Burnout?

sorry, moet ff van me afschrijven..

vanmorgen voelde ik me aardig goed en heb een oude sidetafel geschuurd. Nu heb ik het wel ff gehad en voel me emotioneel en down. Nergens zin in, totaal geen zin. Sinds ik me kwetsbaar heb opgesteld tegenover mijn man, heb ik het idee/gevoel dat ik nu toch meer mijn gevoelens naar boven laat komen. Lijkt net of de rem eraf is. Heb ook bijna geen hoofdpijn meer de laatste dagen. Maar steeds zo diep zuchten en zuchten en emotioneel, down gevoel. Volgende week toch maar weer tegen mijn psycholoog vertellen. Ik wil het nog steeds aanzien en het eigenlijk zelf doen. Maar blijf ik me zo voelen, dan wil ik AD. Ik vindt het verschrikkelijk om dit op te schrijven, maar pscycholoog weet er al wat van. Want ja, als je het opschrijft dat is dat confronterend. Ga straks douchen en dan moet ik maar met de honden gaan wandelen. Misschien helpt dat wat. Invalwerk belt vanmiddag ook nog om te horen hoe het gaat. Nou het gaat dus niet zo goed dus....shit shit shit! Excuses van mijn taalgebruik maar moet er ff uit...

Toffe,

Ik heb dat ook. De ene dag voel ik me prima en de volgende dag weet ik niet eens meer hoe het voelt om me goed te voelen en denk ik dat het nooit beter gaat. Het moeilijke is dat je op de dagen dat het goed gaat met de rem erop moet functioneren om wat over te hebben voor de volgende dag.



Ak,

Volgens mij doe jij gewoon nog steeds teveel. Dat er steeds meer emoties en gevoelens los komen nu je de eerste stap hebt gezet is volgens mij heel normaal. De rem die je erop had staan is los en nu komt de rest ook naar boven. Heb je de vorige keer ook ad gehad?



Ik heb net een paar uurtjes zitten werken en het ging best wel goed eigenlijk. Ik merk wel dat ik nog veel trager ben dan ik was, maar de kwaliteit is volgens mij wel goed. Nu ben ik wel moe, dus zo maar weer lekker op de bank. De rest van het werk komt dan vrijdag wel weer.



Super off topic dit,maar wil het even met jullie delen, heb me er echt over verbaasd net. Zijn jullie mannen soms ook zo blind als ze iets zoeken? Mijn vriend maakte me vanmorgen wakker om te vragen of ik ook wist waar zijn spijkerbroek was. Hij heeft genoeg spijkerbroeken, maar juist die ene zit zo lekker en die wou hij graag aan. Mijn reactie was dat die of in de kast lag of in de wasmand. Volgens hem lag de broek niet in de kast en ook niet in de was. Ik hoefde van hem niet uit bed te gaan om te zoeken, hij deed wel een andere aan. Nu ging ik net de was ophangen en zie ik zijn broek op het wasrekje hangen. Dat rekje staat voor zijn kast en naast de strijkplank waar hij vanmorgen een overhemd op heeft staan strijken. Ben ik dan gek als ik denk dat hij dus niet goed gekeken heeft? Nu kwam ik vanmorgen ook niet op het idee dat het ook schoon en droog op het rekje kon hangen, maar als ik was gaan kijken (zijn kast en het wasrekje staan op de logeerkamer) had ik die broek echt wel zien hangen.

Och Ak wat kl*te... was het schuren van de tafel te veel? Of heb je tijdens het schuren bepaalde gedachtes in je hoofd laten komen waardoor je nu zo down bent? Het gesprek met je man heeft blijkbaar toch veel invloed gehad...er is een deurtje open gegaan en gevoelens en gedachtes die je steeds hebt weggestopt achter dat deurtje, komen er nu toch uit... en dat vreet energie.... en is tegelijkertijd confronterend. Heb je eerder AD gebruikt? Sterkte...



