Psyche
alle pijlers
de dood
zondag 22 september 2013 om 14:07
hallo mensen
ik ben de laatste tyd erg veel met de dood bezig.
mijn vader is in 2011 overleden 5 min voor vaderdag om precies te.
mijn vader kreeg voor dat hij overleed een surinaamse vrouw die heeft hij dan ook uit suriname laten komen en vlak daarna ook gaan trouwen
ik had nooit geen goede band met zijn nieuwe vrouw.
toen ze in nederland was ben ik niet veel meer bij mijn vader geweest omdat hij haar kinderen meer zag staan ze had twee kids megenomen uit suriname die niet eens dus van mijn vader waren.
en hun werden genoemd bij hun trouwerij wij mijn zus en ik niet.
zei was in het begin alles voor mijn vader vooral haar kids.
toen kwam op een gegeven moment mijn vader te overleiden zomaar hij voelde zich niet lekker en ging op bed mijn vader slikte heel veel medicatie oxazepam was een stripje per dag niks bij ibuprofen was hij verslaafd aan doosje was zo leeg daarbij komt nog hoorde van anderen dat hij vreemd ging en viagra slikte en niet veel later zag ik hem voor mijn balkon deur vreemd gaan met een andere blonde vrouw (mijn vader wist niet waar ik woonde had geen contact omdat hij meer zag in die surinamer en haar kids dan zijn eigen kids).
dus heeft mijn vader een hart invarct gekregen en vlak daarna een hart stilstand.
toen konden ze hem niet meer helpen ook dit heb ik via via gehoord en hoorde vlak daarna dat ik geen afscheid mocht nemen en niet bij de heppening aan wezig mocht zijn.
dus komt erop neer heb me vader nu 14 a 15 jaar niet gezien.
en heb mijn vader na zijn door dus in de deur opening zien staan waar ik nog steeds heel bang voor ben dat dat weer gaat gebeuren.
wil het niet zien vind dat eng.
nu is sinds kort mijn oma overleden waarbij ik dus wel afscheid mocht nemen en zie haar steeds voor me hoe ze daar ligt en ben snachts bang om naar de wc te gaan omdat ik dan bang ben haar te zien. ik voel soms dingen van mijn moeder en mijn zus dan heb ik het idee dat ik hun moet helpen maar kan dan niet mijn zus moet zelf voor der kind zorgen en weet zelf wat het beste is.
maar het s net of ik soms die kant op gestuurd word door mijn vader.
maar goed na dit alles te hebben mee gemaakt ben ik bang geworden voor de dood.
ik denk vaak want nou als mijn moeder er niet meer is wat nou als ik er zelf niet meer ben of ook gecremeerd word en die hette oven in moet zou ik dat voelen las ik het boekje bij mijn moeder thuis over cremeren van oma dat die over 2000 gr celcius is. wat gaat er dan gebeuren met mijn geest
als ik nooit kids krijg en mijn zus haar dochtertje aleen is als niemand er meer is red ze zich dan wel.
(ik ben al 8 jaar bezig zwanger te worden)
ik ben bang voor de dood ik denk aan niks anders meer waarom leef ik eigenlijk nog ik ga toch weer dood waarom wil ik eigenlijk kids moet ze op de duur toch achter laten alle mensen waar ik ziels veel van hou moet ik achterlaten of gaan eerder dan mij het brengt aleen maar verdriet waarom ?
ik wil gelukkig zijn en niet daaraan denken elke keer die waarom ga toch ooit dood erachteraan denken.
iedereen gaat dood is de dood nou zou erg mischien niet nee maar waarom brengt het je dan zoveel verdriet
ik ben de laatste tyd erg veel met de dood bezig.
mijn vader is in 2011 overleden 5 min voor vaderdag om precies te.
mijn vader kreeg voor dat hij overleed een surinaamse vrouw die heeft hij dan ook uit suriname laten komen en vlak daarna ook gaan trouwen
ik had nooit geen goede band met zijn nieuwe vrouw.
