Psyche
alle pijlers
burnout/overspannen
vrijdag 31 januari 2014 om 17:33
Na een zwaar jaar met aardig wat stress ( nog zachtjes uitgedrukt) beginnen we de draad weer op te pakken maar een aantal klachten bleven toch bij mij; duizelig, niet lekker in mn vel, kort lontje, verschikkelijke vermoeidheid enz. Nu heeft de dokter (na uitsluiting door vitaminentekort) vastgesteld dat ik een burn out heb. Nu is mijn vraag; hoe kom ik hier weer uit. Ik denk dat het niet vanzelf overgaat. Wie heeft tips of ervaringen om me weer lekker in mn vel te laten voelen en weer samen te genieten met man en kids.
vrijdag 31 januari 2014 om 22:49
quote:musha schreef op 31 januari 2014 @ 21:45:
Gelukkig krijg ik er nu wel hulp bij en kan ik hopelijk echt aan herstel werken, maar ik denk dat ik dan mijn leven echt drastisch zal moeten veranderen. En dat kan ik niet alleen@musha, maak het niet al te groot hoor. Je leven veranderen is vaak 'anders tegen dingen aankijken' en 'beter voor jezelf zorgen'. Dat gaat beetje bij beetje.
Gelukkig krijg ik er nu wel hulp bij en kan ik hopelijk echt aan herstel werken, maar ik denk dat ik dan mijn leven echt drastisch zal moeten veranderen. En dat kan ik niet alleen@musha, maak het niet al te groot hoor. Je leven veranderen is vaak 'anders tegen dingen aankijken' en 'beter voor jezelf zorgen'. Dat gaat beetje bij beetje.
vrijdag 31 januari 2014 om 22:50
Ik vond mindfullness/meditatie zeker een goede bijdrage, maar wel pas na een tijdje. Als het nog heel rot gaat, kan het ook juist heel vervelend zijn, omdat het dan niet lukt om genoeg te ontspannen, of je daar juist beroerd van wordt (misselijk, duizelig).
TO: het lastige is juist dat er niet iets is dat je kunt doen om snel beter te worden. Het af proberen te dwingen werkt alleen maar averechts. Accepteren is een ding, maar vaak al best moeilijk. Kijken hoe je dingen kunt aanpassen in je leven een tweede.
Je schrijft dat het na een zware periode nu juist weer de goede kant op ging. Dat is overigens een gebruikelijk moment voor dit soort problemen, net als de ergste stress weg is. De grootste bron van stress is dus al weg/minder. Dat is mooi, dan kun je nu weer vooruit. Wat je daar zelf aan kunt doen, is accepteren dat het nu even minder gaat. Dat wil niet zeggen dat je onder de dekens moet blijven liggen, maar je hóeft ook niet van vanalles te genieten. Het is nu ook wel even goed om dingen gewoon te doen. Met de kinderen naar buiten, een wandeling/fietstocht. Het alleen doen is genoeg, genieten komt wel weer (echt!). Door daar zo op te focussen, maak je het jezelf alleen maar moeilijker.
Verder mogelijkheden zoeken om te ontspannen op een manier die voor jou werkt. Toen het met mij niet lekker ging, was meditatie en ontspanningsoefeningen juist helemaal niet prettig. Ik voelde me daardoor alleen maar nog meer opgejaagd. Wat voor mij beter werkte was lichte inspanning, dus wandelingen door de dierentuin (woon ik naast), korte fietstochten etc. Voor een ander kan het juist actief sporten zijn, of wel mediteren. Probeer wat dingen uit om te kijken wat voor jou werkt, eventueel in overleg met een psycholoog.
En een kleine waarschuwing: juist op het moment dat je rust gaat nemen, wordt het vaak eerst nog even erger. Hoe vervelend ook, dat is normaal, en betekent niet per se dat je op de verkeerde weg bent. Het is meer het vrijkomen van stress nu daar ruimte voor is. Mensen schrikken daar vaak van 'nou neem ik rust, en voel ik me alleen maar rotter!', maar het is heel gebruikelijk en gaat echt echt echt over. Ook kleine terugvallen horen er bij. Het is zoals het is, en zolang je er niet al te veel tegen vecht, gaat het stapje voor stapje beter. Maar goed, die acceptatie is moeilijk, dat weet ik. Je wilt gewoon iets kunnen doen om het op te lossen, en dat kan nu even niet.