Toffe, het is inderdaad bizar wat er allemaal met je gebeurt, ik verbaas me er ook nog geregeld over. Niet alleen hoe het zich lichamelijk uit, maar inderdaad ook de enorme wisselingen. Ik weet nog dat me dat als één van de eerste dingen opschreef. Op zaterdag was 'het hoge woord eruit' en heb ik hier voor het eerst huilend mn verhaal gedaan, en op zondagavond schreef ik: 'voel me best goed, zou ik morgen tóch niet gewoon naar mn werk kunnen?' Bizar, en tegelijkertijd vervelend, want het maakt je onzeker. En door de wisselingen is het ook zo lastig iets te plannen, want je weet niet hoe je je morgen, overmorgen of volgende week voelt... en wat doen wij 'planners' juist zo graag... precies.

Geniet van je goeie dag, maar blijf onder je grens... (makkelijker gezegd dan gedaan, I know)



Annemie, hoe was je gesprekstherapie? Zijn jullie nog tot een onderwerp gekomen? Vast wel...



Abc, ben wel heel benieuwd wat je vandaag aan het doen bent... ben je aan het (thuis)werken? Is je hoofd weer wat leger dan eergister? Hoop het.



Lief, hoe is het vandaag met jou? Kan je je er al een beetje in berusten of vind je het nog steeds moeilijk om te beslissen wat wel/niet goed voor je is op dit moment? Weet je, op mijn eerste 'ziektedag', dacht ik dat het een goed idee was om even bij lkea te gaan neuzen, als afleiding... bleek het stomste idee ever. Maar ja, wist ik veel... gelukkig weet ik nu een stuk beter wat me wel / niet lukt. Waarmee ik maar wil zeggen: volgens mij is het heel normaal dat je de eerste dagen wat zoekende bent, en twijfelt hoe erg het met je gesteld is (lees: erg genoeg om thuis te moeten blijven)



Hier een redelijke dag, maar ik doe (bewust) niet zoveel vandaag. Ik kan wel vanalles bedenken wat ik kan gaan doen (autowassen, taart bakken) maar ik mag het even niet van mezelf. Even rustig op de bank met de katten, laptop erbij, en heb al veel in mn boekje geschreven. Heb verder bobotie klaar gemaakt, mn ouders komen vanavond even eten, dus dan hoeft het alleen nog maar een kwartiertje in de oven. Vriend is inmiddels vertrokken naar z'n werk dus ben de rest van de middag en avond alleen.

Och Abc, práááát me er niet van! Zojuist nog: vent ging naar z'n werk (lopend) en klaagt al 2 dagen over keelpijn. Dus ik zei: zou je niet even een sjaal omdoen? Dus hij op zoek naar z'n sjaal (die ik gisteren nog in z'n kast heb zien hangen) Hij heeft naar eigen zeggen z'n 'heeeeele kast overhoop gehaald, maar geen sjaal. Pfff... het is dat ik te lui was om naar boven te lopen (lag zo lekker op de bank met een fleecedekentje over me heen en beide katten lekker warm tegen me aan)

Lief dat je naar me vraagt Marriss.

Er werd zoveel gepost dat ik er niet meer tussendoor wilde gaan, raar eigenlijk. Alsof ik niet mag ego-posten ofzo als anderen hun verhaal aan het doen zijn.

Ik denk dat bij mij "de rem" er ook af is. Maar dan lichamelijk. Gisterochtend onder de douche voelde ik me opeens zo vreselijk moe dat ik op de bank ben beland en niet eens meer boodschappen heb gedaan, zo vreselijk moe was ik. Knikkende knieen, ging er bijna doorheen, moest echt geregeld steun zoeken. Ben ervan geschrokken.

Vandaag voel ik me iets beter, maar nog altijd enorm moe. Het heeft niet veel met slaap te maken, mijn lijf is gewoon af. Ofzo.

Hoewel ik moet toegeven dat ik niet erg goed slaap. Had me voorgenomen om vandaag wat homeopatisch mee te nemen om in te slapen, maar ben het vergeten. Morgen nieuwe kans.



Vanochtend onder de douche merkte ik dat ik het heel fijn om daar te staan. Ik heb geprobeerd van dat gevoel te genieten maar jé, wat is dat moeilijk zeg. Voor ik het wist was ik alweer over van alles aan het nadenken. Ik denk vandaag erg veel aan mijn werk, vooral mijn baas, en vooral de twee rottige gesprekken van vorige week. Kan er nog zo boos om worden.