toen ze in nederland was ben ik niet veel meer bij mijn vader geweest omdat hij haar kinderen meer zag staan ze had twee kids megenomen uit suriname die niet eens dus van mijn vader waren.
en hun werden genoemd bij hun trouwerij wij mijn zus en ik niet.
zei was in het begin alles voor mijn vader vooral haar kids.
toen kwam op een gegeven moment mijn vader te overleiden zomaar hij voelde zich niet lekker en ging op bed mijn vader slikte heel veel medicatie oxazepam was een stripje per dag niks bij ibuprofen was hij verslaafd aan doosje was zo leeg daarbij komt nog hoorde van anderen dat hij vreemd ging en viagra slikte en niet veel later zag ik hem voor mijn balkon deur vreemd gaan met een andere blonde vrouw (mijn vader wist niet waar ik woonde had geen contact omdat hij meer zag in die surinamer en haar kids dan zijn eigen kids).
dus heeft mijn vader een hart invarct gekregen en vlak daarna een hart stilstand.
toen konden ze hem niet meer helpen ook dit heb ik via via gehoord en hoorde vlak daarna dat ik geen afscheid mocht nemen en niet bij de heppening aan wezig mocht zijn.
dus komt erop neer heb me vader nu 14 a 15 jaar niet gezien.
en heb mijn vader na zijn door dus in de deur opening zien staan waar ik nog steeds heel bang voor ben dat dat weer gaat gebeuren.
wil het niet zien vind dat eng.
nu is sinds kort mijn oma overleden waarbij ik dus wel afscheid mocht nemen en zie haar steeds voor me hoe ze daar ligt en ben snachts bang om naar de wc te gaan omdat ik dan bang ben haar te zien. ik voel soms dingen van mijn moeder en mijn zus dan heb ik het idee dat ik hun moet helpen maar kan dan niet mijn zus moet zelf voor der kind zorgen en weet zelf wat het beste is.
maar het s net of ik soms die kant op gestuurd word door mijn vader.
maar goed na dit alles te hebben mee gemaakt ben ik bang geworden voor de dood.
ik denk vaak want nou als mijn moeder er niet meer is wat nou als ik er zelf niet meer ben of ook gecremeerd word en die hette oven in moet zou ik dat voelen las ik het boekje bij mijn moeder thuis over cremeren van oma dat die over 2000 gr celcius is. wat gaat er dan gebeuren met mijn geest
als ik nooit kids krijg en mijn zus haar dochtertje aleen is als niemand er meer is red ze zich dan wel.
(ik ben al 8 jaar bezig zwanger te worden)
ik ben bang voor de dood ik denk aan niks anders meer waarom leef ik eigenlijk nog ik ga toch weer dood waarom wil ik eigenlijk kids moet ze op de duur toch achter laten alle mensen waar ik ziels veel van hou moet ik achterlaten of gaan eerder dan mij het brengt aleen maar verdriet waarom ?
ik wil gelukkig zijn en niet daaraan denken elke keer die waarom ga toch ooit dood erachteraan denken.
iedereen gaat dood is de dood nou zou erg mischien niet nee maar waarom brengt het je dan zoveel verdriet
zondag 22 september 2013 om 14:21
zondag 22 september 2013 om 14:29
Wees blij en opgelucht dat je hier geen duizenden jaren hoeft te blijven, want dat is de consequentie als er geen dood zou bestaan. Lijkt me het ergste dat er is.
Laat het los TO, het heeft geen nut en geen functie, want hoe je ook over de dood denkt en wat je er ook van vindt en of je er nu wel of niet bang voor bent, dat maakt echt helemaal niets uit.
Het is wat het is en zal altijd zo blijven, wat wie daar dan ook verder van vindt.
