Psyche
alle pijlers
de dood
zondag 22 september 2013 om 14:07
hallo mensen
ik ben de laatste tyd erg veel met de dood bezig.
mijn vader is in 2011 overleden 5 min voor vaderdag om precies te.
mijn vader kreeg voor dat hij overleed een surinaamse vrouw die heeft hij dan ook uit suriname laten komen en vlak daarna ook gaan trouwen
ik had nooit geen goede band met zijn nieuwe vrouw.
toen ze in nederland was ben ik niet veel meer bij mijn vader geweest omdat hij haar kinderen meer zag staan ze had twee kids megenomen uit suriname die niet eens dus van mijn vader waren.
en hun werden genoemd bij hun trouwerij wij mijn zus en ik niet.
zei was in het begin alles voor mijn vader vooral haar kids.
toen kwam op een gegeven moment mijn vader te overleiden zomaar hij voelde zich niet lekker en ging op bed mijn vader slikte heel veel medicatie oxazepam was een stripje per dag niks bij ibuprofen was hij verslaafd aan doosje was zo leeg daarbij komt nog hoorde van anderen dat hij vreemd ging en viagra slikte en niet veel later zag ik hem voor mijn balkon deur vreemd gaan met een andere blonde vrouw (mijn vader wist niet waar ik woonde had geen contact omdat hij meer zag in die surinamer en haar kids dan zijn eigen kids).
dus heeft mijn vader een hart invarct gekregen en vlak daarna een hart stilstand.
toen konden ze hem niet meer helpen ook dit heb ik via via gehoord en hoorde vlak daarna dat ik geen afscheid mocht nemen en niet bij de heppening aan wezig mocht zijn.
dus komt erop neer heb me vader nu 14 a 15 jaar niet gezien.
en heb mijn vader na zijn door dus in de deur opening zien staan waar ik nog steeds heel bang voor ben dat dat weer gaat gebeuren.
wil het niet zien vind dat eng.
nu is sinds kort mijn oma overleden waarbij ik dus wel afscheid mocht nemen en zie haar steeds voor me hoe ze daar ligt en ben snachts bang om naar de wc te gaan omdat ik dan bang ben haar te zien. ik voel soms dingen van mijn moeder en mijn zus dan heb ik het idee dat ik hun moet helpen maar kan dan niet mijn zus moet zelf voor der kind zorgen en weet zelf wat het beste is.
maar het s net of ik soms die kant op gestuurd word door mijn vader.
maar goed na dit alles te hebben mee gemaakt ben ik bang geworden voor de dood.
ik denk vaak want nou als mijn moeder er niet meer is wat nou als ik er zelf niet meer ben of ook gecremeerd word en die hette oven in moet zou ik dat voelen las ik het boekje bij mijn moeder thuis over cremeren van oma dat die over 2000 gr celcius is. wat gaat er dan gebeuren met mijn geest
als ik nooit kids krijg en mijn zus haar dochtertje aleen is als niemand er meer is red ze zich dan wel.
(ik ben al 8 jaar bezig zwanger te worden)
ik ben bang voor de dood ik denk aan niks anders meer waarom leef ik eigenlijk nog ik ga toch weer dood waarom wil ik eigenlijk kids moet ze op de duur toch achter laten alle mensen waar ik ziels veel van hou moet ik achterlaten of gaan eerder dan mij het brengt aleen maar verdriet waarom ?
ik wil gelukkig zijn en niet daaraan denken elke keer die waarom ga toch ooit dood erachteraan denken.
iedereen gaat dood is de dood nou zou erg mischien niet nee maar waarom brengt het je dan zoveel verdriet
ik ben de laatste tyd erg veel met de dood bezig.
mijn vader is in 2011 overleden 5 min voor vaderdag om precies te.
mijn vader kreeg voor dat hij overleed een surinaamse vrouw die heeft hij dan ook uit suriname laten komen en vlak daarna ook gaan trouwen
ik had nooit geen goede band met zijn nieuwe vrouw.
toen ze in nederland was ben ik niet veel meer bij mijn vader geweest omdat hij haar kinderen meer zag staan ze had twee kids megenomen uit suriname die niet eens dus van mijn vader waren.
en hun werden genoemd bij hun trouwerij wij mijn zus en ik niet.
zei was in het begin alles voor mijn vader vooral haar kids.
toen kwam op een gegeven moment mijn vader te overleiden zomaar hij voelde zich niet lekker en ging op bed mijn vader slikte heel veel medicatie oxazepam was een stripje per dag niks bij ibuprofen was hij verslaafd aan doosje was zo leeg daarbij komt nog hoorde van anderen dat hij vreemd ging en viagra slikte en niet veel later zag ik hem voor mijn balkon deur vreemd gaan met een andere blonde vrouw (mijn vader wist niet waar ik woonde had geen contact omdat hij meer zag in die surinamer en haar kids dan zijn eigen kids).
dus heeft mijn vader een hart invarct gekregen en vlak daarna een hart stilstand.
toen konden ze hem niet meer helpen ook dit heb ik via via gehoord en hoorde vlak daarna dat ik geen afscheid mocht nemen en niet bij de heppening aan wezig mocht zijn.
dus komt erop neer heb me vader nu 14 a 15 jaar niet gezien.
en heb mijn vader na zijn door dus in de deur opening zien staan waar ik nog steeds heel bang voor ben dat dat weer gaat gebeuren.
wil het niet zien vind dat eng.
nu is sinds kort mijn oma overleden waarbij ik dus wel afscheid mocht nemen en zie haar steeds voor me hoe ze daar ligt en ben snachts bang om naar de wc te gaan omdat ik dan bang ben haar te zien. ik voel soms dingen van mijn moeder en mijn zus dan heb ik het idee dat ik hun moet helpen maar kan dan niet mijn zus moet zelf voor der kind zorgen en weet zelf wat het beste is.
maar het s net of ik soms die kant op gestuurd word door mijn vader.
maar goed na dit alles te hebben mee gemaakt ben ik bang geworden voor de dood.
ik denk vaak want nou als mijn moeder er niet meer is wat nou als ik er zelf niet meer ben of ook gecremeerd word en die hette oven in moet zou ik dat voelen las ik het boekje bij mijn moeder thuis over cremeren van oma dat die over 2000 gr celcius is. wat gaat er dan gebeuren met mijn geest
als ik nooit kids krijg en mijn zus haar dochtertje aleen is als niemand er meer is red ze zich dan wel.
(ik ben al 8 jaar bezig zwanger te worden)
ik ben bang voor de dood ik denk aan niks anders meer waarom leef ik eigenlijk nog ik ga toch weer dood waarom wil ik eigenlijk kids moet ze op de duur toch achter laten alle mensen waar ik ziels veel van hou moet ik achterlaten of gaan eerder dan mij het brengt aleen maar verdriet waarom ?
ik wil gelukkig zijn en niet daaraan denken elke keer die waarom ga toch ooit dood erachteraan denken.
iedereen gaat dood is de dood nou zou erg mischien niet nee maar waarom brengt het je dan zoveel verdriet
