Psyche
alle pijlers
(C)PTSS
vrijdag 26 december 2014 om 16:20
In 2012 is bij mij de diagnose CPTSS vastgesteld. Dit was voor mij geen verassing. Had hier zelf ook al aan gedacht. De diagnosestelling was voor mij een bevestiging.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 18 februari 2015 om 21:12
Vandaag was het dan toch zo ver. Mijn laatste SE.....
Vanmorgen dus weer de koekjes gemaakt met de uitspraken van mijn therapeute. Deze uitspraken zijn uitspraken die ze of heel vaak gebruikt, handvatten voor mij zijn of grappig, waardoor ze zijn bijgebleven. Aangezien ik ook PMT (in de groep) van haar heb gehad, ken ik haar al een behoorlijke tijd. Twintig uitspraken had ik. Ze gaf aan dat ze inderdaad wel had verwacht die ik "iets" zou doen, maar dit verraste haar toch. Yes! Eén van haar uitspraken is; "ik ben nogal nieuwsgierig van aard". Dus toen ik vertelde dat er uitspraken van haar in de koekjes verstopt zaten, zei ze deze zin letterlijk. Haha. Dus ik zei; Ha dat is er al één. Ze vond het oprecht erg leuk. Ze gaf aan dat het wel binnen kwam, dat ik zoiets had gedaan. En ja hoor, haar nieuwsgierigheid vond een weg om direct nog meer uitspraken te kunnen lezen, want ze vroeg; mogen wij al zo'n koekje eten. Geweldig. Het zijn er veel, dus ik gaf aan; "ach, je bent met nog meer thuis" en "je hebt PMT collega's die twijfels hebben over de benaderingswijze van de SE", deel dit met hen en ze zien wat het mij heeft opgeleverd. Er zitten namelijk ook uitspraken / handeling tussen, die echt helpend zijn voor mij. Ik had er ook een kaartje bij gedaan met de uitspraken. Wel bedekt, zodat zij ze niet direct kon zien. Aangezien de papiertjes kwetsbaar zijn en bij onvoorzichtig uitpakken stuk kunnen gaan, kan ze de uitspraken altijd nog een terug lezen.
Wat voor mij bijzonder was, is dat ze aangaf ook veel van mij te hebben geleerd en dat ook heeft meegenomen naar de opleiding SE (ze is bijna klaar). Ze gaf aan dat ze van mij vooral had geleerd om te letten op haar woordkeuze. Ze gaf aan dat ze de vaardigheden van de opleiding goed beheerst, maar dat ze er nog aan kan werken hoe ze haar zinnen formuleert. Geen idee of meer mensen met cptss gevoelig zijn voor woordkeuze, maar ik wel. Ik luister vaak 'te goed'. Haar bedoelingen zijn altijd goed! Ik heb me ook altijd veilig gevoeld, maar soms..... kwam het er gewoon niet handig uit. Gelukkig kon ik op die momenten wel altijd bedenken "wie" het zei, maar het maakte het er niet altijd gemakkelijker op. Dus ja, ik vind het fijn dat wij ook van elkaar hebben kunnen leren.
SE is voor mij een hele bijzondere ervaring geweest en heeft me veel goeds gebracht. Het was zwaar, ja, soms lood zwaar, maar als ik terugkijk heeft het me in relatief korte tijd heel veel goed gebracht. Ik heb twaalf sessies van anderhalf uur gehad (verdeeld over september tot vandaag). Terugkijkend kan ik zeggen dat ik nog nooit zo veel heb gehad aan een therapie als deze.
Gelukkig is ze inmiddels stappen aan het maken voor haar eigen praktijk (naast het werken bij het TRTC), want mocht ik haar ooit nog eens nodig hebben is die stap sneller gemaakt dan binnen een TRTC.
Vandaag hoorde ik dat 'mijn' hoofdbehandelaar er weer gedeeltelijk is. Ik heb haar vanaf september al niet meer gezien (ze was ziek). Mijn SE therapeute vertelde dat ze nog graag een afrondend gesprek met mij wil. Fijn! Kan ik tenminste fatsoenlijk afscheid nemen. Ik had vandaag een kaartje voor haar meegenomen, maar nu kan het tenminste ook persoonlijk. Dus volgende week is echt mijn laatste keer naar het TRTC. In die zelfde week heb ik een intake voor mijn vervolgtraject.
Ook ben ik druk bezig met mijn medicatie afbouw. Wanneer het zo door gaat verwacht ik 18 april medicatie vrij te zijn! Jheeeee.
Vanmorgen dus weer de koekjes gemaakt met de uitspraken van mijn therapeute. Deze uitspraken zijn uitspraken die ze of heel vaak gebruikt, handvatten voor mij zijn of grappig, waardoor ze zijn bijgebleven. Aangezien ik ook PMT (in de groep) van haar heb gehad, ken ik haar al een behoorlijke tijd. Twintig uitspraken had ik. Ze gaf aan dat ze inderdaad wel had verwacht die ik "iets" zou doen, maar dit verraste haar toch. Yes! Eén van haar uitspraken is; "ik ben nogal nieuwsgierig van aard". Dus toen ik vertelde dat er uitspraken van haar in de koekjes verstopt zaten, zei ze deze zin letterlijk. Haha. Dus ik zei; Ha dat is er al één. Ze vond het oprecht erg leuk. Ze gaf aan dat het wel binnen kwam, dat ik zoiets had gedaan. En ja hoor, haar nieuwsgierigheid vond een weg om direct nog meer uitspraken te kunnen lezen, want ze vroeg; mogen wij al zo'n koekje eten. Geweldig. Het zijn er veel, dus ik gaf aan; "ach, je bent met nog meer thuis" en "je hebt PMT collega's die twijfels hebben over de benaderingswijze van de SE", deel dit met hen en ze zien wat het mij heeft opgeleverd. Er zitten namelijk ook uitspraken / handeling tussen, die echt helpend zijn voor mij. Ik had er ook een kaartje bij gedaan met de uitspraken. Wel bedekt, zodat zij ze niet direct kon zien. Aangezien de papiertjes kwetsbaar zijn en bij onvoorzichtig uitpakken stuk kunnen gaan, kan ze de uitspraken altijd nog een terug lezen.
Wat voor mij bijzonder was, is dat ze aangaf ook veel van mij te hebben geleerd en dat ook heeft meegenomen naar de opleiding SE (ze is bijna klaar). Ze gaf aan dat ze van mij vooral had geleerd om te letten op haar woordkeuze. Ze gaf aan dat ze de vaardigheden van de opleiding goed beheerst, maar dat ze er nog aan kan werken hoe ze haar zinnen formuleert. Geen idee of meer mensen met cptss gevoelig zijn voor woordkeuze, maar ik wel. Ik luister vaak 'te goed'. Haar bedoelingen zijn altijd goed! Ik heb me ook altijd veilig gevoeld, maar soms..... kwam het er gewoon niet handig uit. Gelukkig kon ik op die momenten wel altijd bedenken "wie" het zei, maar het maakte het er niet altijd gemakkelijker op. Dus ja, ik vind het fijn dat wij ook van elkaar hebben kunnen leren.
SE is voor mij een hele bijzondere ervaring geweest en heeft me veel goeds gebracht. Het was zwaar, ja, soms lood zwaar, maar als ik terugkijk heeft het me in relatief korte tijd heel veel goed gebracht. Ik heb twaalf sessies van anderhalf uur gehad (verdeeld over september tot vandaag). Terugkijkend kan ik zeggen dat ik nog nooit zo veel heb gehad aan een therapie als deze.
Gelukkig is ze inmiddels stappen aan het maken voor haar eigen praktijk (naast het werken bij het TRTC), want mocht ik haar ooit nog eens nodig hebben is die stap sneller gemaakt dan binnen een TRTC.
Vandaag hoorde ik dat 'mijn' hoofdbehandelaar er weer gedeeltelijk is. Ik heb haar vanaf september al niet meer gezien (ze was ziek). Mijn SE therapeute vertelde dat ze nog graag een afrondend gesprek met mij wil. Fijn! Kan ik tenminste fatsoenlijk afscheid nemen. Ik had vandaag een kaartje voor haar meegenomen, maar nu kan het tenminste ook persoonlijk. Dus volgende week is echt mijn laatste keer naar het TRTC. In die zelfde week heb ik een intake voor mijn vervolgtraject.
Ook ben ik druk bezig met mijn medicatie afbouw. Wanneer het zo door gaat verwacht ik 18 april medicatie vrij te zijn! Jheeeee.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 21 februari 2015 om 12:21
Vandaag weer verder gegaan met de afbouw van de sertraline. Ik zit nu op 1 tablet (50mg) en kom van 2 tabletten (125mg). Bij ieder afbouw stapje kwam de motorische onrust weer even terug, dus hou er rekening mee dat dit nu ook zo zal zijn. Dat is niet erg. Ik kan de oefeningen vanuit de SE hier goed voor gebruiken en iedere keer ging het dan na een paar dagen weer weg. Waar ik me wel zorgen over maak zijn de hardnekkige negatieve gedachten die de laatste tijd, zo af en toe, de overhand nemen. Ik heb ze (nog) onder controle, maar mis hierin enorm de begeleiding van een goede psych.