Laat het los TO, het heeft geen nut en geen functie, want hoe je ook over de dood denkt en wat je er ook van vindt en of je er nu wel of niet bang voor bent, dat maakt echt helemaal niets uit.
Het is wat het is en zal altijd zo blijven, wat wie daar dan ook verder van vindt.
zondag 22 september 2013 om 14:47
quote:Cateautje schreef op 22 september 2013 @ 14:29:
Wees blij en opgelucht dat je hier geen duizenden jaren hoeft te blijven, want dat is de consequentie als er geen dood zou bestaan. Lijkt me het ergste dat er is.
Laat het los TO, het heeft geen nut en geen functie, want hoe je ook over de dood denkt en wat je er ook van vindt en of je er nu wel of niet bang voor bent, dat maakt echt helemaal niets uit.
Het is wat het is en zal altijd zo blijven, wat wie daar dan ook verder van vindt.Helemaal mee eens.
Wees blij en opgelucht dat je hier geen duizenden jaren hoeft te blijven, want dat is de consequentie als er geen dood zou bestaan. Lijkt me het ergste dat er is.
Laat het los TO, het heeft geen nut en geen functie, want hoe je ook over de dood denkt en wat je er ook van vindt en of je er nu wel of niet bang voor bent, dat maakt echt helemaal niets uit.
Het is wat het is en zal altijd zo blijven, wat wie daar dan ook verder van vindt.Helemaal mee eens.
zondag 22 september 2013 om 14:51
Er was eens een koning machtig en groot,
die had slechts een vijand en dat was de Dood
Waarom moest de Dood toch zijn leven bederven
Waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven
De koning ontbood toen al zijn geleerden,
die te paard en per koets aan het hof arriveerden
"Morgen, geleerden" zei de koning beleefd
"Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft"
De jongste geleerde, een ijdele snaak
riep: "Vraagt U maar sire, vraagt U maar raak
Wilt U soms weten hoeveel sterren er zijn?
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?
Of hoe.." maar toen werd hij abrupt onderbroken
"Welnee" zei de koning een tikje afwezig
"Waarom gaan we dood?, kijk dat houdt mij bezig"
Niet een der geleerden had zo'n vraag verwacht
"Al sla je me dood" zei de jongste heel zacht
De oudste geleerde nam toen het woord
en zei: "Sire, sommige mensen worden vermoord
anderen komen per ongeluk om
maar de meeste sterven van ouderdom"
De koning zei kribbig: "Ja dat wist ik al lang
maar wat is de Dood? Waarom ben ik zo bang?"
De knapste geleerde toen: "Mag ik soms even
misschien moet U, Sire, met de Dood leren leven"
De koning sprong op, z'n woede was groot
en hij schreeuwde: "Ik eis een antwoord, wat is de Dood?"
Toen sprak een geleerde met veel fantasie:
"Zal ik eens vertellen Sire hoe ik dat nu zie
De Dood komt je halen, de Dood raakt je aan
dus de Dood moet in levende lijve bestaan
We moeten hem vangen, dan zijn we eraf
Leve het leven, weg met het graf"
"Ach de Dood" zei de knapste "is niet te verslaan
want als je hem beetpakt, dan ga je eraan"
Toen kreeg de koning een schitterend plan
Hij zei: "Ik ken een stokoude, doodzieke man
Hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan
dus de Dood komt hem halen, de Dood komt eraan
We bouwen een glazen kooi om zijn bed
en de deur wordt uitnodigend open gezet
Is de Dood eenmaal binnen op weg naar zijn prooi
dan sluiten we snel de deur van de kooi"
Aldus werd besloten, men ging aan de slag
En de Dood werd gevangen nog diezelfde dag
Somber en treurig zat hij achter het glas
alsof hij een levend museumstuk was
Nog nooit was het volk zo gelukkig geweest
Jaren en jaren vierde men feest
Maar op den duur ging het feesten vervelen
en ging men gevaarlijke spelletjes spelen
Men sprong van torens, in diepe ravijnen
men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen
men dronk liters en liters vergiftigde wijn
en voerde wat oorlog, gewoon voor de gein
En niemand ging dood, geen mens ging verloren
Maar er werden wel steeds meer babies geboren
Het werd als maar drukker, men kreeg het benauwd
Er werden zelfs mensen de zee in gedouwd
En 100 jaar later was de lol ervan af
en ging men weer verlangen naar de rust van het graf
De koning dacht: "Goed, ik ben niet meer bang
maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang"
Opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen
en zei: "Wat een ellende, waar moet dat heen?"
