Psyche
alle pijlers
Dagbehandeling
vrijdag 28 december 2007 om 17:29
Nu ik voor de zoveelste keer bij bij de psycholoog op de deur heb geklopt, heb ik als behandeladvies gekregen om in dagbehandeling te gaan.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
vrijdag 28 december 2007 om 18:16
Ik heb geen ervaring met dagbehandeling, maar ik sta op de wachtlijst voor een deeltijdbehandeling. Dit zijn twee hele therapie dagen. Hiervoor moet ik vanuit mijn werk twee dagen de ziektewet in.
Ik kan er nog niet veel over vertellen, het is bij mij nog niet van start gegaan. Ook ik heb eerst een aantal gesprekken met een psycholoog gehad en zij kwam ook tot de conclusie dat ik meer nodig heb. Ik zie het ook als een kans om verder met mijn problemen en mijn gedrag te komen.
Wat voor dagbehandeling ga jij doen, bij wat voor soort instelling? Wat vind jij spannend en waar zie jij tegenop?
Ik kan er nog niet veel over vertellen, het is bij mij nog niet van start gegaan. Ook ik heb eerst een aantal gesprekken met een psycholoog gehad en zij kwam ook tot de conclusie dat ik meer nodig heb. Ik zie het ook als een kans om verder met mijn problemen en mijn gedrag te komen.
Wat voor dagbehandeling ga jij doen, bij wat voor soort instelling? Wat vind jij spannend en waar zie jij tegenop?
vrijdag 28 december 2007 om 18:22
Ik heb een jaar of vier geleden dagbehandeling gevolgd vanuit het GGZ en heb dit (onderbroken door zwangerschap en bevalling) alles bij elkaar zo'n anderhalf jaar gedaan, 4 dagen per week. Hierbij was het dus onmogelijk om nog te werken of studeren. De dagbehandeling was echt een dagvullende tijdsbesteding en ik heb er erg veel aan gehad. Als je specifiekere vragen hebt, dan beantwoord ik die graag.
groetjes Intiem
groetjes Intiem
vrijdag 28 december 2007 om 20:29
Ik ga deeltijd behandeling doen, 3 dagen in de week bij het GGZ.
Waar ik bang voor ben??
Dat er gevoelens en herinneringen naar boven komen, en ik die dus ook moet laten zien. Ik schaam me daar voor. Sowieso dat ik ga voelen. Dat ik dingen fout doe, geconfronteerd worden daar mee.
Het voelt gewoon alsof ik straks volledig de controle over mijzelf ga kwijtraken. Waar ik nu last van heb, dat is mijn manier om met dingen om te gaan...maar zeker niet de beste manier. Dat moet ik straks allemaal aan de kant zetten, en ik voel me nu al bang, angstig en kwetsbaar daar om. Wat zullen ze wel niet denken.
Behalve deze dingen is ook 'het in een groep komen' erg spannend.
Mijn grootste angst is dat ik aan het eind misschien wel gelukkig ben, of ook juist niet gelukkig en dat het dus niet volledig geholpen heeft.
Waar ik bang voor ben??
Dat er gevoelens en herinneringen naar boven komen, en ik die dus ook moet laten zien. Ik schaam me daar voor. Sowieso dat ik ga voelen. Dat ik dingen fout doe, geconfronteerd worden daar mee.
Het voelt gewoon alsof ik straks volledig de controle over mijzelf ga kwijtraken. Waar ik nu last van heb, dat is mijn manier om met dingen om te gaan...maar zeker niet de beste manier. Dat moet ik straks allemaal aan de kant zetten, en ik voel me nu al bang, angstig en kwetsbaar daar om. Wat zullen ze wel niet denken.
Behalve deze dingen is ook 'het in een groep komen' erg spannend.
Mijn grootste angst is dat ik aan het eind misschien wel gelukkig ben, of ook juist niet gelukkig en dat het dus niet volledig geholpen heeft.
vrijdag 28 december 2007 om 20:29
Ik ben naar aanleiding van een ernstige depressie eerst 3 maanden, 3 dagen per week in depressie therapie geweest. Daarna ben ik gestart met een volgende dagbehandeling van 4 dagen per week, 9 maanden lang. Het was erg intensief en zwaar, maar zeker de moeite waard !!!! Ik ben achteraf erg blij dat ik dit heb gedaan en heb er nu heel erg veel profijt van. Tuurlijk is het erg eng, maar omdat al je groepsgenoten in hetzelfde schuitje zitten bouw je heel snel een band op.
