Psyche
alle pijlers
Depressieve Partner
vrijdag 27 juni 2014 om 22:53
Mijn partner valt al jaren van de ene depressie in andere. Medicijnen, therapie (verschillende vormen) maar hij komt er niet uit..... Banen mislukken, voelt zich daardoor nog waardelozer etc. etc. Ik geef ruimte, toon begrip, probeer zijn leven aangenaam te maken *niet pushen - huis voor hem overzichtelijk houden en schoon - hulp 1x in de week......maar niets helpt. Er komt niets uit zijn handen, heeft nergens plezier in, is stilletjes. Ik begin op het punt te komen dat ik het niet meer trek. Ik mis een partner, ik mis het gevoel een *team te zijn, ik mis vrolijkheid en gewoon eens ongecompliceerde avonden. Ik doe mijn eigen dingen, werk, sport vrienden..... maar ik merk dat ik boos begin te worden, mijn gevoel voor hem verdwijnt - ik het hem nu kwalijk begin te nemen. Ik kan wel tegen hem schreeuwen *DOE IETS!! maak me niet uit wat je doet maar ga iets doen!! Volgens mij is iemand van thuis blijven en in een hoekje zitten nog nooit beter geworden.......ik weet niet hoe dit verder moet, ik voel me eenzaam en verdrietig................en ook wel emotioneel in de steek gelaten.... maar het zwaarst is mijn machteloosheid die ik voel als ik naar zijn machteloosheid en hulpeloosheid kijk - en ik denk VECHT MAN!! Vecht voor je leven............. what's next. Hem dood vinden........ ?
zaterdag 28 juni 2014 om 12:49
Lemoncrush, ik denk niet dat een depressief iemand bewust egoistisch is. Maar heb bij mijn ex ( burn-out, depressief, onderliggend psychiatrisch probleem) wel gemerkt dat hij best in staat was om zijn gedrag aan te passen als ik hem daar op aansprak. Wel tijdelijk, maar toch.
Hij maakte (ik denk/hoop onbewust) gebruik van de ruimte die ik hem gaf.
Na de scheiding bleek hij toch ook wel in staat om een aantal zaken op te pakken die hij tijdens ons huwelijk niet kon/deed. Hij raapte zich dus bij elkaar en kwam in beweging. Terwijl ik ook wel de angst had dat hij zelfmoord zou plegen, hij sprak daar ook over.
Tegelijk: hij heeft verder nog steeds dezelfde problemen en geen hulp gezocht, niets is geschikt voor hem naar zijn mening. Hij wil alleen wat niet kan. Dus daar is niks veranderd.
Hij maakte (ik denk/hoop onbewust) gebruik van de ruimte die ik hem gaf.
Na de scheiding bleek hij toch ook wel in staat om een aantal zaken op te pakken die hij tijdens ons huwelijk niet kon/deed. Hij raapte zich dus bij elkaar en kwam in beweging. Terwijl ik ook wel de angst had dat hij zelfmoord zou plegen, hij sprak daar ook over.
Tegelijk: hij heeft verder nog steeds dezelfde problemen en geen hulp gezocht, niets is geschikt voor hem naar zijn mening. Hij wil alleen wat niet kan. Dus daar is niks veranderd.
zaterdag 28 juni 2014 om 12:57
Een kennis van mij kreeg borstkanker op zeer jonge leeftijd. Uiteindelijk was ze genezen verklaard, en trouwde ze met haar jeugdliefde. Later kwam het weer hard terug, en na een aantal jaren trok haar man het niet meer. Ze zijn toen gescheiden, puur omdat hij de pijn, onzekerheid en het verdriet niet meer aankon. Zij wilde niet dat hij er nog verder aan onderdoor ging en was het eens met de scheiding, hoe verdrietig ook. Helaas is ze overleden. Ik vond het een verdrietig, maar ook wel mooi verhaal, dat zij haar man kon loslaten op deze manier (ze bleven wel contact houden overigens).
Dus waarom zou je altijd bij elkaar moeten blijven, als er iemand binnen de relatie aan onderdoor gaat?
Dus waarom zou je altijd bij elkaar moeten blijven, als er iemand binnen de relatie aan onderdoor gaat?
zaterdag 28 juni 2014 om 13:21
De meeste mensen verlaten uiteindelijk een chronisch zieke partner. Waarschijnlijk zou ik dat ook wel doen. Als er echter sprake is van een gezin met kinderen en een van beide ouders niet zelfstandig overeind kan blijven, kan voor jezelf kiezen indirect het leven van je kinderen verwoesten.
En door de zelfopoffering van sommigen draait de wereld. Dat zijn helden, geen sukkels.
En door de zelfopoffering van sommigen draait de wereld. Dat zijn helden, geen sukkels.
zaterdag 28 juni 2014 om 14:10
quote:lemoncrush schreef op 28 juni 2014 @ 12:36:
Als je zegt "dat ik zijn depressieve leven blijf faciliteren" dat zou dat betekenen dat hij niet depressief is - maar achterover blijft leunen en hangen in zijn ....... geef het een naam.
Wat leuk om te horen!!
