Psyche
alle pijlers
Deeltijdtherapie
woensdag 10 december 2014 om 09:19
Sinds kort zit ik in groepstherapie.
Voor een allerlaatste keer wil ik nog iets proberen wat ik nog niet eerder heb gedaan, en dat is therapie met meerdere in een vaste groep.
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....
Nou ja, ik moet dit even nuanceren. Ze blijken deels waar.
De jonge meisjes zijn in mijn groep in de minderheid. En er zitten, oh verrassing, ook mannen
Ik vind deze vorm van therapie extreem zwaar en kan er thuis geen kant mee op. Ik ben thuis totaal passief en murv en heb nul behoefte er over te praten met mijn man. Ik lag bijv gisteren al om 7 uur totaal naar de klote in mijn bed.
Ik heb een autoriteits issue. En ik schijn een hautaine houding ten opzichte van de psychologen te hebben. Zij hebben het gevoel dat ik op ze neer kijk. En ik denk dat ze daar wel een punt hebben. Mij is ook verweten de therapie niet serieus te nemen. Wat ik heel erg vind. Maar misschien wel een beetje waar is.
Het is niet dat ik niet wil. Schei uit ik heb een jaar op de wachtlijst gestaan en doe mee met een zgn pilot. Dus ik wil echt wel. Maar ik ben een soort van gehospitaliseerd door de jaren heen en doorzie alle therapeutische maniertjes op zo'n manier dat ik niks anders kan dan me er groen en geel aan ergeren. Het roept zoveel weerstand op. Zoveel boosheid, en agressie dat ik een soort van je ne sais qua houding ontwikkeld heb.
Ik lach de shit maar een beetje weg als een kip zonder kop. Waardoor men het op vat als desinteresse.
Het is mij ook totaal niet helder wat de bedoeling is van deze groepstherapie. Ik ben in een bestaande groep terecht gekomen. En meteen, zonder introductie (wel voorstelrondje) in het diepe gegooid. Nu een paar weken later zitten we nog in dat zelfde water. Het gaat niet voor of achteruit en ik word daar recalcitrant en baldadig van. Mijn overlevingsmechanisme.
Je kan er maar beter om lachen dan om huilen. En dan komen de morbide grapjes opborrelen.
Het achterste van m'n tong zal ik niet snel laten zien. Sowieso niet in een groep. Ik heb een fort van heb ik jou daar om me heen gebouwd en hoewel ik echt wel wil, krijg ik spontaan jeuk van al die vragen als: 'hoe voel je je daar dan bij, hoe komt dat dan denk je, wat gebeurd er dan met je, wat roept dat dan bij je op, kom je wel echt bij je gevoel, waar komt die muur dan vandaan, ik voel geen connectie met de groep, wat gaat er in je om.'
Ik weet dat dit therapie is, en erbij hoort en dat je moet graven om te leren mentaliseren, maar godsamme krake wat is dat moeilijk. En ik moet zeggen, ik maak dezer dagen ook geen vrienden. Niet op de groep, niet met de therapeuten, maar ook niet thuis met mijn gezin, familie en vrienden.
Wie zit of zat er ook in groeps/deeltijd therapie en kan daar wat over vertellen, of herkent dit?
Voor een allerlaatste keer wil ik nog iets proberen wat ik nog niet eerder heb gedaan, en dat is therapie met meerdere in een vaste groep.
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....
Nou ja, ik moet dit even nuanceren. Ze blijken deels waar.
De jonge meisjes zijn in mijn groep in de minderheid. En er zitten, oh verrassing, ook mannen
Ik vind deze vorm van therapie extreem zwaar en kan er thuis geen kant mee op. Ik ben thuis totaal passief en murv en heb nul behoefte er over te praten met mijn man. Ik lag bijv gisteren al om 7 uur totaal naar de klote in mijn bed.