Heel veel succes !!
groetjes Leanne
Heel veel succes !!
groetjes Leanne
vrijdag 28 december 2007 om 20:42
Tinkeldel, ik ben intern in therapie geweest. Dit betekende 5 dagen per week daar en in het weekend naar huis.
Alles wat jij beschrijft, over gevoelens laten zien en niet durven en je kwetsbaar voelen herken ik heel goed.
Het was de meeste angstige, moeilijkste en tegelijk beste periode uit mijn leven. In die zin dat ik er heel veel geleerd heb en heel veel verwerkt.
Toen ik na 6 maanden thuis kwam was het echt nog niet klaar want dan begint het proces om je gewone leven weer op te pakken.
Maar zo diep als ik voor die opname 'gezonken' was ( lees: depressie, eigenwaarde op nul, ondermijnende gedachten) ben ik nooit meer geweest.
Iedereen die aan een therapie deelneemt vindt dat eng, je bent niet de enige.
Volledig de controle kwijt raken is bij mij niet gebeurd. Het was juist heel moeilijk om die controle los te laten. En dit is met kleine stapjes gegaan.
Wat ook goed is, anders is het niet te hanteren.
Als het goed is helpen de therapeuten je daarbij en zorgen ervoor dat het niet te overweldigend is.
Alles wat jij beschrijft, over gevoelens laten zien en niet durven en je kwetsbaar voelen herken ik heel goed.
Het was de meeste angstige, moeilijkste en tegelijk beste periode uit mijn leven. In die zin dat ik er heel veel geleerd heb en heel veel verwerkt.
Toen ik na 6 maanden thuis kwam was het echt nog niet klaar want dan begint het proces om je gewone leven weer op te pakken.
Maar zo diep als ik voor die opname 'gezonken' was ( lees: depressie, eigenwaarde op nul, ondermijnende gedachten) ben ik nooit meer geweest.
Iedereen die aan een therapie deelneemt vindt dat eng, je bent niet de enige.
Volledig de controle kwijt raken is bij mij niet gebeurd. Het was juist heel moeilijk om die controle los te laten. En dit is met kleine stapjes gegaan.
Wat ook goed is, anders is het niet te hanteren.
Als het goed is helpen de therapeuten je daarbij en zorgen ervoor dat het niet te overweldigend is.
vrijdag 28 december 2007 om 21:17
quote:annetd schreef op 28 december 2007 @ 20:42:
Volledig de controle kwijt raken is bij mij niet gebeurd. Het was juist heel moeilijk om die controle los te laten. En dit is met kleine stapjes gegaan.
Dat bedoelde ik eigenlijk ook. Ook al zorgt die controle er voor dat ik mij zo slecht voel, het is toch mijn veilige gebied.
Waar ik erg bang voor ben is, dat als ik klaar ben de depressiviteit wel blijft hangen. Is dat niet bij jullie gebeurd?
Ik blijf trouwens wel werken, het is voor mij erg belangrijk om een band te houden met mijn 'eigen' leven. Vrienden en collega's en dergelijke. Dat ik dus ergens in terug moet komen, zal vast aan de orde zijn, maar ik denk wel minder.
Volledig de controle kwijt raken is bij mij niet gebeurd. Het was juist heel moeilijk om die controle los te laten. En dit is met kleine stapjes gegaan.
Dat bedoelde ik eigenlijk ook. Ook al zorgt die controle er voor dat ik mij zo slecht voel, het is toch mijn veilige gebied.
Waar ik erg bang voor ben is, dat als ik klaar ben de depressiviteit wel blijft hangen. Is dat niet bij jullie gebeurd?
Ik blijf trouwens wel werken, het is voor mij erg belangrijk om een band te houden met mijn 'eigen' leven. Vrienden en collega's en dergelijke. Dat ik dus ergens in terug moet komen, zal vast aan de orde zijn, maar ik denk wel minder.
zaterdag 29 december 2007 om 00:51
Zelf ben ook ik in dagbehandeling geweest.
