Burnout

Hoi Steenbok,



Ik ben zelf weer een beetje op de rit na een burn-out en ik moet eerlijk zeggen dat ik je symptomen zeker herken. Vooral de misselijkheid, de angstaanvallen, de slechte concentratie en het vele slapen (waarna je nog niet uitgerust bent) Het zou natuurlijk ook helemaal niet raar zijn na de heftige tijd die je achter de rug hebt. Het klinkt alsof je lichaam rust eist, maar je dit niet neemt, waardoor je dus in een burn-out terecht kan komen.



Het enige wat helpt (en geloof me, ik spreek uit ervaring) is gewoon een flinke stap op de plaats maken. Evt. met de bedrijfsarts afspreken dat je een tijd thuisblijft. Ik wilde dit ook absoluut niet en er vond dat er niets aan de hand was. Tot een collega me echt gedwongen heeft om naar huis te gaan, 's middags was ik nog woest, de volgende ochtend kwam de klap. Ik heb een aantal weken niet gewerkt (maar heb wel opdrachten gedaan voor de opleiding die ik deed) en heb volledig toegegeven aan mijn moeheid. Het waren slopende weken, maar uiteindelijk klauterde ik er weer uit. En nu dus gewoon weer aan het werk!



Neem je rust, luister naar je lichaam. Het probeert je niet voor niets te vertellen dat het niet gaat!

Ja, ik herken je klachten ook. Volgens mijn psych had ik stress, tegen het overspannen aan. Ik had, een paar, dezelfde lichamelijke klachten. Voornamelijk heel misselijk en veel buikpijn. Ik heb 2 weken rust gehad en ben toen langzaam weer gaan opbouwen. Ik ben nu 10 weken verder en kan nu zeggen 'ik ben over het hoogtepunt heen'. Misselijkheid is over en de buikpijn is weg.



Dus ja, ik denk dat je burn-out bent. Neem je rust! Dat is echt het enige wat helpt.

Ja, oa maar het kan ook een combi zijn met andere klachten (ontsteking van de maag bijvoorbeeld).



Toen ik een burnout had was ik heel vergeetachtig en ik kon maar 1 of 2 kleine activiteiten per dag aan en was dan al doodmoe.

Dat bloedonderzoek is alweer een tijd geleden dus zeker voor herhaling vatbaar. Zo heb je niets en en een paar maanden later de ziekte van Pfeiffer of een niet juist meer werkende schildklier. Ik spreek uit ervaring. Het lijkt mij ook een burn-out, maar je wilt ook andere oorzaken uitsluiten. Neem de rust die je nodig hebt, dat is voor iedere persoon anders. Als jij een half jaar nodig hebt dan is dat zo. Je wilt niet de rest van je leven een restvermoeidheid met je meedragen, geloof me. Wat je schrijft over perfektionistisch zijn, waar je angst om fouten te maken vandaan komt, lijkt mij: je zou veel kunnen hebben aan cognitieve therapie, waar je anders tegen dingen aan leert kijken. Wees lief voor jezelf want je hebt heel wat voor je kiezen gehad. lieve groet

Het werk is ongeschikt bij je klachten. Werkbelasting is namelijk stressvol: deadlines, risico op conflicten face to face, je klanten zijn hulpbehoevend etc. Het verbaast mij dat je het nog volhoudt.

Hoi Steenbok,



Heel herkenbaar, je klachten.

Heb vannacht B.v. 12 uur geslapen, staat tegenover dat ik sommige nachten juist niet kan slapen.

Vergeetachtigheid heb ik ook extreem, vreselijk vind ik dat.



Wat Viva-amber schrijft, max. 1 of 2 activiteiten, ook heel herkenbaar.



Ik heb rust moeten nemen, heel veel rust.



Ik ben nu al een jaar ermee bezig, niet gewerkt alleen soms thuiswerk.

Volgens mijn Arbo-arts kan 't nog zeker een half jaar duren.

Maar ik ben dan ook wel veel te lang door gegaan toen 't eigenlijk niet meer ging.



Mijn Psychologe heeft me heel goed geholpen, en helpt me nog.



Heel veel sterkte, 't is een rot tijd om doorheen te worstelen.