Tijdens mijn traject binnen het TRTC, heb ik eigenlijk nooit goede begeleiding gehad op het gebied van medicatie. In het begin was er een fijne psych, maar die ging ergens anders werken. Zijn vervanger was, voor mij, een ramp. Bij hem had ik het gevoel dat hij wel verstand had van pillen, maar niet van cptss. Ik ben, geloof ik, drie keer bij hem geweest. Daarna heb ik gezegd; “ik ga niet meer naar hem toe”. Dat heb ik dus ook niet meer gedaan. Ik heb twee keer met een andere psych mogen praten, maar zij was niet ‘gekoppeld’ aan de afdeling, dus dit kon niet met enige regelmaat.
Ik ben met goede moed aan het afbouwen en wil dit graag voortzetten, maar mis nu enorm de begeleiding van een goede psych die naast kennis van pillen ook kennis van cptss heeft.
Aanstaande donderdag heb ik een gesprek bij de Wikk (ook onderdeel GGZ). De mensen die daar werken ken ik. Beide werkte eerst bij het TRTC. Hij was mijn mentor en zij gaf psycho-educatie aan de groep waar ik deel vanuit maakte. Ik heb zelf om deze doorverwijzing gevraagd en ik hoop dat ik daar mijn behandeling mag voortzetten. Het doel is ‘fase 3 van cptss’ daar vorm te geven. Ook hoop ik dat ik via hen in contact kan komen met een fijne psych voor de begeleiding van mijn medicatie afbouw. Ik merk dat de afbouw nu bij tijden wat spannend voelt en heb echt de behoefte dat ik hier met iemand over kan praten/mailen/bellen. Het hoeft helemaal niet intensief, maar de wetenschap dat er ‘iemand’ is waar ik een beroep op doen, geeft vaak al zoveel rust.
Ik zal het dus nog even moet volhouden tot donderdag…….
Tijdens mijn traject binnen het TRTC, heb ik eigenlijk nooit goede begeleiding gehad op het gebied van medicatie. In het begin was er een fijne psych, maar die ging ergens anders werken. Zijn vervanger was, voor mij, een ramp. Bij hem had ik het gevoel dat hij wel verstand had van pillen, maar niet van cptss. Ik ben, geloof ik, drie keer bij hem geweest. Daarna heb ik gezegd; “ik ga niet meer naar hem toe”. Dat heb ik dus ook niet meer gedaan. Ik heb twee keer met een andere psych mogen praten, maar zij was niet ‘gekoppeld’ aan de afdeling, dus dit kon niet met enige regelmaat.
Ik ben met goede moed aan het afbouwen en wil dit graag voortzetten, maar mis nu enorm de begeleiding van een goede psych die naast kennis van pillen ook kennis van cptss heeft.
Aanstaande donderdag heb ik een gesprek bij de Wikk (ook onderdeel GGZ). De mensen die daar werken ken ik. Beide werkte eerst bij het TRTC. Hij was mijn mentor en zij gaf psycho-educatie aan de groep waar ik deel vanuit maakte. Ik heb zelf om deze doorverwijzing gevraagd en ik hoop dat ik daar mijn behandeling mag voortzetten. Het doel is ‘fase 3 van cptss’ daar vorm te geven. Ook hoop ik dat ik via hen in contact kan komen met een fijne psych voor de begeleiding van mijn medicatie afbouw. Ik merk dat de afbouw nu bij tijden wat spannend voelt en heb echt de behoefte dat ik hier met iemand over kan praten/mailen/bellen. Het hoeft helemaal niet intensief, maar de wetenschap dat er ‘iemand’ is waar ik een beroep op doen, geeft vaak al zoveel rust.
Ik zal het dus nog even moet volhouden tot donderdag…….
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 21 februari 2015 om 15:23
Hoi allemaal, wat 'n positieve berichtjes ondanks zoveel narigheid. Fijn dat er, ondanks alles, meer mensen vooruit kijken.
Ik worstel al lang met wisselende diagnoses, maar sinds 'n paar jaar is eindelijk duidelijk dat complexe ptss bij mij de juiste diagnose is. Ik herken me er achteraf ook in. Chronisch vroegkinderlijk trauma, in de pubertijd weglopen en zwerven, suicidaal in 'n inrichting belanden. Past eigenlijk wel duidelijk in 't profiel van 't mishandelde kind. Stom dat ik 't zo lang zelf niet doorhad, maar 't moest ook allemaal angstvallig geheim blijven.
Zo blij dat ik nu 'n behandelaar heb die me ziet en dat behandeling nu inderdaad aanslaat. Ik maak me wel zorgen om m'n toekomst maar ik blijf stug doorgaan met herstellen. Ik ga ervan uit dat ik dat ook kan en dat ik ook op termijn meer aan kan dan nu.
Het doet me wel goed dit draadje te vinden. Herkenning is ook best belangrijk.
Zelf zit ik nog niet in fase 3, als dat is wat ik denk dat 't is. Ik ben vooral bezig persoonsdelen te ontdekken. Wat mij is verteld, is dat fase 3 daar ook vooral over gaat. Persoonsintegratie en sociale integratie. Eng en spannend lijkt me dat.
Iedereen 'n fijn & veilig weekend toegewenst. Bedankt voor 't draadje.
Ik worstel al lang met wisselende diagnoses, maar sinds 'n paar jaar is eindelijk duidelijk dat complexe ptss bij mij de juiste diagnose is. Ik herken me er achteraf ook in. Chronisch vroegkinderlijk trauma, in de pubertijd weglopen en zwerven, suicidaal in 'n inrichting belanden. Past eigenlijk wel duidelijk in 't profiel van 't mishandelde kind. Stom dat ik 't zo lang zelf niet doorhad, maar 't moest ook allemaal angstvallig geheim blijven.
Zo blij dat ik nu 'n behandelaar heb die me ziet en dat behandeling nu inderdaad aanslaat. Ik maak me wel zorgen om m'n toekomst maar ik blijf stug doorgaan met herstellen. Ik ga ervan uit dat ik dat ook kan en dat ik ook op termijn meer aan kan dan nu.
Het doet me wel goed dit draadje te vinden. Herkenning is ook best belangrijk.
Zelf zit ik nog niet in fase 3, als dat is wat ik denk dat 't is. Ik ben vooral bezig persoonsdelen te ontdekken. Wat mij is verteld, is dat fase 3 daar ook vooral over gaat. Persoonsintegratie en sociale integratie. Eng en spannend lijkt me dat.
Iedereen 'n fijn & veilig weekend toegewenst. Bedankt voor 't draadje.
zaterdag 21 februari 2015 om 15:37
zaterdag 21 februari 2015 om 19:21
Wat goed dat je het hebt af kunnen sluiten Marielle! Klinkt als een pittige maar mooie dag.
Wel vervelend dat je weinig begeleiding hebt met het afbouwen. Ondanks dat ik al tijden stabiel ben met medicatie heb ik zo eens in de maand een afspraak met mijn psychiater. Dat vind ik wel prettig.
Gladoortje ik miste je al. Fijn je even te lezen hopelijk gaat het goed met je.
Doe_eens_niet,
welkom! Ik herken veel in wat je schrijft in je eerste stuk. Ik ben ook een aantal keren opgenomen geweest door suïcidale gedachtes of een poging.
De gedachtes zijn er soms nog wel maar momenteel heb ik niet de angst dat ik ernaar ga handelen. Dat is wel een heel proces geweest en nu nog.
Mijn therapie is voornamelijk gericht op mijn slechte zelfbeeld en negatieve gedachtes die hierdoor standaard aanwezig zijn. Ook kijken we vanuit welke regels ik handel (bijvoorbeeld: ik moet sporten in de sportschool, ik moet 24 uur per dag bereikbaar zijn enz enz) honderden van die regels heb ik al herkend. We hebben het er dan over dat de regels elkaar tegen spreken en dat je dus nooit aan alle regels kan voldoen.
De bedoeling is dat ik aan het einde van mijn therapie niet een goed zelfbeeld hebben of geen negatieve gedachtes meer. Dit is helaas gewoon niet haalbaar. Wel kan ik nog leren er beter mee om te leren gaan en vooral dat ik meer bewust ben van het feit dat ik keuzes kan maken in mijn leven en gedrag. Dat er dus keuzes zijn en dat ik niet standaard handel vanuit mijn negatieve zelfbeeld.
Hiervoor heb ik al 2 jaar schematherapie gevolgd in deeltijd. Dit heeft me al enorm veel geholpen.
Een rustige week gehad. Heb de kans gegrepen om lekker te gaan koken en nieuwe recepten uit te proberen. Iets wat ook in mijn begeleidingsplan staat. Verder lekker bezig met kleuren en beetje achter de laptop hangen.
Aanstaande dinsdag weer een afspraak voor mijn vrijwilligerswerk. Hoop nu toch echt te horen te krijgen wanneer we kunnen beginnen en welke dagen ik aan de slag kan. Vind het ook wel heel spannend hoor omdat ik weet dat dit ervoor gaat zorgen dat er van alles aan het werk gaat in mijn hoofd maar hoop dat ik voldoende begeleiding en kracht heb om dat de baas te kunnen.
Ik heb eindelijk geen last meer van duizelingen na de plotselinge verhoging van medicatie dus vanaf komende week ga ik ook weer sporten. Ook weer erg dubbel. Ik wil het wel maar door de vele vele negatieve gedachtes die er op komen hierover durf ik vaak niet en vermijd ik het. Maar goed ik ga weer moet frisse moed eraan beginnen.