Vaak bestaat dagbehandeling uit individuele gesprekken met psycholoog, psychiater en psychiatrisch verpleegkundige. Ook zit er vaak psychomotore therapie bij, dat is vaak sporten in de zaal en hardlopen, ontspanningsoefeningen. Daarbij soms ergotherapie (over terugkeer naar werk, activiteiten zoals knutselen), dramatherapie, andere crea-therapieen, ook nog psychoeducatie (leren over je ziektebeeld/behandeling/hoe er zelf mee om te gaan) en gesprekken met de hele groep. Bij groepsgesprekken hoef je trouwens niet echt iets te vertellen als je dat niet wilt, maar soms is het wel fijn om te zien hoe anderen met dezelfde problemen omgaan (soms is het zelfs lachen...)
Vaak zijn er wel een aantal mensen van zo'n groep die je opvangen op de 1e dagen, je mag wel jezelf zijn. Ik ben niet zo'n groepsmens, maar vond het hier erg meevallen. Wel was het erg confronterend om mensen te zien die er erger aan toe zijn en dat je misschien moet toegeven dat het met jou ook zo is.
Ik denk niet dat ik het over zou doen als ik nog een keer kon kiezen. Dit omdat ik het heel moeilijk vond om terug te keren naar m'n werk en m'n leven voor de dagbehandeling. Ik was m'n "eigen"structuur kwijt en erna ook m'n baan. Het viel me erg tegen dat ik zo'n moeite had om m'n leven weer op de rit te krijgen en dat de nazorg redelijk beperkt was. Het sporten en het leren van mensen met dezelfde ziekte waren voor mij positieve punten.
Ik wil je de dagbehandeling zeker niet afraden, alhoewel mijn ervaring niet even positief is, het is zeer zeker zinvol voor veel mensen. Ga heen voor een intake, zorg dat je duidelijk hebt wat je van de tharapie wilt en dat je dat wilt combineren met je werk. Evalueer desnoods na 2 weken of je echt op de goede plek zit.
Veel sterkte (ben erg benieuwd hoe het je vergaat)
Vaak bestaat dagbehandeling uit individuele gesprekken met psycholoog, psychiater en psychiatrisch verpleegkundige. Ook zit er vaak psychomotore therapie bij, dat is vaak sporten in de zaal en hardlopen, ontspanningsoefeningen. Daarbij soms ergotherapie (over terugkeer naar werk, activiteiten zoals knutselen), dramatherapie, andere crea-therapieen, ook nog psychoeducatie (leren over je ziektebeeld/behandeling/hoe er zelf mee om te gaan) en gesprekken met de hele groep. Bij groepsgesprekken hoef je trouwens niet echt iets te vertellen als je dat niet wilt, maar soms is het wel fijn om te zien hoe anderen met dezelfde problemen omgaan (soms is het zelfs lachen...)
Vaak zijn er wel een aantal mensen van zo'n groep die je opvangen op de 1e dagen, je mag wel jezelf zijn. Ik ben niet zo'n groepsmens, maar vond het hier erg meevallen. Wel was het erg confronterend om mensen te zien die er erger aan toe zijn en dat je misschien moet toegeven dat het met jou ook zo is.
Ik denk niet dat ik het over zou doen als ik nog een keer kon kiezen. Dit omdat ik het heel moeilijk vond om terug te keren naar m'n werk en m'n leven voor de dagbehandeling. Ik was m'n "eigen"structuur kwijt en erna ook m'n baan. Het viel me erg tegen dat ik zo'n moeite had om m'n leven weer op de rit te krijgen en dat de nazorg redelijk beperkt was. Het sporten en het leren van mensen met dezelfde ziekte waren voor mij positieve punten.
Ik wil je de dagbehandeling zeker niet afraden, alhoewel mijn ervaring niet even positief is, het is zeer zeker zinvol voor veel mensen. Ga heen voor een intake, zorg dat je duidelijk hebt wat je van de tharapie wilt en dat je dat wilt combineren met je werk. Evalueer desnoods na 2 weken of je echt op de goede plek zit.