TO: het lastige is juist dat er niet iets is dat je kunt doen om snel beter te worden. Het af proberen te dwingen werkt alleen maar averechts. Accepteren is een ding, maar vaak al best moeilijk. Kijken hoe je dingen kunt aanpassen in je leven een tweede.
Je schrijft dat het na een zware periode nu juist weer de goede kant op ging. Dat is overigens een gebruikelijk moment voor dit soort problemen, net als de ergste stress weg is. De grootste bron van stress is dus al weg/minder. Dat is mooi, dan kun je nu weer vooruit. Wat je daar zelf aan kunt doen, is accepteren dat het nu even minder gaat. Dat wil niet zeggen dat je onder de dekens moet blijven liggen, maar je hóeft ook niet van vanalles te genieten. Het is nu ook wel even goed om dingen gewoon te doen. Met de kinderen naar buiten, een wandeling/fietstocht. Het alleen doen is genoeg, genieten komt wel weer (echt!). Door daar zo op te focussen, maak je het jezelf alleen maar moeilijker.
Verder mogelijkheden zoeken om te ontspannen op een manier die voor jou werkt. Toen het met mij niet lekker ging, was meditatie en ontspanningsoefeningen juist helemaal niet prettig. Ik voelde me daardoor alleen maar nog meer opgejaagd. Wat voor mij beter werkte was lichte inspanning, dus wandelingen door de dierentuin (woon ik naast), korte fietstochten etc. Voor een ander kan het juist actief sporten zijn, of wel mediteren. Probeer wat dingen uit om te kijken wat voor jou werkt, eventueel in overleg met een psycholoog.
En een kleine waarschuwing: juist op het moment dat je rust gaat nemen, wordt het vaak eerst nog even erger. Hoe vervelend ook, dat is normaal, en betekent niet per se dat je op de verkeerde weg bent. Het is meer het vrijkomen van stress nu daar ruimte voor is. Mensen schrikken daar vaak van 'nou neem ik rust, en voel ik me alleen maar rotter!', maar het is heel gebruikelijk en gaat echt echt echt over. Ook kleine terugvallen horen er bij. Het is zoals het is, en zolang je er niet al te veel tegen vecht, gaat het stapje voor stapje beter. Maar goed, die acceptatie is moeilijk, dat weet ik. Je wilt gewoon iets kunnen doen om het op te lossen, en dat kan nu even niet.
vrijdag 31 januari 2014 om 23:06
Musha: ik heb uiteindelijk ook niet zo veel drastisch veranderd hoor. Inderdaad meer anders tegen dingen aankijken, en een paar valkuilen herkennen.
Dat anders tegen dingen aankijken uit zich met name in niet stressen over dingen die ik toch niet kan veranderen. En als ik ergens tegenop zie, bedenken wat ik kan doe om het minder vervelend te maken. Dus wel naar een feest gaan als ik geen zin heb, maar mezelf ook toestaan om naar huis te gaan als ik er genoeg van heb. Met de auto naar mijn werk gaan, omdat ik het treinreizen zo ontzetten zat was na 15 jaar. Dat kost wel wat, en dan moet ik ergens anders bezuinigen, maar dat is dan mijn keuze. En omdat ik destijds soms gewoon ergens niet toe in staat was, heb ik geleerd dat de wereld zonder mij ook best door ging. En dat ik dus soms best een dag vrij kan zijn, of niet op een of ander gebeuren.
Valkuil was in mijn geval met name dat ik me te veel in iets vast kon bijten. Dan was ik bv op de computer bezig, en lukte iets niet helemaal, en dan doorgaan tot het wel lukte, al kostte het uren. Dat klinkt als doorzettingsvermogen, maar er zit een grens aan tot waar dat goed is. Ik werd er ontzettend opgejaagd van, en niemand schoot er wat mee op. Nu voel ik het als ik weer zo'n 'ik moet en ik zal het doen', gevoel krijg, en weet ik dat ik dan even iets anders moet gaan doen.
Natuurlijk ligt dat voor iedereen anders, maar ik wilde alleen aangeven dat je niet per se je hele leven overhoop hoeft te halen om behoorlijke veranderingen te bereiken. Ik doe nog steeds hetzelfde werk, werk zelfs harder dan ooit, en dat gaat prima. Ik reis ontzettend veel voor mijn werk en ontmoet veel nieuwe mensen, terwijl ik dat vroeger doodvermoeiend vond. Maar waar het vroeger als een verplichting voelde om er bij te blijven, neem ik nu gewoon mijn tijd als ik even alleen wil zijn. Ik wens ik ze nog veel plezier op bv hun borrel, en ga een boek lezen op mijn hotelkamer. En het leuke is, niemand blijkt dat raar of vervelend te vinden.