Nee, dat schrijf ik niet. Ik schrijf dat het mógelijk is dat de wisselwerking tussen jullie hem in zijn depressie kan houden. Dat hoeft niet het geval te zijn, maar die insteek kun je ook overwegen.
quote:Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc. en daarboven op leg je ook nog even iets neer bij een partner die zg. zou faciliteren in een depressie.
Je maakt er iets van wat ik beslist niet schreef. Probeer niet in te vullen voor een ander. Je leven is al ingewikkeld genoeg.
quote:Ik denk dat dit niet kan, want dat zou betekenen dat depressieve mensen toch die egoistische klootzakken zijn die gebruik en misbruik maken en depressie als excuus gebruiken om vooral niet in beweging te komen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand plezier heeft om dit voor zichzelf te creeren, ik zie namelijk NUL levenslust en wil, laat staan plezier.
Ik weet wat het is om met regelmaat zwaar depressief te zijn. En ja, mijn depressie maakt mij egocentrisch. Omdat het mij belemmert om mij met mijn omgeving bezig te houden. Of ik daarmee meteen een trut ben? Tja, dat kan. Mij hoor je dat uiteraard niet zeggen En inderdaad, depressief ben je niet voor de lol, want dan zou het geen depressie zijn, nietwaar?
quote:Dus als ik weg zou gaan dan zou dit betekenen dat hij opknapt en zichzelf wel bijeenraapt.............ik denk dat ze in een nog dieper gat vallen, ben nu al bang dat ik hem dood vind op een dag.Nee, dat hoeft niet het geval te zijn. Het opknappen niet, maar het doodgaan ook niet. Of ja, het kan ook allebei wel. Ook als je bij hem blijft.
Als je zegt "dat ik zijn depressieve leven blijf faciliteren" dat zou dat betekenen dat hij niet depressief is - maar achterover blijft leunen en hangen in zijn ....... geef het een naam.
Wat leuk om te horen!!
Nee, dat schrijf ik niet. Ik schrijf dat het mógelijk is dat de wisselwerking tussen jullie hem in zijn depressie kan houden. Dat hoeft niet het geval te zijn, maar die insteek kun je ook overwegen.
quote:Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc. en daarboven op leg je ook nog even iets neer bij een partner die zg. zou faciliteren in een depressie.
Je maakt er iets van wat ik beslist niet schreef. Probeer niet in te vullen voor een ander. Je leven is al ingewikkeld genoeg.
quote:Ik denk dat dit niet kan, want dat zou betekenen dat depressieve mensen toch die egoistische klootzakken zijn die gebruik en misbruik maken en depressie als excuus gebruiken om vooral niet in beweging te komen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand plezier heeft om dit voor zichzelf te creeren, ik zie namelijk NUL levenslust en wil, laat staan plezier.
Ik weet wat het is om met regelmaat zwaar depressief te zijn. En ja, mijn depressie maakt mij egocentrisch. Omdat het mij belemmert om mij met mijn omgeving bezig te houden. Of ik daarmee meteen een trut ben? Tja, dat kan. Mij hoor je dat uiteraard niet zeggen En inderdaad, depressief ben je niet voor de lol, want dan zou het geen depressie zijn, nietwaar?
quote:Dus als ik weg zou gaan dan zou dit betekenen dat hij opknapt en zichzelf wel bijeenraapt.............ik denk dat ze in een nog dieper gat vallen, ben nu al bang dat ik hem dood vind op een dag.Nee, dat hoeft niet het geval te zijn. Het opknappen niet, maar het doodgaan ook niet. Of ja, het kan ook allebei wel. Ook als je bij hem blijft.
zaterdag 28 juni 2014 om 14:20
quote:lemoncrush schreef op 28 juni 2014 @ 12:36:
[...]
Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc. [...]
Ik wilde hier ook nog even op ingaan.
Het is zeer zeker niet zo dat je geen kritiek mag hebben of je niet mag uiten. Waarom denk je dat? Zijn depressie heeft enorme invloed op jouw leven, omdat het jullie relatie beïnvloedt en zwaar en moeilijk maakt.
Juist daarom wordt er door meerdere mensen gezegd dat je ook de keuze hebt om te stoppen met deze relatie. Het zou heel begrijpelijk zijn als je dat zou doen.
[...]
Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc. [...]
Ik wilde hier ook nog even op ingaan.
Het is zeer zeker niet zo dat je geen kritiek mag hebben of je niet mag uiten. Waarom denk je dat? Zijn depressie heeft enorme invloed op jouw leven, omdat het jullie relatie beïnvloedt en zwaar en moeilijk maakt.
Juist daarom wordt er door meerdere mensen gezegd dat je ook de keuze hebt om te stoppen met deze relatie. Het zou heel begrijpelijk zijn als je dat zou doen.
zaterdag 28 juni 2014 om 14:48
Ik heb nog niet alles gelezen, maar wil het toch graag ook vanuit een ander perspectief laten zien. Zelf ben ik 10 jaar depressief geweest. Dat is soms erg zwaar geweest voor mijn partner, maar ik ben blij dat hij noet is weggegaan.
