voor die tijd moest hij binnen zijn. Wilde hij hier niet aan mee werken, kon hij dezelfde dag nog zijn spullen pakken. Dat was natuurlijk het laatste wat zijn ouders en familie wilden maar ze zagen het als laatste dreig- en redmiddel. Deze kans heeft hij met beide handen aangegrepen en is nu al een half jaar clean, sport veel en werkt fulltime. Zijn oude vrienden ziet hij nog heel af en toe.
Het lijkt me vreselijk zwaar voor jou en je vader. Vooral als jullie vader beloofd heeft aan je moeder goed te zorgen voor zijn zoon. Ik ken je moeder natuurlijk niet en wil niks voor je invullen, maar hoe denken jullie dat je moeder hiermee was omgegaan? Misschien als jullie goed in je hoofd hebben dat je moeder dit ook niet acceptabel had gevonden, het iets makkelijker voor jullie wordt.
Veel sterkte in ieder geval!
vrijdag 20 februari 2015 om 12:08
quote:retrostar schreef op 20 februari 2015 @ 11:38:
Ik denk dat siblings zich niet in opvoedkundige zin met elkaar moeten bemoeien. Dat kan een onherstelbare breuk tussen de kinderen opleveren en terecht! Er zijn maar twee opvoeders en dat zijn de ouders.
Ik zou ze zelfs geen raad geven en feedback aan anderen overlaten.Dit vind ik een hele wijze opmerking.
Ik denk dat siblings zich niet in opvoedkundige zin met elkaar moeten bemoeien. Dat kan een onherstelbare breuk tussen de kinderen opleveren en terecht! Er zijn maar twee opvoeders en dat zijn de ouders.
Ik zou ze zelfs geen raad geven en feedback aan anderen overlaten.Dit vind ik een hele wijze opmerking.
vrijdag 20 februari 2015 om 13:03
vrijdag 20 februari 2015 om 23:12
Ik zou hem niet direct buiten zetten.
Maar meer iets hebben van "als jij cola wil, loop dan zelf maar een keer naar de winkel".
"Als jij eten wil, leer dan maar eerst es koken".
Aangezien hij thuis is, zou ik hem dus inzetten in 't huishouden.
Ik zou niet direct wonderen verwachten.
Begin bij het begin en laat hem mee gaan boodschappen doen.
Uitrekenen wat wekelijkse boodschappen doen kost.
Op termijn kan ie het dan hopelijk met een lijstje in zijn hand alleen.
Begeleiden bij het maken van basic gerechten.
En hem 1 of 2 keer per week de eindverantwoordelijkheid geven hiervoor voor het hele gezin.
Laat hem zelf zijn was doen.
Pushen tot werk, laat dat maar over aan de instanties die ervoor bedoeld zijn.
Het zal al moeilijk genoeg zijn om hem te pushen tot "leven" (en niet alleen 's nachts) en vanuit het thuisfront zou ik mij daar meer op focussen.
En als het echt niet meer gaat, zou ik overwegen wat de mogelijkheden zijn voor begeleid wonen.
Of dat ook mogelijk is dat je vader dat aanvraagt voor hem.
Ik weet ook niet wat de mogelijkheden zijn in Nederland qua "sociaal werken" (beschutte werkplaatsen).
Misschien eens horen of hij eventueel in aanmerking zou komen?
Natuurlijk moet hij het dan nog zelf doen, zelf werken ... en tot zolang hij daar het nut niet van inziet ...
Maar meer iets hebben van "als jij cola wil, loop dan zelf maar een keer naar de winkel".
"Als jij eten wil, leer dan maar eerst es koken".
Aangezien hij thuis is, zou ik hem dus inzetten in 't huishouden.
Ik zou niet direct wonderen verwachten.
Begin bij het begin en laat hem mee gaan boodschappen doen.
Uitrekenen wat wekelijkse boodschappen doen kost.
Op termijn kan ie het dan hopelijk met een lijstje in zijn hand alleen.
Begeleiden bij het maken van basic gerechten.
En hem 1 of 2 keer per week de eindverantwoordelijkheid geven hiervoor voor het hele gezin.
Laat hem zelf zijn was doen.
Pushen tot werk, laat dat maar over aan de instanties die ervoor bedoeld zijn.
Het zal al moeilijk genoeg zijn om hem te pushen tot "leven" (en niet alleen 's nachts) en vanuit het thuisfront zou ik mij daar meer op focussen.
En als het echt niet meer gaat, zou ik overwegen wat de mogelijkheden zijn voor begeleid wonen.
Of dat ook mogelijk is dat je vader dat aanvraagt voor hem.
Ik weet ook niet wat de mogelijkheden zijn in Nederland qua "sociaal werken" (beschutte werkplaatsen).
Misschien eens horen of hij eventueel in aanmerking zou komen?
Natuurlijk moet hij het dan nog zelf doen, zelf werken ... en tot zolang hij daar het nut niet van inziet ...