Vanavond naar de therapeut. Ik wil even vragen hoe het zit met het aantal ssessies dat wordt vergoed (las hier iets van eerste en tweede lijn enzo). Want ik heb moeite met het idee dat het nog maar vijf of zes keer kan, heb het idee dat dat neit genoeg is. Zien hoe zij erover denkt.



Had ik al gezegd dat ik terug ben op mijn oude pil?

Lief,

Je mag er hier altijd je verhaal doen hoor. Ook zonder op anderen te reageren. Merk je verschil nu je op je oude pil terug bent? Ik herken die vermoeidheid heel erg. Het is inderdaad een vermoeidheid die niks met slapen te maken heeft en die ook niet opgelost kan worden met slapen. Je lichaam geeft daarmee volgens mij aan dat je echt nu rust moet nemen. Als je het nu zelf niet doet, dan zak je de volgende keer echt door je knieën. Ik merk zelf dat die vermoeidheid bij mij nu weer een beetje terug komt nu ik meer doe en dat is voor mij een teken dat ik te veel doe.



Heb je je baas nog weer gesproken? Misschien lucht het op als je hem een mail schrijft. Je hoeft die niet eens te versturen, maar soms helpt het mij alleen al om op te schrijven wat ik zou willen zeggen of doen zonder het daadwerkelijk te zeggen of te doen.



Marriss,

Ligt dus niet aan mijn vriend. Zal wel man-eigen zijn. Verstandig dat je niks doet vandaag. Ik ben dus wel gaan werken (thuis), maar heb wel na drie uur uitgelogd.



Ik heb nog steeds niks op papier gezet voor mijn functioneringsgesprek. Ik vind dat altijd al lastig en nu helemaal. Ik kan nu niet echt objectief naar mezelf kijken en kan ook echt niet bedenken wat ik het komende jaar op werkgebied wil bereiken. Weer volledig werken en vrolijk thuiskomen lijkt me heel fijn, maar dat is nu niet iets om in mijn functioneringsgesrpek verslag te zetten als doel voor volgend jaar. Heeft één van jullie tips voor me?

Is het mogelijk om jezelf als doel te stellen een deelproject zelfstandig af te kunnen ronden. Dat hoeft niet een specifieke opdracht te zijn, maar een soort werk dat je graag weer zelfstandig wilt doen. En dan niet meteen de eindverantwoording die je droeg voordat je ziek werd, maar een afgebakend stukje ervan? Dat is iets wat ik erin zou zetten, maar bij mij is dat vrij eenvoudig omdat ik in een projectorganisatie werk.



Ik doe nu heel rustig aan, door wat ik gister meemaakte. Vandaag alleen even boodschapjes gedaan en dat is het. En dan vanavond naar de therapeut.



Verder zie ik erg op tegen morgen. Dan heb ik een afspraak bij bmw naar aanleiding van vorige week. Zie er zo tegenop, maar kan niet goed aangeven waarom.

Abc, dat zou ik dus juist wél aangeven. Precies zoals je het zelf zegt, want dat is wat jij voelt, en dat zijn op dit moment doelstellingen voor jou. En dat dat geen doelstellingen 'volgens het boekje' zijn, doet er niet toe... het zijn op dit moment jóúw doelen en daar gaat het om!



Lief, je mag er altijd tussendoor komen om je verhaal te doen, en je hoeft je helemaal niet te te verontschuldigen, en je hoeft niet constant bij te lezen... vertel ons gewoon hoe het met jou gaat, want dat willen we (ik) graag weten. Bovendien is het lekker om van je af te schrijven en kan je hier tips en adviezen krijgen waar je allicht wat aan hebt. En dat je even niet de puf hebt om op mij te reageren, begrijp ik heel goed! Dat hebben we allemaal en hoort er ook gewoon bij...



Ik moet even wat kwijt. Ik kreeg net een mail van mijn collega (op mn privemail) met de vraag hoe het ging, dat ze veel aan me dacht, en ze wilde me even herinneren aan het geplande etentje van volgende week (zouden met 5 collega's uit eten ivm afscheid) Ze schreef: 'volgende week is het etentje om afscheid van ** te nemen. Dit even ter info en natuurlijk ook als uitnodiging maar als je deze delete kan ik het me ook voorstellen.' Als laatste schreef ze nog dat ze heel benieuwd was hoe het met me ging maar als ik geen zin had om te reageren, even goeie collega's.