Een depressie is een ziekte. Deze ziekte is te genezen. Hiervoor heb je medicijnen en therapie nodig. Soms werken de eerste medicijnen niet en de tweede ook niet, maar uiteindelijk zal er wel wat zijn. Het kost tijd, maar het kan wel. Belangrijk is natuurlijk wel dat de depressieve partner het gevecht aan durft te gaan. Dus naar de huisarts, psycholoog en psychiater.
Voor de ander partner is het zwaar! Dat geloof ik graag! Zorg dat je niet alles op je neemt, neem tijd voor jezelf en doe de leuke dingen die je anders mist. Het kan goed komen, maar het kost tijd.
Sterkte!
Een depressie is een ziekte. Deze ziekte is te genezen. Hiervoor heb je medicijnen en therapie nodig. Soms werken de eerste medicijnen niet en de tweede ook niet, maar uiteindelijk zal er wel wat zijn. Het kost tijd, maar het kan wel. Belangrijk is natuurlijk wel dat de depressieve partner het gevecht aan durft te gaan. Dus naar de huisarts, psycholoog en psychiater.
Voor de ander partner is het zwaar! Dat geloof ik graag! Zorg dat je niet alles op je neemt, neem tijd voor jezelf en doe de leuke dingen die je anders mist. Het kan goed komen, maar het kost tijd.
Sterkte!
zaterdag 28 juni 2014 om 18:50
quote:scriptum schreef op 27 juni 2014 @ 23:17:
Hoop dat hij 'ineens' na een X aantal jaren wél jouw droompartner zal worden?
Dat KAN wel hoor. Ik ken zo'n stel. Met veel therapie en medicijnen hoge dosis gaat het na 10 jaar ellende meer dan goed!
Zij zei laatst tegen me dat ze er niet aan had moeten denken dat diegene nu met een ander was geweest en die persoon ' de vruchten zou plukken' van jarenlange therapie en nu dus de goede medicatie.
Ook hun intimiteit is hierdoor weer helemaal goed gekomen na jaren zeer weinig lichamelijk contact.
Die man heeft echter wel alles aangepakt wat hij tegen kwam aan hulp, dat lijkt mij een harde eis.
Hoop dat hij 'ineens' na een X aantal jaren wél jouw droompartner zal worden?
Dat KAN wel hoor. Ik ken zo'n stel. Met veel therapie en medicijnen hoge dosis gaat het na 10 jaar ellende meer dan goed!
Zij zei laatst tegen me dat ze er niet aan had moeten denken dat diegene nu met een ander was geweest en die persoon ' de vruchten zou plukken' van jarenlange therapie en nu dus de goede medicatie.
Ook hun intimiteit is hierdoor weer helemaal goed gekomen na jaren zeer weinig lichamelijk contact.
Die man heeft echter wel alles aangepakt wat hij tegen kwam aan hulp, dat lijkt mij een harde eis.
You only live twice
zondag 13 juli 2014 om 11:27
Van begin tot het einde herkenbaar.
Ruim een jaar geleden op de dag dat mijn man mijn verjaardag vergat heb ik al de bel getrokken.
Er volgde een heel zwaar half jaar waarin ik letterlijk ziek werd van zijn ziekte tot ziekenhuis opname aan toe.
Daarna is het bijna tot een scheiding gekomen.
We hebben relatie therapie gevolgd, maar daar leek het zo mooi.
Hij beloofd vanalles maar doet niks.
De psycholoog ging goed, totdat ik zei dat ik een keer mee wilde.
Daar bleek dat na 6 sessies heel het probleem niet op tafel was gekomen, praten kan hij wel, maar zo dat het niet vervelend voor hem wordt.
Aangezien we maar 8 sessies per jaar vergoed krijgen en niet de financiële middelen hadden was dat dus zinloos.
Daarna volgde een zelfverdediging en groepcursussen wat goed zou zijn. Geen resultaat want hij kon zich verschuilen.
Uiteindelijk begin dit jaar is hij san de anti depressiva begonnen.
Hij kon kiezen, of ik ging weg of actie met medicijnen en hulp.
Daarbij wel gezegd als je aan de medicijnen gaat komt er nog een grotere druk op mij, dus er moet ook andere hulp komen en ook met de huisarts overlegd.
Medicijnen zijn gestart en leek iets beter te gaan, maar inmiddels ver terug voorbij start.
Huisarts is te lief voor hem en neemt te weinig actie.
Er loopt een reintergratie traject op zijn werk met outplacement wat voor geen meter loopt.
Psychiater laat hem over 4 weken terug komen want ze gaat op vakantie.
Hij kan er niet mee omgaan en weet niet wat hij moet.
K schreeuw om hulp en krijgen het niet.
Vrienden snappen het niet en zien het niet.
Ik voel me inmiddels zo eenzaam en onbegrepen.
De huisarts zegt alleen maar je moet overal mee naartoe en moet alles regelen.
Vandaag ook weer zo'n dag van alleen maar huilen.
Ik kan het hem niet uitleggen waarom en voel me zo onmachtig.
Je krijgt gewoon geen hulp.
