Psyche
alle pijlers
Deeltijdtherapie
woensdag 10 december 2014 om 09:19
Sinds kort zit ik in groepstherapie.
Voor een allerlaatste keer wil ik nog iets proberen wat ik nog niet eerder heb gedaan, en dat is therapie met meerdere in een vaste groep.
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....
Nou ja, ik moet dit even nuanceren. Ze blijken deels waar.
De jonge meisjes zijn in mijn groep in de minderheid. En er zitten, oh verrassing, ook mannen
Ik vind deze vorm van therapie extreem zwaar en kan er thuis geen kant mee op. Ik ben thuis totaal passief en murv en heb nul behoefte er over te praten met mijn man. Ik lag bijv gisteren al om 7 uur totaal naar de klote in mijn bed.
Ik heb een autoriteits issue. En ik schijn een hautaine houding ten opzichte van de psychologen te hebben. Zij hebben het gevoel dat ik op ze neer kijk. En ik denk dat ze daar wel een punt hebben. Mij is ook verweten de therapie niet serieus te nemen. Wat ik heel erg vind. Maar misschien wel een beetje waar is.
Het is niet dat ik niet wil. Schei uit ik heb een jaar op de wachtlijst gestaan en doe mee met een zgn pilot. Dus ik wil echt wel. Maar ik ben een soort van gehospitaliseerd door de jaren heen en doorzie alle therapeutische maniertjes op zo'n manier dat ik niks anders kan dan me er groen en geel aan ergeren. Het roept zoveel weerstand op. Zoveel boosheid, en agressie dat ik een soort van je ne sais qua houding ontwikkeld heb.
Ik lach de shit maar een beetje weg als een kip zonder kop. Waardoor men het op vat als desinteresse.
Het is mij ook totaal niet helder wat de bedoeling is van deze groepstherapie. Ik ben in een bestaande groep terecht gekomen. En meteen, zonder introductie (wel voorstelrondje) in het diepe gegooid. Nu een paar weken later zitten we nog in dat zelfde water. Het gaat niet voor of achteruit en ik word daar recalcitrant en baldadig van. Mijn overlevingsmechanisme.
Je kan er maar beter om lachen dan om huilen. En dan komen de morbide grapjes opborrelen.
Het achterste van m'n tong zal ik niet snel laten zien. Sowieso niet in een groep. Ik heb een fort van heb ik jou daar om me heen gebouwd en hoewel ik echt wel wil, krijg ik spontaan jeuk van al die vragen als: 'hoe voel je je daar dan bij, hoe komt dat dan denk je, wat gebeurd er dan met je, wat roept dat dan bij je op, kom je wel echt bij je gevoel, waar komt die muur dan vandaan, ik voel geen connectie met de groep, wat gaat er in je om.'
Ik weet dat dit therapie is, en erbij hoort en dat je moet graven om te leren mentaliseren, maar godsamme krake wat is dat moeilijk. En ik moet zeggen, ik maak dezer dagen ook geen vrienden. Niet op de groep, niet met de therapeuten, maar ook niet thuis met mijn gezin, familie en vrienden.
Wie zit of zat er ook in groeps/deeltijd therapie en kan daar wat over vertellen, of herkent dit?
Voor een allerlaatste keer wil ik nog iets proberen wat ik nog niet eerder heb gedaan, en dat is therapie met meerdere in een vaste groep.
Alle vooroordelen die ik had: jonge meisjes, het opbieden tegen elkaars schrijnende verhalen, dingen van elkaar overnemen, soort AA meeting idee, applaus na een mooie speech, het collectief troosten van elkaar, en de altijd prominent aanwezige doos met tissues, blijken waar....
Nou ja, ik moet dit even nuanceren. Ze blijken deels waar.
De jonge meisjes zijn in mijn groep in de minderheid. En er zitten, oh verrassing, ook mannen
Ik vind deze vorm van therapie extreem zwaar en kan er thuis geen kant mee op. Ik ben thuis totaal passief en murv en heb nul behoefte er over te praten met mijn man. Ik lag bijv gisteren al om 7 uur totaal naar de klote in mijn bed.
Ik heb een autoriteits issue. En ik schijn een hautaine houding ten opzichte van de psychologen te hebben. Zij hebben het gevoel dat ik op ze neer kijk. En ik denk dat ze daar wel een punt hebben. Mij is ook verweten de therapie niet serieus te nemen. Wat ik heel erg vind. Maar misschien wel een beetje waar is.
Het is niet dat ik niet wil. Schei uit ik heb een jaar op de wachtlijst gestaan en doe mee met een zgn pilot. Dus ik wil echt wel. Maar ik ben een soort van gehospitaliseerd door de jaren heen en doorzie alle therapeutische maniertjes op zo'n manier dat ik niks anders kan dan me er groen en geel aan ergeren. Het roept zoveel weerstand op. Zoveel boosheid, en agressie dat ik een soort van je ne sais qua houding ontwikkeld heb.