Nou ja, ik zat achter de pc dus heb even een kort mailtje terug gestuurd. Dat het met ups en downs gaat, en dat ik er vanuit ga dat het nog wel even duurt voordat ik weer de oude ben. Daarna heb ik geschreven: 'Het etentje laat ik voor wat het is, dat zie ik absoluut niet zitten, sorry. Ik ga nog steeds met (naam bedrijf) naar bed en sta ermee op, en ben (met behulp van een maatschappelijk werkster) hard bezig dit uit mn hoofd te kunnen zetten. Een etentje met mn collega's lijkt me daarom op dit moment geen goed plan.' Daarna nog iets van veel plezier en doe iedereen de groetjes ofzo.

Krijg ik terug: He lieverd, dat je niet mee gaat eten snap ik ook heus wel maar voor onze goede orde wilden we je dit toch laten weten. Beterschap en vooral sterkte.



Ik weet niet, maar hou hier een beetje een rare bijsmaak aan over. Het 'dat je niet mee gaat snap ik ook heus wel' komt wat raar op me over... waarom vraag je het me dan??



Of zie ik spoken en stel ik me aan? (ik hoop het)

Van de pil merk ik nog niet zoveel, zal wel even duren neem ik aan.



Ik krijg al hoofdpijn als ik eraan denk dat ik iets zou moeten schrijven naar baas, ook als ik het niet verstuur. Ben er nog niet aan toe. Kan het ook erg slecht ordenen nu, ben erg chaotisch nog steeds in mijn hoofd. En ik ben een beetje bang voor de confrontatie die het levert als ik een warrig verhaal heb naar baas en dat niet op orde kan krijgen.

Marriss, ik vind de reactie van je collega ontzettend lief. Ik zou er geen bijsmaak van krijgen hoor.

Ik herken het wel, die bijsmaak. Ik heb maandag een update gestuurd naar baas en die schreef een regel terug dat ik rustig aan moest doen en hoopte dat ik snel beter werd en 'hou je taai". Daar had ik ook een bijsmaak van, maar ik weet nou niet meer of dat echt is of dat ik gewoon negatief en achterdochtig ben.

wat ik heb geleerd van burn outs, is dat deze vaak voorkomt bij mensen met een groot plichtsgevoel en helaas ook een hoog

too please gevoel. Een manier om je hiertegen te wapenen is jezelf centraal stellen, en af en toe niet bang zijn om mensen teleur te stellen, zonder met een schuldgevoel achter te blijven. Ik hoop dat je hier iets mee kunt Toffe..

Oh dus de oplossing is heel simpel? Jeetje, bedankt zeg.

Marriss,

Ik vind de reactie van je collega juist heel lief. Ze/hij geeft heel duidelijk aan dat je welkom bent, maar dat ze/hij ook snapt dat jij er nu geen energie voor hebt.



Ik zal in mijn fg ook wel aangeven dat dat één van mijn doelen voor volgend jaar is, dat zal mijn baas ook echt wel begrijpen. Het gesprek op zich vind ik niet lastig. Ik kan alles tegen mijn baas zeggen en hij is ook volledig op de hoogte dus dat is de moeilijkheid niet. Het moeilijke voor mij is dat er een verslag van gemaakt moet worden die volgens een bepaald format gevuld moet worden en die in je personeelsdossier komt. Ik vind het heel lastig om dat formulier goed in te vullen. Sommige dingen kan ik daar niet inzetten en sommige dingen moeten er juist wel in. Mijn baas heeft daar altijd wel goed ideeen over en aanvullingen op, maar ik wou het nu zelf ook een keer goed doen. Dat scheelt hem weer werk. Veel van de dingen die we bespreken komen helemaal niet op papier, dat geldt trouwens niet alleen voor mij hoor. Mijn baas doet dat met al zijn werknemers zo.



Lief,

Ik werk niet in een projectenorganisatie, dus dat zou voor mij een beetje een raar doel zijn . Succes morgen en probeer er van te voren niet teveel over na te denken. De reactie van jouw baas op je mail vind ik ook niet raar hoor. Ik zou zelf ook zoiets kunnen mailen naar een zieke collega.