Ik ben echt een pittige tante doorhakken en doorgaan.
Hou nog steeds ziels veelvan hem.
Maar het is nu moeder en kind verhouding
Nog even en ik ben er nog erger aan toe dan hem.
Ruim een jaar geleden op de dag dat mijn man mijn verjaardag vergat heb ik al de bel getrokken.
Er volgde een heel zwaar half jaar waarin ik letterlijk ziek werd van zijn ziekte tot ziekenhuis opname aan toe.
Daarna is het bijna tot een scheiding gekomen.
We hebben relatie therapie gevolgd, maar daar leek het zo mooi.
Hij beloofd vanalles maar doet niks.
De psycholoog ging goed, totdat ik zei dat ik een keer mee wilde.
Daar bleek dat na 6 sessies heel het probleem niet op tafel was gekomen, praten kan hij wel, maar zo dat het niet vervelend voor hem wordt.
Aangezien we maar 8 sessies per jaar vergoed krijgen en niet de financiële middelen hadden was dat dus zinloos.
Daarna volgde een zelfverdediging en groepcursussen wat goed zou zijn. Geen resultaat want hij kon zich verschuilen.
Uiteindelijk begin dit jaar is hij san de anti depressiva begonnen.
Hij kon kiezen, of ik ging weg of actie met medicijnen en hulp.
Daarbij wel gezegd als je aan de medicijnen gaat komt er nog een grotere druk op mij, dus er moet ook andere hulp komen en ook met de huisarts overlegd.
Medicijnen zijn gestart en leek iets beter te gaan, maar inmiddels ver terug voorbij start.
Huisarts is te lief voor hem en neemt te weinig actie.
Er loopt een reintergratie traject op zijn werk met outplacement wat voor geen meter loopt.
Psychiater laat hem over 4 weken terug komen want ze gaat op vakantie.
Hij kan er niet mee omgaan en weet niet wat hij moet.
K schreeuw om hulp en krijgen het niet.
Vrienden snappen het niet en zien het niet.
Ik voel me inmiddels zo eenzaam en onbegrepen.
De huisarts zegt alleen maar je moet overal mee naartoe en moet alles regelen.
Vandaag ook weer zo'n dag van alleen maar huilen.
Ik kan het hem niet uitleggen waarom en voel me zo onmachtig.
Je krijgt gewoon geen hulp.
Ik ben echt een pittige tante doorhakken en doorgaan.
Hou nog steeds ziels veelvan hem.
Maar het is nu moeder en kind verhouding
Nog even en ik ben er nog erger aan toe dan hem.
zondag 13 juli 2014 om 11:32
quote:pieterpad schreef op 28 juni 2014 @ 12:57:
Een kennis van mij kreeg borstkanker op zeer jonge leeftijd. Uiteindelijk was ze genezen verklaard, en trouwde ze met haar jeugdliefde. Later kwam het weer hard terug, en na een aantal jaren trok haar man het niet meer. Ze zijn toen gescheiden, puur omdat hij de pijn, onzekerheid en het verdriet niet meer aankon. Zij wilde niet dat hij er nog verder aan onderdoor ging en was het eens met de scheiding, hoe verdrietig ook. Helaas is ze overleden. Ik vond het een verdrietig, maar ook wel mooi verhaal, dat zij haar man kon loslaten op deze manier (ze bleven wel contact houden overigens).
Dus waarom zou je altijd bij elkaar moeten blijven, als er iemand binnen de relatie aan onderdoor gaat?
Helemaal waar. Ik was de chronisch depressieve in ons geval en het is zo gegaan als in Pieterpads schrijven. Ook wij hebben nog contact die goed te noemen is.
Liever zo uit elkaar dan bij iemand blijven en er uiteindelijk verbitterd door te raken en verbitterde, zure mensen zijn niet leuk.
Een kennis van mij kreeg borstkanker op zeer jonge leeftijd. Uiteindelijk was ze genezen verklaard, en trouwde ze met haar jeugdliefde. Later kwam het weer hard terug, en na een aantal jaren trok haar man het niet meer. Ze zijn toen gescheiden, puur omdat hij de pijn, onzekerheid en het verdriet niet meer aankon. Zij wilde niet dat hij er nog verder aan onderdoor ging en was het eens met de scheiding, hoe verdrietig ook. Helaas is ze overleden. Ik vond het een verdrietig, maar ook wel mooi verhaal, dat zij haar man kon loslaten op deze manier (ze bleven wel contact houden overigens).
Dus waarom zou je altijd bij elkaar moeten blijven, als er iemand binnen de relatie aan onderdoor gaat?
Helemaal waar. Ik was de chronisch depressieve in ons geval en het is zo gegaan als in Pieterpads schrijven. Ook wij hebben nog contact die goed te noemen is.
Liever zo uit elkaar dan bij iemand blijven en er uiteindelijk verbitterd door te raken en verbitterde, zure mensen zijn niet leuk.
zondag 13 juli 2014 om 11:35
Guusjelief
Ik kan het me zo ontzettend goed voorstellen hoe jij je voelt. Ex heeft, nadat hij de beslissing genomen had mij te verlaten, ook een zware depressie gehad. Al die jaren van ellende, hoop, wanhoop, onmacht ed kwam er uit.