De knapste geleerde, inmiddels zo'n drie eeuwen oud
zei: "Bevrijdt toch de Dood, want zo gaat het fout"
Maar de jongste geleerde zei: "Ja, maar wie laat hem los?
Wie de deur opendoet is als eerste de klos"
De koning stond op en zei theatraal:
"Laat mij het maar doen, gegroet allemaal
Mijn angst voor de Dood is nu wel genezen
ik heb, geloof ik, meer van het eeuwige leven te vrezen"
Hij schreed naar de kooi, machtig en groot
en stierf in de armen van de gretige Dood
"Leve de Dood", riep het volk dolgelukkig
en ze leefden nog lang en stierven gelukkig.
die had slechts een vijand en dat was de Dood
Waarom moest de Dood toch zijn leven bederven
Waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven
De koning ontbood toen al zijn geleerden,
die te paard en per koets aan het hof arriveerden
"Morgen, geleerden" zei de koning beleefd
"Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft"
De jongste geleerde, een ijdele snaak
riep: "Vraagt U maar sire, vraagt U maar raak
Wilt U soms weten hoeveel sterren er zijn?
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?
Of hoe.." maar toen werd hij abrupt onderbroken
"Welnee" zei de koning een tikje afwezig
"Waarom gaan we dood?, kijk dat houdt mij bezig"
Niet een der geleerden had zo'n vraag verwacht
"Al sla je me dood" zei de jongste heel zacht
De oudste geleerde nam toen het woord
en zei: "Sire, sommige mensen worden vermoord
anderen komen per ongeluk om
maar de meeste sterven van ouderdom"
De koning zei kribbig: "Ja dat wist ik al lang
maar wat is de Dood? Waarom ben ik zo bang?"
De knapste geleerde toen: "Mag ik soms even
misschien moet U, Sire, met de Dood leren leven"
De koning sprong op, z'n woede was groot
en hij schreeuwde: "Ik eis een antwoord, wat is de Dood?"
Toen sprak een geleerde met veel fantasie:
"Zal ik eens vertellen Sire hoe ik dat nu zie
De Dood komt je halen, de Dood raakt je aan
dus de Dood moet in levende lijve bestaan
We moeten hem vangen, dan zijn we eraf
Leve het leven, weg met het graf"
"Ach de Dood" zei de knapste "is niet te verslaan
want als je hem beetpakt, dan ga je eraan"
Toen kreeg de koning een schitterend plan
Hij zei: "Ik ken een stokoude, doodzieke man
Hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan
dus de Dood komt hem halen, de Dood komt eraan
We bouwen een glazen kooi om zijn bed
en de deur wordt uitnodigend open gezet
Is de Dood eenmaal binnen op weg naar zijn prooi
dan sluiten we snel de deur van de kooi"
Aldus werd besloten, men ging aan de slag
En de Dood werd gevangen nog diezelfde dag
Somber en treurig zat hij achter het glas
alsof hij een levend museumstuk was
Nog nooit was het volk zo gelukkig geweest
Jaren en jaren vierde men feest
Maar op den duur ging het feesten vervelen
en ging men gevaarlijke spelletjes spelen
Men sprong van torens, in diepe ravijnen
men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen
men dronk liters en liters vergiftigde wijn
en voerde wat oorlog, gewoon voor de gein
En niemand ging dood, geen mens ging verloren
Maar er werden wel steeds meer babies geboren
Het werd als maar drukker, men kreeg het benauwd
Er werden zelfs mensen de zee in gedouwd
En 100 jaar later was de lol ervan af
en ging men weer verlangen naar de rust van het graf
De koning dacht: "Goed, ik ben niet meer bang
maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang"
Opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen
en zei: "Wat een ellende, waar moet dat heen?"