Toffe,

Jammer dat de dag die zo goed begon, nu toch weer zwaar wordt. Ik vind het wel knap van je dat je toch die winkel bent binnen gegaan. Wel jammer dat het je zoveel energie gekost heeft. Ik vind het heel raar dat je geen uitnodiging voor dat feest of een van de teamuitjes hebt gekregen. Het zou mij ook pijn doen als mij dat zou overkomen. Je bent dan wel ziek, maar je hoort er toch gewoon bij. Ik heb laatst een etentje gehad bij mijn baas met mijn collega's en ik had me echt heel k** gevoeld als ik niet uitgenodigd was en er later over zou horen. Is trouwens ook wel weer typerend voor de sfeer en betrokkenheid van je collega's.



Ik word echt gek van dat stomme fg. Er zijn bij ons allemaal nieuwe functies en waarderingen gekomen en als ik dat lees, dan vind ik dat ik eigenlijk in een hogere salarisschaal thuis hoor dan waar ik nu in zit. Maar ik kan nu toch niet gaan vragen om een loonsverhoging, ik krijg al ruim twee maanden geld terwijl ik niet werk en dat zal ook nog wel een poosje zo blijven. Ik vind het sowieso moeilijk om positieve dingen van mezelf te benoemen, maar dit moet ik wel doen vind ik. Ik geloof dat ik het eerst maar laat voor wat het is. Ik wacht wel af wat mijn baas zegt. Ik zou hem mijn ingevulde formulier vantevoren sturen, maar ik geloof dat ik het maar gewoon in een mail zet en dat we het dan samen maar in het gewenste format moeten gieten.



Het is tijd om boodschappen te doen en weg te gaan achter mijn laptop.

Ik denk dat Alfons het goed bedoelt... toch?



Nav de post van Alfons:

Wat ik zo lastig vind: met mn verstand weet ik best goed hoe het zit en wat ik wel/niet moet doen. De adviezen van mn MW zijn ook supersimpel. Alleen mn verstand lijkt momenteel buiten mn lichaam te staan, en komt daardoor totaal niet overeen met mn gevoel. Snappen jullie me nog?



Klein voorbeeldje: ik wilde afgelopen vrijdag graag sporten, omdat ik graag 3x p/wk sport (net als 'vroeger') Ik voelde me vrijdag alleen helemaal niet goed, en kon me er niet toe zetten. Ik baalde enorm van mezelf, want nu kwam ik niet op mn 3x sporten, terwijl ik dat zo graag wil. Vriend, vriendinnen en mw zeggen: het geeft niet als het niet lukt, je móet niets, wees blij met de keren dat je wél gaat...

Ja dat weet ik, mijn verstand weet dat. En dat zou ik ook tegen iedereen zeggen, als ik de buitenstaander was. Maar ik vóél het niet zo.

ik bedoelde het goed, en zeker niet te kort door de bocht..Ik begrijp heel goed dat het proces op zich, veel gecompliceerder ligt.

Heee meiden,

Jeetje ben ik er even een dag niet, heb ik bijna een uur nodig om bij te lezen.

Weer veel gebeurd vandaag.



Toffe: Wat jammer dat je dag weer zo eindigt. Ik denk idd dat het bezoekje aan je werk je zoveel energie kost, omdat het je zo vedrietig maakt, en omdat je je zo veraden voelt. Dat is allemaal negatieve energie, die alles uit je wegzuigt. Helaas ken ik dat soort gevoelens maar al te goed, ik heb het er vanmiddag weer over gehad met de psych. Toch gaf ze als advies om het niet uit de weg te gaan, maar het maar te accepteren, en het er laten zijn. Dan zou het vanzelf minder moeten worden.



Ak: Rot dat je zo een off day hebt. Ik denk dat het juist goed is dat het deksel van de put is, je kan nu je emoties gaan voelen en beleven. Daardoor kan je ze ook reguleren, hoe vervelend dat het ook is. Laat het er maar zijn.