Voor de depressieveling is hulp genoeg maar voor de partner veel te weinig en als je kleine kinderen hebt is het helemaal zwaar.
Ik kan het me zo ontzettend goed voorstellen hoe jij je voelt. Ex heeft, nadat hij de beslissing genomen had mij te verlaten, ook een zware depressie gehad. Al die jaren van ellende, hoop, wanhoop, onmacht ed kwam er uit.
Voor de depressieveling is hulp genoeg maar voor de partner veel te weinig en als je kleine kinderen hebt is het helemaal zwaar.
zaterdag 26 juli 2014 om 22:04
Ik ben misschien wel een snotneus van 20 jaar oud maar ook ik heb 4.5 jaar in een relatie gezeten met iemand die depressief is.
Ik wilde hem niet verlaten, hij kon er immers niets aan doen..toch? Ik nam alles op me, was er voor hem, ging naast hem op bed liggen, doen waar hij wel zin in had want hij had tenslotte een keer ergens zin in!
Alles heb ik gelaten voor hem, om hem te steunen en om hem te helpen. Maar hij zelf, deed r niks aan. Er waren momenten waarop ik het niet meer trok, als k dat aangaf was dat egoïstisch want hij was immers depressief.
Afijn, om een lang verhaal kort te maken.. ik ben bij hem weggegaan met pijn, moeite, een schuld gevoel en verdriet.
En toen.. ging meneer wel naar de huisarts, wel naar de psychiater etc...
Kies voor jezelf... je hebt het recht om zelf een mooi en gelukkig leven te leiden.. je hebt hem geholpen waar je kon. Maar hij moet er zelf ook wel heel goed zijn best voor doen en beseffen dat jij niet bij hem hoeft te blijven.
Het is moeilijk... maar echt, het is geen schande om voor jezelf te kiezen! Dat is juist goed..
En ik mijn geval, ben ik nu heel blij met mijn keuze.. en het heeft hem ook geholpen want hij heeft nu de hulp die hij nodig heeft.
Ik wilde hem niet verlaten, hij kon er immers niets aan doen..toch? Ik nam alles op me, was er voor hem, ging naast hem op bed liggen, doen waar hij wel zin in had want hij had tenslotte een keer ergens zin in!
Alles heb ik gelaten voor hem, om hem te steunen en om hem te helpen. Maar hij zelf, deed r niks aan. Er waren momenten waarop ik het niet meer trok, als k dat aangaf was dat egoïstisch want hij was immers depressief.
Afijn, om een lang verhaal kort te maken.. ik ben bij hem weggegaan met pijn, moeite, een schuld gevoel en verdriet.
En toen.. ging meneer wel naar de huisarts, wel naar de psychiater etc...
Kies voor jezelf... je hebt het recht om zelf een mooi en gelukkig leven te leiden.. je hebt hem geholpen waar je kon. Maar hij moet er zelf ook wel heel goed zijn best voor doen en beseffen dat jij niet bij hem hoeft te blijven.
Het is moeilijk... maar echt, het is geen schande om voor jezelf te kiezen! Dat is juist goed..
En ik mijn geval, ben ik nu heel blij met mijn keuze.. en het heeft hem ook geholpen want hij heeft nu de hulp die hij nodig heeft.
life is not about waiting for the storm to pass, it's about learning to dance in the rain
zaterdag 26 juli 2014 om 23:42
To, zou het kunnen dat juist doordat jij zo hard werkt om alle ballen hoog te houden zoals een schoon huis etc., hij ook de motivatie of noodzaak mist om zelf iets te doen? Als is het maar de vaatwasser in- en uitruimen, een keer koken, en zien dat dat hem nog lukt ook. Hele kleine mini-positieve ervaringen.
Kortom, laat hem meer los. Weggaan voelt niet juist, dat snap ik. Maar in het halfdiepe gooien, jezelf meer vrijheid en ruimte geven om te ontspannen, waarbij hij ook de ruimte weer moet nemen om in ontwikkeling te komen.
Kortom, laat hem meer los. Weggaan voelt niet juist, dat snap ik. Maar in het halfdiepe gooien, jezelf meer vrijheid en ruimte geven om te ontspannen, waarbij hij ook de ruimte weer moet nemen om in ontwikkeling te komen.
maandag 28 juli 2014 om 12:10
Jullie verhalen raken mij erg. Ik ben zelf een paar keer depressief geweest. 1 keer echt heel erg, 14 jaar geleden. Ik kende mijn vriend (nu man) toen net een maand of 8. In mijn ogen zijn mijn depressies (en manieen, heb een bipolaire stoornis) nogal 'intern'. Ik weet nl. dat het grootste deel van mijn omgeving er weinig van merkt. Zo niet mijn man, die ziet het wel.
Inmiddels weet ik ook hoe erg hij geleden heeft onder die eerste periode. Het heeft bijna een jaar geduurd totdat het weer bergop ging met mij (en daarna nog een lange tijd voor ik echt de oude was). Hij is heel bang geweest dat hij mij kwijt ging raken. En dat heeft hij niet aan me verteld, toen.