Ik lach de shit maar een beetje weg als een kip zonder kop. Waardoor men het op vat als desinteresse.
Het is mij ook totaal niet helder wat de bedoeling is van deze groepstherapie. Ik ben in een bestaande groep terecht gekomen. En meteen, zonder introductie (wel voorstelrondje) in het diepe gegooid. Nu een paar weken later zitten we nog in dat zelfde water. Het gaat niet voor of achteruit en ik word daar recalcitrant en baldadig van. Mijn overlevingsmechanisme.
Je kan er maar beter om lachen dan om huilen. En dan komen de morbide grapjes opborrelen.
Het achterste van m'n tong zal ik niet snel laten zien. Sowieso niet in een groep. Ik heb een fort van heb ik jou daar om me heen gebouwd en hoewel ik echt wel wil, krijg ik spontaan jeuk van al die vragen als: 'hoe voel je je daar dan bij, hoe komt dat dan denk je, wat gebeurd er dan met je, wat roept dat dan bij je op, kom je wel echt bij je gevoel, waar komt die muur dan vandaan, ik voel geen connectie met de groep, wat gaat er in je om.'
Ik weet dat dit therapie is, en erbij hoort en dat je moet graven om te leren mentaliseren, maar godsamme krake wat is dat moeilijk. En ik moet zeggen, ik maak dezer dagen ook geen vrienden. Niet op de groep, niet met de therapeuten, maar ook niet thuis met mijn gezin, familie en vrienden.
Wie zit of zat er ook in groeps/deeltijd therapie en kan daar wat over vertellen, of herkent dit?
woensdag 10 december 2014 om 12:15
Dit is waarom groepstherapie (vaak) werkt Je wordt in de groep keihard geconfronteerd met alles waar je normaal gesproken voor wegloopt, overschreeuwt of verbloemt. Je raakt bewuster van je gedrag en van wat de interacties met anderen bij jou oproepen. Voorbeeld: als mensen klef gaan doen (echt dichtbij elkaar durven te komen, emoties durven te delen en laten zien, zich kwetsbaar durven op te stellen) krijg jij braakneigingen, word je boos. De logische vraag is 'wat maakt dat dit jou zo boos maakt, wat maakt dat je je wil afzetten op zo'n moment? Wat roept dit bij jou op?' en dan kan je wel met je ogen rollen want weer zo'n therapeutische vraag die jij natuurlijk allang door hebt, maar wie hou je daarmee voor de gek? Door de vraag af te doen als een 'therapeutisch maniertje' lukt het je weer om voorbij te gaan aan je gevoelens en je gevoelens weer niet serieus te nemen en niet onder ogen te hoeven komen. Weer zelfbescherming dus. Jij hoeft niet te voelen, jij hoeft niet dichtbij jezelf te komen, dichtbij je emoties, anderen je echte emoties en je echte zelf te laten zien, want jij holt daar heel snel voorbij met een externaliserende houding die afleidt van wat er echt gebeurt. Iedereen kijkt naar je gedrag en jij kan wegsluipen met je gevoelens waar alweer niemand en jijzelf ook niet dichtbij is gekomen. Het truucje is volbracht!
Dat dit nu in de groep (of n.a.v.) voorkomt lijkt me heel normaal. Jouw normale afweermechanisme treedt nu keihard in werking. Als je hier doorheen kan, kan je het doorbreken. Zie wat er gebeurt. In plaats van te vluchten in je normale gedrag (therapie belachelijk vinden, je erboven stellen, afwijzen, 'er is toch niemand die mij kan bereiken', de rollen omdraaien, van je af bijten enz. enz.) neem het eens serieus, durf die vragen eens serieus te nemen, durf bij jezelf na te gaan wat iets met je doet in plaats van van je af te bijten. Fluit jezelf terug als je merkt dat de gewone patronen in werking gaan treden (je gaat je erboven stellen, je gaat anderen 'afmaken' omdat je ruimte krijgt, je gaat de rollen omdraaien) en vraag je groepsgenoten en therapeuten je hier ook op te attenderen. En in plaats van dat dan af te doen als 'therapeutische geleuter' (want dan vlucht je stiekem weer) probeer eens om het serieus te nemen, serieus te doen wat er van je gevraagd wordt zonder die muur van humor, sarcasme, spot en agressie om je heen.