Ik heb een autoriteits issue. En ik schijn een hautaine houding ten opzichte van de psychologen te hebben. Zij hebben het gevoel dat ik op ze neer kijk. En ik denk dat ze daar wel een punt hebben. Mij is ook verweten de therapie niet serieus te nemen. Wat ik heel erg vind. Maar misschien wel een beetje waar is.
Het is niet dat ik niet wil. Schei uit ik heb een jaar op de wachtlijst gestaan en doe mee met een zgn pilot. Dus ik wil echt wel. Maar ik ben een soort van gehospitaliseerd door de jaren heen en doorzie alle therapeutische maniertjes op zo'n manier dat ik niks anders kan dan me er groen en geel aan ergeren. Het roept zoveel weerstand op. Zoveel boosheid, en agressie dat ik een soort van je ne sais qua houding ontwikkeld heb.
Ik lach de shit maar een beetje weg als een kip zonder kop. Waardoor men het op vat als desinteresse.
Het is mij ook totaal niet helder wat de bedoeling is van deze groepstherapie. Ik ben in een bestaande groep terecht gekomen. En meteen, zonder introductie (wel voorstelrondje) in het diepe gegooid. Nu een paar weken later zitten we nog in dat zelfde water. Het gaat niet voor of achteruit en ik word daar recalcitrant en baldadig van. Mijn overlevingsmechanisme.
Je kan er maar beter om lachen dan om huilen. En dan komen de morbide grapjes opborrelen.
Het achterste van m'n tong zal ik niet snel laten zien. Sowieso niet in een groep. Ik heb een fort van heb ik jou daar om me heen gebouwd en hoewel ik echt wel wil, krijg ik spontaan jeuk van al die vragen als: 'hoe voel je je daar dan bij, hoe komt dat dan denk je, wat gebeurd er dan met je, wat roept dat dan bij je op, kom je wel echt bij je gevoel, waar komt die muur dan vandaan, ik voel geen connectie met de groep, wat gaat er in je om.'
Ik weet dat dit therapie is, en erbij hoort en dat je moet graven om te leren mentaliseren, maar godsamme krake wat is dat moeilijk. En ik moet zeggen, ik maak dezer dagen ook geen vrienden. Niet op de groep, niet met de therapeuten, maar ook niet thuis met mijn gezin, familie en vrienden.
Wie zit of zat er ook in groeps/deeltijd therapie en kan daar wat over vertellen, of herkent dit?
woensdag 10 december 2014 om 09:27
woensdag 10 december 2014 om 09:34
Nou ik kijk niet bewust op ze neer, dat is een oorzaak gevolg en ik hoop daar iets mee te kunnen doen in de groep, want ik wil van dat negativisme af.
Ik ben al heel lang in therapie, op en af, ik heb nogal een verknipt verleden, en heb daar een redelijke klap van de molen door opgelopen. Hoewel het natuurlijk nature nurture is. Ik wil er alleen echt wat mee. Maar mijn verleden vol therapie, hulpverleners, medicijnen, en zo meer, hebben mij nog nooit kunnen redden. En echt, ik wil het wel. Ik geef bij elke intake al aan hoe lastig ik te bereiken ben, binnen no time als men mij de ruimte geeft, zelf op de therapeuten stoel ga zitten, en hun ga vragen hoe hun weekend was.
En dat ik een sterke persoonlijkheid tegenover me nodig heb. Nu heb ik vier zalvende therapeuten die zoveel agressie in me opwekken dat ik er gewoon melig van word. Het zijn net karikaturen. Maar juist deze houding staat me enorm in de weg, want op die manier wordt het natuurlijk nooit wat.
De bedoeling is mentaliseren, en opruimen en tot zelfinzicht te komen. Maar de manier waarop, echt, ik snap er geen hol van.
Vanmiddag toch maar weer eens vragen...