Soms vind ik hem een held dat hij toen is gebleven,. Maar eigenlijk wil ik geen moreel oordeel vellen, want het is moeilijk voor iedereen en of het voor je weggelegd is om te blijven hangt van zoveel factoren af. Ga vooral je gevoel achterna en daar hoort zeker niet alleen bij dat hij ziek en dus zielig is, maar vooral ook je eigenwaarde. Als de situatie je naar beneden haalt, blijf er dan niet te lang in. Jij hebt die kans om door te gaan met je leven.
Inmiddels weet ik ook hoe erg hij geleden heeft onder die eerste periode. Het heeft bijna een jaar geduurd totdat het weer bergop ging met mij (en daarna nog een lange tijd voor ik echt de oude was). Hij is heel bang geweest dat hij mij kwijt ging raken. En dat heeft hij niet aan me verteld, toen.
Soms vind ik hem een held dat hij toen is gebleven,. Maar eigenlijk wil ik geen moreel oordeel vellen, want het is moeilijk voor iedereen en of het voor je weggelegd is om te blijven hangt van zoveel factoren af. Ga vooral je gevoel achterna en daar hoort zeker niet alleen bij dat hij ziek en dus zielig is, maar vooral ook je eigenwaarde. Als de situatie je naar beneden haalt, blijf er dan niet te lang in. Jij hebt die kans om door te gaan met je leven.
dinsdag 29 juli 2014 om 08:19
@keepitweezy Als ik kijk naar wat het beste zou zijn voor mij zou ik weg gaan, maar ook hier twijfel ik dan weer over. Ondanks alles ben ik nog steeds stapel gek op hem (zijn bijna 10 jaar bij elkaar) en hoop zo dat ik de oude man terug krijg. Daarbij twijfel ik of het voor hem niet beter is als ik weg ga.
Het nadeel is dat ik een perfectionist ben, daar ben ik mezelf dan ook al veel in tegen gekomen in het afgelopen jaar, maar misschien wil ik ook wel teveel van mijn man.
En dit mag misschien bij veel mensen geen reden zijn, maar ik heb altijd gezegd trouwen is houden in voor en tegenspoed.
Helaas hebben we niet de middelen om een break in te bouwen voor langere tijd.
Gisteren heb ik een heel lang gesprek gehad met de beste vriend van mijn man. Hij was helemaal klaar met hem. Aan de ene kant te begrijpen, maar het voelde zo oneerlijk. De reden dat hij dit zo heeft uitgesproken was om het feit dat ik (voor de 5de keer in het afgelopen jaar) gevraagd had 1 avond mijn man over te namen zodat ik een avond voor mezelf had.
Na uren praten kwam hij erachter dat het veel erger was als hij had gedacht. Hij dacht dat het eigenlijk heel goed ging en vond het niet okee dat mijn man hem zo liet vallen.
En dat is het, precies zoals @durske zegt, het is intern. De buitenwereld merkt er niks of nauwelijks iets van.
Ik denk ook wel dat het aan je partner ligt, want als ik zie hoe vaak ik hem (moet) bescherm voor de 'kwade buitenwereld'.
Ze vinden me dan raar en overdreven en denken dat ik overspannen ben, maar zien niet hoeveel verdriet en pijn ze mij en mijn man ermee doen.
Voor hun een simpel iets, kan voor mijn man een groot ding zijn en als ik dat vroegtijdig in goede banen wil laten stromen snappen ze dat echt niet.
Mensen snappen niet wat het is en wat je ermee moet.
En ik kan het niet uitleggen, want ik weet ook niet wat ik ermee moet, behalve er voor hem zijn.
Er is gisteren ook een brief naar de huisarts gegaan omdat ik vind dat ze geen verantwoordelijkheid neemt en partners daarin echt niet goed worden geholpen.
Lees alle verhalen van mensen die iemand met depressie uiteindelijk verlaten of er zelf ook last van/mee krijgen.
Het nadeel is dat ik een perfectionist ben, daar ben ik mezelf dan ook al veel in tegen gekomen in het afgelopen jaar, maar misschien wil ik ook wel teveel van mijn man.
En dit mag misschien bij veel mensen geen reden zijn, maar ik heb altijd gezegd trouwen is houden in voor en tegenspoed.
Helaas hebben we niet de middelen om een break in te bouwen voor langere tijd.
Gisteren heb ik een heel lang gesprek gehad met de beste vriend van mijn man. Hij was helemaal klaar met hem. Aan de ene kant te begrijpen, maar het voelde zo oneerlijk. De reden dat hij dit zo heeft uitgesproken was om het feit dat ik (voor de 5de keer in het afgelopen jaar) gevraagd had 1 avond mijn man over te namen zodat ik een avond voor mezelf had.
Na uren praten kwam hij erachter dat het veel erger was als hij had gedacht. Hij dacht dat het eigenlijk heel goed ging en vond het niet okee dat mijn man hem zo liet vallen.