De vraag 'wat doet dit met je?' is geen 'therapeutisch maniertje' om jou stiekem op nieuwe inzichten te wijzen (al kan dat wel zo werken) de vraag 'wat doet dit met je?' is ook vaak een oprechte vraag om in contact te komen met jezelf, gewoon, letterlijk 'Wat. Doet. Dit. Met. Jou?' Punt. Je hoeft het niet te 'doorzien' het is geen strikvraag, je hoeft alleen te durven bij jezelf na te gaan wat het antwoord op de vraag zou kunnen zijn. Maar daar vlucht jij telkens voor, met vrij succesvolle afleidingsmanoeuvres waar je zelf net zo hard in trapt.
Wat hier gebeurt is precies waar groepstherapie voor bedoeld is. Eigenlijk doe je het dus hartstikke goed! Geen wonder dat je omgeving hier onder lijdt op het moment, jij voelt je enorm onveilig en slaat inderdaad om je heen. Als je in therapie gaat wordt het vaak eerst slechter voordat het beter gaat. Als het je niet duidelijk is wat de bedoeling is moet je dit bespreken met je behandelaar, want eigenlijk moet JIJ aangeven wat de bedoeling is. Wat wil JIJ uit de therapie halen, welke doelen wil JIJ bereiken? Het gaat niet om wat zij met jou willen.
(Gezien je privé met andere mensen te maken hebt is het wel raadzaam om dit aan te geven, dat therapie veel bij je oproept en dat je daarom nu vaak moeilijk doet, maar dat je hard aan het werk bent dit te verbeteren)
Succes, zo te lezen ben je op de hobbelige, maar goede weg hoe vervelend dat ook mag klinken!
Dat dit nu in de groep (of n.a.v.) voorkomt lijkt me heel normaal. Jouw normale afweermechanisme treedt nu keihard in werking. Als je hier doorheen kan, kan je het doorbreken. Zie wat er gebeurt. In plaats van te vluchten in je normale gedrag (therapie belachelijk vinden, je erboven stellen, afwijzen, 'er is toch niemand die mij kan bereiken', de rollen omdraaien, van je af bijten enz. enz.) neem het eens serieus, durf die vragen eens serieus te nemen, durf bij jezelf na te gaan wat iets met je doet in plaats van van je af te bijten. Fluit jezelf terug als je merkt dat de gewone patronen in werking gaan treden (je gaat je erboven stellen, je gaat anderen 'afmaken' omdat je ruimte krijgt, je gaat de rollen omdraaien) en vraag je groepsgenoten en therapeuten je hier ook op te attenderen. En in plaats van dat dan af te doen als 'therapeutische geleuter' (want dan vlucht je stiekem weer) probeer eens om het serieus te nemen, serieus te doen wat er van je gevraagd wordt zonder die muur van humor, sarcasme, spot en agressie om je heen.
De vraag 'wat doet dit met je?' is geen 'therapeutisch maniertje' om jou stiekem op nieuwe inzichten te wijzen (al kan dat wel zo werken) de vraag 'wat doet dit met je?' is ook vaak een oprechte vraag om in contact te komen met jezelf, gewoon, letterlijk 'Wat. Doet. Dit. Met. Jou?' Punt. Je hoeft het niet te 'doorzien' het is geen strikvraag, je hoeft alleen te durven bij jezelf na te gaan wat het antwoord op de vraag zou kunnen zijn. Maar daar vlucht jij telkens voor, met vrij succesvolle afleidingsmanoeuvres waar je zelf net zo hard in trapt.
Wat hier gebeurt is precies waar groepstherapie voor bedoeld is. Eigenlijk doe je het dus hartstikke goed! Geen wonder dat je omgeving hier onder lijdt op het moment, jij voelt je enorm onveilig en slaat inderdaad om je heen. Als je in therapie gaat wordt het vaak eerst slechter voordat het beter gaat. Als het je niet duidelijk is wat de bedoeling is moet je dit bespreken met je behandelaar, want eigenlijk moet JIJ aangeven wat de bedoeling is. Wat wil JIJ uit de therapie halen, welke doelen wil JIJ bereiken? Het gaat niet om wat zij met jou willen.
(Gezien je privé met andere mensen te maken hebt is het wel raadzaam om dit aan te geven, dat therapie veel bij je oproept en dat je daarom nu vaak moeilijk doet, maar dat je hard aan het werk bent dit te verbeteren)
Succes, zo te lezen ben je op de hobbelige, maar goede weg hoe vervelend dat ook mag klinken!
woensdag 10 december 2014 om 15:36
Ik herken je verhaal grotendeels, ik herken ook de boze, sarcastische manier van omgaan met dingen. Weglachen, morbide grappen maken en dan het liefst over mezelf. Op de stoel van de hulpverlener gaan zitten en alle "trucjes" proberen te doorzien. Tot ik brak. Alles was zover opgestapeld, ik kon niet meer. Eerst kon ik geen sarcastische grappen meer maken over mezelf. Toen werd ik niet meer boos, maar alleen intens verdrietig. En daarna kwam alles er opeens uit. Ik was mezelf totaal kwijt, alleen maar kwetsbaar was ik nog. En ben ik nu nog. Ik ben ook hard aan t werk met behulp van (eindelijk een goeie) een therapeut. En ik vind het doodeng.