Ik ben al heel lang in therapie, op en af, ik heb nogal een verknipt verleden, en heb daar een redelijke klap van de molen door opgelopen. Hoewel het natuurlijk nature nurture is. Ik wil er alleen echt wat mee. Maar mijn verleden vol therapie, hulpverleners, medicijnen, en zo meer, hebben mij nog nooit kunnen redden. En echt, ik wil het wel. Ik geef bij elke intake al aan hoe lastig ik te bereiken ben, binnen no time als men mij de ruimte geeft, zelf op de therapeuten stoel ga zitten, en hun ga vragen hoe hun weekend was.
En dat ik een sterke persoonlijkheid tegenover me nodig heb. Nu heb ik vier zalvende therapeuten die zoveel agressie in me opwekken dat ik er gewoon melig van word. Het zijn net karikaturen. Maar juist deze houding staat me enorm in de weg, want op die manier wordt het natuurlijk nooit wat.
De bedoeling is mentaliseren, en opruimen en tot zelfinzicht te komen. Maar de manier waarop, echt, ik snap er geen hol van.
Vanmiddag toch maar weer eens vragen...
woensdag 10 december 2014 om 09:47
Wat bedoel je met mentaliseren? Ik zou ze ook dit topic laten lezen en verder eens bij jezelf nagaan waarom je jezelf blijkbaar graag boven de therapeut plaatst. Waarschijnlijk is dat uit onzekerheid, maar het lijkt er bijna op alsof je iemand nodig hebt die je met een beetje geweld 'open moet breken' voordat jullie verder kunnen.
Verder overigens geen ervaring met groepstherapie.
Verder overigens geen ervaring met groepstherapie.
woensdag 10 december 2014 om 09:56
Ik plaats mezelf helemaal niet graag boven de therapeuten, dat is juist mijn grootste probleem tijdens therapie en daarom is het tot op heden ook nooit wat geworden. Dat geef ik ook steeds aan.
Het is namelijk helemaal niet leuk, maar het gebeurd gewoon. Het ontstaat.
Geef me ruimte en ik vreet je op. Dat idee.
En dat is echt een handicap, want men krijgt een heel verkeerd beeld van je.
En onzekerheid is het zeker (deels).
Dat is klip en klaar.
Nu de rest nog.
Het is namelijk helemaal niet leuk, maar het gebeurd gewoon. Het ontstaat.
Geef me ruimte en ik vreet je op. Dat idee.
En dat is echt een handicap, want men krijgt een heel verkeerd beeld van je.
En onzekerheid is het zeker (deels).
Dat is klip en klaar.
Nu de rest nog.
woensdag 10 december 2014 om 09:56
quote:Yggdrasil- schreef op 10 december 2014 @ 09:34:
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....!
Joh, het klinkt eigenlijk wel een beetje als dit forum!
Volgens mij hoef je de deur niet meer uit.
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....!
Joh, het klinkt eigenlijk wel een beetje als dit forum!
Volgens mij hoef je de deur niet meer uit.
Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren
woensdag 10 december 2014 om 10:03
Maar even serieus. Ik zit hier nu wel met prikkende tranen achter mijn oogkassen, maar never nooit niet dat ik die zal laten zien he. Want ik ben sterk.
Althans dat wil ik ze graag laten geloven. En volgens mij lukt dat zo goed, dat ik op enorme weerstand stuit als ik vertel dat ik deeltijd therapie volg. Ik kan er in mijn omgeving geen kant mee op en dat voelt enorm eenzaam.
Ik ben als een wilde om me heen aan het slaan in de prive sfeer en ik weet me geen raad meer.
Dit zal ik echter nooit laten zien. Toegeven is tenslotte een zwaktebod heb ik altijd voorgespiegeld gekregen. Haal dat er maar eens uit, ik ben ook geen 20 meer :-/
Ik heb het verdorie vorige week gepresteerd een aantal groepstherapie genoten weg te laten lopen uit de groep, en een paniek aanval uitgelokt. Nou hoera, ik ben weer thuis
Althans dat wil ik ze graag laten geloven. En volgens mij lukt dat zo goed, dat ik op enorme weerstand stuit als ik vertel dat ik deeltijd therapie volg. Ik kan er in mijn omgeving geen kant mee op en dat voelt enorm eenzaam.