En dat is het, precies zoals @durske zegt, het is intern. De buitenwereld merkt er niks of nauwelijks iets van.
Ik denk ook wel dat het aan je partner ligt, want als ik zie hoe vaak ik hem (moet) bescherm voor de 'kwade buitenwereld'.
Ze vinden me dan raar en overdreven en denken dat ik overspannen ben, maar zien niet hoeveel verdriet en pijn ze mij en mijn man ermee doen.
Voor hun een simpel iets, kan voor mijn man een groot ding zijn en als ik dat vroegtijdig in goede banen wil laten stromen snappen ze dat echt niet.
Mensen snappen niet wat het is en wat je ermee moet.
En ik kan het niet uitleggen, want ik weet ook niet wat ik ermee moet, behalve er voor hem zijn.
Er is gisteren ook een brief naar de huisarts gegaan omdat ik vind dat ze geen verantwoordelijkheid neemt en partners daarin echt niet goed worden geholpen.
Lees alle verhalen van mensen die iemand met depressie uiteindelijk verlaten of er zelf ook last van/mee krijgen.
dinsdag 29 juli 2014 om 09:08
Heb je al eens geprobeerd hem naar een herstelwerkgroep te krijgen? Herstellen doe je nl. zelf en ik krijg erg het gevoel dat hij door jouw steun niet zoveel zelf hoeft te doen en oplossingen niet bij zichzelf hoeft te zoeken. Je gaat bv. nogal mee in zijn angsten. Dat kan je niet eeuwig volhouden, en dat helpt hem er zeker niet uit. Ongetwijfeld doet hij (en jij) dat niet expres, maar hij moet echt bij zichzelf beginnen wil hij hier ooit uit komen. Met z'n 2-en komen jullie op deze manier steeds verder in ZIJN dip.
Huisartsen weten over het algemeen te weinig over dit soort problematiek. Heeft hij geen psychiater? Na zoveel jaren depressie is dat toch het minste. Naast de herstelwerkgroep die ik je zei, zou je ook in relatietherapie kunnen gaan, of alleen voor jezelf in therapie. Ik denk dat je een extra steuntje goed kunt gebruiken.
Het klinkt in mijn oren dat er nogal wat door elkaar is gaan lopen m.b.t. wat bij de relatie hoort en wat bij ondersteuning bij (zijn, niet de jouwe) ziekte. Je hoeft hem niet volledig tegemoet te komen, ook niet als hij ziek is.
Huisartsen weten over het algemeen te weinig over dit soort problematiek. Heeft hij geen psychiater? Na zoveel jaren depressie is dat toch het minste. Naast de herstelwerkgroep die ik je zei, zou je ook in relatietherapie kunnen gaan, of alleen voor jezelf in therapie. Ik denk dat je een extra steuntje goed kunt gebruiken.
Het klinkt in mijn oren dat er nogal wat door elkaar is gaan lopen m.b.t. wat bij de relatie hoort en wat bij ondersteuning bij (zijn, niet de jouwe) ziekte. Je hoeft hem niet volledig tegemoet te komen, ook niet als hij ziek is.
dinsdag 29 juli 2014 om 09:10
quote:guusjelief schreef op 24 juli 2014 @ 14:10:
Herkent iemand dat je partner kinderlijk gedrag krijgt?
Voor mijn gevoel moet ik hem echt aan een handje meenemen.
Grapjes die kinderachtig zijn en hem moeten benaderen als een kind.
Herkenbaar of niet?Nee, niet iedereen die depressief is gedraagt zich hetzelfde, ligt ws aan het karakter van die persoon.
Herkent iemand dat je partner kinderlijk gedrag krijgt?
Voor mijn gevoel moet ik hem echt aan een handje meenemen.
Grapjes die kinderachtig zijn en hem moeten benaderen als een kind.
Herkenbaar of niet?Nee, niet iedereen die depressief is gedraagt zich hetzelfde, ligt ws aan het karakter van die persoon.
dinsdag 29 juli 2014 om 09:14
Begon me een beetje te irriteren, Ja een depressieve partner is geen pretje en heel zwaar!!!
Maar er worden nu eigenschappen toegedicht aan alle depressieve mensen die vaak helemaal niks met een depressie te maken hebben maar meer met het karakter van die persoon.
Nu is je karakter wel een deel waardoor je een depressie kan krijgen, maar niet de hoofdreden.
Voor veel is het ook gewoon dat de hersenen een foutje maken en in mijn ervaring zijn er juist veel mensen die heel hard vechten om daar wat aan te doen en er mee te leven.
Wil de persoon niks, geen hulp geen medicijnen en er niet aan werken, kan je er inderdaad niet veel mee.
Maar dat geldt dus echt niet voor iedereen met depressies.
Maar er worden nu eigenschappen toegedicht aan alle depressieve mensen die vaak helemaal niks met een depressie te maken hebben maar meer met het karakter van die persoon.
Nu is je karakter wel een deel waardoor je een depressie kan krijgen, maar niet de hoofdreden.
Voor veel is het ook gewoon dat de hersenen een foutje maken en in mijn ervaring zijn er juist veel mensen die heel hard vechten om daar wat aan te doen en er mee te leven.