Veel sterkte (ben erg benieuwd hoe het je vergaat)
zaterdag 29 december 2007 om 06:58
Voor degene die dagbehandeling hebben gehad maar er minder positief over zijn: Wat moet je dan? Ik bedoel; je gesprekken bij de psych lopen vast, dat ene uurtje in de week is niet voldoende om je beter te maken. De medicijnen halen de scherpe randjes eraf, maar lossen verder niets op. Je problemen, depressie, angst, noem maar op, spelen al jaren. Er wordt door je arts aangeraden dagbehandeling te gaan volgen. Als je dit niet doet, wat moet je dan? Weten jullie een andere manier om een stap verder te gaan met therapie? Want ik zie ook de nadelen die jullie schetsen, maar zou niet weten welke andere weg er te bewandelen is.
zaterdag 29 december 2007 om 09:06
quote:Chica80 schreef op 29 december 2007 @ 00:51:
Ik denk niet dat ik het over zou doen als ik nog een keer kon kiezen. Dit omdat ik het heel moeilijk vond om terug te keren naar m'n werk en m'n leven voor de dagbehandeling. Ik was m'n "eigen"structuur kwijt en erna ook m'n baan. Het viel me erg tegen dat ik zo'n moeite had om m'n leven weer op de rit te krijgen Dat was ook de reden dat 'mijn' psychiater hier geen voorstander van was!
Ik denk niet dat ik het over zou doen als ik nog een keer kon kiezen. Dit omdat ik het heel moeilijk vond om terug te keren naar m'n werk en m'n leven voor de dagbehandeling. Ik was m'n "eigen"structuur kwijt en erna ook m'n baan. Het viel me erg tegen dat ik zo'n moeite had om m'n leven weer op de rit te krijgen Dat was ook de reden dat 'mijn' psychiater hier geen voorstander van was!
zaterdag 29 december 2007 om 12:13
Oke, maar ik heb mijn twijfels of dat voor iedereen genoeg zou zijn. Medicijnen beinvloeden misschien je gedachten en gedrag niet genoeg. Wanneer je minder somber bent door medicatie, maar je blijft te kritisch over jezelf (ik noem maar een voorbeeld) dan blijf je met probleem zitten. Er moet dus meer gebeuren dan eens in de week gesprek met psych en medicatie.
Wat moet je dan als dagbehandeling geen goede optie is?
Wat moet je dan als dagbehandeling geen goede optie is?
zaterdag 29 december 2007 om 12:27
Boompje, ik sluit me bij je aan. Bij mij zit het nu ook op dat punt. Ik functioneer redelijk in mijn dagelijkse werkzaamheden, maar er zijn steeds terugkerende problemen. Ik ben nu zover dat ik nergens meer aan begin omdat het toch verkeerd loopt (ja dat is zwart-wit denken, dat weet ik).
Ik heb de intake al gedaan, ik heb alles met het werk geregeld en begin er over een aantal weken aan. Ik wou heel graag in deze groep komen, want ik zie het nut er echt van in. Er zijn twijfels aan hun kant of ik wel gemotiveerd genoeg zou zijn, dat ben ik zeer zeker. En heb zo goed mogelijk laten zien dat ik dit echt wil. Ik was echt heel bang om afgewezen te worden, en zou ik niet weten wat ik anders moest.
Ik blijf werken omdat ik erg veel plezier uit mijn werk haal en eindelijk ergens een plekje heb gevonden waar ik mij goed en gelukkig (voor zover ik dat kan zijn) voel. Ook op advies van de psych blijf ik dus ook aan het werk. Omdat ik verder redelijk functioneer, wil ik niet volledig 'uit de maatschappij' gehaald worden. Zoals al gezegd word, ik zie daar meer nadelen dan voordelen in. Het lijkt me ook handig dat je je ervaringen ook in de praktijk kunt brengen.
Het probleem is dus eigenlijk nu dat ik het allemaal heel erg spannend vind, wat ik hier al had beschreven. Ook vind ik het allemaal erg heftig voor iemand die redelijk functioneert in de maatschappij (in mijn ogen dan, daar denkt de psych anders over). Ik weet dat het echt nodig is, en dat het waarschijnlijk allemaal erger is dan ik zelf toe wil geven.
En over die schop onder mijn kont: dat heb ik al vaak genoeg gedaan. En dat zorgt bij mij alleen maar voor meer problemen. Er zijn vaak mensen die zeggen; je moet het allemaal niet zo zwart zien. Als dat een knop was die ik om kon zetten, vertel me dan maar waar die zit. Zo werkt het gewoon niet.
Bij mij bestaat de therapie trouwens ook uit heel veel 'doe-dingen' (psycho motore therapie, creatieve therapie, drama, etc.). Ik vind dat zelf erg nuttig, want dan wordt mijn gedrag erg duidelijk voor mij, waardoor ik er ook echt iets mee kan.