Maar alles is nu anders, als je naar me wijst, huil ik al. Ik heb besloten om het maar te laten gebeuren. Mijn oude ik heeft me tot nu toe niet al te veel opgeleverd, dus probeer ik het nu op deze manier (kan ook even niet anders, mijn fort is half afgebroken..). Het feit dat jij ook zo loopt te worstelen, het toch hebt aangekaart en je nu een volkomen wrak voelt, is denk ik juist een goed teken. Er zijn dingen aan het verschuiven. Je kunt niks verliezen door het te laten gebeuren denk ik, uiteindelijk alleen maar winnen. Heel veel sterkte, ik kom af en toe wel even gluren hier.
Oh en wat Zaza en blijekip zeggen!!!
Maar alles is nu anders, als je naar me wijst, huil ik al. Ik heb besloten om het maar te laten gebeuren. Mijn oude ik heeft me tot nu toe niet al te veel opgeleverd, dus probeer ik het nu op deze manier (kan ook even niet anders, mijn fort is half afgebroken..). Het feit dat jij ook zo loopt te worstelen, het toch hebt aangekaart en je nu een volkomen wrak voelt, is denk ik juist een goed teken. Er zijn dingen aan het verschuiven. Je kunt niks verliezen door het te laten gebeuren denk ik, uiteindelijk alleen maar winnen. Heel veel sterkte, ik kom af en toe wel even gluren hier.
Oh en wat Zaza en blijekip zeggen!!!
woensdag 10 december 2014 om 15:50
quote:Raio schreef op 10 december 2014 @ 15:36:
Ik herken je verhaal grotendeels, ik herken ook de boze, sarcastische manier van omgaan met dingen. Weglachen, morbide grappen maken en dan het liefst over mezelf. Op de stoel van de hulpverlener gaan zitten en alle "trucjes" proberen te doorzien. Tot ik brak. Alles was zover opgestapeld, ik kon niet meer. Eerst kon ik geen sarcastische grappen meer maken over mezelf. Toen werd ik niet meer boos, maar alleen intens verdrietig. En daarna kwam alles er opeens uit. Ik was mezelf totaal kwijt, alleen maar kwetsbaar was ik nog. En ben ik nu nog. Ik ben ook hard aan t werk met behulp van (eindelijk een goeie) een therapeut. En ik vind het doodeng.
Maar alles is nu anders, als je naar me wijst, huil ik al. Ik heb besloten om het maar te laten gebeuren. Mijn oude ik heeft me tot nu toe niet al te veel opgeleverd, dus probeer ik het nu op deze manier (kan ook even niet anders, mijn fort is half afgebroken..). Het feit dat jij ook zo loopt te worstelen, het toch hebt aangekaart en je nu een volkomen wrak voelt, is denk ik juist een goed teken. Er zijn dingen aan het verschuiven. Je kunt niks verliezen door het te laten gebeuren denk ik, uiteindelijk alleen maar winnen. Heel veel sterkte, ik kom af en toe wel even gluren hier.
Oh en wat Zaza en blijekip zeggen!!!
Wat een duidenlijk verhaal.
Soms moet je dingen laten gebeuren of ondergaan. En dat is heel moeilijk. En als iets jarenlang een gewoonte/overleving is geworden. Dan kost het tijd en aandacht en veel emoties. Ik besef nu pas dat ik meer aan mezelf moet denken. Jarenlang geluisterd naar anderen en aandacht gegeven. En nu sla ik er in door. En ik moet ook leren om eerder de grenzen aan te geven. Nu je het nog wat anders kan brengen dan als het al te laat is.
To veel kracht in je veranderingen. Wees niet te hard voor jezelf. Misschien straks iets lekkers halen of iets wat je goed doet.
Ik herken je verhaal grotendeels, ik herken ook de boze, sarcastische manier van omgaan met dingen. Weglachen, morbide grappen maken en dan het liefst over mezelf. Op de stoel van de hulpverlener gaan zitten en alle "trucjes" proberen te doorzien. Tot ik brak. Alles was zover opgestapeld, ik kon niet meer. Eerst kon ik geen sarcastische grappen meer maken over mezelf. Toen werd ik niet meer boos, maar alleen intens verdrietig. En daarna kwam alles er opeens uit. Ik was mezelf totaal kwijt, alleen maar kwetsbaar was ik nog. En ben ik nu nog. Ik ben ook hard aan t werk met behulp van (eindelijk een goeie) een therapeut. En ik vind het doodeng.