Mijn wereld is dus niet echt enorm veranderd, en de mensen er in al helemaal niet. Alleen de manier waar ik er mee om ga, en dat maakt nou juist het verschil.
Dat anders tegen dingen aankijken uit zich met name in niet stressen over dingen die ik toch niet kan veranderen. En als ik ergens tegenop zie, bedenken wat ik kan doe om het minder vervelend te maken. Dus wel naar een feest gaan als ik geen zin heb, maar mezelf ook toestaan om naar huis te gaan als ik er genoeg van heb. Met de auto naar mijn werk gaan, omdat ik het treinreizen zo ontzetten zat was na 15 jaar. Dat kost wel wat, en dan moet ik ergens anders bezuinigen, maar dat is dan mijn keuze. En omdat ik destijds soms gewoon ergens niet toe in staat was, heb ik geleerd dat de wereld zonder mij ook best door ging. En dat ik dus soms best een dag vrij kan zijn, of niet op een of ander gebeuren.
Valkuil was in mijn geval met name dat ik me te veel in iets vast kon bijten. Dan was ik bv op de computer bezig, en lukte iets niet helemaal, en dan doorgaan tot het wel lukte, al kostte het uren. Dat klinkt als doorzettingsvermogen, maar er zit een grens aan tot waar dat goed is. Ik werd er ontzettend opgejaagd van, en niemand schoot er wat mee op. Nu voel ik het als ik weer zo'n 'ik moet en ik zal het doen', gevoel krijg, en weet ik dat ik dan even iets anders moet gaan doen.
Natuurlijk ligt dat voor iedereen anders, maar ik wilde alleen aangeven dat je niet per se je hele leven overhoop hoeft te halen om behoorlijke veranderingen te bereiken. Ik doe nog steeds hetzelfde werk, werk zelfs harder dan ooit, en dat gaat prima. Ik reis ontzettend veel voor mijn werk en ontmoet veel nieuwe mensen, terwijl ik dat vroeger doodvermoeiend vond. Maar waar het vroeger als een verplichting voelde om er bij te blijven, neem ik nu gewoon mijn tijd als ik even alleen wil zijn. Ik wens ik ze nog veel plezier op bv hun borrel, en ga een boek lezen op mijn hotelkamer. En het leuke is, niemand blijkt dat raar of vervelend te vinden.
Mijn wereld is dus niet echt enorm veranderd, en de mensen er in al helemaal niet. Alleen de manier waar ik er mee om ga, en dat maakt nou juist het verschil.
zaterdag 1 februari 2014 om 00:27
quote:natanja schreef op 31 januari 2014 @ 18:22:
Het is toch raar dat een burnout in bijvoorbeeld de Verenigde Staten helemaal niet bestaat? Het is gewoon een ingebeelde ziekte om lekker langdurig betaald thuis te kunnen zitten.
Toch moet ik Natanja gelijk geven dat er in NL ziektes bestaan die andere landen niet kennen en die ook net zo vlug weer verdwijnen als dat ze gekomen zijn. Neem RSI.
TO vervelend dat je die klachten hebt. Dit klinkt misschien raar, maar ik bedoel het serieus: denk je dat je baat zou hebben bij een schop onder je hol? Ik weet hoe het klinkt, maar wie weet is dat de gouden tip.
Het is toch raar dat een burnout in bijvoorbeeld de Verenigde Staten helemaal niet bestaat? Het is gewoon een ingebeelde ziekte om lekker langdurig betaald thuis te kunnen zitten.
Toch moet ik Natanja gelijk geven dat er in NL ziektes bestaan die andere landen niet kennen en die ook net zo vlug weer verdwijnen als dat ze gekomen zijn. Neem RSI.