Ik ben als een wilde om me heen aan het slaan in de prive sfeer en ik weet me geen raad meer.
Dit zal ik echter nooit laten zien. Toegeven is tenslotte een zwaktebod heb ik altijd voorgespiegeld gekregen. Haal dat er maar eens uit, ik ben ook geen 20 meer :-/
Ik heb het verdorie vorige week gepresteerd een aantal groepstherapie genoten weg te laten lopen uit de groep, en een paniek aanval uitgelokt. Nou hoera, ik ben weer thuis
woensdag 10 december 2014 om 10:10
Dat zal er zeker mee te maken hebben. Maar hoewel ik me telkens voorneem het een kans te geven en me coöperatief op te stellen, gaat het bij binnenkomst al mis. De hele groep klit altijd samen. Is zo klef met elkaar dat ik daar echt braakneigingen van krijg. En zodra we in de groepsruimte zitten gaat er een knop bij me om. Ik ben echt niet bij machte deze om te switchen. Ik sta erbij en kijk ernaar.
woensdag 10 december 2014 om 10:11
In mijn ervaring moet je je eigen instelling veranderen.
Ja, je kent de vragen, de trucjes, weet wat ze willen. Maar heb je wel eens geprobeerd om die vragen serieus te beantwoorden? Bij jezelf na te voelen? Hoe heftig of onnozel dat ook voelt?
Therapie is niet anders dan een klassikale opleiding. Ze reiken je theorie aan, en bieden oefening. Aan jou wat je ermee doet.
Je hoeft niet het achterste van je tong laten zien, je hoeft niets na te voelen. Hell, je hoeft zelfs niet de waarheid te spreken.
Maar in therapie is het, net als op een opleiding, zo dat je vooral jezelf ermee hebt als je miet 120% je best doet en open staat voor wat er gezegd wordt.
Ik heb heel lang bozig uit het raam zitten kijken. Niemand begreep me, niemand hielp me, niemand maakte me beter. Kutleven. Kutwereld.
Tot ik besefte dat ik dat zelf moest doen. Niet meer groot houden, geen stoer doen, niet weglachen. Alle instincten proberen te onderdrukken.
Niet al beter weten wat er komen gaat, maar inhoudelijk bezig zijn met de materie.
Die instelling, in combinatie met een fantastische therapeute die me dit kon laten voelen, en ook weer toekomstvisie kon geven, veranderde veel.
Niet meer vasthouden aan 'maar zo werkt dat niet bij mij', ' lekker makkelijk gezegd' en 'wegduwen'. Toch proberen ondanks de weerstand. Oefenen, hoe achterlijk het ook klinkt, en als het zwaar is en lekker makkelijk klinkt, toch proberen vol te houden.
Als je gewend bent dat het leven je overkomt is het ontzettend moeilijk om te vatten, te voelen, dat je zelf wel degelijk sturing hebt. Dat Jij je toekomst kan bepalen. Je doelen en dromen waar kan maken, met wat begeleiding en heel veel tijd en moeite.
Ik hoop dat je dat mag gaan ervaren. Het is zo fantastisch om ineens je hele leven cadeau te krijgen. Een blanco toekomst, waar je nog alles van mag gaan maken.
Jouw leven. Zoals jij het wilt.
Succes!
Ja, je kent de vragen, de trucjes, weet wat ze willen. Maar heb je wel eens geprobeerd om die vragen serieus te beantwoorden? Bij jezelf na te voelen? Hoe heftig of onnozel dat ook voelt?
Therapie is niet anders dan een klassikale opleiding. Ze reiken je theorie aan, en bieden oefening. Aan jou wat je ermee doet.