Abc: Wat ben je weer hard voor jezelf. Dat je zegt ik verdien geen loonsverhoging want ik doe al twee maanden niks. Je doet hartstikke veel, er zijn volgens mij nog maar heel weinig dagen voorbij gegaan dat je niet met je werk bezig was. Ik zou willen dat al mijn medewerkers zo betrokken waren als jij.

Ik zou idd lekker samen dat formulier invullen, vaak vult de een de ander daarin wel aan, en zeker met jullie verstandhouding zal dat geen problemen opleveren. Ik denk dat doelen aangeven voor jou heel verstandig is. Dat je precies weet, wat en hoe er van je verwacht word, en als je dat doel gehaald hebt, het dan ook goed is.



Marriss: Goed dat je vandaag zo lekker je rust gepakt hebt.

Ook ik vind het juist een hele lieve mail van je collega, ik zou hem precies hetzelfde kunnen schrijven. Maar zo zie je maar dat als je iets opschrijft het heel anders over kan komen. Ik vind het wel knap van je dat je duidelijk grenzen aan kan gaan geven.

Geniet lekker van je vrije avond.



Lief: Als jij de behoefte hebt, om te schrijven moet je dat gewoon doen hoor, en ook ik ben benieuwd wat je bezig houd.

De vermoeidheid is zo herkenbaar, gewoon zitten huilen van vermoeidheid, niet meer weten hoe dat je je ene voet voor de ander moet krijgen. Gelukkig weet ik inmiddels uit ervaring, het gaat over hoor meis. Alleen het heeft tijd nodig.

Ik snap wel waarom je tegen het gesprek met bmw opziet. Ik denk omdat je dan geconfonteerd word met je werk. Net als Marriss het twee weken geleden spaans benauwd kreeg omdat ze alleen haar agenda zag.

Wat de psych betreft, kan je misschien beter even een verwijzing vragen aan je ha voor een tweedelijns. Dan zit het in de basisverzekering, maar dan moet je misschien wel overstappen en dat is dan misschien weer niet zo handig.

Douchen is voor mij op het moment ook wel een van mijn favoriete hobby's, net of ik dan alles door het doucheputje kan spoelen.



Alfons: Fijn dat je reageert, misschien kan je toe lichten uit welke hoek je adviezen komen? Heb jezelf ervaring met een burn out?

Het zijn absoluut rake adviezen die je geeft. We kennen ze ook allemaal maar, het is juist de frustratie dat je iedere keer weer terugvalt.



Ik begin te geloven dat er voor mij een beetje licht is aan de horizon, ik heb na al een paar dagen best druk gehad, en zeker vandaag was weer een hectische dag, maar ik heb er eigenlijk geen last van, en dat voelt eigenlijk wel super. Ik ben vandaag weer naar de psych geweest, we hebben het er over gehad dat ik het nog steeds moeilijk vind om tijd voor mezelf te pakken, als er nog andere dingen gedaan moeten worden. Dus als er nog hh klusjes liggen, of als er iemand wat aan mij gevraagd heeft, vind ik dat ik dat eerst af moet maken en dan pas tijd voormezelf verdient heb. Zij zegt: ga gewoon eens op de bank een boek lezen voordat je gaat stofzuigen. Dan voel je je wel rot, maar doordat gevoel er te laten zijn word het echt minder en kan je er over een paar weken wel van genieten. Alleen al bij de gedachte schiet ik in paniek, en heb dat ook wel tegen haar gezegd. Maar ja zegt ze dan: dan doe je het niet, het is jou keus.



Morgen heb ik mijn sollicitatiegesprek, en ik ben zooooo zenuwachtig.

Solliciteer je binnen het bedrijf, Annemie? Spannend, ik zal voor je duimen.



Ik ben bij de therapeut geweest. Zij zegt dat ze er zorg voor draagt dat ik kan blijven komen. Whatever. Ik moet het maar even aan haar overlaten. Verder zegt ze dat ik eerst eens even moet gaan "doodliggen". Dat klinkt raar, maar ze bedoelt dus dat ik echt echt niks moet willen doen. Niet nadenken, niet op zoek naar oplossingen, niet proberen van alles te doen als was, afwas, winkelen , leuke dingen, was, enz. Eerst even alles proberen los te laten, niet plannen, niet zoveel denken en niet werken in ieder geval tot volgende week donderdag als ik weer bij haar kom.