Wel vervelend dat je weinig begeleiding hebt met het afbouwen. Ondanks dat ik al tijden stabiel ben met medicatie heb ik zo eens in de maand een afspraak met mijn psychiater. Dat vind ik wel prettig.
Gladoortje ik miste je al. Fijn je even te lezen hopelijk gaat het goed met je.
Doe_eens_niet,
welkom! Ik herken veel in wat je schrijft in je eerste stuk. Ik ben ook een aantal keren opgenomen geweest door suïcidale gedachtes of een poging.
De gedachtes zijn er soms nog wel maar momenteel heb ik niet de angst dat ik ernaar ga handelen. Dat is wel een heel proces geweest en nu nog.
Mijn therapie is voornamelijk gericht op mijn slechte zelfbeeld en negatieve gedachtes die hierdoor standaard aanwezig zijn. Ook kijken we vanuit welke regels ik handel (bijvoorbeeld: ik moet sporten in de sportschool, ik moet 24 uur per dag bereikbaar zijn enz enz) honderden van die regels heb ik al herkend. We hebben het er dan over dat de regels elkaar tegen spreken en dat je dus nooit aan alle regels kan voldoen.
De bedoeling is dat ik aan het einde van mijn therapie niet een goed zelfbeeld hebben of geen negatieve gedachtes meer. Dit is helaas gewoon niet haalbaar. Wel kan ik nog leren er beter mee om te leren gaan en vooral dat ik meer bewust ben van het feit dat ik keuzes kan maken in mijn leven en gedrag. Dat er dus keuzes zijn en dat ik niet standaard handel vanuit mijn negatieve zelfbeeld.
Hiervoor heb ik al 2 jaar schematherapie gevolgd in deeltijd. Dit heeft me al enorm veel geholpen.
Een rustige week gehad. Heb de kans gegrepen om lekker te gaan koken en nieuwe recepten uit te proberen. Iets wat ook in mijn begeleidingsplan staat. Verder lekker bezig met kleuren en beetje achter de laptop hangen.
Aanstaande dinsdag weer een afspraak voor mijn vrijwilligerswerk. Hoop nu toch echt te horen te krijgen wanneer we kunnen beginnen en welke dagen ik aan de slag kan. Vind het ook wel heel spannend hoor omdat ik weet dat dit ervoor gaat zorgen dat er van alles aan het werk gaat in mijn hoofd maar hoop dat ik voldoende begeleiding en kracht heb om dat de baas te kunnen.
Ik heb eindelijk geen last meer van duizelingen na de plotselinge verhoging van medicatie dus vanaf komende week ga ik ook weer sporten. Ook weer erg dubbel. Ik wil het wel maar door de vele vele negatieve gedachtes die er op komen hierover durf ik vaak niet en vermijd ik het. Maar goed ik ga weer moet frisse moed eraan beginnen.
zaterdag 21 februari 2015 om 21:04
Hey IBI, hoop ook voor jou dat er wat duidelijkheid gaat komen over je vrijwilligerswerk. Maakt die onduidelijkheid ook dat je spanning voelt? Dat is bij namelijk vaak zo. Goed dat je weer gaat sporten! Tja, nou kan ik wel zeggen "gewoon doen", maar ja dat is natuurlijk erg gemakkelijk. Ik hoop dat jij je eroverheen kunt zetten en het gaat doen! Je kunt het!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 22 februari 2015 om 22:56
Dank jullie wel. Ik merk ook dat onduidelijkheid veel spanning geeft.
Marielle, gaat 't beter met de Sertraline? Ik ben jaren geleden eens uit mezelf daarmee gestopt, abrupt. Dat was niet verstandig. Heb dan ook helaas geen advies met afbouwen, wel alle symptomen die je beschrijft.
Ik meen op te merken dat er best wel 'n behoefte is aan lotgenotencontact, maar dat dat 't beste op 'n positieve manier vormgegeven kan worden. Voor mezelf weet ik dat ik 'n tijd terug iemand tegen kwam op 'n vrijwilligerscursus, die toevallig voor complexe ptss bij dezelfde instelling als ik werd behandeld. Zij was echter veel verder dan ik (toen) en ze leek zelfs wel normaal! Nou ja, normaal. Dat is in ieder geval de gedachte die bij mij opkwam. Maar dat gaf wel kracht. Herstel is dus wel echt mogelijk, dacht ik bij mezelf.
Informeel heb ik bij 'n clientenorganisatie hier in de buurt 'n aanbod gehad om 'n lotgenotengroepje cptss te beginnen. Ze stellen daarbij ruimte ter beschikking en begeleiding. Ik huiver er wel 'n beetje voor, omdat ik bang ben dat mensen elkaar onbedoeld triggeren, maar ook dat zoals sommige van jullie al zeggen, het zou zonde zijn als 't verzand in eindeloze verhalen over hoe erg 't allemaal wel niet was. Tegelijk wil ik natuurlijk ook niet als 'n tirannetje de regie gaan voeren. Ik vind 't wel spannend.
Marielle, gaat 't beter met de Sertraline? Ik ben jaren geleden eens uit mezelf daarmee gestopt, abrupt. Dat was niet verstandig. Heb dan ook helaas geen advies met afbouwen, wel alle symptomen die je beschrijft.
Ik meen op te merken dat er best wel 'n behoefte is aan lotgenotencontact, maar dat dat 't beste op 'n positieve manier vormgegeven kan worden. Voor mezelf weet ik dat ik 'n tijd terug iemand tegen kwam op 'n vrijwilligerscursus, die toevallig voor complexe ptss bij dezelfde instelling als ik werd behandeld. Zij was echter veel verder dan ik (toen) en ze leek zelfs wel normaal! Nou ja, normaal. Dat is in ieder geval de gedachte die bij mij opkwam. Maar dat gaf wel kracht. Herstel is dus wel echt mogelijk, dacht ik bij mezelf.
Informeel heb ik bij 'n clientenorganisatie hier in de buurt 'n aanbod gehad om 'n lotgenotengroepje cptss te beginnen. Ze stellen daarbij ruimte ter beschikking en begeleiding. Ik huiver er wel 'n beetje voor, omdat ik bang ben dat mensen elkaar onbedoeld triggeren, maar ook dat zoals sommige van jullie al zeggen, het zou zonde zijn als 't verzand in eindeloze verhalen over hoe erg 't allemaal wel niet was. Tegelijk wil ik natuurlijk ook niet als 'n tirannetje de regie gaan voeren. Ik vind 't wel spannend.
anoniem_219251 wijzigde dit bericht op 23-02-2015 01:22
Reden: geen oproep
Reden: geen oproep
% gewijzigd
maandag 23 februari 2015 om 00:30
Ik ben dit topic een beetje aan het vermijden, merk ik. Niet door jullie hoor maar door mijn eigen emoties. Ik denk dat het jaloezie is, eerlijk gezegd. Ik heb weinig overwinningen te melden. Op zich gaat het wel maar ik heb weinig positiefs te melden en jullie wel dus dan blijf ik liever weg.
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. Er is niks wat ik nu niet doe, wat ik graag zou willen leren doen. Ja, ik zou wel graag wat vriendinnen willen, soms. Maar meestal denk ik, veel te moeilijk, ik ben kieskeurig en weinig kandidaten. Het kluizenaarsbestaan is erg saai maar ik ben het erg gewend. Succes met alle dingen die in de agenda staan iig.
@doeeensniet, over dat die vrouw bijna normaal leek, ik vind dat je er een aparte kijk op hebt. Ik heb mezelf altijd als normaal beschouwd. Geen ziel die ooit geweten heeft waar ik aan lijd toen ik nog werkte hoor. Doe jij zo raar dan? Hoe ziet dat eruit? Ik kan me gewoon heel normaal gedragen hoor, ik heb namelijk geen persoonlijkheidsstoornis. En die mensen kunnen zich trouwens ook heel normaal gedragen. Zoals jij het zegt, klink je of alle ptss patienten duidelijk freaks zijn ofzo. Zo kijk ik helemaaal niet naar mezelf. Ik ben zo normaal als ieder ander, ik heb alleen wat stoornissen. Ik heb jaren gewerkt en heb zelfs anderen begeleid. Normaal, wat is dan normaal?
Je zult het wel goed bedoelen hoor maar genezing is niet echt mogelijk, bij mij niet iig. Niet alles in het leven is maakbaar. Ik vind acceptatie de weg naar geluk. Maar je mag altijd hopen en dromen natuurlijk.
Ik heb geen interesse in je voorstel. Volgens mij mag je geen oproepjes doen hier trouwens en onderzoeken zijn ook niet toegestaan. Je hebt kans dat ze het zo zien omdat je het ook hebt over publiciteit. Kun je beter iedereen een mailtje sturen, denk ik.
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. Er is niks wat ik nu niet doe, wat ik graag zou willen leren doen. Ja, ik zou wel graag wat vriendinnen willen, soms. Maar meestal denk ik, veel te moeilijk, ik ben kieskeurig en weinig kandidaten. Het kluizenaarsbestaan is erg saai maar ik ben het erg gewend. Succes met alle dingen die in de agenda staan iig.