Je hoeft niet het achterste van je tong laten zien, je hoeft niets na te voelen. Hell, je hoeft zelfs niet de waarheid te spreken.
Maar in therapie is het, net als op een opleiding, zo dat je vooral jezelf ermee hebt als je miet 120% je best doet en open staat voor wat er gezegd wordt.
Ik heb heel lang bozig uit het raam zitten kijken. Niemand begreep me, niemand hielp me, niemand maakte me beter. Kutleven. Kutwereld.
Tot ik besefte dat ik dat zelf moest doen. Niet meer groot houden, geen stoer doen, niet weglachen. Alle instincten proberen te onderdrukken.
Niet al beter weten wat er komen gaat, maar inhoudelijk bezig zijn met de materie.
Die instelling, in combinatie met een fantastische therapeute die me dit kon laten voelen, en ook weer toekomstvisie kon geven, veranderde veel.
Niet meer vasthouden aan 'maar zo werkt dat niet bij mij', ' lekker makkelijk gezegd' en 'wegduwen'. Toch proberen ondanks de weerstand. Oefenen, hoe achterlijk het ook klinkt, en als het zwaar is en lekker makkelijk klinkt, toch proberen vol te houden.
Als je gewend bent dat het leven je overkomt is het ontzettend moeilijk om te vatten, te voelen, dat je zelf wel degelijk sturing hebt. Dat Jij je toekomst kan bepalen. Je doelen en dromen waar kan maken, met wat begeleiding en heel veel tijd en moeite.
Ik hoop dat je dat mag gaan ervaren. Het is zo fantastisch om ineens je hele leven cadeau te krijgen. Een blanco toekomst, waar je nog alles van mag gaan maken.
Jouw leven. Zoals jij het wilt.
Succes!
woensdag 10 december 2014 om 10:21
Klopt en klopt. Inbreng heb ik nog niet gehad. Ik laat anderen altijd voorgaan. Dan komt er vanzelf wel wat. Ik ben vooral nog aan het observeren en luisteren.
Dank zaza-zebra voor je bijdrage. Ik weet dat je gelijk hebt, maar dwing dat maar eens af.
Ik denk soms wel eens verdrietig dat dit het dan blijkbaar ook niet is. Dat groepstherapie ook niet bij mij past.
Maar wat dan wel?
Dank zaza-zebra voor je bijdrage. Ik weet dat je gelijk hebt, maar dwing dat maar eens af.
Ik denk soms wel eens verdrietig dat dit het dan blijkbaar ook niet is. Dat groepstherapie ook niet bij mij past.
Maar wat dan wel?
woensdag 10 december 2014 om 10:21
Ik zat in groeptherapie, maar herken dit helemaal niet. Bij ons was erg vanuit de groep steun (zonder geklap, zonder AA-meeting gevoel en dat terwijl we toch allemaal meiden onder de 30 waren) maar ook zeker kritische vragen, in de trant van "Heel sneu dat iets je overkomt, maar wat ga je er aan doen dan?" "Zie je zelf een patroon?" "Wil je wel je problemen oplossen of is je ziektewinst gewoon te groot?" Met als belangrijk punt dat het altijd wel opbouwend bedoeld moest zijn. Zo niet dan greep de therapeut of de rest van de groep in.
Wat ik wel denk dat heel belangrijk is, is de houding waarmee je er naar toe gaat. Ik was kritisch maar heb het een kans gegeven. Bij jou krijg ik de indruk alsof je van tevoren al hebt bepaald wat je er van gaat vinden. En dan snap ik wel dat je juist die dingen terugziet, want als ik op die manier gekeken had naar 'onze' groep, dan had je dat er ook wel in kunnen zien.