Ik werd helemaal duizelig toen ik over mezelf aan het praten was. Ik heb dat steeds. Flauwvallerig. Alsof lichaam en geest er niet aan willen, aan de confrontatie enzo.

annemie ik wens je heel veel succes met je sollicitatiegesprek voor morgen!! Zal voor je duimen! Laat je ff horen hoe het gegaan is?



Na de wandeling met de honden ben ik wat rustiger geworden en minder down en huilerig. Mijn andere werk heeft niet gebeld en tegen 5en heb ik een sms gestuurd dat ik niet lekker was vandaag etc en gevraagd of ik volgende week woensdag langs kan komen voor een bakje leut. Nog niets van gehoord...

Iemand vroeg of ik eerder AD heb gebruikt en ja dat was 3 jaar geleden toen ik een burn-out had en daarna in een depressie raakte. Ik wil het niet zo ver meer laten komen, vandaar mijn angst om dan misschien eerder aan AD te gaan.

Ik ga deze week eerst iets homeopatisch kopen op gebied van ontspannen een rustgever. Misschien helpt dat straks ook al genoeg.



mariss; het was een lieve mail van je collega! Niets achter zoeken.



lief; ook jij mag er zijn! je gevoelens kun je hier gerust opschrijven en wij zullen het lezen. Jij hoort er ook bij!



Enne abc, zo als anderen ook al schreven: niet te hard zijn voor jezelf (maar herken je gevoelens en gedachtes hierover hoor). Zo'n fg komt op dit moment helemaal niet goed uit voor jou naar mijn mening. Misschien kun je 'm pas krijgen wanneer je weer beter bent?



toffe, ik vind het heel erg voor jouw dat ze jou niet uit hebben genodigd voor die feestjes en uitjes en dat je geen kado hebt gekregen. Jij zegt dat je daar begrip voor hebt.... maarre ik niet. Ik vindt dat jij net zoveel recht hebt om uitgenodigd te worden voor die feestjes en uitjes en kado's dan ieder andere werknemer in jou winkel. Het maakt niet uit of je gezond of ziek bent. Het spijt me, maar ik vindt het echt niet netjes van hun, want zo ga je niet met elkaar om. Maar nu leer je ze aan de andere kant heel erg goed kennen... en dat kan hard aan komen. Meid, ik begrijp jouw pijn volkomen! Dikke knuffel van me.

Lief: Nee, ik solliciteer niet binnen het bedrijf. Drie weken geleden afgesproken dat ze wat zouden laten horen, als ze een functie voor me op het oog hadden. Ik heb nog steeds niks gehoord. Mijn werk is altijd heel belangrijk voor me geweest, en als er iemand iets negatiefs over mijn werkgever zei, dan hadden ze ruzie met me. En nu voel ik me zo ontzettend in de steek gelaten door ze, (ik kan toffe daar in zo goed begrijpen) dat ik besloten heb om een heel andere richting op te gaan.



Fijn dat je psych gaat regelen dat je de gesprekken krijgt die je nodig hebt. Probeer je er nu maar aan over te geven hoor, heb je het met haar nog over bmv gehad? Of het verstandig was om daar naar toe te gaan?



Ak: Fijn dat het weer iets beter met je gaat. Waarom ben je zo bang voor het gebruik van ad? Ik heb het ook een tijdje nodig gehad hoor.

Ja toffe, dat vind ik ook erg ja, dat van die feestjes en je kado.



Annemie, mijn psych gaf wel aan dat het goed was om te gaan, maar dan puur en alleen over werkgerelateerde dingen praten en niet over andere dingen die me bezighouden. Dus: overbelast, overwerkt, niet in staat te functioneren. Punt. Als ik ga (en blijf gaan) dan is de weg naar mijn werk niet zo groot tzt. Het is in een ander gebouw op hetzelfde terrein dus ik kom niemand tegen maar ben wel op mijn werk zeg maar.