@doeeensniet, over dat die vrouw bijna normaal leek, ik vind dat je er een aparte kijk op hebt. Ik heb mezelf altijd als normaal beschouwd. Geen ziel die ooit geweten heeft waar ik aan lijd toen ik nog werkte hoor. Doe jij zo raar dan? Hoe ziet dat eruit? Ik kan me gewoon heel normaal gedragen hoor, ik heb namelijk geen persoonlijkheidsstoornis. En die mensen kunnen zich trouwens ook heel normaal gedragen. Zoals jij het zegt, klink je of alle ptss patienten duidelijk freaks zijn ofzo. Zo kijk ik helemaaal niet naar mezelf. Ik ben zo normaal als ieder ander, ik heb alleen wat stoornissen. Ik heb jaren gewerkt en heb zelfs anderen begeleid. Normaal, wat is dan normaal?
Je zult het wel goed bedoelen hoor maar genezing is niet echt mogelijk, bij mij niet iig. Niet alles in het leven is maakbaar. Ik vind acceptatie de weg naar geluk. Maar je mag altijd hopen en dromen natuurlijk.
Ik heb geen interesse in je voorstel. Volgens mij mag je geen oproepjes doen hier trouwens en onderzoeken zijn ook niet toegestaan. Je hebt kans dat ze het zo zien omdat je het ook hebt over publiciteit. Kun je beter iedereen een mailtje sturen, denk ik.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 23 februari 2015 om 01:21
Oh, ik bedoelde het niet als oproep, ik ben vooral benieuwd naar jullie mening. Ik wijzig het anders wel voor de zekerheid.
Wel steeds veel herkenning bij jouw verhalen trouwens. Vermijden, vriendschappen, enzo. Ik denk er wel bij, dat 't toch wel lijkt alsof je weet wat je zou willen. In ieder geval meer vriendinnen, ook al is 't moeilijk?
Van dat normaal, ik beschrijf eigenlijk de gedachte die vanzelf, onwillekeurig bij me opkomt. Tuurlijk zegt dat iets over mezelf. Voor mij, ik kan me heel "normaal" gedragen, totdat ik instort, in 'n hoekje kruip en alles en iedereen negeer. Dat merken de mensen in m'n omgeving wel, want het lijkt dan wel alsof ik opeens van de aardbodem verdwijn. Maar bij mij is naast complexe ptss wel 'n persoonlijkheidsstoornis vastgesteld.
Voor mezelf zeg ik toch dat ik best kan herstellen. Hoever, dat weet ik nog niet. Maar ik ga wel stug door. Dat ik iemand ontmoet die verder in dat proces is, geeft me dan hoop, net als dit draadje.
Wel steeds veel herkenning bij jouw verhalen trouwens. Vermijden, vriendschappen, enzo. Ik denk er wel bij, dat 't toch wel lijkt alsof je weet wat je zou willen. In ieder geval meer vriendinnen, ook al is 't moeilijk?
Van dat normaal, ik beschrijf eigenlijk de gedachte die vanzelf, onwillekeurig bij me opkomt. Tuurlijk zegt dat iets over mezelf. Voor mij, ik kan me heel "normaal" gedragen, totdat ik instort, in 'n hoekje kruip en alles en iedereen negeer. Dat merken de mensen in m'n omgeving wel, want het lijkt dan wel alsof ik opeens van de aardbodem verdwijn. Maar bij mij is naast complexe ptss wel 'n persoonlijkheidsstoornis vastgesteld.
Voor mezelf zeg ik toch dat ik best kan herstellen. Hoever, dat weet ik nog niet. Maar ik ga wel stug door. Dat ik iemand ontmoet die verder in dat proces is, geeft me dan hoop, net als dit draadje.
maandag 23 februari 2015 om 01:39
Da's mooi. Ik heb helemaal geen vriendinnen en vrienden nu en ik weet nog steeds niet zeker of ik die wel wil. De momenten die jij beschrijft heb ik ook wel maar die laat ik alleen aan mijn partner zien. Mijn familie zie ik al twintig jaar niet meer.
En mensen lopen vaak met een boog om je heen als ze weten dat je psychische problemen hebt dus mocht ik aan vriendinnen willen komen, zou ik niet vertellen dat ik stoornissen heb. En dat werkt niet natuurlijk. Hoe leg je dan uit dat je niet op iemands verjaardag komt? Vriendschappen staan bol van de verplichtingen en verwachtingen en daar kan ik niet aan voldoen. Dus dikke kans dat het proberen alleen maar tot teleurstelling en verlies van zelfvertrouwen leidt.
Ik red me ook wel met wat contact met mensen op forums. Maar soms denk ik wel eens, hoeveel mensen zouden er zijn met 1 contact in hun telefoon? Dat klinkt vrij sneu natuurlijk maar het is voor mij nu wel de prettigste manier van leven. En ik ga voor zo prettig mogelijk leven.
Normaal bestaat niet, ken je die uitdrukking niet? Er was vroeger een spotje voor voorlichting over psychiatrisch patienten, die luidde: "Ooit een normaal mens ontmoet? En, hoe was het?". Zo gek ben je niet hoor, je moet jezelf niet zo naar beneden halen, vind ik. De wereld van mensen zonder psychische problemen kijkt misschien neer op mensen met een psychisch probleem, al is dat wel aan het veranderen, maar daarom hoeven we dat zelf nog niet te doen, toch?
En mensen lopen vaak met een boog om je heen als ze weten dat je psychische problemen hebt dus mocht ik aan vriendinnen willen komen, zou ik niet vertellen dat ik stoornissen heb. En dat werkt niet natuurlijk. Hoe leg je dan uit dat je niet op iemands verjaardag komt? Vriendschappen staan bol van de verplichtingen en verwachtingen en daar kan ik niet aan voldoen. Dus dikke kans dat het proberen alleen maar tot teleurstelling en verlies van zelfvertrouwen leidt.
Ik red me ook wel met wat contact met mensen op forums. Maar soms denk ik wel eens, hoeveel mensen zouden er zijn met 1 contact in hun telefoon? Dat klinkt vrij sneu natuurlijk maar het is voor mij nu wel de prettigste manier van leven. En ik ga voor zo prettig mogelijk leven.
Normaal bestaat niet, ken je die uitdrukking niet? Er was vroeger een spotje voor voorlichting over psychiatrisch patienten, die luidde: "Ooit een normaal mens ontmoet? En, hoe was het?". Zo gek ben je niet hoor, je moet jezelf niet zo naar beneden halen, vind ik. De wereld van mensen zonder psychische problemen kijkt misschien neer op mensen met een psychisch probleem, al is dat wel aan het veranderen, maar daarom hoeven we dat zelf nog niet te doen, toch?
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 23 februari 2015 om 12:35
quote:Doe_eens_niet schreef op 22 februari 2015 @ 22:56:
Marielle, gaat 't beter met de Sertraline? Ik ben jaren geleden eens uit mezelf daarmee gestopt, abrupt. Dat was niet verstandig. Heb dan ook helaas geen advies met afbouwen, wel alle symptomen die je beschrijft.
IK HEB, NA OVERLEG, DE 12,5MG ERWEER BIJ GENOMEN. NA EEN UUR OF 5 WAREN ALLE KLACHTEN WEER WEG. DEZE WEEK DUS MAAR EVEN OVERLEGGEN HOE VERDER MET AFBOUWEN.
Ik meen op te merken dat er best wel 'n behoefte is aan lotgenotencontact.
IK HEB DIT TOPIC INDERDAAD HIERVOOR GEOPEND. LASTIGE ERVARINGEN HOEVEN NIET ONDER HET VLOERKLEED, MAAR, VOOR MIJN GEVOEL HEEFT, EEN FORUM ALS DEZE, INDERDAAD BEPAALDE GRENZEN. DAAROM HEB IK AL EENS EERDER AANGEGEVEN OM, DAAR WAAR MOGELIJK, REKENING TE HOUDEN MET ELKAAR. DAT IS NIET EENVOUDIG VIA EEN FORUM EN KAN DUS BEST, ZONDER HET ZO BEDOELT TE HEBBEN, EVEN WAT ANDERS LOPEN. GELUKKIG KUNNEN WE DAN, INDIEN NODIG OF GEWENST, SORRY ZEGGEN EN VERDER GAAN.
Informeel heb ik bij 'n clientenorganisatie hier in de buurt 'n aanbod gehad om 'n lotgenotengroepje cptss te beginnen. Ze stellen daarbij ruimte ter beschikking en begeleiding. Ik huiver er wel 'n beetje voor, omdat ik bang ben dat mensen elkaar onbedoeld triggeren, maar ook dat zoals sommige van jullie al zeggen, het zou zonde zijn als 't verzand in eindeloze verhalen over hoe erg 't allemaal wel niet was. Tegelijk wil ik natuurlijk ook niet als 'n tirannetje de regie gaan voeren. Ik vind 't wel spannend.INTERESSANT AANBOD VAN 'DE BUURT'. DAT IS JUIST WAT IK MIS IN MIJN DORP. WANNEER ER GESCHIKTE BEGELEIDING IS, MET VERSTAND EN ERVARING VAN (C)PTSS, ZOU ZOIETS NAAR MIJN IDEE EEN MEERWAARDE KUNNEN ZIJN. PERSOONLIJNLIJK DENK IK DAT HET MOOI ZOU ZIJN WANNEER JE BETROKKEN WORDT BIJ DE ORGANISATIE, MAAR DENK WEL DAT ER GEDEELDE VERANTWOORDELIJKHEID ZOU MOETEN ZIJN. WANNEER JE DAN JE MINDERE DAGEN HEBT, KUNNEN ACTIVITEITEN WEL DOOR BLIJVEN GAAN ZONDER DAT JIJ JE HIEROVER SCHULDIG OF VERVELEND ZOU HOEVEN VOELEN. IK BEN NIEUWSGIERIG NAAR HET VERVOLG.....