Ik heb de intake al gedaan, ik heb alles met het werk geregeld en begin er over een aantal weken aan. Ik wou heel graag in deze groep komen, want ik zie het nut er echt van in. Er zijn twijfels aan hun kant of ik wel gemotiveerd genoeg zou zijn, dat ben ik zeer zeker. En heb zo goed mogelijk laten zien dat ik dit echt wil. Ik was echt heel bang om afgewezen te worden, en zou ik niet weten wat ik anders moest.
Ik blijf werken omdat ik erg veel plezier uit mijn werk haal en eindelijk ergens een plekje heb gevonden waar ik mij goed en gelukkig (voor zover ik dat kan zijn) voel. Ook op advies van de psych blijf ik dus ook aan het werk. Omdat ik verder redelijk functioneer, wil ik niet volledig 'uit de maatschappij' gehaald worden. Zoals al gezegd word, ik zie daar meer nadelen dan voordelen in. Het lijkt me ook handig dat je je ervaringen ook in de praktijk kunt brengen.
Het probleem is dus eigenlijk nu dat ik het allemaal heel erg spannend vind, wat ik hier al had beschreven. Ook vind ik het allemaal erg heftig voor iemand die redelijk functioneert in de maatschappij (in mijn ogen dan, daar denkt de psych anders over). Ik weet dat het echt nodig is, en dat het waarschijnlijk allemaal erger is dan ik zelf toe wil geven.
En over die schop onder mijn kont: dat heb ik al vaak genoeg gedaan. En dat zorgt bij mij alleen maar voor meer problemen. Er zijn vaak mensen die zeggen; je moet het allemaal niet zo zwart zien. Als dat een knop was die ik om kon zetten, vertel me dan maar waar die zit. Zo werkt het gewoon niet.
Bij mij bestaat de therapie trouwens ook uit heel veel 'doe-dingen' (psycho motore therapie, creatieve therapie, drama, etc.). Ik vind dat zelf erg nuttig, want dan wordt mijn gedrag erg duidelijk voor mij, waardoor ik er ook echt iets mee kan.
anoniem_23639 wijzigde dit bericht op 29-12-2007 12:32
Reden: Nog wat dingetjes toegevoegd
Reden: Nog wat dingetjes toegevoegd
% gewijzigd
zaterdag 29 december 2007 om 16:21
Eén van de redenen dat hier nu voor gekozen is, is omdat het veel intensiever is. Als ik één keer in de week ergens naar toe ga en mezelf moet gaan vertellen dat ik wel wat waard ben geloof ik dat echt niet. Klinkt raar, maar zo voel ik dat wel.
Ik heb eens een kort stukje CGT gehad in een eerdere groep. Ik dacht toen ondertussen: en jij dacht je mijn negatieve gedachten kon veranderen??? Ik ben nogal sceptisch aangelegd, dat zal ook wel iets zijn wat ik moet laten varen.
Ik moet zeggen dat het trouwens helpt om al wat verhalen te lezen. Het maakt het een beetje realistischer voor mezelf. Ik kan me zo weinig bij voorstellen namelijk.
Ik heb eens een kort stukje CGT gehad in een eerdere groep. Ik dacht toen ondertussen: en jij dacht je mijn negatieve gedachten kon veranderen??? Ik ben nogal sceptisch aangelegd, dat zal ook wel iets zijn wat ik moet laten varen.
Ik moet zeggen dat het trouwens helpt om al wat verhalen te lezen. Het maakt het een beetje realistischer voor mezelf. Ik kan me zo weinig bij voorstellen namelijk.
zaterdag 29 december 2007 om 18:05
Hoi Tinkeldel,
Heb zelf ook dagbehandeling gehad, 2 dagen per week (zat toen in ziektewet, dus kon ook goed), wilde niet meer, want had toen al zo weinig energie. Vond het eers took eng om in een groep te komen, want ben van mezelf best gesloten. Maar daar was ik zo overheen. heb er echt zoooo ontzettend eveel aan gehad en zou het zooo weer doen als ik moest. geef het een kans, je kan altijd na een week, mocht het niet bevallen nog weg gaan (dat had ik voor ik in dagbehandleing ging ook bedacht, want zag het niet zitten toen). Heel veel succes iig.