Mijn reactie op alfons was nogal scherp omdat ik deze week al twintig mensen hetzelfde heb horen zeggen. Gewoon eerst voor jezelf zorgen en dan voor anderen, gewoon de boel de boel laten, gewoon genieten van het moment, gewoon niet zo hard werken, gewoon even bijkomen en niks doen, gewoon niet zoveel nadenken, gewoon je eigen mening vormen, gewoon naar je gevoel luisteren...... En dat is voor mij allemaal niet zo gewoon.



Ik kwam er net achter dat mijn lievelingsvest nog op mijn kantoor ligt. Ik wil er eigenlijk niet naar toe maar ik wil mijn vest terug. Hoe zouden jullie dat aanpakken? Zal ik een collega sms-en en vragen of hij het even langsbrengt bij bmw? Of zal ik het maar laten?

Lief: Het is niet erg dat je zo reageerde, ik kan het juist heel goed begrijpen. Toen ik pas begon, heb ik ook wel eens tegen iemand staan schreeuwen: Ik weet dat het aan mij ligt, en ik weet dat ik alles fout doe, maar bemoei je even niet met mij, ik zoek het zelf wel uit!

Dat sloeg nergens op, maar het is zo rete frustrerend dat de beste stuurlui weer eens aan wal staan. Vandaar dat ik ook aan alfons vroeg, of hij ervaringsdeskundig was. Want dan kan ik er ook beter tegen.



Ik zou een collega sms en of ze er voor wil zorgen dat het er ligt voordat jij die afspraak hebt. Heb je toch je vest terug, maar hoef je geen direct contact aan te gaan.

annemie, misschien ben ik onbewust toch wat bang voor het gebruik van AD. Maar zo ervaar ik dat nu niet. Het is meer dat ik niet weet WANNEER ik dat besluit 'moet' nemen om misschien ad te gebruiken. Zit nog erg in dubio wel of niet.

Mijn stemmingen/gevoelens zijn zo afwisselend over een hele dag. Heb last van schuldgevoelens naar mijn schoonvader en man toe, die nu zo hard werken en ik doe niets in het huis..., kan zo maar flippen in mijn hoofd met een heel beeldscenario in mijn ogen hoe ik zou flippen (vooral gisteravond). Ik zag gewoon voor me, dat ik mij dan niet in de hand kon houden en alle frustratie's in combi met boosheid tot uiting ging brengen. Het zijn misschien stomme, onnozele gedachtes, maar het speelde wel door mijn hoofd. Dit weet mijn man niet. Ik vertel hem dus nog niet alles, want dit is gewoon heel eng. Heel erg onzeker voor het andere werk in de gehandicaptenzorg. Ook toen ik er net werkte had ik zo nu en dan mijn twijfels of ik het wel aankon (ondanks mijn enthousiasme). De onrust is naar mijn idee wel bij mij eruit. Maar het is altijd druk in mijn hoofd, nooit stil of relaxt. Zo lang er mensen om me heen zijn, wordt ik levendiger. Ben ik alleen dan heb ik nergens zin in etc etc

Dus wanneer kom je op het punt om ad te gaan gebruiken?Vorige keer was het geen vrijwillige keuze. Ik moest wel van de huisarts, kwam er zelf niet meer uit, kon mezelf niet meer uit de put halen en stond niet meer voor mezelf in.

Ak; Ik heb het er een aantal weken geleden ook met Toffe over gehad. Als je een chronische ziekte hebt, waar je medicijnen voor nodig hebt, twijfel je dan ook? Nee toch, dan neem je ze toch ook om je beter te voelen?

Als het je helpt, waarom zou je ze dan niet nemen?

Ter vergelijking, als ik heel veel pijn heb, dan neem ik extra morfine niet omdat ik dat zo graag wil, maar om beter te kunnen functioneren. Wanneer neem ik die? Op het moment dat de pijn voor mij niet meer aanvaardbaar is.

Dus als jij denkt de grens is voor mij nu bereikt en dat je daardoor meer rust in je hoofd krijgt, en daardoor beter kan functioneren, dan zeg ik doen.

Het is trouwens altijd een vrijwillige keuze, jij bent degene die bepaalt wat je doet. Wat overgens wel verstandig is om ad te gebruiken in overleg met een psychiater, die is specialist, en kent veel beter de voor en nadelen van de verschillende ad. En kan veel beter inschatten wat voor jou de beste zijn.