Marielle, gaat 't beter met de Sertraline? Ik ben jaren geleden eens uit mezelf daarmee gestopt, abrupt. Dat was niet verstandig. Heb dan ook helaas geen advies met afbouwen, wel alle symptomen die je beschrijft.
IK HEB, NA OVERLEG, DE 12,5MG ERWEER BIJ GENOMEN. NA EEN UUR OF 5 WAREN ALLE KLACHTEN WEER WEG. DEZE WEEK DUS MAAR EVEN OVERLEGGEN HOE VERDER MET AFBOUWEN.
Ik meen op te merken dat er best wel 'n behoefte is aan lotgenotencontact.
IK HEB DIT TOPIC INDERDAAD HIERVOOR GEOPEND. LASTIGE ERVARINGEN HOEVEN NIET ONDER HET VLOERKLEED, MAAR, VOOR MIJN GEVOEL HEEFT, EEN FORUM ALS DEZE, INDERDAAD BEPAALDE GRENZEN. DAAROM HEB IK AL EENS EERDER AANGEGEVEN OM, DAAR WAAR MOGELIJK, REKENING TE HOUDEN MET ELKAAR. DAT IS NIET EENVOUDIG VIA EEN FORUM EN KAN DUS BEST, ZONDER HET ZO BEDOELT TE HEBBEN, EVEN WAT ANDERS LOPEN. GELUKKIG KUNNEN WE DAN, INDIEN NODIG OF GEWENST, SORRY ZEGGEN EN VERDER GAAN.
Informeel heb ik bij 'n clientenorganisatie hier in de buurt 'n aanbod gehad om 'n lotgenotengroepje cptss te beginnen. Ze stellen daarbij ruimte ter beschikking en begeleiding. Ik huiver er wel 'n beetje voor, omdat ik bang ben dat mensen elkaar onbedoeld triggeren, maar ook dat zoals sommige van jullie al zeggen, het zou zonde zijn als 't verzand in eindeloze verhalen over hoe erg 't allemaal wel niet was. Tegelijk wil ik natuurlijk ook niet als 'n tirannetje de regie gaan voeren. Ik vind 't wel spannend.INTERESSANT AANBOD VAN 'DE BUURT'. DAT IS JUIST WAT IK MIS IN MIJN DORP. WANNEER ER GESCHIKTE BEGELEIDING IS, MET VERSTAND EN ERVARING VAN (C)PTSS, ZOU ZOIETS NAAR MIJN IDEE EEN MEERWAARDE KUNNEN ZIJN. PERSOONLIJNLIJK DENK IK DAT HET MOOI ZOU ZIJN WANNEER JE BETROKKEN WORDT BIJ DE ORGANISATIE, MAAR DENK WEL DAT ER GEDEELDE VERANTWOORDELIJKHEID ZOU MOETEN ZIJN. WANNEER JE DAN JE MINDERE DAGEN HEBT, KUNNEN ACTIVITEITEN WEL DOOR BLIJVEN GAAN ZONDER DAT JIJ JE HIEROVER SCHULDIG OF VERVELEND ZOU HOEVEN VOELEN. IK BEN NIEUWSGIERIG NAAR HET VERVOLG.....
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 23 februari 2015 om 12:41
quote:gladoortje74 schreef op 23 februari 2015 @ 00:30:
Ik ben dit topic een beetje aan het vermijden, merk ik. Niet door jullie hoor maar door mijn eigen emoties. Ik denk dat het jaloezie is, eerlijk gezegd. Ik heb weinig overwinningen te melden. Op zich gaat het wel maar ik heb weinig positiefs te melden en jullie wel dus dan blijf ik liever weg.
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. Er is niks wat ik nu niet doe, wat ik graag zou willen leren doen. Ja, ik zou wel graag wat vriendinnen willen, soms. Maar meestal denk ik, veel te moeilijk, ik ben kieskeurig en weinig kandidaten. Het kluizenaarsbestaan is erg saai maar ik ben het erg gewend. Succes met alle dingen die in de agenda staan iig.
@doeeensniet, over dat die vrouw bijna normaal leek, ik vind dat je er een aparte kijk op hebt. Ik heb mezelf altijd als normaal beschouwd. Geen ziel die ooit geweten heeft waar ik aan lijd toen ik nog werkte hoor. Doe jij zo raar dan? Hoe ziet dat eruit? Ik kan me gewoon heel normaal gedragen hoor, ik heb namelijk geen persoonlijkheidsstoornis. En die mensen kunnen zich trouwens ook heel normaal gedragen. Zoals jij het zegt, klink je of alle ptss patienten duidelijk freaks zijn ofzo. Zo kijk ik helemaaal niet naar mezelf. Ik ben zo normaal als ieder ander, ik heb alleen wat stoornissen. Ik heb jaren gewerkt en heb zelfs anderen begeleid. Normaal, wat is dan normaal?
Je zult het wel goed bedoelen hoor maar genezing is niet echt mogelijk, bij mij niet iig. Niet alles in het leven is maakbaar. Ik vind acceptatie de weg naar geluk. Maar je mag altijd hopen en dromen natuurlijk.
Ik heb geen interesse in je voorstel. Volgens mij mag je geen oproepjes doen hier trouwens en onderzoeken zijn ook niet toegestaan. Je hebt kans dat ze het zo zien omdat je het ook hebt over publiciteit. Kun je beter iedereen een mailtje sturen, denk ik.
Ik lees zo verder maar precies dit is de reden dat ik wel in therapie zit. Ik heb een vermijdende persoonlijkheidsstoornis en heb op heel veel punten geen flauw benul wat ik leuk vind of zou willen.
Mijn therapeute speelt hier heel heel goed op in. Als ik twijfel over iets dan kan ik bij haar niet terecht voor een advies van haar kant uit (toegegeven soms best jammer) maar wil ze samen met mij ontrafelen wat ikzelf het liefst zou willen. Niet vanuit mijn PTSS, niet vanuit mijn vermijdende persoonlijkheidsstoornis, niet vanuit mijn extreem negatieve zelfbeeld. Nee wat er diep van binnen zit wat ik zou willen.
Ik gun jou zo iemand ook echt, en om eerlijk te zijn vermoed ik dat er best positieve zaken zijn in je leven (hoe klein die ook lijken) die ervoor zorgen dat jij die ook prima zou kunnen vermelden hier. Bijvoorbeeld dat jij blijkbaar goed bij jezelf te kennen bent gegaan waarom je dit topic mijd en hier open over bent. Hallo! Oprecht ik wou dat ik dat kon.
Ok dit moest ik echt ff kwijt nu even lunchen en dan verder lezen.
Ik ben dit topic een beetje aan het vermijden, merk ik. Niet door jullie hoor maar door mijn eigen emoties. Ik denk dat het jaloezie is, eerlijk gezegd. Ik heb weinig overwinningen te melden. Op zich gaat het wel maar ik heb weinig positiefs te melden en jullie wel dus dan blijf ik liever weg.
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. Er is niks wat ik nu niet doe, wat ik graag zou willen leren doen. Ja, ik zou wel graag wat vriendinnen willen, soms. Maar meestal denk ik, veel te moeilijk, ik ben kieskeurig en weinig kandidaten. Het kluizenaarsbestaan is erg saai maar ik ben het erg gewend. Succes met alle dingen die in de agenda staan iig.
@doeeensniet, over dat die vrouw bijna normaal leek, ik vind dat je er een aparte kijk op hebt. Ik heb mezelf altijd als normaal beschouwd. Geen ziel die ooit geweten heeft waar ik aan lijd toen ik nog werkte hoor. Doe jij zo raar dan? Hoe ziet dat eruit? Ik kan me gewoon heel normaal gedragen hoor, ik heb namelijk geen persoonlijkheidsstoornis. En die mensen kunnen zich trouwens ook heel normaal gedragen. Zoals jij het zegt, klink je of alle ptss patienten duidelijk freaks zijn ofzo. Zo kijk ik helemaaal niet naar mezelf. Ik ben zo normaal als ieder ander, ik heb alleen wat stoornissen. Ik heb jaren gewerkt en heb zelfs anderen begeleid. Normaal, wat is dan normaal?
Je zult het wel goed bedoelen hoor maar genezing is niet echt mogelijk, bij mij niet iig. Niet alles in het leven is maakbaar. Ik vind acceptatie de weg naar geluk. Maar je mag altijd hopen en dromen natuurlijk.
Ik heb geen interesse in je voorstel. Volgens mij mag je geen oproepjes doen hier trouwens en onderzoeken zijn ook niet toegestaan. Je hebt kans dat ze het zo zien omdat je het ook hebt over publiciteit. Kun je beter iedereen een mailtje sturen, denk ik.
Ik lees zo verder maar precies dit is de reden dat ik wel in therapie zit. Ik heb een vermijdende persoonlijkheidsstoornis en heb op heel veel punten geen flauw benul wat ik leuk vind of zou willen.