De knapste geleerde, inmiddels zo'n drie eeuwen oud
zei: "Bevrijdt toch de Dood, want zo gaat het fout"
Maar de jongste geleerde zei: "Ja, maar wie laat hem los?
Wie de deur opendoet is als eerste de klos"
De koning stond op en zei theatraal:
"Laat mij het maar doen, gegroet allemaal
Mijn angst voor de Dood is nu wel genezen
ik heb, geloof ik, meer van het eeuwige leven te vrezen"
Hij schreed naar de kooi, machtig en groot
en stierf in de armen van de gretige Dood
"Leve de Dood", riep het volk dolgelukkig
en ze leefden nog lang en stierven gelukkig.
zondag 22 september 2013 om 14:54
Ik vind het een warrig verhaal. Volgens mij zou het goed zijn TO als je hulp zoekt bij alles wat er gebeurd is. Sommige dingen in het leven zijn onvermijdelijk daar heb je geen grip op. Hoe je er het beste mee omgaat met dood, tegenslag etc dat valt te leren door anders te denken. (RET, Cognitieve Gedragstherapie)
Ik wil nog even in gaan op jouw gedachte dat jouw leven zinloos is als je toch alles achter moet laten. Elk leven heeft zin je leeft om dingen te leren die moeilijk zijn, maar ook om van de mooie dingen te genieten.
Ik wil nog even in gaan op jouw gedachte dat jouw leven zinloos is als je toch alles achter moet laten. Elk leven heeft zin je leeft om dingen te leren die moeilijk zijn, maar ook om van de mooie dingen te genieten.
zondag 22 september 2013 om 16:03
zondag 22 september 2013 om 16:08
Waarom ben je precies bang voor de dood? Je voelt de aanwezigheid van je vader zeg je. Dat is toch juist heel mooi, als je ervaart dat het niet stopt in jouw idee met het overlijden van iemand?
Dood gaan we inderdaad allemaal. Gelukkig weet niemand wanneer. Leven in angst is toch ondoenlijk als je nog 80 jaar mag leven. Dan leef je tachtig jaren in volledige angst en dan heb je niets meer gedaan en ondernomen, alleen maar gewacht totdat je grootste angst werkelijkheid is geworden.
Ga praten met iemand die jou kan ondersteunen hierin.
Dood gaan we inderdaad allemaal. Gelukkig weet niemand wanneer. Leven in angst is toch ondoenlijk als je nog 80 jaar mag leven. Dan leef je tachtig jaren in volledige angst en dan heb je niets meer gedaan en ondernomen, alleen maar gewacht totdat je grootste angst werkelijkheid is geworden.
Ga praten met iemand die jou kan ondersteunen hierin.
zondag 22 september 2013 om 16:18
zondag 22 september 2013 om 16:21
zondag 22 september 2013 om 17:10
Jeetje er zit wel heel veel in dit verhaal waar je op kan reageren maar laat ik het op het hoofdthema houden 'de dood'. Het is niet zo erg om je er bewust van te zijn dat mensen dood gaan. Tenminste als je je dan realiseert dat de tijd die je samen hebt waardevol is. Dat lukt niet altijd en dan kan je spijt krijgen, dat hoort bij het leven en kan je maar beter proberen te vermijden. Ook jij gaat dood en dan laat je of iets positiefs achter of niet. Positieve herinneringen bijvoorbeeld. Jij hebt het voor het kiezen. Nu leef je, maak er het beste van, de dood komt toch wel waarom je daar druk over maken.