Maar alles is nu anders, als je naar me wijst, huil ik al. Ik heb besloten om het maar te laten gebeuren. Mijn oude ik heeft me tot nu toe niet al te veel opgeleverd, dus probeer ik het nu op deze manier (kan ook even niet anders, mijn fort is half afgebroken..). Het feit dat jij ook zo loopt te worstelen, het toch hebt aangekaart en je nu een volkomen wrak voelt, is denk ik juist een goed teken. Er zijn dingen aan het verschuiven. Je kunt niks verliezen door het te laten gebeuren denk ik, uiteindelijk alleen maar winnen. Heel veel sterkte, ik kom af en toe wel even gluren hier.
Oh en wat Zaza en blijekip zeggen!!!
Wat een duidenlijk verhaal.
Soms moet je dingen laten gebeuren of ondergaan. En dat is heel moeilijk. En als iets jarenlang een gewoonte/overleving is geworden. Dan kost het tijd en aandacht en veel emoties. Ik besef nu pas dat ik meer aan mezelf moet denken. Jarenlang geluisterd naar anderen en aandacht gegeven. En nu sla ik er in door. En ik moet ook leren om eerder de grenzen aan te geven. Nu je het nog wat anders kan brengen dan als het al te laat is.
To veel kracht in je veranderingen. Wees niet te hard voor jezelf. Misschien straks iets lekkers halen of iets wat je goed doet.
woensdag 10 december 2014 om 16:11
Wat Blijekip zegt. Ga bij jezelf te rade waarom dit zoveel irritatie bij je oproept. De mensen waar je je het meest aan irriteert kunnen je vaak het meest leren. Net als jaloezie. Zie dit niet slechts als een onwenselijke emotie, maar ook als een wegwijzer. Het vertelt je vaak veel over wat je eigenlijk zou willen.
Kwetsbaar zijn is overigens helemaal niet eng: als je eenmaal over de drempel heengestapt bent is het juist fijn. Het kost veel minder energie en levert waardevolle contacten op.
Wat me trouwens opvalt is dat je eigenlijk helemaal niet duidelijk weet waarom - en met welk doel - je de therapie volgt. Wat is de aanleiding geweest om ermee te beginnen?
Verder veel sterkte!
Kwetsbaar zijn is overigens helemaal niet eng: als je eenmaal over de drempel heengestapt bent is het juist fijn. Het kost veel minder energie en levert waardevolle contacten op.
Wat me trouwens opvalt is dat je eigenlijk helemaal niet duidelijk weet waarom - en met welk doel - je de therapie volgt. Wat is de aanleiding geweest om ermee te beginnen?
Verder veel sterkte!
woensdag 10 december 2014 om 16:37
quote:Yggdrasil- schreef op 10 december 2014 @ 15:04:
Net thuis. Ik heb het aangekaart. Maar we kwamen pas echt ergens toen de tijd op was. Maar morgen is weer n dag. Ben nu helemaal kapot. Ik vind het zo heftig...
Man man man waar is de altijd zo sterke vrouw gebleven die ik was. Ik ben een wrak.
Je bent juist sterk omdat je dit aangaat, je laat je een 'wrak' zijn, je laat jezelf moe en kapot worden hierdoor en dat ga je aan. Zonder te vluchten en je schild van sarcasme, 'neerkijken' op, spotten met en al die andere dingen op te houden.
Het wordt wel beter!
Net thuis. Ik heb het aangekaart. Maar we kwamen pas echt ergens toen de tijd op was. Maar morgen is weer n dag. Ben nu helemaal kapot. Ik vind het zo heftig...
Man man man waar is de altijd zo sterke vrouw gebleven die ik was. Ik ben een wrak.
Je bent juist sterk omdat je dit aangaat, je laat je een 'wrak' zijn, je laat jezelf moe en kapot worden hierdoor en dat ga je aan. Zonder te vluchten en je schild van sarcasme, 'neerkijken' op, spotten met en al die andere dingen op te houden.
Het wordt wel beter!
woensdag 10 december 2014 om 17:22
Mooie dingen zijn hier al gezegd.
Yd, jouw sterk zijn is een harnas dat jou krampachtig omhoog houdt, maar daarbinnen zit een verdrietig? gekwetst? bang? kind dat er niet mee is geholpen dat je dat harnas aanhoudt.
Hoe eng ook, je kunt alleen helen als je besluit dat harnas af te doen en de wijze, sterke vrouw die daaronder zit te vinden. En die vrouw is niet sarcastisch of afwijzend of alles wat je hierboven beschrijft wat je doet om maar niet in elkaar te storten.
De grote moed is om te zeggen "ik ga het doen, mezelf kwetsbaar laten zijn, hoe eng ook". En je dan over te geven aan het proces met alles wat daarbij hoort, ook als is het janken, janken en nog meer janken.