Mijn therapeute speelt hier heel heel goed op in. Als ik twijfel over iets dan kan ik bij haar niet terecht voor een advies van haar kant uit (toegegeven soms best jammer) maar wil ze samen met mij ontrafelen wat ikzelf het liefst zou willen. Niet vanuit mijn PTSS, niet vanuit mijn vermijdende persoonlijkheidsstoornis, niet vanuit mijn extreem negatieve zelfbeeld. Nee wat er diep van binnen zit wat ik zou willen.
Ik gun jou zo iemand ook echt, en om eerlijk te zijn vermoed ik dat er best positieve zaken zijn in je leven (hoe klein die ook lijken) die ervoor zorgen dat jij die ook prima zou kunnen vermelden hier. Bijvoorbeeld dat jij blijkbaar goed bij jezelf te kennen bent gegaan waarom je dit topic mijd en hier open over bent. Hallo! Oprecht ik wou dat ik dat kon.
Ok dit moest ik echt ff kwijt nu even lunchen en dan verder lezen.
maandag 23 februari 2015 om 12:50
quote:gladoortje74 schreef op 23 februari 2015 @ 00:30:
Ik ben dit topic een beetje aan het vermijden, merk ik. Niet door jullie hoor maar door mijn eigen emoties. Ik denk dat het jaloezie is, eerlijk gezegd.
WAT JAMMER DAT JIJ JE ZO VOELT OP DIT MOMENT GALDOORTJE. VOOR MIJ BETEKENT HET WOORD JALOEZIE "EEN NIET VERVULDE BEHOEFTE", IS DAT VOOR JOU OOK ZO?
Ik heb weinig overwinningen te melden. Op zich gaat het wel maar ik heb weinig positiefs te melden en jullie wel dus dan blijf ik liever weg. IK ZOU HET JAMMER VINDEN WANNEER JE DAT DOET, MAAR ZOU HET OOK RESPECTEREN. PERSOONLIJK DENK IK DAT ÉÉN IEDER HAAR EIGEN OVERWINNINGEN HEEFT. MIJ INZIENS HANGT HET AF VAN HET PERSPECTIEF WAAR JE HET IN WILT PLAATSEN. VOOR DE ÉÉN IS 'OPTIJD OPSTAAN' EEN HELE OVERWINNING. VOOR DE ANDER 'BOODSCHAPPEN DOEN'. IK ZOU HET JAMMER VINDEN WANNEER JE JOU OVERWINNINGEN (DIE ER VAST ZIJN) GAAT VERGELIJKEN MET DIE VAN EEN ANDER. EEN ANDER KAN IN EEN GEHEEL ANDERE FASE ZITTEN. LOS VAN (C)PTSS, IS IEDEREEN ANDERS. VANUIT JOU EIGEN (WERK)ERVARINGEN WEET JE DIT OOK EIGENLIJK WEL. KOM OP VROUW, OOK JIJ HEBT JE EIGEN PERSOONLIJKE OVERWINNINGEN
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. MOOI, MAAR VERGEET JEZELF NIET HE! OOK JIJ BENT BELANGRIJK.
Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden. OOK JIJ HEBT VAST LEUKE DINGEN DIE JE ZOU KUNNEN/WILLEN DELEN. JE HEBT TOCH VEEL DIEREN? HONDEN EN KONIJNEN? DAAR VALT OOK VAST WEL WAT LEUKS OF GRAPPIGS OVER TE VERTELLEN WANNEER JE DAAR DE BEHOEFTE TOE VOELT.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. MHAAW...... PERSOONLIJK HEB IK DAAR EEN BEETJE MIJN TWIJFELS OVER, MAAR JA, WIE BEN IK....
Ik ben dit topic een beetje aan het vermijden, merk ik. Niet door jullie hoor maar door mijn eigen emoties. Ik denk dat het jaloezie is, eerlijk gezegd.
WAT JAMMER DAT JIJ JE ZO VOELT OP DIT MOMENT GALDOORTJE. VOOR MIJ BETEKENT HET WOORD JALOEZIE "EEN NIET VERVULDE BEHOEFTE", IS DAT VOOR JOU OOK ZO?
Ik heb weinig overwinningen te melden. Op zich gaat het wel maar ik heb weinig positiefs te melden en jullie wel dus dan blijf ik liever weg. IK ZOU HET JAMMER VINDEN WANNEER JE DAT DOET, MAAR ZOU HET OOK RESPECTEREN. PERSOONLIJK DENK IK DAT ÉÉN IEDER HAAR EIGEN OVERWINNINGEN HEEFT. MIJ INZIENS HANGT HET AF VAN HET PERSPECTIEF WAAR JE HET IN WILT PLAATSEN. VOOR DE ÉÉN IS 'OPTIJD OPSTAAN' EEN HELE OVERWINNING. VOOR DE ANDER 'BOODSCHAPPEN DOEN'. IK ZOU HET JAMMER VINDEN WANNEER JE JOU OVERWINNINGEN (DIE ER VAST ZIJN) GAAT VERGELIJKEN MET DIE VAN EEN ANDER. EEN ANDER KAN IN EEN GEHEEL ANDERE FASE ZITTEN. LOS VAN (C)PTSS, IS IEDEREEN ANDERS. VANUIT JOU EIGEN (WERK)ERVARINGEN WEET JE DIT OOK EIGENLIJK WEL. KOM OP VROUW, OOK JIJ HEBT JE EIGEN PERSOONLIJKE OVERWINNINGEN
Ik ben nu veel bezig met anderen proberen een riem onder het hart te steken want daar ga ik me beter door voelen. MOOI, MAAR VERGEET JEZELF NIET HE! OOK JIJ BENT BELANGRIJK.
Als het over mezelf moet gaan, daar ga ik me slechter door voelen. Ergo, vermijding. Ben ik errrrg goed in. Nou ja, ik ben wel trots op jullie hoor en een beetje jaloers. Ik meld me wel weer als ik leuks kan melden. OOK JIJ HEBT VAST LEUKE DINGEN DIE JE ZOU KUNNEN/WILLEN DELEN. JE HEBT TOCH VEEL DIEREN? HONDEN EN KONIJNEN? DAAR VALT OOK VAST WEL WAT LEUKS OF GRAPPIGS OVER TE VERTELLEN WANNEER JE DAAR DE BEHOEFTE TOE VOELT.
Ik denk dat ik zo lang zoveel vermeden heb dat ik niet eens meer weet wat ik zou willen doen. Daarom ga ik niet in therapie, ik zou niet weten waarvoor. MHAAW...... PERSOONLIJK HEB IK DAAR EEN BEETJE MIJN TWIJFELS OVER, MAAR JA, WIE BEN IK....
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 23 februari 2015 om 13:13
Tja wat is normaal. Bestaat dat? Wat voor de ene persoon (of cultuur) heel normaal is is voor de ander niet.
Ik worstel ermee. Juist omdat ik "normaal" over kom. Ik prop alles op en pas als ik thuis ben komt alles eruit. Ik doe mezelf pijn, ga huilen, wordt snel boos naar mijn vriend en vooral naar mezelf, hoor in mijn hoofd negatieve gedachtes gillen, trek me terug, verzorg mezelf niet voldoende, blijf malen en piekeren, heb nachtmerries of angst om te gaan slapen enz.
Maar ja niemand (behalve mijn vriend) die dat ziet. IBI een WIA wegens psychische klachten? Wat gek, we merken er niks van.
Ook het krijgen van de WIA was een grote strijd. Steeds weer las ik in de brieven dat ik rustig en ontspannen over kom. Het UWV vroeg zich af of ik niet overdreef want nee mensen kunnen zich bovenstaande niet voorstellen bij mij.
Zelfs hulpverleners in het verleden konden dat niet plaatsen bij mij want nu ben ik toch zo rustig. Ook als ik het mensen probeer uit te leggen kijken ze wazig.
Mijn sociale contacten zijn ook erg wisselend. Na het overlijden van mijn moeder zijn een aantal mensen afgehaakt en eigenlijk het grootste deel van de rest na het overlijden van mijn man.
De contacten die ik heb zijn merendeels van mijn oude therapiegroep. Wel heb ik bij toeval een tijd terug iemand die ik persoonlijk ken (vaag, via via) herkend hier op het viva forum. Naar aanleiding daarvan contact met haar opgenomen (het was heel heftig wat ze schreef, ik wilde haar steunen maar vooral laten weten dat ik haar herkend had en aan haar open laten hoe we daar verder mee om gingen) Ze was heel blij en sindsdien hebben we regelmatig contact. Per app of persoonlijk. Zij woont in mijn oude woonplaats en beide zijn we bereid te reizen om elkaar zo af en toe te zien.
Misschien toevallig maar zij doet nu ook schematherapie wat ik ook gehad heb dus we herkennen wel wat dingen van elkaar.
Nieuwe contacten aangaan maar niet vertellen van psychische klachten lijkt me erg lastig. Want idd. iemand zal vast wel iets merken aan je, al is het maar dat je dingen vermijd. Ikzelf ben er wel open over en het is me eigenlijk altijd meegevallen hoe er gereageerd werd.
Het scheelt wel dat ik hele lieve familie heb die interesse hebben in mij en dat het me heel vaak lukt ook interesse in hun te tonen en zelf contact op te nemen.