Zet het anders inderdaad eens op papier, de angst, de eenzaamheid en de verdedigingswerken. En vraag aan je groep om kritische vragen te stellen, maar grijp dan ook de kans aan om aan je problemen te werken (dus dan niet bij kritische vragen dichtklappen en niets meer laten zien). Het is moeilijk, maar ik kan oprecht zeggen dat van alle gesprekken de groepstherapie mij het meest geholpen heeft, omdat ik één therapeut wel dingen op de mouw kon spelden, maar een hele groep met lotgenoten niet, want die kenden al mijn trucjes en uitvluchten uit eigen ervaring, heeeel irritant
Wat ik wel denk dat heel belangrijk is, is de houding waarmee je er naar toe gaat. Ik was kritisch maar heb het een kans gegeven. Bij jou krijg ik de indruk alsof je van tevoren al hebt bepaald wat je er van gaat vinden. En dan snap ik wel dat je juist die dingen terugziet, want als ik op die manier gekeken had naar 'onze' groep, dan had je dat er ook wel in kunnen zien.
Zet het anders inderdaad eens op papier, de angst, de eenzaamheid en de verdedigingswerken. En vraag aan je groep om kritische vragen te stellen, maar grijp dan ook de kans aan om aan je problemen te werken (dus dan niet bij kritische vragen dichtklappen en niets meer laten zien). Het is moeilijk, maar ik kan oprecht zeggen dat van alle gesprekken de groepstherapie mij het meest geholpen heeft, omdat ik één therapeut wel dingen op de mouw kon spelden, maar een hele groep met lotgenoten niet, want die kenden al mijn trucjes en uitvluchten uit eigen ervaring, heeeel irritant
woensdag 10 december 2014 om 10:29
O.k., je weet het allemaal al. Je bent niet de enige. Tig mensen hebben zelfhulpboeken gelezen, zelfhulp-DVD's gekeken, seminars bijgewoond, enz. Veel psychologen zeggen ook hetzelfde.
Het startpunt is dat je zelf bereid bent om te veranderen. Je zegt dat de groep niet voor of achteruit gaat. Zit je dan te wachten op je groepsgenoten of op de therapeuten? Je vraagt je af wat de bedoeling van de groep is. Eh, wat is jouw bedoeling? Waar wil jij naar toe?
Als therapie niet voor jou werkt, kan je een andere keuze maken. Bijvoorbeeld op een vechtsport gaan. Dan kom je je autoriteitsissues ook tegen. Je ervaart hoeveel ruimte je zelf neemt en geeft aan de ander.
Volgens mij gaat het erom dat je steeds sterker wordt. Op welke manier dan ook.
En please, zet je in voor je huwelijk en je gezin.
Het startpunt is dat je zelf bereid bent om te veranderen. Je zegt dat de groep niet voor of achteruit gaat. Zit je dan te wachten op je groepsgenoten of op de therapeuten? Je vraagt je af wat de bedoeling van de groep is. Eh, wat is jouw bedoeling? Waar wil jij naar toe?
Als therapie niet voor jou werkt, kan je een andere keuze maken. Bijvoorbeeld op een vechtsport gaan. Dan kom je je autoriteitsissues ook tegen. Je ervaart hoeveel ruimte je zelf neemt en geeft aan de ander.
Volgens mij gaat het erom dat je steeds sterker wordt. Op welke manier dan ook.
En please, zet je in voor je huwelijk en je gezin.
woensdag 10 december 2014 om 10:32
N87: misschien ben ik daar juist wel bang voor.
En ik kan onwijs slecht tegen kritiek, dan ga ik of huilen, of de verdediging in, of me compleet afzonderen. Thuis en de dagen erna slaap ik dan niet en ga ik langzaam aan naar de klote. In eerste instantie ben ik dan boos. Later leg ik alle schuld bij mezelf. Maar er op terug komen: ho maar.
Ik kan overigens zo mogelijk nog slechter tegen complimenten. Die weerleg ik altijd.