Toen bij mij dat proces op gang kwam had ik het gevoel alsof er een tsunami over me heen raasde en ik was doodsbang dat ik er niet meer uit zou komen.
Toch kon ik niets anders dan het te laten uitrazen en tot mijn verbazing was ik er gewoon nog naderhand, ik was niet kopje onder gegaan.
Vandaaruit ben ik gaan bouwen, met horten en stoten en soms met stappen terug. En dat is moeilijk en soms frustrerend, maar nu (jaren later) kan ik met heel mijn hart zeggen dat het goed met me gaat, echt goed.
Succes, ik wens je toe dat je de stap durft te zetten. Je bent het zo waard.
Yd, jouw sterk zijn is een harnas dat jou krampachtig omhoog houdt, maar daarbinnen zit een verdrietig? gekwetst? bang? kind dat er niet mee is geholpen dat je dat harnas aanhoudt.
Hoe eng ook, je kunt alleen helen als je besluit dat harnas af te doen en de wijze, sterke vrouw die daaronder zit te vinden. En die vrouw is niet sarcastisch of afwijzend of alles wat je hierboven beschrijft wat je doet om maar niet in elkaar te storten.
De grote moed is om te zeggen "ik ga het doen, mezelf kwetsbaar laten zijn, hoe eng ook". En je dan over te geven aan het proces met alles wat daarbij hoort, ook als is het janken, janken en nog meer janken.
Toen bij mij dat proces op gang kwam had ik het gevoel alsof er een tsunami over me heen raasde en ik was doodsbang dat ik er niet meer uit zou komen.
Toch kon ik niets anders dan het te laten uitrazen en tot mijn verbazing was ik er gewoon nog naderhand, ik was niet kopje onder gegaan.
Vandaaruit ben ik gaan bouwen, met horten en stoten en soms met stappen terug. En dat is moeilijk en soms frustrerend, maar nu (jaren later) kan ik met heel mijn hart zeggen dat het goed met me gaat, echt goed.
Succes, ik wens je toe dat je de stap durft te zetten. Je bent het zo waard.
woensdag 10 december 2014 om 17:26
Misschien nig even een aanvulling op wat eerder al geschreven is, maar probeer jezelf toe te staan om te huilen. Hopelijk krijg je dan de ervaring dat huilen niet zwak is. Als je altijd de sterkste, leukste, beste etc te zijn, dan kunnen mensen je moeilijk steunen. Als je wel een keer het vredriet toe durft te laten, dan kunnen anderen er voor jou zijn en zul je voelen dat je er niet alleen voor staat.
Gun het jezelf om de emoties er te mogen laten zijn.
Gun het jezelf om de emoties er te mogen laten zijn.
woensdag 10 december 2014 om 17:42
Ik weet niet waar ik beginnen moet (daar heb ik de laatste tijd wel vaker last van, pffff)
Ik ben een wandelend wrak, en heb vanmiddag voor het eerst gehuild. Om mezelf.
Er is een verschuiving gaande. Dat viel de therapeut ook op. Ik kwam weer boos en opgefokt binnen, maar halverwege benoemde zij die kentering en verhip, ik had het zelf niet door, maar inderdaad.
Waar ik nog steeds jeuk krijg van het voorstelrondje waarin men zich voorstelde als mijn nieuwe collega cq familie, ben ik toch stiekem nieuwsgierig naar de rest. Maar wat mij vooral zorgen baart is het feit dat er een nieuwe ik gevonden gaat worden onder al die lagen, en of ik dat wel wil. En dat de weg ernaartoe zo zwaar is en het eerst dus zoveel slechter moet gaan voor het beter wordt. Ik merk dat ik op enorm veel onbegrip stuit en voel me ontzettend eenzaam in mijn strijd. Van party ganger, gever, pleaser en gangmaker zit ik nu stil en kribbig terug getrokken in mijn hol.
Ik heb nog bijna anderhalf jaar te gaan, ik ben van een eerste groep ( voortraject) nu een paar weken bezig in deze groep. Bijna elke dag. Het is echt heftig. En thuis gaat het er niet beter op. Mijn man reageert op mij, ik weer op hem, de kinderen op ons allebei en de cirkel is weer rond.
Ik wil niet teveel in detail treden, maar ik heb oa post traumatische stress (door misbruik, ziektes, verwaarlozing e.d), angst/paniek aanvallen, persoonlijkheidsproblematiek, add, en ben dystiem ( chronisch depressief) en met periodes suïcidaal. Vooral dat laatste boezemt hen geloof ik angst in. Ik ben dan ook nu bezig met mijn signaleringsplan.
Ik ga in bad en naar bed.