Ik worstel ermee. Juist omdat ik "normaal" over kom. Ik prop alles op en pas als ik thuis ben komt alles eruit. Ik doe mezelf pijn, ga huilen, wordt snel boos naar mijn vriend en vooral naar mezelf, hoor in mijn hoofd negatieve gedachtes gillen, trek me terug, verzorg mezelf niet voldoende, blijf malen en piekeren, heb nachtmerries of angst om te gaan slapen enz.
Maar ja niemand (behalve mijn vriend) die dat ziet. IBI een WIA wegens psychische klachten? Wat gek, we merken er niks van.
Ook het krijgen van de WIA was een grote strijd. Steeds weer las ik in de brieven dat ik rustig en ontspannen over kom. Het UWV vroeg zich af of ik niet overdreef want nee mensen kunnen zich bovenstaande niet voorstellen bij mij.
Zelfs hulpverleners in het verleden konden dat niet plaatsen bij mij want nu ben ik toch zo rustig. Ook als ik het mensen probeer uit te leggen kijken ze wazig.
Mijn sociale contacten zijn ook erg wisselend. Na het overlijden van mijn moeder zijn een aantal mensen afgehaakt en eigenlijk het grootste deel van de rest na het overlijden van mijn man.
De contacten die ik heb zijn merendeels van mijn oude therapiegroep. Wel heb ik bij toeval een tijd terug iemand die ik persoonlijk ken (vaag, via via) herkend hier op het viva forum. Naar aanleiding daarvan contact met haar opgenomen (het was heel heftig wat ze schreef, ik wilde haar steunen maar vooral laten weten dat ik haar herkend had en aan haar open laten hoe we daar verder mee om gingen) Ze was heel blij en sindsdien hebben we regelmatig contact. Per app of persoonlijk. Zij woont in mijn oude woonplaats en beide zijn we bereid te reizen om elkaar zo af en toe te zien.
Misschien toevallig maar zij doet nu ook schematherapie wat ik ook gehad heb dus we herkennen wel wat dingen van elkaar.
Nieuwe contacten aangaan maar niet vertellen van psychische klachten lijkt me erg lastig. Want idd. iemand zal vast wel iets merken aan je, al is het maar dat je dingen vermijd. Ikzelf ben er wel open over en het is me eigenlijk altijd meegevallen hoe er gereageerd werd.
Het scheelt wel dat ik hele lieve familie heb die interesse hebben in mij en dat het me heel vaak lukt ook interesse in hun te tonen en zelf contact op te nemen.
dinsdag 24 februari 2015 om 08:58
hoi, zou ik ook mogen meeschrijven? bij mij is in 2007 PTSS vastgesteld. heb eerst in 2008 op de PAAZ afdeling gezeten en daarna EMDR gehad, maar dat hielp niet goed, moest er ook mee stoppen omdat ik tijdens de laatste sessie moeilijk terug naar het heden kwam. Toen konden mij niet verder meer helpen, nu zit ik sinds 2009 bij Dimence, daar zit ik nu nog tot ongeveer april dit jaar, dan ga ik werken naar Mindfit.
Ook ik gebruik mediatie, ik heb lorazepam 6x2.5 mg en seroquel 4x25mg
Ben ook anderhalf jaar opgenomen geweest in psychiatrische centrum, ook crisisafdeling. nachtmerries die zijn bijna elke nacht aanwezig. ben ook last van paniekaanvallen, angst, emotionele buien( janken)
Mijn PTSS klachten zijn niet direct begonnen, maar in 2007 dus, terwijl ik het kreeg door verkrachting in 2001.
waar ik dan vooral niet tegen kan ik "klik" geluiden, zoals typen op toetsenbord, tikkende klok, rummicubsteentjes, dat triggert voor mij heel erg .en er is nog iets dat mij triggert, maar dat mag ik gezien de regels hier niet plaatsen
Ook ik gebruik mediatie, ik heb lorazepam 6x2.5 mg en seroquel 4x25mg
Ben ook anderhalf jaar opgenomen geweest in psychiatrische centrum, ook crisisafdeling. nachtmerries die zijn bijna elke nacht aanwezig. ben ook last van paniekaanvallen, angst, emotionele buien( janken)
Mijn PTSS klachten zijn niet direct begonnen, maar in 2007 dus, terwijl ik het kreeg door verkrachting in 2001.
waar ik dan vooral niet tegen kan ik "klik" geluiden, zoals typen op toetsenbord, tikkende klok, rummicubsteentjes, dat triggert voor mij heel erg .en er is nog iets dat mij triggert, maar dat mag ik gezien de regels hier niet plaatsen
dinsdag 24 februari 2015 om 09:18
het gaat nu ff gigantisch klote. zit er finaal doorheen. ik heb zelfs mijn afspraak van vandaag afgebeld, terwijl ik gisterochtend nog haar had gemaild en gezegd ik ben er morgen, maar `s avonds ging het fout en nu zit ik met de naweeën. ze zeggen dat je maar beter wel kan gaan, maar het lukt me niet. en ja klinkt misschien stom of zielig, maar zij kunnen niet in mijn hoofd kijken. maar ik heb afgesproken dat ik word teruggebeld dan wel gemaild.
voor de duidelijkheid, ik werk niet, ik zit in de bijstand, ja bijstandstrekker, niet voor mijn lol. en omdat ik elke week therapie heb, is het volgens de bijstand niet lonend om te gaan werken. nu zal een bak kritiek over me heen krijgen. je moet beschikbaar zijn voor werk, maar niet als je elke week therapie hebt
voor de duidelijkheid, ik werk niet, ik zit in de bijstand, ja bijstandstrekker, niet voor mijn lol. en omdat ik elke week therapie heb, is het volgens de bijstand niet lonend om te gaan werken. nu zal een bak kritiek over me heen krijgen. je moet beschikbaar zijn voor werk, maar niet als je elke week therapie hebt
dinsdag 24 februari 2015 om 10:09
dinsdag 24 februari 2015 om 12:19
Tja, naar mijn idee zijn dat mensen die totaal niet begrijpen waar ze het over hebben. Het is niet leuk om dat te horen van die mensen, maar eigenlijk weten ze niet eens wat ze zeggen. Eneuh, neem aan dat je niet "voor de leuk" in de bijstand zit.....?
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
dinsdag 24 februari 2015 om 14:03
Hoi chinchilla, welkom hier. Volgens mij lezen er niet zoveel mensen mee die geen ptss hebben en bovendien proberen we hier rekening te houden met elkaars gevoelens.
Marielle en IBI, jullie zijn lief! Ik was in een wat negatieve bui maar jullie vrolijken me weer op. Jullie hebben helemaal gelijk. Wat fijn dat jullie me snappen. Ik ben een ontzettende vermijdert maar er zijn wel dingen die ik wil doen die ik vermijd. Ik bedenk me nu bv dat ik eigenlijk op cursus wil met mijn honden. En dat ik ze in mijn eentje wil kunnen uitlaten. Mijn honden zijn groot en ik wandelde voorheen wel alleen met ze. Tot er op een dag een kat vlak voor hun neus wegrende en ze allebei een kleine sprong vooruit deden. Toen lag ik met mijn snufferd op de grond. Nou ja, op mijn knieen en dat deed zo'n zeer dat ik even niet op kon staan. Dat kan gebeuren. Maar toen was het een keer glad en kwam er een fietser achter me die ik niet had gehoord. Mijn honden schrokken en daar lag ik weer. Toen heb ik besloten dat het te gevaarlijk is. Terwijl, ik heb ze wel onder controle. Ik was daar best trots op en dat wil ik weer kunnen doen. Bedankt voor de inspiratie.
Ik heb mijn dsm in 2008 gehad en daar kwam geen persoonlijkheidsstoornis uit maar ik herken wel veel uit de vermijdende. Die term kende ik niet uit mijn vroegere beroep, ik moest toen ik jongeren met een gedragsstoornis begeleidde al die stoornissen leren maar volgens mij stond die er toen nog niet bij, dat was in 2006. Maar ik kan me vergissen.
Ik zou opnieuw gekeurd worden, alleen heb ik ontzettend veel moeite met naar afspraken gaan. En ik was erg bang in de bijstand terecht te komen. Dus heb ik, heel erg, de afspraak drie keer laten verzetten. Uitgelegd waarom ik zoveel moeite had. En toen kreeg ik een brief dat de keuring op een later tijdstip zal worden gedaan. Ik wacht nu nog op een uitnodiging. Maar ik neem aan dat ik dan opnieuw gediagnosticeerd zal worden. Ik ben benieuwd of mijn etiketjes nog wel kloppen. Ik heb al zeker 2-3 jaar geen paniekaanval meer gehad. En die gegeneraliseerde angststoornis, ik denk dat die verandert in vermijdende persoonlijkheidsstoornis.
Ik moest ook lullen als brugman om te bewijzen dat ik chronisch ziek ben. Een keer, echt gebeurd, zei een verzekeringsarts dat ik niet depressief kon zijn want ik zag er niet depressief uit. Gelukkig voor mij dat ik zo'n streber ben, want ik heb altijd gewerkt en als ik depressief werd, ging ik antidepressiva halen en na een paar maanden weer aan de slag en dan bouwde ik weer af. Dus mijn dossier bij de huisarts was voldoende bewijs. Ik ging zeker elke twee jaar voor antidepressiva. Maar ik ben wel vaker boos geworden op artsen die klaarblijkelijk de ballen verstand hebben van psychische aandoeningen. Het zijn vaak basisartsen he, die weten niet zoveel. En een keer trof ik iemand die zelf overspannen was. Toen stond ik binnen vijf minuten weer buiten met een stempel op mijn dossier, hahaha. Die hoefde ik weinig uit te leggen.