Wil de persoon niks, geen hulp geen medicijnen en er niet aan werken, kan je er inderdaad niet veel mee.
Maar dat geldt dus echt niet voor iedereen met depressies.
dinsdag 29 juli 2014 om 09:16
quote:lemoncrush schreef op 28 juni 2014 @ 12:36:
Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc.
Waarom zou je dat niet mogen? Jij hebt toch ook een leven? Natuurlijk mag jij je ook uiten, ook binnen je relatie!
Ik vraag me trouwens af waarom je man niet het huis schoonhoudt? Lichamelijke arbeid leidt af van de psychische klachten. Je klinkt in je OP meer als zijn hulpverlener dan zijn partner.
Een tip: hardlopen! Zie o.a. http://hardloopboeken.blo ... bram-bakker-en-simon.html
Als partner sta je in onmogelijke positie, je mag geen kritiek hebben, je mag/kan je niet uiten wat het met jou doet etc.
Waarom zou je dat niet mogen? Jij hebt toch ook een leven? Natuurlijk mag jij je ook uiten, ook binnen je relatie!
Ik vraag me trouwens af waarom je man niet het huis schoonhoudt? Lichamelijke arbeid leidt af van de psychische klachten. Je klinkt in je OP meer als zijn hulpverlener dan zijn partner.
Een tip: hardlopen! Zie o.a. http://hardloopboeken.blo ... bram-bakker-en-simon.html
dinsdag 29 juli 2014 om 10:35
@ Annapalona het was een serieuze vraag over het kinderlijke gedrag. Dit heeft mijn man namelijk normaal echt nooit!
Ik herken het niet en vind het zorgwekkend.
Het was niet vervelend bedoeld, maar echt een serieuze vraag van een partner die bezorgd is.
Omdat ik op internet er ook weinig over kon vinden.
Een voorbeeld was dat hij gisteren toen ik thuis kwam de tafel had gedekt en helemaal met een big smile bij de tafel stond te wachten of ik het wel zou zien en er wat over zou gaan zeggen.
Maar bijv. ook vorige week tijdens 1 minuut stilte dat hij ging praten, terwijl hij veel waarde hecht aan bijv. dodenherdenking en het niks voor hem is!
Ik herken het niet en vind het zorgwekkend.
Het was niet vervelend bedoeld, maar echt een serieuze vraag van een partner die bezorgd is.
Omdat ik op internet er ook weinig over kon vinden.
Een voorbeeld was dat hij gisteren toen ik thuis kwam de tafel had gedekt en helemaal met een big smile bij de tafel stond te wachten of ik het wel zou zien en er wat over zou gaan zeggen.
Maar bijv. ook vorige week tijdens 1 minuut stilte dat hij ging praten, terwijl hij veel waarde hecht aan bijv. dodenherdenking en het niks voor hem is!
dinsdag 29 juli 2014 om 11:58
@ durske van een herstelwerkgroep heb ik nog niet gehoord. Hij loop bij een psychiater, maar het probleem is dat hij overal dicht klapt (is de 3de psychiater en heeft ook al meerdere psychologen gehad) De psychiater heeft wel voorgesteld om naar een groep 1 dag in de week te gaan, ze denkt dat het goed voor hem is, maar daar staat 6 maanden wachttijd voor en tot die tijd moet hij iedere 2 weken naar de psychiater, waar niks wordt bereikt.
Relatie therapie hebben we ook gehad, maar omdat hij zo met zichzelf in de knoop zit konden we daar ook niks bereiken.
Wat je zegt over steun en onevenwichtige relatie klopt helemaal.
Ik kan het niet voor hem oplossen, maar hij krijgt ook niet de juiste hulp geboden. Ik hoor net dat hij doorgestuurd is naar de GGZ acute opvang en we worden binnen 24 uur gebeld. Ik hoop dat dit misschien gaat helpen.
Relatie therapie hebben we ook gehad, maar omdat hij zo met zichzelf in de knoop zit konden we daar ook niks bereiken.
Wat je zegt over steun en onevenwichtige relatie klopt helemaal.
Ik kan het niet voor hem oplossen, maar hij krijgt ook niet de juiste hulp geboden. Ik hoor net dat hij doorgestuurd is naar de GGZ acute opvang en we worden binnen 24 uur gebeld. Ik hoop dat dit misschien gaat helpen.
dinsdag 29 juli 2014 om 20:01
Oke, hij gaat dus in opname. Ik hoop dat het zowel voor hem als voor jou wat soelaas gaat bieden. Heel veel sterkte!
En een herstelwerkgroep is een groep die gedraaid wordt door lotgenoten. Een zelfhulpgroep dus. Gemakkelijk te googlen. Misschien iets voor na de opname, maar misschien beter om dat nu eerst eens af te wachten.
En een herstelwerkgroep is een groep die gedraaid wordt door lotgenoten. Een zelfhulpgroep dus. Gemakkelijk te googlen. Misschien iets voor na de opname, maar misschien beter om dat nu eerst eens af te wachten.