Lief zijn jullie <3
Ik ben een wandelend wrak, en heb vanmiddag voor het eerst gehuild. Om mezelf.
Er is een verschuiving gaande. Dat viel de therapeut ook op. Ik kwam weer boos en opgefokt binnen, maar halverwege benoemde zij die kentering en verhip, ik had het zelf niet door, maar inderdaad.
Waar ik nog steeds jeuk krijg van het voorstelrondje waarin men zich voorstelde als mijn nieuwe collega cq familie, ben ik toch stiekem nieuwsgierig naar de rest. Maar wat mij vooral zorgen baart is het feit dat er een nieuwe ik gevonden gaat worden onder al die lagen, en of ik dat wel wil. En dat de weg ernaartoe zo zwaar is en het eerst dus zoveel slechter moet gaan voor het beter wordt. Ik merk dat ik op enorm veel onbegrip stuit en voel me ontzettend eenzaam in mijn strijd. Van party ganger, gever, pleaser en gangmaker zit ik nu stil en kribbig terug getrokken in mijn hol.
Ik heb nog bijna anderhalf jaar te gaan, ik ben van een eerste groep ( voortraject) nu een paar weken bezig in deze groep. Bijna elke dag. Het is echt heftig. En thuis gaat het er niet beter op. Mijn man reageert op mij, ik weer op hem, de kinderen op ons allebei en de cirkel is weer rond.
Ik wil niet teveel in detail treden, maar ik heb oa post traumatische stress (door misbruik, ziektes, verwaarlozing e.d), angst/paniek aanvallen, persoonlijkheidsproblematiek, add, en ben dystiem ( chronisch depressief) en met periodes suïcidaal. Vooral dat laatste boezemt hen geloof ik angst in. Ik ben dan ook nu bezig met mijn signaleringsplan.
Ik ga in bad en naar bed.
Lief zijn jullie <3
woensdag 10 december 2014 om 17:55
Therapie is ook loodzwaar en je zult geregeld wensen dat je er nooit aan begonnen was. Maar probeer juist dan door te zetten.
Kun je er met je man wel over praten? Bespreken hoe therapie gaat? Je zult de steun goed kunnen gebruiken en daar kun je zelf ook iets in doen.
Goed dat je met een signaleringsplan aan de slag gaat en ook wat liefs voor jezelf doet.
Sterkte!
Kun je er met je man wel over praten? Bespreken hoe therapie gaat? Je zult de steun goed kunnen gebruiken en daar kun je zelf ook iets in doen.
Goed dat je met een signaleringsplan aan de slag gaat en ook wat liefs voor jezelf doet.
Sterkte!
woensdag 10 december 2014 om 20:39
Klinkt goed joh, dat jullie het erover gehad hebben. Top!
Volgens mij ben je trouwens geen wrak, maar kwetsbaar. En dat voelt misschien brak?
Iemand hiervoor schreef over de angst om het toe te laten, om overspoeld te worden, dat vond ik zo mooi omschreven.
Mijn therapeute zei altijd: je zal er niet dood aan gaan. Het is niet fijn, maar als je gewoon door blijft ademen zal het weer wegebben.
En dus leerde ik doorademen en uitzitten, de heftigheid te accepteren, hoe naar dat soms ook voelt.
Het is een zware weg, maar het loont.
Hopelijk slaap je goed vannacht, en lukt het je om morgen weer ruimte voor jezelf en je gevoelens in te bouwen.
Zet m op!
Volgens mij ben je trouwens geen wrak, maar kwetsbaar. En dat voelt misschien brak?
Iemand hiervoor schreef over de angst om het toe te laten, om overspoeld te worden, dat vond ik zo mooi omschreven.
Mijn therapeute zei altijd: je zal er niet dood aan gaan. Het is niet fijn, maar als je gewoon door blijft ademen zal het weer wegebben.
En dus leerde ik doorademen en uitzitten, de heftigheid te accepteren, hoe naar dat soms ook voelt.
Het is een zware weg, maar het loont.
Hopelijk slaap je goed vannacht, en lukt het je om morgen weer ruimte voor jezelf en je gevoelens in te bouwen.
Zet m op!
woensdag 10 december 2014 om 20:54
Je bent goed bezig en knap dat je de dingen hier onder woorden kan brengen en deelt. Onthou maar dat het overgaat, dat het een proces is en zoals je je nu voelt niet voor altijd zal duren. Je kan terug, maar dan kom je nooit aan de overkant, of je kan door en dat is moeilijk, maar je komt er wel.