Hoi hoi,



Ik zit momenteel thuis met een burn out en ik ben helaas pas 26 jaar. Heel herkenbaar je klachten steenbok. Ik zit momenteel 2 maanden thuis. Ik heb een drukke baan en er wordt veel van mij verlangd. Tevens ben ik een perfectionist en wil ik graag iedereen tevreden stellen en helpen. Mijn ouders zijn gescheiden en hier heb ik erg veel last van gehad. Zoals jij beschrijft heb je ook veel voor je kiezen gekregen en ben je aan het rouwen. Het kan heel goed zijn dat je door alle ellende etc een burn out hebt. Mijn ervaring is dat ik me al maanden niet goed voelde. Ik wist niet wat er aan de hand was en ik bleef maar doorgaan. Ik dacht ik ben jong en mij overkomt dat niet. Ik heb toen besloten om toch maar naar een psycholoog te gaan. Zij hielp mij, maar nog voelde ik me ellendig en dacht ik wat is dit? Ik ging op vakantie omdat ik dacht ik moet er echt even tussen uit. Gelukkig ging ik maar 6 dagen, want toen kwam het... Paniekaanvallen, huilen, misselijk, niet slapen, nergens meer heen durven, schaamte, buikgriep, alles wat je je maar kunt bedenken. Ik voelde me vreselijk en was 4 kilo afgevallen. Ik dacht dit is echt niet goed... Ik kwam thuis en ben direct naar mijn psycholoog gegaan. Ik heb haar alle symptomen verteld, maar ik moest uiteindelijk zelf vragen heb ik een burn out???? Waarop zij antwoordde dat dit wel de symptomen waren. Ik vond het balen dat ik er zelf om moest vragen terwijl mijn moeder en mijn vriend al maanden zeiden dat ik dit heb. Zij staan dichterbij mij dat weet ik, maar toch verwachtte ik van de psycholoog dat ze dit toch ook al maanden eerder had op moeten merken, maar goed ik heb direct m'n werk gebeld en ben direct gestopt met werken. Dit was een hele grote stap. Ik bedoel dit wil toch niemand.. Maar goed daarna volgde een heel vervelend gesprek met mijn werkgever die mij vertelde dat ik al jaren niet goed functioneer. Dit was een klap in m'n gezicht. Als je kampt met burn out verschijnselen dan is er 1 ding dat je niet kunt gebruiken en dat is dat mensen je nog onzekerder maken dan je al bent. Ik was dus helemaal de weg kwijt na dit gesprek en mijn psycholoog was ook nog eens op vakantie, maar uiteindelijk doordat je thuis zit heb je de tijd om na te denken... Heeeeel goed na te denken. Ik ben erachter wat ik in de toekomst anders ga doen en dat zijn mijn grenzen stellen en mij zeker niet onzeker laten maken. Ik zit al 6,5 jaar op deze functie en ik heb het altijd goed gedaan anders zit ik daar niet al die tijd, door deze gedachten aan te houden voel ik me sinds 2 weken weer een beetje opkrabbelen. Ik ben er nog lang niet hoor, want ik slaap nog veel, al heb ik ook nog af en toe nachten dat ik niet goed slaap. Ik heb ook medicijnen gekregen om rustig te worden. Deze medicijnen gebruik ik alleen als ik iets moet doen waar ik niet onder uit kan komen. Bijvoorbeeld 2 bruiloften of een ander groot evenement. Ik ervaar dat als veel te druk en teveel mensen en tevens heb ik geen zin om me leuk voor te doen terwijl ik me zo voel en ik kamp met paniekaanvallen, dus dit werkt echt goed. Verder doe ik niks en mijn advies is, doe gewoon geen dingen waar je geen zin in hebt. Luister naar jezelf en niet naar andere. Ik ben van mening dat je zelf voelt wat goed is en alleen mensen met een burn out of die een burn out in het verleden gehad hebben weten wat je mee maakt. Zoek ook steun bij je naasten. Mijn vriend gaat er gelukkig heel goed mee om en is een grote steun, maar dat had ook anders kunnen zijn. Wees trouwens niet bang voor de bedrijfsarts want die staat altijd aan jouw kant. Verder heb ik zelf alle social media apps zoals instagram, Twitter en Facebook verwijderd of alles uit gezet. Dit helpt mij ook enorm, aangezien dat ook erg veel invloed had op mij. Ik vind het erg moeilijk om te zien hoe een "leuk" leven andere mensen hebben terwijl ik me zo voel en het idee heb dat mensen leuker doen dan ze eigenlijk zijn. Zo is mijn gevoel op dit moment waardoor ik dit besluit heb genomen. Ik voel me dus al een stukje beter en ik hoop dat ik hiermee ook andere mensen help en ik ben uiteraard benieuwd naar andere ervaringen.



Het komt goed! Ook al duurt het even...sterkte iedereen!

Ik heb vorig jaar ook zoiets gehad. De huisarts zei ook burn out, maar het was een beetje een samenloop van omstandigheden denk ik. Bij mij was het ook na een heel drukke en emotionele periode: vader plots overleden, ongeplande verbouwingen, scriptie, 2x geopereerd en dit alles op een half jaar tijd. Ik werkte ook voltijds. Toen er eindelijk een periode van rust aan moest komen was ik op. Ik kon niet meer. Ik kon wel huilen als ik dacht dat ik bijv. het huis nog moest poetsen of nog moest koken. Inderdaad ook die vergeetachtigheid en ik had ook erg woede aanvallen. Gewoon om niks. Als bijv. iets op de grond viel kon dat echt een ramp voor me zijn. Ik herkende mezelf niet meer. En ik had heel erg het gevoel dat ik geen rust kon vinden. Ik kon het niet om s avonds in de sofa te gaan zitten met een boek of voor de tv. Ik raakte meer en meer in mezelf gekeerd tot collega's begonnen te zeggen dat ik mss maar es hulp moest gaan zoeken.

Ik ben 6 weken thuis geweest en heb heel bewust rust genomen. Heel veel gelezen over aan mezelf werken en ook bewust veel van deze tips toegepast.. Mij heeft het echt geholpen. Ik ben 2x naar een therapeut geweest, maar dit heeft me niet geholpen.

Toen ik terug ging werken voelde ik me sterk genoeg om weer alles aan te pakken en nu gaat het echt terug goed.



Zoals ik bij zovelen lees: blijven doorgaan is nooit goed, maar dit weet je meestal pas achteraf..

Mijn burnout is al enige tijd geleden en ik ben er helemaal bovenop gekomen. Ik had destijds grote behoefte aan goede informatie en tips van ervaringsdeskundigen, maar zulke informatie is schaars. Daarom ben ik nu na een aantal jaar zelf maar zo'n site gestart. Misschien hebben jullie er iets aan :-