Ik probeer mijn onzekerheid altijd te verbloemen door mijn uiterlijk, en daar kwam ik altijd mee weg. Ik moet zeggen dat de groep er nog niet van onder de indruk lijkt, en dat irriteert me dan ook weer mateloos.
Ik was altijd gewend, dat als de situatie lastig werd, dan maar iemand te gaan versieren. Man of vrouw. Maar dat moet ik hier geloof ik maar niet proberen.....
En ik kan onwijs slecht tegen kritiek, dan ga ik of huilen, of de verdediging in, of me compleet afzonderen. Thuis en de dagen erna slaap ik dan niet en ga ik langzaam aan naar de klote. In eerste instantie ben ik dan boos. Later leg ik alle schuld bij mezelf. Maar er op terug komen: ho maar.
Ik kan overigens zo mogelijk nog slechter tegen complimenten. Die weerleg ik altijd.
Ik probeer mijn onzekerheid altijd te verbloemen door mijn uiterlijk, en daar kwam ik altijd mee weg. Ik moet zeggen dat de groep er nog niet van onder de indruk lijkt, en dat irriteert me dan ook weer mateloos.
Ik was altijd gewend, dat als de situatie lastig werd, dan maar iemand te gaan versieren. Man of vrouw. Maar dat moet ik hier geloof ik maar niet proberen.....
woensdag 10 december 2014 om 10:37
Dat kan niemand je afdwingen. Dat is willen en pure wilskracht. Om de angst tegen te gaan, ondanks weerstand en angst toch te praten, voelen, inbrengen.
Wat let je, wat heb je te verliezen?
Dit is niet wat je fijn vindt blijkbaar. Wel veilig, maar niet fijn.
Doe es gek, doe es eng, wees eens een week lang de geïnteresseerdste, best meedoende en serieuste student die er is.
Er valt enkel te winnen.
Overigens, ik denk niet dat het er op dit moment om gaat of dit iets voor je is, maar of je jezelf -met hulp van de groep?- ertoe kan krijgen om die 120% ervoor te gaan. Dan kan je kijken of het wat voor je is.
Doel: inbrengen dat je er tegenaanloopt dat je erg dwarsboomt, en je meer uit de therapie wilt halen. Concrete hulpvraag: of ze je erop willen wijzen als je je onttrekt, en willen helpen meedenken hoe je om kan gaan met de destructieve neigingen die ne hebt.
(Gokje, het komt allemaal te dichtbij, de stennis leidt de boel lekker af, zo is er lekker veilig weer falen/boosheid en is het gevaarlijke moment geweken.)
Wat let je, wat heb je te verliezen?
Dit is niet wat je fijn vindt blijkbaar. Wel veilig, maar niet fijn.
Doe es gek, doe es eng, wees eens een week lang de geïnteresseerdste, best meedoende en serieuste student die er is.
Er valt enkel te winnen.
Overigens, ik denk niet dat het er op dit moment om gaat of dit iets voor je is, maar of je jezelf -met hulp van de groep?- ertoe kan krijgen om die 120% ervoor te gaan. Dan kan je kijken of het wat voor je is.
Doel: inbrengen dat je er tegenaanloopt dat je erg dwarsboomt, en je meer uit de therapie wilt halen. Concrete hulpvraag: of ze je erop willen wijzen als je je onttrekt, en willen helpen meedenken hoe je om kan gaan met de destructieve neigingen die ne hebt.
(Gokje, het komt allemaal te dichtbij, de stennis leidt de boel lekker af, zo is er lekker veilig weer falen/boosheid en is het gevaarlijke moment geweken.)
woensdag 10 december 2014 om 10:39
Mala, ik ben zeker bereid om te veranderen. Tenslotte zit ik in deeltijd therapie, en niet bepaald voor de gezelligheid
Wat ik er van verwacht? Dat vind ik een lastige.