Heb zelf ook dagbehandeling gehad, 2 dagen per week (zat toen in ziektewet, dus kon ook goed), wilde niet meer, want had toen al zo weinig energie. Vond het eers took eng om in een groep te komen, want ben van mezelf best gesloten. Maar daar was ik zo overheen. heb er echt zoooo ontzettend eveel aan gehad en zou het zooo weer doen als ik moest. geef het een kans, je kan altijd na een week, mocht het niet bevallen nog weg gaan (dat had ik voor ik in dagbehandleing ging ook bedacht, want zag het niet zitten toen). Heel veel succes iig.
zaterdag 29 december 2007 om 18:27
Bij mij werd de beslissing om dagbehandeling genomen toen ik nogal in een dieptepunt zat (werkeloos thuis) en toen ik 4 maanden later begon had ik m'n leven redelijk op de rit met een deeltijdbaan.
Tijdens de dagbehandeling (3 maanden) ben ik juist depressiever geworden omdat ik toen niet meer werkte en buiten werk (wat ik dus toen niet meer had) eigenlijk weinig andere activiteiten had.
Na de dagbehandeling moest ik dus weer m'n leven op te pakken, dat koste wel moeite. Uiteindelijk was het wel een goed moment om sommige dingen anders aan te pakken.
Nu, een aantal jaar later heb ik nog steeds up en downs, maar ga ik wel "volwassener" om met het leven en lukt het me wel steeds beter om te functioneren in baan en privé. CGT vind ik nog altijd moeilijk, ik kan altijd prima bedenken dat m'n gedachten niet reeel zijn, maar ze voelen wel reeel, dus schiet er voor m'n gevoel niet mee op.
Tijdens de dagbehandeling (3 maanden) ben ik juist depressiever geworden omdat ik toen niet meer werkte en buiten werk (wat ik dus toen niet meer had) eigenlijk weinig andere activiteiten had.
Na de dagbehandeling moest ik dus weer m'n leven op te pakken, dat koste wel moeite. Uiteindelijk was het wel een goed moment om sommige dingen anders aan te pakken.
Nu, een aantal jaar later heb ik nog steeds up en downs, maar ga ik wel "volwassener" om met het leven en lukt het me wel steeds beter om te functioneren in baan en privé. CGT vind ik nog altijd moeilijk, ik kan altijd prima bedenken dat m'n gedachten niet reeel zijn, maar ze voelen wel reeel, dus schiet er voor m'n gevoel niet mee op.
zaterdag 29 december 2007 om 19:53
@ claire, jij bent individueel verder gegaan, maar hebt ook dagbehandeling gehad? Echt iets anders voor dagbehandeling ken jij ook niet? Individueel verder NA de dagbehandeling is natuurlijk een optie, maar iets in de plaats van dagbehandeling is er niet zo geloof ik toch? En je individuele therapie is veel minder uur neem ik aan?
zaterdag 29 december 2007 om 23:48
Voor mij was dagbehandeling goed, maar het zal ongetwijfeld afhangen van je startpositie. In mijn geval was er geen werk en studie meer en was ik so wie so al een tijdlang structuurloos en op een totaal dieptepunt aangekomen. Dagbehandeling gaf me juist weer structuur en een invulling die ik kon gebruiken.
En over die schoppen onder je kont:
in mijn geval heb ik juist geleerd dat ik mezelf minder moet schoppen en pijnigen en dat als ik een tandje minder functioneer dan waarop ik mezelf steeds probeerde omhoog te schoppen, dat dat juist goed was. Dus het tegenovergestelde van schoppen.
De uitwerking van dagbehandeling op mij:
geen vliegende optimist, maar gewoon een nuchtere, haalbare en meestal vrolijke kijk op het leven. Meer kan een mens niet wensen toch? Anders zou er wel pep worden voorgeschreven.
En over die schoppen onder je kont:
in mijn geval heb ik juist geleerd dat ik mezelf minder moet schoppen en pijnigen en dat als ik een tandje minder functioneer dan waarop ik mezelf steeds probeerde omhoog te schoppen, dat dat juist goed was. Dus het tegenovergestelde van schoppen.
De uitwerking van dagbehandeling op mij:
geen vliegende optimist, maar gewoon een nuchtere, haalbare en meestal vrolijke kijk op het leven. Meer kan een mens niet wensen toch? Anders zou er wel pep worden voorgeschreven.