TO vervelend dat je die klachten hebt. Dit klinkt misschien raar, maar ik bedoel het serieus: denk je dat je baat zou hebben bij een schop onder je hol? Ik weet hoe het klinkt, maar wie weet is dat de gouden tip.
zaterdag 1 februari 2014 om 10:13
Ik schrijf het ook wat te dramatisch op, ik ben er inmiddels uit dat als ik het grootste probleem weg wil nemen, ik dan bij deze werkgever weg moet gaan. Voor mij is dat een flinke verandering, maar daarmee ben ik er nog niet, ik zal ook aan mijzelf moeten werken. Waar ik nu vooral achter ben is dat ik via de standaard trajecten eigenlijk alleen maar aan het aanmodderen en rondjes lopen ben. Ik heb nu zelf aan de bel getrokken zodat ik echt geholpen wordt. En dat is wat ik TO mee wil geven, ik denk echt niet dat iedereen bij zijn werkgever weg moet of intensief psychologisch onderzoek nodig heeft, maar waak er voor dat er wel echt iets gebeurd/veranderd ipv alleen een beetje uitrusten en weer opbouwen. Kom er achter waar het fout gaat en werk daar aan.
zaterdag 1 februari 2014 om 21:57
Ik heb zelf ook te kampen gehad met een burn out enkele jaren geleden.
Het enige wat je kan doen is jezelf de nodige tijd geven. Ikzelf werkte als vertegenwoordigster, een heel stresserende job waar er een constante druk is van cijfers halen. Doordat ik zelf heel perfectionistisch ben, legde ik die druk voor mezelf nog eens hoger.
Tot ik op een gegeven moment niet meer functioneerde. Ik had geen interesses meer, ik was constant moe, ik zonderde me af van de buitenwereld, ik had last van stemmingswissels, enz...
Mijn huisarts heeft me medicatie voorgeschreven en me doorverwezen naar een psychiater. Na een heel deugddoend gesprek met de psychiater heeft hij me aangeraden in therapie te gaan bij een psychologe. Ik heb 6maand therapie gevolgd. Iedere week hadden we een sessie waarbij ik "taken" meekreeg naar huis.
Na 6 maand ben ik er eigenlijk pas volledig bovenop gekomen. Medicatie, therapie en vooral enkel dingen doen die je echt graag doet!
Mijn dokter en psychologe zeiden altijd: Je mag jezelf NIET opsluiten, doe enkel wat je graag doet en probeer regelmatig onder de mensen te komen! En dat heeft wonderen gedaan!
Daarbovenop heb ik besloten toen om geen vertegenwoordigersfunctie meer uit te oefenen! Eens ik die knoop doorgehakt had, viel er een enorme last van mijn schouders!
Sterkte alvast!
Het enige wat je kan doen is jezelf de nodige tijd geven. Ikzelf werkte als vertegenwoordigster, een heel stresserende job waar er een constante druk is van cijfers halen. Doordat ik zelf heel perfectionistisch ben, legde ik die druk voor mezelf nog eens hoger.
Tot ik op een gegeven moment niet meer functioneerde. Ik had geen interesses meer, ik was constant moe, ik zonderde me af van de buitenwereld, ik had last van stemmingswissels, enz...
Mijn huisarts heeft me medicatie voorgeschreven en me doorverwezen naar een psychiater. Na een heel deugddoend gesprek met de psychiater heeft hij me aangeraden in therapie te gaan bij een psychologe. Ik heb 6maand therapie gevolgd. Iedere week hadden we een sessie waarbij ik "taken" meekreeg naar huis.
Na 6 maand ben ik er eigenlijk pas volledig bovenop gekomen. Medicatie, therapie en vooral enkel dingen doen die je echt graag doet!
Mijn dokter en psychologe zeiden altijd: Je mag jezelf NIET opsluiten, doe enkel wat je graag doet en probeer regelmatig onder de mensen te komen! En dat heeft wonderen gedaan!
Daarbovenop heb ik besloten toen om geen vertegenwoordigersfunctie meer uit te oefenen! Eens ik die knoop doorgehakt had, viel er een enorme last van mijn schouders!
Sterkte alvast!
zaterdag 1 februari 2014 om 21:59
En wat ik vergeten melden ben!
Ik heb via mijn psychologe kennis gemaakt met mindfulness! Bewust leren omgaan met jezelf en alles waar je in je leven met te maken krijgt!
Thuis deed ik vaak aan meditatie en dat kon me ongelooflijk kalmeren! Die onrust verdween toch eventjes dan!
Intussen mediteer ik nauwelijks nog, omdat ik intussen geleerd heb om te relativeren!
Ik heb via mijn psychologe kennis gemaakt met mindfulness! Bewust leren omgaan met jezelf en alles waar je in je leven met te maken krijgt!