Ik kan je voor nu alleen een politiek correct antwoord geven denk ik. Namelijk: handvaten te vinden voor in de nabije toekomst. Zodat ik de beste moeder, partner, vriendin, collega, dochter, zus en alles en meer kan zijn waar mogelijk. Want daar valt zeker winst te behalen.
Als ik dan ook nog eens gelukkig zou mogen worden, of enige mate van geluk zou mogen ervaren, misschien is dat haalbaarder, denken in kleine stapjes, dan is dat helemaal mooi.
Maar eerlijkheidshalve moet ik toe geven dat ik niet echt verwachtingen durf te hebben. Normaal gesproken kan het dan alleen maar tegenvallen is mijn perceptie.
Wat ik er van verwacht? Dat vind ik een lastige.
Ik kan je voor nu alleen een politiek correct antwoord geven denk ik. Namelijk: handvaten te vinden voor in de nabije toekomst. Zodat ik de beste moeder, partner, vriendin, collega, dochter, zus en alles en meer kan zijn waar mogelijk. Want daar valt zeker winst te behalen.
Als ik dan ook nog eens gelukkig zou mogen worden, of enige mate van geluk zou mogen ervaren, misschien is dat haalbaarder, denken in kleine stapjes, dan is dat helemaal mooi.
Maar eerlijkheidshalve moet ik toe geven dat ik niet echt verwachtingen durf te hebben. Normaal gesproken kan het dan alleen maar tegenvallen is mijn perceptie.
woensdag 10 december 2014 om 10:43
En je hoeft niet perfect te zijn.
Kritiek ontvangen zonder 'ja maar' is een mooie oefening.
Het is geen aanval op je persoonlijkheid, het betekent niet dat je niet goed genoeg bent. Het is een constatering van iets dat je zelf vaak ook wel weet, maar niet wilt weten.
Toch maar onder ogen komen dan. Het bijt niet, al doet het wel zeer.
Complimenten en mensen die aardig doen vind ik ook nog steeds lastig. Durf ze eens binnen te laten? Of vraag of mensen ze zwart op wit zetten, zodat je ze later in alle rust nog eens terug kan lezen.
Blijkbaar vinden z dat echt van je. Dat mag je voelen.
Kritiek ontvangen zonder 'ja maar' is een mooie oefening.
Het is geen aanval op je persoonlijkheid, het betekent niet dat je niet goed genoeg bent. Het is een constatering van iets dat je zelf vaak ook wel weet, maar niet wilt weten.
Toch maar onder ogen komen dan. Het bijt niet, al doet het wel zeer.
Complimenten en mensen die aardig doen vind ik ook nog steeds lastig. Durf ze eens binnen te laten? Of vraag of mensen ze zwart op wit zetten, zodat je ze later in alle rust nog eens terug kan lezen.
Blijkbaar vinden z dat echt van je. Dat mag je voelen.
woensdag 10 december 2014 om 10:47
Enne durf? Neehee, WIL!
Jij wilt geluk lees ik. Dat kan meid.
Lijkt me een geweldige motivatie om niet je angst, maar je doelen een leidraad te laten zijn.
Zet m op, een week volop keihard gaan en proberen. Angst en gewoonte aan de kant, eigen inbreng, hard werken aan jouw toekomst, en daar alles voor doen. Alles.
Na die week mag je dan komen afwegen of het verschil gemaakt heeft. Waarbij ik je met liefde van een hoop kritiek en complimenten voorzie, natuurlijk puur voor jouw bestwil.
Jij wilt geluk lees ik. Dat kan meid.
Lijkt me een geweldige motivatie om niet je angst, maar je doelen een leidraad te laten zijn.
Zet m op, een week volop keihard gaan en proberen. Angst en gewoonte aan de kant, eigen inbreng, hard werken aan jouw toekomst, en daar alles voor doen. Alles.
Na die week mag je dan komen afwegen of het verschil gemaakt heeft. Waarbij ik je met liefde van een hoop kritiek en complimenten voorzie, natuurlijk puur voor jouw bestwil.