Ik heb ook eens in de clinch gelegen met mijn baas en een arbo arts, toen ik last kreeg van slijmbeursontstekingen in mijn schouders. De arts zei dat ik lichter werk moest krijgen qua lichamelijke inspanning, mijn baas vond dat onzin. Dat mag niet, volgens mij moeten ze de conclusies van de arboarts uitvoeren. Maar ik had mijn buik vol van die werkplek, als je zo met je werknemers omgaat, hoef ik er niet meer te werken. Ik heb dus een andere baan gezocht en dat lukte binnen een maand. Kwaad dat mijn baas was, hahaha, ik had nl nog vakantiedagen staan dus ik hoefde nog maar een week te werken na opzegging en hij had niet zo snel een vervanger. Hij schepte altijd op dat hij al vier jaar geen uitzendkracht meer had ingehuurd en door mij moest ie wel. Al neem ik aan dat mijn ex-collega's extra diensten hebben gedraaid want die liepen allemaal als hijgende hondjes achter hem aan. Niemand durfde zich daar langer dan twee, drie dagen ziek te melden door die dominante eikel.
O ik had wel een beetje een overwinning, er werd over me geroddeld in de napraat en ik ben voor mezelf opgekomen. Meestal doe ik dat niet omdat je daar gezeur mee krijgt. Maar er wordt hier veel beter gemodereerd en ik ben niet meer bang dat ik gestalked wordt zoals op een ander forum gebeurde. Ik heb zo mijn problemen maar wat ik te zeggen heb, telt ook en heeft niet minder waarde omdat ik misbruikt ben vroeger. Ik had een opmerking gemaakt over een pedofiel in een topic. Tja, gevoelig onderwerp voor mij. Zoals andere topics gevoelige onderwerpen zijn voor andere mensen. En dat mag. Ik reageer ook wel eens ondoordacht, nou en. Doen zoveel mensen hier zoveel vaker dan ik dat ik me geen seconde schaam. Voorheen had ik dat heel vervelend gevonden maar nu helemaal niet meer. Dan zat ik er toch naast, boeien. Ik heb niemand voor het gerecht gesleept, ik heb alleen een onderbuikopmerking gemaakt. Vond ik wel interessant om op te merken bij mezelf dat ik niet meer zo snel gekwetst raak.
Ik ga thee drinken, mooie mensen, knuffels aan iedereen en bedankt voor het opfleuren van mijn humeur en dag. Fijne dag toegewenst.
Marielle en IBI, jullie zijn lief! Ik was in een wat negatieve bui maar jullie vrolijken me weer op. Jullie hebben helemaal gelijk. Wat fijn dat jullie me snappen. Ik ben een ontzettende vermijdert maar er zijn wel dingen die ik wil doen die ik vermijd. Ik bedenk me nu bv dat ik eigenlijk op cursus wil met mijn honden. En dat ik ze in mijn eentje wil kunnen uitlaten. Mijn honden zijn groot en ik wandelde voorheen wel alleen met ze. Tot er op een dag een kat vlak voor hun neus wegrende en ze allebei een kleine sprong vooruit deden. Toen lag ik met mijn snufferd op de grond. Nou ja, op mijn knieen en dat deed zo'n zeer dat ik even niet op kon staan. Dat kan gebeuren. Maar toen was het een keer glad en kwam er een fietser achter me die ik niet had gehoord. Mijn honden schrokken en daar lag ik weer. Toen heb ik besloten dat het te gevaarlijk is. Terwijl, ik heb ze wel onder controle. Ik was daar best trots op en dat wil ik weer kunnen doen. Bedankt voor de inspiratie.
Ik heb mijn dsm in 2008 gehad en daar kwam geen persoonlijkheidsstoornis uit maar ik herken wel veel uit de vermijdende. Die term kende ik niet uit mijn vroegere beroep, ik moest toen ik jongeren met een gedragsstoornis begeleidde al die stoornissen leren maar volgens mij stond die er toen nog niet bij, dat was in 2006. Maar ik kan me vergissen.
Ik zou opnieuw gekeurd worden, alleen heb ik ontzettend veel moeite met naar afspraken gaan. En ik was erg bang in de bijstand terecht te komen. Dus heb ik, heel erg, de afspraak drie keer laten verzetten. Uitgelegd waarom ik zoveel moeite had. En toen kreeg ik een brief dat de keuring op een later tijdstip zal worden gedaan. Ik wacht nu nog op een uitnodiging. Maar ik neem aan dat ik dan opnieuw gediagnosticeerd zal worden. Ik ben benieuwd of mijn etiketjes nog wel kloppen. Ik heb al zeker 2-3 jaar geen paniekaanval meer gehad. En die gegeneraliseerde angststoornis, ik denk dat die verandert in vermijdende persoonlijkheidsstoornis.
Ik moest ook lullen als brugman om te bewijzen dat ik chronisch ziek ben. Een keer, echt gebeurd, zei een verzekeringsarts dat ik niet depressief kon zijn want ik zag er niet depressief uit. Gelukkig voor mij dat ik zo'n streber ben, want ik heb altijd gewerkt en als ik depressief werd, ging ik antidepressiva halen en na een paar maanden weer aan de slag en dan bouwde ik weer af. Dus mijn dossier bij de huisarts was voldoende bewijs. Ik ging zeker elke twee jaar voor antidepressiva. Maar ik ben wel vaker boos geworden op artsen die klaarblijkelijk de ballen verstand hebben van psychische aandoeningen. Het zijn vaak basisartsen he, die weten niet zoveel. En een keer trof ik iemand die zelf overspannen was. Toen stond ik binnen vijf minuten weer buiten met een stempel op mijn dossier, hahaha. Die hoefde ik weinig uit te leggen.
Ik heb ook eens in de clinch gelegen met mijn baas en een arbo arts, toen ik last kreeg van slijmbeursontstekingen in mijn schouders. De arts zei dat ik lichter werk moest krijgen qua lichamelijke inspanning, mijn baas vond dat onzin. Dat mag niet, volgens mij moeten ze de conclusies van de arboarts uitvoeren. Maar ik had mijn buik vol van die werkplek, als je zo met je werknemers omgaat, hoef ik er niet meer te werken. Ik heb dus een andere baan gezocht en dat lukte binnen een maand. Kwaad dat mijn baas was, hahaha, ik had nl nog vakantiedagen staan dus ik hoefde nog maar een week te werken na opzegging en hij had niet zo snel een vervanger. Hij schepte altijd op dat hij al vier jaar geen uitzendkracht meer had ingehuurd en door mij moest ie wel. Al neem ik aan dat mijn ex-collega's extra diensten hebben gedraaid want die liepen allemaal als hijgende hondjes achter hem aan. Niemand durfde zich daar langer dan twee, drie dagen ziek te melden door die dominante eikel.
O ik had wel een beetje een overwinning, er werd over me geroddeld in de napraat en ik ben voor mezelf opgekomen. Meestal doe ik dat niet omdat je daar gezeur mee krijgt. Maar er wordt hier veel beter gemodereerd en ik ben niet meer bang dat ik gestalked wordt zoals op een ander forum gebeurde. Ik heb zo mijn problemen maar wat ik te zeggen heb, telt ook en heeft niet minder waarde omdat ik misbruikt ben vroeger. Ik had een opmerking gemaakt over een pedofiel in een topic. Tja, gevoelig onderwerp voor mij. Zoals andere topics gevoelige onderwerpen zijn voor andere mensen. En dat mag. Ik reageer ook wel eens ondoordacht, nou en. Doen zoveel mensen hier zoveel vaker dan ik dat ik me geen seconde schaam. Voorheen had ik dat heel vervelend gevonden maar nu helemaal niet meer. Dan zat ik er toch naast, boeien. Ik heb niemand voor het gerecht gesleept, ik heb alleen een onderbuikopmerking gemaakt. Vond ik wel interessant om op te merken bij mezelf dat ik niet meer zo snel gekwetst raak.
Ik ga thee drinken, mooie mensen, knuffels aan iedereen en bedankt voor het opfleuren van mijn humeur en dag. Fijne dag toegewenst.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 24 februari 2015 om 14:15
Hi Chinchilla, ik zou proberen om me daar niet druk om te maken. Je hoeft je hier ook helemaal niet te verantwoorden. Ik snap het wel hoor, het is erg stigmatiserend. Maar ik denk ook, het is je aangedaan. Kosten? Wat mij betreft verhalen ze die maar op daders.
Ik vraag me wel af of je nou terecht uit de ziektewet bent gezet. Heb je daar bezwaar tegen kunnen maken? Het is toch raar dat je eruit wordt gezet terwijl je vervolgens schijnbaar volgens de sociale dienst wel degelijk ziek bent. Heb je daar hulp bij (gehad)?
Ik moet nu zelf naar behandelaar. Hou je taai!
Ik vraag me wel af of je nou terecht uit de ziektewet bent gezet. Heb je daar bezwaar tegen kunnen maken? Het is toch raar dat je eruit wordt gezet terwijl je vervolgens schijnbaar volgens de sociale dienst wel degelijk ziek bent. Heb je daar hulp bij (gehad)?
Ik moet nu zelf naar behandelaar. Hou je taai!