Thuis deed ik vaak aan meditatie en dat kon me ongelooflijk kalmeren! Die onrust verdween toch eventjes dan!
Intussen mediteer ik nauwelijks nog, omdat ik intussen geleerd heb om te relativeren!
maandag 31 maart 2014 om 08:33
Hoi
Ik begrijp wat je doormaakt.
Vanuit mijn ervaringen heb ik een speciaal programma opgesteld. Een combinatie van natuur, cultuur en het werken naast een paard. Ik stelde vast dat er een aantal stappen in het herstelproces belangrijk zijn.
Opmerkzaam zijnAanvaardenNieuwe overtuigingenoplossingen met succeservaringen
Om echt aan jezelf te mogen en kunnen werken is een tropische locatie de aangewezen locatie.
Alles samen een begeleiding met snel en blijvend resultaat
quote:stitch77 schreef op 31 januari 2014 @ 17:33:
Na een zwaar jaar met aardig wat stress ( nog zachtjes uitgedrukt) beginnen we de draad weer op te pakken maar een aantal klachten bleven toch bij mij; duizelig, niet lekker in mn vel, kort lontje, verschikkelijke vermoeidheid enz. Nu heeft de dokter (na uitsluiting door vitaminentekort) vastgesteld dat ik een burn out heb. Nu is mijn vraag; hoe kom ik hier weer uit. Ik denk dat het niet vanzelf overgaat. Wie heeft tips of ervaringen om me weer lekker in mn vel te laten voelen en weer samen te genieten met man en kids.
Ik begrijp wat je doormaakt.
Vanuit mijn ervaringen heb ik een speciaal programma opgesteld. Een combinatie van natuur, cultuur en het werken naast een paard. Ik stelde vast dat er een aantal stappen in het herstelproces belangrijk zijn.
Opmerkzaam zijnAanvaardenNieuwe overtuigingenoplossingen met succeservaringen
Om echt aan jezelf te mogen en kunnen werken is een tropische locatie de aangewezen locatie.
Alles samen een begeleiding met snel en blijvend resultaat
quote:stitch77 schreef op 31 januari 2014 @ 17:33:
Na een zwaar jaar met aardig wat stress ( nog zachtjes uitgedrukt) beginnen we de draad weer op te pakken maar een aantal klachten bleven toch bij mij; duizelig, niet lekker in mn vel, kort lontje, verschikkelijke vermoeidheid enz. Nu heeft de dokter (na uitsluiting door vitaminentekort) vastgesteld dat ik een burn out heb. Nu is mijn vraag; hoe kom ik hier weer uit. Ik denk dat het niet vanzelf overgaat. Wie heeft tips of ervaringen om me weer lekker in mn vel te laten voelen en weer samen te genieten met man en kids.
maandag 31 maart 2014 om 08:36
Hoi
Mindfulness is een heel goed hulpmiddel maar vanuit mijn ervaring moet er ook gewerkt worden aan overtuigingen.
Bewust tijd nemen voor jezelf en dit ook mogen en kunnen toelaten.
hiervoor heb ik een uniek programma opgesteld in een tropische locatie.
quote:chaelle schreef op 01 februari 2014 @ 21:59:
En wat ik vergeten melden ben!
Ik heb via mijn psychologe kennis gemaakt met mindfulness! Bewust leren omgaan met jezelf en alles waar je in je leven met te maken krijgt!
Thuis deed ik vaak aan meditatie en dat kon me ongelooflijk kalmeren! Die onrust verdween toch eventjes dan!
Intussen mediteer ik nauwelijks nog, omdat ik intussen geleerd heb om te relativeren!
Mindfulness is een heel goed hulpmiddel maar vanuit mijn ervaring moet er ook gewerkt worden aan overtuigingen.
Bewust tijd nemen voor jezelf en dit ook mogen en kunnen toelaten.
hiervoor heb ik een uniek programma opgesteld in een tropische locatie.
quote:chaelle schreef op 01 februari 2014 @ 21:59:
En wat ik vergeten melden ben!
Ik heb via mijn psychologe kennis gemaakt met mindfulness! Bewust leren omgaan met jezelf en alles waar je in je leven met te maken krijgt!
Thuis deed ik vaak aan meditatie en dat kon me ongelooflijk kalmeren! Die onrust verdween toch eventjes dan!
Intussen mediteer ik nauwelijks nog, omdat ik intussen geleerd heb om te relativeren!