Durf je iets te bespreken met je man? Of gewoon te benoemen? Dat kan al wat lucht geven voor jullie allebei. Het lijkt me inderdaad goed als hij ook weet dat jullie hier doorheen moeten voordat het beter gaat, maar dat jij nu wel alles op alles zet om bij die 'beter' te komen. Samen lukt het beter dan alleen
Durf je iets te bespreken met je man? Of gewoon te benoemen? Dat kan al wat lucht geven voor jullie allebei. Het lijkt me inderdaad goed als hij ook weet dat jullie hier doorheen moeten voordat het beter gaat, maar dat jij nu wel alles op alles zet om bij die 'beter' te komen. Samen lukt het beter dan alleen
donderdag 11 december 2014 om 20:01
Zware week, morgen laatste dag. Ik merk dat ik er langzaamaan mee opsta en mee naar bed ga. Ik krijg de knop niet meer terug geswitcht. Ik merk ook dat mijn lijf me in de steek laat tijdens de groepssessies. Ik begin willekeurige speerspasmen te krijgen en buikkrampen tijdens de therapie. Zo erg dat ik de groep uit moet omdat het zo afleidt.
Werken is ontspannender, dwz, dan trek je na zoveel uur de deur achter je dicht en klaar is klara. Nu kom ik na een dag therapie in een druk gezin terecht, en is er totaal geen ruimte om even tot mezelf te komen. En erover praten met mijn man lukt me sowieso niet. Ten eerste krijg ik het mn strot niet uit, en ten tweede zitten er altijd pubers om me heen, waardoor ik nul prive heb. Ik heb mijn man dus maar verwezen naar dit topic hier
Wat ook weer niet zo heel handig is, aangezien ik nu dus op mijn tellen moet passen
Ik had zo straks zoveel te vertellen, maar nu ik de jongste op bed heb gelegd, en even op de bank zit, ben ik blanco. Het is gewoon allemaal weg. En het enige wat er dan over blijft is de leegte.....
Werken is ontspannender, dwz, dan trek je na zoveel uur de deur achter je dicht en klaar is klara. Nu kom ik na een dag therapie in een druk gezin terecht, en is er totaal geen ruimte om even tot mezelf te komen. En erover praten met mijn man lukt me sowieso niet. Ten eerste krijg ik het mn strot niet uit, en ten tweede zitten er altijd pubers om me heen, waardoor ik nul prive heb. Ik heb mijn man dus maar verwezen naar dit topic hier
Wat ook weer niet zo heel handig is, aangezien ik nu dus op mijn tellen moet passen
Ik had zo straks zoveel te vertellen, maar nu ik de jongste op bed heb gelegd, en even op de bank zit, ben ik blanco. Het is gewoon allemaal weg. En het enige wat er dan over blijft is de leegte.....
donderdag 11 december 2014 om 20:12
Ik vond die leegte soms wel fijn, omdat ik daarin even helemaal niets moest. Niet groeien, niet graven, niet denken, niet doen, niet voelen.
Wat jammer dat je geen ruimte hebt om het allemaal even in rust te verwerken, dat lijkt me erg zwaar. Is er een mogelijkheid dat je je af en toe in je huis even terugtrekt? Op je slaapkamer bijv?
Sterkte de de komende dagen, eis niet teveel van jezelf, probeer lief te zijn voor jezelf.
Wat jammer dat je geen ruimte hebt om het allemaal even in rust te verwerken, dat lijkt me erg zwaar. Is er een mogelijkheid dat je je af en toe in je huis even terugtrekt? Op je slaapkamer bijv?
Sterkte de de komende dagen, eis niet teveel van jezelf, probeer lief te zijn voor jezelf.
donderdag 11 december 2014 om 20:43
quote:Yggdrasil- schreef op 11 december 2014 @ 20:36:
Dankjewel x
Ik ben dit weekend weg met de kinderen. Afleiding is soms ook wel goed.
Niks voelen is idd ook wel lekker. Veilig. Maar ook een 'makkelijke' vlucht.
De leegte is oorverdovend
Niks voelen is ook gewoonweg goed, je kunt toch niet altijd zoveel voelen. Is misschien ook een mechanisme om ervoor te zorgen dat je geest af en toe een klein beetje rust krijgt. En de gevoelens komen toch wel weer terug.
Ik wens je een fijn weekend, hopelijk helpt de afleiding om je weer op te laden voor volgende week.
Dankjewel x
Ik ben dit weekend weg met de kinderen. Afleiding is soms ook wel goed.
Niks voelen is idd ook wel lekker. Veilig. Maar ook een 'makkelijke' vlucht.
De leegte is oorverdovend
Niks voelen is ook gewoonweg goed, je kunt toch niet altijd zoveel voelen. Is misschien ook een mechanisme om ervoor te zorgen dat je geest af en toe een klein beetje rust krijgt. En de gevoelens komen toch wel weer terug.
Ik wens je een fijn weekend, hopelijk helpt de afleiding om je weer op te laden voor volgende week.
